Pokazywanie postów oznaczonych etykietą punk tadeusz. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą punk tadeusz. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 26 września 2013

Punk Tadeusz. Epizod trzydziesty trzeci.



w którym Tadeusz nie czuje się najlepiej.


- Wiesz Marysiu, nie czuję się najlepiej – stwierdził Tadeusz odstawiając pod stół pustą butelkę.
Marysia z westchnieniem odłożyła książkę. I, o dziwo, nie było w tym westchnieniu ani grama zniecierpliwienia. Nowy pięcioksiąg Carda, wcale nie był taki zajmujący, natomiast rozważania Tadeusza na tematy związane ze zdrowiem… O to zupełnie inna para glanów. To powinna być lektura obowiązkowa dla każdego początkującego pisarza science fiction. Oraz dla większości pisarzy już uznanych i popularnych. Twórcy fantasy i horroru też mogliby się niejednego nauczyć.
- Tak właściwie – kontynuował Yabolman, sięgając do plecaczka po kolejne wino. – Tak właściwie, to nie mogę oprzeć się wrażeniu, że od jakiegoś czasu nie żyję.
- Ojej.
Marysia nie była zaskoczona. W końcu to nie pierwszy raz.
- A od jakiegoż to czasu towarzyszy ci owo z gruntu fałszywe wrażenie? – Spytała. Bez przesadnego może przejęcia, ale jednak dociekliwie. I cokolwiek złośliwie.
- Tak mniej więcej od czternastej. – Odpowiedział zerkając na zegarek. I pociągając solidnego łyka z nowo otwartej butelki.
- I skąd wiesz, że fałszywe? – Początkowo chciał się zaperzyć, ale stwierdził, że skoro i tak nie żyje, nie ma sensu się emocjonować.
- Przecież poruszasz się, oddychasz, pijesz, czasami nawet jesz. I półkę na ksiązki zrobiłeś. Bardzo ładną.
Zagranie z półką było niezłe. Łagodne gilanie po egu w normalnej sytuacji na pewno by zadziałało i odwróciło uwagę Tadeusza od problemów zdrowotnych. Ale sytuacja nie była normalna, a problemy wydawały się jakby ostateczne. Przynajmniej Tadeuszowi się wydawały.
- Poruszam się… Piję… To przecież o niczym nie świadczy… - Tadeusz nie był przekonany.
Ale Marysia miała w zanadrzu jeszcze kilka argumentów. Nie tylko ego Yabolmana lubiło być gilane. Znała inne sposoby odwrócenia jego uwagi.
- Jabolku – wdzięcznie kołysząc biodrami przeszła przez pokój i lekko opadła na kolana Tadeusza. – Rozmawialiśmy już o tym wielokrotnie. Nie jesteś zombi.
- Skąd wiesz? – Wciąż nie był przekonany.
- Po pierwsze, nie snujesz się okolicy, jęcząc i gubiąc różne kawałki.
Delikatnie poruszyła pupą. Tadeusz jęknął. Jednak! Ale też wyraźnie poczuł, że wszystkie kawałki ma na swoim miejscu. Przynajmniej te najważniejsze.
- Po drugie – wyliczała dalej sięgając do bluzki i muskając lekko najbardziej strategiczne guziki. Rozległ się cichy świst i dwa ebonitowe krążki z cichym łupnięciem wbiły się w ścianę. – Wciąż bardziej interesuje cię mój biust niż mój mózg.
To właściwie powinno wystarczyć. Zawsze wystarczało. Na wszelki wypadek pogładziła go po coraz rzadszym irokezie.
- Sam widzisz, nie jesteś zombie.
Z trudem przełknął ślinę.
- Możesz mieć rację. Ale bycie zombie nie jest jedyną alternatywą.. Są inne formy bytowania po śmierci.
Było gorzej niż myślała. Pewnie dlatego straciła na chwilę kontrolę nad słowami.
- Och, z pewnością nie jesteś reinkarnacją zmartwychwstałego Chrystusa…
Tadeusz wcześniej nawet o tym nie pomyślał, ale widać było, że spodobał mu się ta koncepcja.
- Nie Jabolku – Marysia postanowiła w zarodku zdusić nową, głupim żartem wywołaną, wyraźnie i w niezłym tempie rodzącą się obsesję Yabolmana. – Na pewno nie jesteś!
- No wiesz…
- Nie jesteś!!! Nie potrafisz nawet chodzić po wodzie!
- Zimą potrafię – zauważył, wyjątkowo jak niego, przytomnie.
- Zimą wszyscy potrafią.
- Powiadasz? To pewnie o tym był ten film: „Wszyscy jesteśmy Chrystusami”…
No proszę. Nawet długo się nie opierał. Na szczęście. Tym niemniej problem istniał i należało rzecz całą doprowadzić do końca.
