Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Archiwum Polskiego Punk Rocka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Archiwum Polskiego Punk Rocka. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 9 kwietnia 2013

Armia – „Zostaw ten kraj, przed tobą raj”



Już prawie godzinę idę wzdłuż siatki i podziwiam rozciągający się za nią widok.
Plaża... Turkusowe morze, wygodne leżaczki, parasole. Kelnerki w bikini uwijają się z tacami zastawionymi kolorowymi drinkami. Plażowicze głównie mocno starszawi, ale to w sumie raczej nie dziwi. W końcu – raj. Żyć, nie umiera… Wróć! Warto było umrzeć, żeby trafić do takiego miejsca.
Jest bramka. Chcę wejść, ale potężny koleś, wyglądający na ratownika, zagradza mi drogę.
- Twoje miejsce jest tam.
Wskazuje rozłożony na kamieniach wyświechtany kocyk.
- Ale dlaczego? - Pytam mocno rozczarowany. I równie mocno rozżalony. - Przecież przez całe życie byłem dobrym człowiekiem.
- Tak, ale nie odprowadzałeś składek ZUS.

Moskwa – „Więc umrzyj dla świata by narodzić się na nowo, bez defektów”



Zginąć w oczyszczających płomieniach, zmienić się w garść popiołu i narodzić na nowo. Piękniejszy. Mądrzejszy. Doskonalszy.
Jednostajny bulgot i mdlący smród lejącej się z kanistra benzyny. Drżące dłonie sięgające po leżące opodal zapałki. Trzask. Cicha eksplozja.
Bogowie, jak boli. Musi boleć. Przez cierpienie ku gwiazdom. Teraz. W niebo.
Ludzka pochodnia odrywa się od mostu i z głośnym sykiem ginie w nurcie rzeki. Pozostają tylko coraz mniejsze koła na powierzchni wody i szybko rozwiewający się kłąb pary.
Budzi się w innym miejscu. W innym czasie.
Koszmarnie chuda, szeroko uśmiechnięta kobieta gładzi go delikatnie po zwęglonym policzku.
- Nie doczytałeś Feliksie, nie doczytałeś…

poniedziałek, 8 kwietnia 2013

TILT – „Runął już ostatni mur między nami. Nie mówimy ani słowa, bo tego się nie da powiedzieć słowami”



Powoli, kawałeczek po kawałeczku usuwali zaprawę spomiędzy cegieł. On od południa, ona od północy. Ona używała do tego pilniczka do paznokci. On męczył się zużytą kartą telefoniczną. Po wielu, wielu dniach ciężkiej pracy zaczęli rozbierać dzielący ich mur. I oto ujrzeli się po raz pierwszy.
Ona zobaczyła niskiego, chudego, nastoletniego rudzielca, na którego twarzy piegi walczyły o lepsze miejsca z pryszczami.
On zobaczył wielką kobietę grubo po czterdziestce, z przesadnym makijażem i nieudolnie ufarbowanymi włosami.
Stali przez chwilę bez słowa. Patrzyli tylko i myśleli o swoich marzeniach. A potem, równocześnie, westchnęli ciężko i zaczęli wstawiać na miejsce usunięte wcześniej cegły.

niedziela, 7 kwietnia 2013

Brygada Kryzys – „Radioaktywny blok”



Trzymam w dłoniach metalowy kubek pełen wody. Po dwóch minutach woda zaczyna wrzeć. Wsypuję herbatę i proszę bardzo - gotowe.
Z ziemniakami jest gorzej. Po pierwsze - garnek jest dużo większy od kubka. Po drugie - całość musi się jednak chwilę pogotować. Proszę o pomoc brata. My gotujemy ziemniaki, a matka w tym czasie w mniejszym rondelku robi pulpety. Pół godziny i obiad gotowy.
Lubię sobie poczytać, szczególnie w nocy, kiedy wszyscy już śpią i w domu jest cicho. Nie zapalam światła. Delikatna poświata, którą emituję wystarcza w zupełności.
Od czasu kiedy zaczęliśmy palić przemycane z Ukrainy fajki, życie stało się dużo prostsze.

Dezerter - „Spytaj milicjanta, on ci prawdę powie. Spytaj milicjanta, on ci wskaże drogę”



Zaskoczony zatrzymuję się w drzwiach. Sporo ludzi przyszło. Myślałem, że będzie bardziej kameralnie.
Patrzą na mnie, a w ich oczach widzę bezbrzeżną pogardę. Oczywiście. Łatwiej jest gardzić takimi jak ja, niż zawinąć rękawy i samemu usunąć zalegające miasto łajno. Miło jest przechadzać się czystymi, jasnymi ulicami, nie myśląc o tym, że ktoś wcześniej musiał zrobić porządek.
Stojący za mną kapral stuka mnie w ramię.
- I to ma być nagroda za te wszystkie śmierdzące śmieci, które uprzątnąłem? - Pytam.
Pytam retorycznie, ale milicjant najwyraźniej tego nie rozumie.
- Tak bydlaku, to jest właśnie twoja nagroda - odpowiada i popycha mnie lekko w stronę szubienicy.