Pokazywanie postów oznaczonych etykietą podwójne stusłówka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą podwójne stusłówka. Pokaż wszystkie posty

piątek, 21 lipca 2017

Pacjent "zero"



Nie leżała mi ta fucha. Kogo w dzisiejszych czasach zainteresuje reportaż z domu wariatów? Ale naczelny się uparł i nie miałem wyjścia. Pojechałem.

Przypięty pasami do szpitalnego łóżka pacjent wyglądał na skrajnie wycieńczonego. W zasadzie sam szkielet obciągnięty skórą. Koszmar. Ale najgorsze były jego oczy. Ogromne, szeroko otwarte. Wytrzeszczone.
                - Musi chyba być szczególnie niebezpieczny? - Zapytałem oprowadzającego mnie po placówce lekarza.
                - A wie pan, panie redaktorze, że nawet nieszczególnie. Przynajmniej nie fizycznie.
                - Jak to?
                - Widzi pan, ten pacjent uroił sobie, że cały świat jest jego snem.
                - Życie jest snem wariata śnionym nieprzytomnie… - popisałem się znajomością klasyki.
Lekarz spojrzał na mnie dziwnie. Poczułem się jakby w myślach stawiał mi diagnozę.
                - Można tak powiedzieć. Uważa, że wszystko dokoła, nawet pan i ja, funkcjonujemy tylko dlatego, że on kiedyś nas wyśnił.
                - Ale chyba nie jest agresywny?
                - Nie.
                - To dlaczego jest unieruchomiony?
                - Jest pod stałą obserwacją. Ponieważ ma się za kogoś w rodzaju boga, uważa, że nie potrzebuje jedzenia, musimy go sztucznie dokarmiać. No i oczywiście staramy się nie dopuścić, żeby zapadł w sen.
                - Nie pozwalacie mu zasnąć? Dziwna terapia.
                - Terapia? To nie jest terapia, panie redaktorze, to jedyny ratunek. Ilekroć, mimo naszych wysiłków, uda mu się zasnąć, rano pojawia się jakaś nowa ustawa sejmowa.

niedziela, 25 sierpnia 2013

Lepiej późno?



Rojno i gwarno było tego dnia na placu zabaw. I śmiechu było co niemiara.
Nie śmiał się tylko mały Zyzio, który utknął w połowie wyjątkowo wysokiej drabinki i teraz wrzaskiem i płaczem dawał znać światu, że nie może się ruszyć ani w górę, ani w dół.
Nie śmiała się również mama małego Zyzia, która miotała się u podnóża drabinki, daremnie próbując namówić zwisające z owej drabinki dzieci do ustąpienia jej przejścia ku górze.
Ponieważ jednak ani ciche i spokojne prośby, ani nieco mniej ciche i dużo mniej spokojne groźby nie przynosiły pożądanych rezultatów, zaczęła delikatnie, acz stanowczo usuwać pojedyncze cząstki dziecięcego winogrona i z okrzykiem: „Już idę maleńki!”, ruszyła ku płaczącemu wciąż synowi.
- Czemu pani tak krzyczy na te dzieci? - Zapytał przyglądający się tej scenie facet o twarzy obficie poznaczonej śladami po ospie. Wyraźnie miał ochotę na kłótnię i właśnie znalazł pretekst.
- Jestem matką! - Zawołała Mama Zyzia nie przerywając wspinaczki z przeszkodami. - Mój syn jest w niebezpieczeństwie i spieszę mu na ratunek!
- Ale to nie powód, żeby tak krzyczeć - stwierdził Ospowaty. - Sam jestem ojcem i…
Stojąca obok Ospowatego niepozorna kobieta delikatnie pociągnęła go za rękaw.
- Wiesz Kaziu - szepnęła. - Już dawno chciałam ci coś wyznać, ale jakoś tak nie było okazji…