- Sam widzisz, Jabolku. Nie umarłeś. Żyjesz i masz się nieźle…
Nagła myśl przemknęła jej przez głowę. Delikatne gładzenie irokeza (tego coraz rzadszego) zmieniło się w całkiem silny uchwyt. Wzrok Marysi stwardniał, głos nabrał dziwnego brzmienia. Bardzo dziwnego.
- Chyba, że kombinowałeś coś z Lou Gosią? – Wysyczała.
Temat atrakcyjnej i z reguły stroniącej od odzieży wampirki był tematem niewygodnym. I chociaż Tadeusz, ku własnemu zresztą zaskoczeniu, okazał się monogamistą i od lat był wierny Marysi, każdorazowa wzmianka o Lou Gosi sprawiała, że czuł się jak zdrajca. Wciąż przekonany, że nie żyje Yabolman stwierdził, że mimo wszystko pozostaje w jednym kawałku, co rokuje jakieś nadzieje na przyszłość. Gniew Marysi mógł tę sytuację diametralnie odmienić. Zarówno w kwestii jednego kawałka, jak i w kwestii jakiekolwiek przyszłości.
- Bo wino mi nie smakuje – rzucił desperacko.
- Bogowie! - Cała złość uleciała z Beerwoman jak… No, dość szybko uleciała. – Jabolku, ty naprawdę nie żyjesz.
I już miała zalać się łzami nad, mocno zaskoczonymi jej nagłą zmianą nastroju, zwłokami ukochanego, kiedy kątem oka zerknęła na etykietę wina, którą zwłoki owe wciąż trzymały w martwej dłoni.
- Jabolku! – krzyknęła pełnym głosem. Co przy jej budowie oznaczało lekkie drżenie wszystkich szyb w oknach oraz lustra w przedpokoju. I delikatne opady tynku z sufitu.
- Jabolku! – powtórzyła dużo ciszej.
I wskazując rysunek na etykiecie, spytała:
- Co to jest?
Tadeusz, spojrzał na butelkę jakby widział ją po raz pierwszy. Nie wykluczone zresztą, ze tak właśnie było. Zwykle, kiedy robił zakupy w zaprzyjaźnionym monopolu, nadstawiał po prostu otwarty plecak i rzucał sprzedawcy zwyczajowe: „Do pełna poproszę”.
- To jest kucyk. – odpowiedział. Na wszelki wypadek pełnym zdaniem. Prawie pełnym.
- Jaki kucyk, do diaska?
- Pinkie Pie.
- Przecież nie o to...- z Marysi uszło powietrze. Zawsze była przekonana, że istnieją jednak jakieś granice. Życie z Tadeuszem nauczyło ją, że niekoniecznie. A jeśli już, to bardzo, ale to naprawdę bardzo odległe. I mowa tu nie o jakichś konkretnych granicach czegoś, tylko raczej o nieokreślonych granicach wszystkiego. A czasami czegokolwiek.
- Jabolku, nieoceniony mój ty znawco kucyków, to jest wino bezalkoholowe. Na kinderbale. Nie zastanowił cię ten obrazek?
- Nie. – Odpowiedział zgodnie z prawdą. - Widziałem dziwniejsze.
To też była prawda. Beerwoman przypomniała sobie rysunek krasnoludka z niewielkim młoteczkiem na etykiecie „Odyna Ekstra Krzepkiego” i roznegliżowaną, jakby disnejowską wróżkę na „Bladej Mery”. Faktycznie, ten różowy kucyk wcale nie był najdziwniejszy.
- Ale etykiety nie przeczytałeś?
- Jakbym chciał poczytać to bym nie szedł do monopolu tylko do biblioteki. Albo wziął jakąś książkę z tej pięknej półki, którą ostatnio zrobiłem,
Marysia odetchnęła z ulgą. Życie wracało do normy. Albo przynajmniej do tego dziwnego stanu, który przy odrobinie dobrej woli… Nie, nie przy odrobinie. Przy niewyobrażalnie wielkich pokładach dobrej woli, uznać można było za coś nieznacznie zbliżonego do normy.
- Gdybyś przeczytał, wiedziałbyś, że to wino dla dzieci.
- Wino dla dzieci?
Tadeusza łatwo było zadziwić. Permanentne zaskoczenie było dla niego chlebem powszednim. Ale przyznać trzeba, że koncepcja wina dla dzieci wprawiła go w prawdziwe osłupienie.
- Życie, kurwa, jest nowelą – mruknął zarzucając na grzbiet wytartą ramoneskę. Złapał plecaczek i skierował się w stronę okna. – Muszę uzupełnić zapasy.
- Wino dla dzieci – pokręcił głową z niedowierzaniem.
I dorzucił jeszcze na odlotnym:
- Ciekawe, kiedy zaczną do tego dodawać specjalne papierosy.
***
Bo wszystko ma granice. Jakieś. Chyba. Albo chociaż powinno mieć.
A choć opakowanie bardzo rzadko stanowi o zawartości, etykiety trzeba czytać. Na wszelki wypadek.

