Pokazywanie postów oznaczonych etykietą jak zdobywano dziki zachód. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą jak zdobywano dziki zachód. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 7 listopada 2013

Gorączka



Jack powtarzał, że nie musimy spisywać umowy, przyjaciołom wystarczy uścisk dłoni.
Jack mówił, że za pożyczone od mojego brata pieniądze, powinniśmy kupić sprzęt górniczy i ruszyć ku naszemu własnemu Klondike.
Jack twierdził, że na zachód od Goldtown nie ma wrogich Indian.
Posłuchałem.
Łatwowierność? Tak. Naiwność? Jasne. Głupota? Owszem.
Teraz patrzę na Jacka, który na jedynym ocalałym koniu znika właśnie za wzgórzem z całym naszym złotem. Patrzę na zbliżających się Czejenów, na ich pomalowane twarze, na wzniesione groźnie tomahawki, słucham wojennych okrzyków i myślę sobie: za głupotę zawsze trzeba wcześniej czy później zapłacić.
A ja zaraz poznam gościa, który ustala ceny.

niedziela, 14 lipca 2013

O świcie



Artylerzyści kończyli ustawiać działa na porośniętych świeżą trawą wzgórzach. Kawalerzyści, już w siodłach, sprawdzali, czy szable lekko wychodzą z pochew. Piechociarze osadzali bagnety na lufach karabinów.
Wszyscy zerkali co chwila na stojącego opodal oficera.
Ten zaś obserwował leżącą w niewielkiej dolinie, małą i uśpioną w tej chwili indiańską wioskę.
Wreszcie obejrzał się i stwierdziwszy, że przygotowania dobiegły końca, i że wszystko dopięte jest na ostatni guzik (był to guzik przy mundurowej kurtce szeregowego Johnsona) uniósł w górę rękę. Czekał na wschód słońca.
Słońce wzeszło.
Ręka oficera opadła. Zaskwierczały lonty. Huknął pierwszy strzał.
Rozpoczął się żmudny proces budowania zrębów prawdziwej demokracji.

wtorek, 19 marca 2013

Odpoczynek wojownika



Dwaj wojownicy siedzieli przed tipi, ćmili nabite wonnym tytoniem fajeczki i obserwowali miotającą się po osadzie kobietę. To wyginała się dziwnie, to podbiegała drobnymi kroczkami. To podskakiwała wysoko, to znów przypadała do ziemi. I przez cały czas popiskiwała żałośnie. Oraz cokolwiek skrzekliwie. Choć przyznać trzeba - nader głośno.
- Co robi ta biała squaw?
- Blade twarze nazywają to tańcem.
Milczeli przez chwilę, roztrząsając wszystkie plemienne tańce.
- Ale dlaczego wydaje przy tym te śmieszne dźwięki?
- To śpiew.
Znowu zapadła cisza.
- Hough! Nie pracuje, jak na porządną squaw przystało, „tańczy” tylko i „śpiewa”. Kim ona właściwie jest?
Drugi z wojowników westchnął ciężko:
- Dziewczyna szamana.

poniedziałek, 18 marca 2013

Spotkanie na prerii




- Masz pięknego mustanga, blada twarzy - stwierdził Dwa Księzyce. - Chętnie oddam ci za niego mój tomahawk. To najcenniejsza rzecz jaką posiadam.
- Chcesz żebym wymienił mojego konia na stary, poszczerbiony toporek? - Samuel Hadson nie wierzył własnym uszom.
- Coś jeszcze? Może wychędożysz mój wielki, biały zadek? - Zakpił i roześmiał się szyderczo.
Na twarzy Dwóch Księżyców nie drgnął ani jeden mięsień, ale w jego oczach pojawiło się bezgraniczne zdumienie.
- Mówili, że ci biali są dziwni – pomyślał.

Samuel patrzył na odjeżdżającego Indianina.
- Mówili, że czerwonoskórzy są szaleńczo odważni. Mówili, że bywają okrutni - wykrzywił się boleśnie. - Ale nikt nawet nie wspomniał, że nie mają poczucia humoru.