czwartek, 21 marca 2013

Punk Tadeusz. Epizod trzydziesty drugi



- Widzialeś Jabolku? – Marysia, która od kilku minut przeglądała w necie nowości wydawnicze, sprawiała wrażenie naprawdę poruszonej. Może nie tak bardzo, jak wtedy kiedy w kuchni zaatakowała ją mysz, ale jednak.
- Nie widziałem – odpowiedział Tadeusz zgodnie z prawdą. Od trzech godzin męczył się ze znalezioną w rupieciarni kostką Rubika i prawie udało mu się ułożyć jedną ściankę.
- Jakub Ćwiek wydał nową książkę! – zawołała, wpatrzona wciąż w monitor.
- Tak? – zdziwił się uprzejmie pochylony nad kostką Yabolman.
- Nazywa się to „Dreszcz”!
- Świetnie – trudno powiedzieć, czy Tadeusz naprawdę się ucieszył, bo właśnie próbował zdrapać folię, z której zrobiono kolorowe kwadraciki na ściankach kostki i nie do końca dbał o właściwą modulację głosu. – Mamy gdzieś klej?
- Odłóż to na chwilę!- zdenerwowała się Beerwoman, a jej piersi zafalowały w słusznym gniewie.
Tadeusz posłusznie odłożył kostkę i przez chwilę myślał o surfingu. Ale tylko przez chwilę, Marysia bowiem wyłączyła komputer i skupiła na nim całą uwagę. Co, choć w pewnych okolicznościach mogło być bardzo miłe, tym razem niczego miłego nie zapowiadało.
- Jakub Ćwiek wydał nową książkę – powtórzyła.
- I co w tym takiego dziwnego? Przecież on często wydaje książki.
- Ale ta jest o polskim super-bohaterze!
- Marysiu, to literatura. Świetna, ale tylko literatura.
Sięgnął po stojącą na stole butelkę i pociągnął solidnego łyka.
- Tymczasem prawdziwy bohater – dodał, sięgając ponownie po kostkę – musi się zmagać z prawdziwymi problemami.

Z podziękowaniami dla Kuby Ćwieka za solidne porcje solidnej lektury.

czwartek, 12 lipca 2012

Punk Tadeusz. Epizod trzydziesty pierwszy


Yabolman i inwazja takich małych, puchatych, trochę podobnych do lemingów, tylko z większymi uszami.

Tadeusz miał widzenie. Nie pierwszy już raz.
Dawno temu, zanim jeszcze został superbohaterem, unikał odbycia zasadniczej służby wojskowej, popełnił kilka fatalnych błędów i wylądował w psychiatryku na trzymiesięcznej obserwacji. Wtedy widzenia miał regularnie. W każdy wtorek i piątek od szesnastej do osiemnastej trzydzieści.
Ale tym razem było inaczej. Mistycznie. Prawdopodobnie.
Dopijał właśnie czwarte winko, gdy nagle…
Jego ciałem wstrząsnął gwałtowny dreszcz. Wszystkie członki zesztywniały. No, prawie wszystkie. Przerzedzony przez czas irokez stanął na sztorc i zaczął iskrzyć. Oczy zaś… No cóż, właściwie to powinny błyszczeć białkami, ale lata spożywania hurtowych ilości tanich win zrobiły swoje i białka oczu Yabolmana były radośnie czerwone. Co w tej konkretnej sytuacji potęgowało jeszcze nastrój niesamowitości.
A do tego wszystkiego zaczął lewitować. Niezbyt wysoko, ale zawsze.
- Nadchodzą – wychrypiał złowieszczo.
Marysia dopiero teraz zauważyła, że z jej towarzyszem dzieje się coś dziwnego. Z Yabolmanem bardzo często działo się coś dziwnego. Zdążyła przywyknąć i rzadko zwracała na to uwagę. Ale tym razem naprawdę się przestraszyła.
- Nadchoooodzą – powtórzył Tadeusz. Jeszcze bardziej złowieszczo.
- Kto nadchodzi? – zapytała Marysia. Bo obawa o ukochanego mężczyznę, choć jest bez wątpienia uczuciem silnym, nie ma szans w starciu ze zwykłą kobiecą ciekawością.
- Takie małe, puchate, trochę podobne do lemingów, tylko z większymi uszami. Skradają się bezszelestnie. Zeżrą wszystko na korku. Będą tutaj w środę, w południe.
Dar wieszczenia nie jest w zasadzie niczym złym. Ludzie lubią wiedzieć, co ich czeka. Ale jeżeli proroctwo nie jest obietnicą tylko ostrzeżeniem, na dodatek ostrzeżeniem przed czymś groźnym i nieznanym, może spowodować wybuch paniki. Zwłaszcza gdy, tak jak w przypadku Tadeusza, wygłaszane jest w słoneczny lipcowy dzień na zatłoczonej plaży miejskiej.
- Wiesz Jabolku… – zagaiła Marysia, kiedy już gromady półnagich plażowiczów rozbiegły się z wrzaskiem we wszystkich kierunkach. W tym również w kierunku jeziora.
- …tak się zastanawiam… Jak właściwie wyglądają lemingi?
- Nie wiem. Nigdy żadnego nie widziałem.
***
Nadeszła środa. Marysia i Tadeusz siedzieli w pokoju i czekali na zbliżające się nieubłaganie południe. Ona paliła skręty i czytała jakąś powieść fantasy. On popijał wino i… Właściwie to tylko popijał.
Tadeusz był spokojny. Treść swojego proroctwa znał co prawda tylko z opowieści Marysi, ale wierzył w nie bez zastrzeżeń. Sobie miał nie wierzyć? Ale nie przejmował się wcale. Producenci jego ulubionych trunków do zabezpieczenia swoich produktów używali nie korka, tylko solidnych, aluminiowych kapsli. Yabolman nie miał więc powodów do zmartwień.
Marysia natomiast nie wierzyła w żadne przepowiednie. Od czasu kiedy nie sprawdził się jej horoskop wydrukowany w „Brawo Girl”. Miała wtedy dwanaście lat i przeżyła głębokie rozczarowanie. A uraz pozostał jej już na zawsze.
W swoim sceptycyzmie posunęła się do tego, że położyła na stole komplet nowiutkich korkowych podkładek. Było ich mnóstwo. Różnych kolorów i kształtów. Klasyczny „biedronkowy” zakup.
- Uważaj Jabolku – mruczała zrzędliwie rozkładając podkładki. – Te twoje wina strasznie wżerają się w blat. Nie da się tego doczyścić.
Tadeusz uważał.
Siedzieli zatem i czekali. I doczekali się. Zegar w przedpokoju zaczął wybijać południe. Dwanaście uderzeń wlokło się w nieskończoność.
Beerwoman zatrzymała w płucach aromatyczny dym. Yabolman zastygł z uniesioną butelką. Zegar umilkł.
- No i już – Marysia odetchnęła z ulgą. – Widzisz, nic się nie stało.
- Widzę – potwierdził Tadeusz i odstawił butelkę na stół.
Stuknęła głucho o pusty blat.

[tekst był opublikowany w SFFiH 12(74) 2011]

poniedziałek, 9 lipca 2012

Punk Tadeusz. Epizod trzydziesty

W którym będzie mowa o sztuce ludowej oraz kilku innych aspektach ludowości, a Yabolman, nieoczekiwanie dla siebie samego i dla Autora stanie się postacią drugoplanową. A nawet trzecioplanową. Przynajmniej na chwilę.

Jamajka była medium. Bardzo dobrym medium. I chociaż dość późno dostrzegła u siebie ten dar, to bardzo szybko nauczyła się go wykorzystywać. Z pożytkiem zarówno dla siebie, jak i dla licznych duchów, którym pomogła. W ten, czy inny sposób.
Ale kiedy już zamieszkała w podmrągowskim lesie, okazało się, że z bycia medium, nawet bardzo dobrym, wyżyć nie sposób. Owszem, odwiedzające ją duchy bardzo starały się zrewanżować za drobne przysługi, które im wyświadczała. Tylko co właściwie może taki duch? O żadnych ukrytych w okolicy skarbach nie miały pojęcia, zresztą okolica nie sprawiała wrażenia obfitującej w zakopane kosztowności. A wdzięczność, szczególnie wdzięczność bytów niematerialnych, trudno jest wymienić na gotówkę. Romantyczne ideały Jamajki zaczynały się z wolna kruszyć o twardy mur rzeczywistości.
- Co robić? – zastanawiała się siedząc na ławeczce przed wyremontowanym przez Tadeusza domem.
- Nie wiem, moja mała – odpowiadała Marysia, która była częstym gościem w leśnej chatce. I przyznać trzeba, wybierając się w odwiedziny, nigdy nie zapominała o kanapkach i termosie z ciepłą herbatą. Oraz o zgrzewce piwa i kilku skrętach, skoro już o tym mowa.
Obie dziewczyny szybko się zaprzyjaźniły. Jamajka traktowała Marysię jak starszą siostrę, Marysia zaś nie miała nic przeciwko temu. Pod warunkiem, że była to niewiele starsza siostra.
- Nie wiem – powtórzyła Beerwoman.
– Ale na pewno coś wymyślimy – dodała z przekonaniem.
I rzeczywiście.
***
Wojewódzki Przegląd Plastyki Nieprofesjonalnej od lat, ba! od dziesięcioleci już nawet, cieszył się w Mragowie dużą popularnością. Głównie wśród nieprofesjonalnych plastyków. Bo jeśli chodzi o publiczność, cóż – z tą bywało różnie. W każdym razie, Marysia i Jamajka nie musiały przepychać się przez tłum wielbicieli sztuki, by obejrzeć stanowiącą zwieńczenie przeglądu wystawę. Z domu kultury wyszły mocno rozczarowane.
- Wiesz Marysiu… – zaczęła Jamajka niepewnie.
- Wiem.
I właściwie nic więcej nie trzeba było dodawać.
Postanowiły jeszcze obejrzeć rozstawione na pobliskim placu kramy licznych przedstawicieli, tak zwanej „sztuki ludowej”. Przez kilka minut oglądały rzeczy, które miały niewiele wspólnego zarówno ze sztuką, jak i z możliwie nawet najszerzej pojętą ludowością.
- O rany – westchnęła Jamajka patrząc na ceny przedmiotów.
Przeznaczenia większości z nich nie próbowała nawet się domyślać.
- Gdybym miała zapłacić trzysta złotych za takie badziewie, to chyba już wolałabym sama zrobić. I pewnie ładniejsze by mi wyszło.
- Taaaak… - zamyśliła się nagle. – Ładniejsze by mi wyszło…
***
Kilka dni później Marysia ponownie odwiedziła przyjaciółkę.
- I co o tym myślisz? – zawołała na dzień dobry Jamajka i wyciągnęła ręce w stronę Beerwoman.
- No cóż, do wesela się zagoi… - odpowiedziała pocieszająco Marysia, patrząc na straszliwie pokaleczone dłonie Jamajki.
- Nie o to chodzi – zdenerwowała się Jamajka. – Co o TYM sądzisz?
Rzeczywiście, kiedy już udało się oderwać wzrok od krwawych sznytów gęstą siatką pokrywających drobne dłonie Jamajki, okazywało się, że coś w tych dłoniach trzyma.
- No… - Marysia rzadko wygłaszała pochopne sądy. Chyba, że dotyczyły zachowania Tadeusza. – No… Ładne. Tak, ładne. Cokolwiek to jest.
- Jak to – cokolwiek to jest? Przecież to świątek!
- Świątek? – zdziwiła się Beerwoman.
I żeby pokryć jakoś to zdziwienie dodała natychmiast:
- No oczywiście, że świątek. No przecież od razu powiedziałam, że ładny. Tylko jakiś taki, ja wiem, mało trochę frasobliwy.
- Mało frasobliwy? – Jamajka obracała w pochlastanych dłoniach kawałek drewna.
Nie był to duży kawałek. Taki w sam raz na rozpałkę. Ale może oglądany pod właściwym kątem… Przy odpowiednim oświetleniu… Albo lepiej – bez oświetlenia? Tak, wtedy można by go uznać za świątka. Albo za miniaturową lokomotywę. Albo za model rzymskiego Coloseum.
- Jak to mało frasobliwy? Tak się starałam. Czwarty dzień nad tym siedzę. A ty mówisz – mało frasobliwy?
Jamajka rzuciła świątkiem, prawdopodobnie świątkiem, o ścianę domu i ukryła twarz w dłoniach. Ale nie zdążyła się rozpłakać.
- Już wiem! – zawołała entuzjastycznie.
Beerwoman wolała nie pytać…
***
Marysia od kilku godzin wylegiwała się na leżaku rozstawionym na niewielkiej polance przed domkiem Jamajki. Sama zaś Jamajka, również od kilku godzin, pochylała się nad kołem garncarskim. Koło zrobił zawołany majsterkowicz Tadeusz i była to naprawdę świetna robota. Czego nie można powiedzieć o spoczywającej na kole… No właśnie, Marysia tak do końca nie wiedziała, co to właściwie było. To znaczy, z pewnością był to kawałek gliny. Całkiem spora bryła. Nie można powiedzieć, że bezkształtna. Dużo lepszym określeniem byłoby – wielokształtna.
- Coś mi nie wychodzi ten dzbanuszek – sapnęła Jamajka, która z wolna zaczynała przypominać glinianego golema. Wyjątkowo kształtnego, trzeba przyznać, ale jednak golema.
- Dzbanuszek? – wyrwało się Marysi. - Cholera!
Cały ranek przygotowywała się do zmierzenia się z pytaniem „i co o tym myślisz ?”, a i tak dała się zaskoczyć. Gruba warstwa gliny nie pozwalała co prawda dostrzec wyrazu twarzy Jamajki, ale po oczach można było poznać, że jest jej przykro.
- No tak… - wyraźnie zrezygnowana garncarka podniosła efekt swoich wielogodzinnych starań i z rozmachem rzuciła nim o ziemię. Dzbanuszek plasnął głośno i rozpłaszczył się tak, że wyglądał jak, wcale udany, gliniany talerzyk. Albo popielniczka.
- Bodaj cię wciórności! – wrzasnęła rozzłoszczona Jamajka.
A w chwilę potem wskoczyła na swoje koło garncarskie i balansując na nim z wdziękiem powrzeszczała jeszcze trochę. Dokoła zaroiło się bowiem od malutkich, brązowych zwierzątek. Zwierzątek? W sumie trudno powiedzieć. Niby wyglądały jak myszy, ale poruszały się na tylnych łapkach. No i miały na sobie ubranka. Czymkolwiek jednak były, dziwne stworzenia błyskawicznie dopadły do sponiewieranego dzbanuszka, podniosły go i głośno popiskując, równie szybko jak się pojawiły, zniknęły gdzieś w gęstej trawie. Całe zdarzenie rozegrało się w takim tempie, że Marysia nie zdążyła nawet wstać z leżaka. Szkoda, bo może wtedy udałoby się jej złapać, jeśli już nie któregoś ze stworków, to może chociaż spadającą z koła przyjaciółkę.
- Co to właściwie było? – zastanawiała się jakiś czas później oczyszczona z gliny Jamajka, przykładając lód do obtłuczonego biodra.
- Nie wiem – odpowiedziała zgodnie z prawdą Marysia. Tylko wobec Yabolmana nie przyznawała się nigdy do swojej niewiedzy.
- Nie wiem – powtórzyła.
Spojrzała dziwnie na Jamajkę i dodała niepewnie:
- Ale przypuszczam, że to były wciórności.
***
Jamajka rozmawiała z duchami. Jak co wieczór.
- Oczywiście, że to były wciórności – Kulawy Zbych potwierdził przypuszczenia Beerwoman.
Zbych był kłusownikiem. To znaczy, za życia był. Ale na nieszczęście… Dla siebie, zwierzęta mogły mieć inne zdanie na ten temat. Na nieszczęście był również pijakiem. I pewnego dnia złapał się we własne sidła. A ponieważ nie zakładał ich w przesadnie uczęszczanych przez innych ludzi miejscach, jego doczesne szczątki, wciąż spoczywały w lesie, gdzieś pośród mchu i paproci. Przez co inne duchy, złośliwie może, ale dość trafnie, nazywały go czasem Muchomorkiem. Przyznać jednakże trzeba, że na zwierzętach i innych formach leśnego życia, znał się Kulawy Zbych jak mało kto. I teraz, kiedy już nie musiał obawiać się kłusowniczej konkurencji, chętnie się tą wiedzą dzielił.
- A co to właściwie są te wciórności? – spytała Jamajka ściszając głos. Ot tak, na wszelki wypadek. Żeby nie wywoływać wilka z lasu.
- Taki rodzaj skrzatów.
- Dobrych?
- W zasadzie tak. Chyba, że ktoś im się narazi. Wtedy potrafią być złośliwe. Ba, wręcz groźne. I niebezpieczne.
Kulawy Zbych nie wiedział, jak bardzo prawdziwe były jego słowa. Przecież nawet nie zauważył, że kiedy jeszcze żył, w pijackim widzie rozdeptał jednego wciórnościa. Nigdy też nie dowiedział się, jak właściwie doszło tego, że wpadł we własnoręcznie przygotowaną pułapkę. Był pijany – to fakt. Jeden. Pozostałe zaś fakty pozostaną tajemnicą mściwych wciórności.
- No to świetnie! Złośliwe! Niebezpieczne! Super! – powiedziała Jamajka. Chyba nieszczerze, bo wcale nie wyglądała na zachwyconą.
- Tylko dlaczego zabrały mój… dzbanuszek – uczciwie trzeba przyznać, że słowo „dzbanuszek” z trudem przeszło jej przez gardło. – Dlaczego w ogóle się pojawiły?
- Jak to dlaczego? – zdziwił się Kulawy. – Przecież sama je wezwałaś. A one zawsze przybywają na wezwanie miejscowej wiedźmy.
- Miejscowej wiedźmy? – zdziwiła się Jamajka. – Ale tutaj nie było żadnej wiedźmy. Mówisz, że to ja je wezwałam, a ja przecież nie jestem…
Urwała nagle i spojrzała podejrzliwie na Kulawego Zbycha.
- Ups! – powiedział Zbych i zniknął.
***
- Jestem wiedźmą!
Wyznanie Jamajki nie było może najdziwniejszym wyznaniem jakie Marysia w życiu słyszała, ale z łatwością mieściło się w pierwszej trójce. No, może piątce.
- Jak to – jesteś wiedźmą?
- Nie wiem jak, ale jestem. Podobno. Tak mówią.
- Kto tak mówi?
- Duchy.
No tak. Duchy. To właściwie powinno wszystko wyjaśnić. Ale nie wyjaśniało. Marysia postanowiła drążyć temat. Prawdopodobieństwo, że będzie tego potem żałować było spore, ale i tak nie mogła się powstrzymać.
- A tak konkretniej?
- Zaczęło się od Kulawego Zbycha, tego kłusownika, wiesz…
Beerwoman nie wiedziała. Z faktem, że Jamajka rozmawia z duchami pogodziła się już dawno. Z trudem, ale jednak. W końcu od tego, niejako, rozpoczęła się ich znajomość. Ale sama, osobiście nie znała żadnego ducha. I szczerze mówiąc, nie miałaby nic przeciwko temu, żeby tak już pozostało.
- …on pierwszy wspomniał coś o miejscowych wiedźmach – Jamajka otworzyła pudełko śniadaniowe z Hannah Montaną (w Mrągowie nie sposób było ostatnio kupić inne) i zaczęła kruszyć przyniesione przez Marysię kanapki. Na podłogę.
- A kiedy już się wygadał, zaczęłam szukać. Pytałam tu i ówdzie. Głównie po tamtej stronie…
Marysi zaczynało być przykro. Naprawdę napracowała się przy robieniu tych kanapek. Niby tylko ser, wędlina i pomidor, ale zawsze. No i sałatę musiała opłukać.
- Wśród duchów pytałam – wyjaśniła na wszelki wypadek Jamajka. – I okazało się, że one wszystkie – te wiedźmy, znaczy – wciąż tu są. W pewnym sensie. Porozmawiałam sobie z nimi i okazało się, że jestem nową miejscową, jak to one mówią, rezydentką. Nie bardzo wiem, co z tym zrobić.
- Na początek zainwestuj w miotłę. I weź jakiegoś kota ze schroniska.
- No wiesz! – Jamajka spojrzała na Marysię urażona.
Ale Marysia nawet tego nie zauważyła. Całą uwagę skupiała na zasłanej zmasakrowanymi kanapkami podłodze.
- Ojej! – nowa rezydentka natychmiast zorientowała się w sytuacji. – Przepraszam za te kanapki. Ale muszę dbać o te maleństwa. Kiedy są głodne, trudno z nimi wytrzymać. Wciórności!
Na podłodze zrobiło się nagle tłoczno i gwarno. Kanapki zniknęły w mgnieniu oka. Marysia sapnęła. Jamajka spojrzała na nią z odrobiną triumfu. Chociaż tak naprawdę wcale nie czuła się triumfatorką.
***
Czas mijał. Jak to czas.
Jamajka powoli przyzwyczajała się do swojej nowej roli. Duchy poprzednich miejscowych wiedźm pomagały jej jak mogły. A mogły niejedno. Jak twierdziły, wiedźmia solidarność jest najważniejsza. I fakt, że niektóre wiedźmy tymczasowo przebywają poza świtem żywych nie jest w stanie nią zachwiać. Jamajkę bardzo zainteresowało to „tymczasowo”, ale mimo kilkakrotnego nagabywania, nie udało jej się uzyskać dokładniejszych informacji. Bo „jesteś jeszcze za młoda” i „na wszystko przyjdzie czas”.
Tymczasem nabierała wprawy w rzucaniu prostych czarów, uczyła się uroków, z których jednakże postanowiła nigdy nie korzystać, bo wydawały jej się wyjątkowo ohydne. Chociaż przyznać musiała – cholernie skuteczne. I dużo czasu spędzała w ogródku.
Tadeusz zdecydowanie odmówił postawienia chatki Jamajki na kurzej nóżce. Jak stwierdził, takie przedsięwzięcie wymagałoby zaangażowania sił i środków tak dużych, że nie jest w stanie tego wynieść z żadnej budowy. To znaczy pożyczyć. Duchy wiedźm trochę sarkały, ale Jamajka była nawet zadowolona. Ta cała kurza nóżka nie bardzo ją przekonywała. Niby tradycja tradycją, ale przecież wszystko ma jednak swoje granice, proszę was.
Udało się za to Tadeuszowi, z pomocą piły, siekiery i kilku celnych splunięć, wykarczować spory kawałek lasu za domkiem. Tam właśnie Jamajka założyła ogródek. Uprawiała głównie zioła. Z ziół tych warzyła wywary. Oraz naparzała napary. I przyprawiała codzienne posiłki.
Wiadomość o nowej czarownicy szybko rozniosła się po okolicy. I okazało się, ze jest bardzo duże zapotrzebowanie na jej usługi. Niby dwudziesty pierwszy wiek, niby nowoczesność, niby NFZ i ZUS, ale porządny wywar lub napar zawsze może się przydać. Tak przynajmniej uważali mieszkańcy Mrągowa i okolic. Jamajka bardzo szybko stała się niezależna ekonomicznie. Nie żeby tam od razu zamożna, ale jak to mówią, miała co do garnka włożyć i co do kufla wlać. I było jej z tym dobrze. Chociaż okazało się, że bycie wiedźmą ma też gorsze strony.
***
To był festyn z okazji Dni Mrągowa.
Jamajka stała w cieniu drzewa, popijała piwo i słuchała produkującej się na niewielkiej plenerowej scenie kapeli. Jednym uchem słuchała, bo dużo bardziej interesował ją to co działo się za jej plecami.
Dwóch młodzieńców, całkiem przystojnych, jak stwierdziła zerkając kątem oka, komentowało jej ubiór i urodę. Nie bardzo podobało jej się słownictwo, którego używali, ale ukryty w gąszczu niewybrednych określeń sens ich wypowiedzi sprawiał jej dużą przyjemność.
- To idę – rzucił nagle jeden z komentatorów. – Zagaję.
- Ty! Czekaj, czekaj… – zaoponował jego towarzysz. – A to nie jest przypadkiem ta nowa wiedźma?
- Chyba tak, ale co z tego, dla mnie taka laseczka może być nawet wiedźmą.
- No, laseczka, żebyś się nie zdziwił.
- Ale że co?
- No wiedźma przecież! Ona ma pewnie ze sto lat. Albo i lepiej.
- Żartujesz? – ten pierwszy jednak się zdziwił. – A nie wygląda.
- To ten… No… Kamuflaż! Mówię ci, to stara raszpla. Brzydka i pomarszczona. Daj se lepiej spokój.
I obaj młodzieńcy ruszyli na poszukiwanie innych, godnych zagajenia obiektów. W końcu festyn ma swoje prawa.
A Jamajce zrobiło się przykro. I pomyślała, że może nadejść taka chwila, kiedy poczuje się bardzo, ale to naprawdę bardzo samotna.
***
Bo wiecie, to nie zawsze prawda, że pozory mylą. Niektóre rzeczy są dokładnie takie na jakie wyglądają. A prawdziwa wiedźma potrafi, nawet bez kamuflażu, być piękną kobietą. Każdy rozwiedziony facet to przyzna.


Rozstajemy się z Jamajką. Nie na zawsze, z pewnością jeszcze nie raz pojawi się w tej opowieści. Ale póki co, czas wrócić do Yabolmana. Który ostatnio nie czuje się najlepiej.

Punk Tadeusz. Epizod dwudziesty dziewiąty

Który jest dowodem na to, że jakkolwiek jego autor ceni sobie warsztatowe porady Feliksa W. Kresa, to nie ze wszystkimi jego uwagami się zgadza.
[Postać, o której za chwilę będzie mowa pojawiła się w dwudziestym dziewiątym epizodzie przygód punka Tadeusza. Pamiętacie ją jeszcze? Była też bohaterką opowiadania „Uroczy Zakątek”, które można znaleźć w 49 numerze Science Fiction, Fantasy i Horror. Ta ostatnia informacja nie ma może wiele wspólnego z przewidywanym rozwojem wypadków, ale lubię się tym chwalić.]
Jamajka postanowiła zamieszkać w Mrągowie. Właściwie to pod Mrągowem. W okolicznych lasach można jeszcze odnaleźć opuszczone i z reguły w znacznej części zrujnowane domostwa. I Jamajka takie właśnie znalazła. A ponieważ łatwiej było znaleźć budynek niż jego poprzedniego właściciela, po wielotygodniowym załatwianiu różnorakich formalności, stała się szczęśliwą posiadaczką nieruchomości określonej w dokumentach jako: „opuszczona leśniczówka”. Zupełnie za darmo.
Stała teraz na niewielkiej polanie i patrzyła to na nierówny stos cegieł przykryty poszczerbionymi dachówkami, to na dwójkę swoich nowych przyjaciół.
- To nie wygląda jak leśniczówka – zauważył Tadeusz, który jako zawołany majsterkowicz obiecał pomóc w remoncie.
- Z tą leśniczówką to w sumie nic pewnego – Marysia wraz z Jamajką przedzierała się przez biurokratyczne chaszcze i była wcale nieźle zorientowana w sprawie. – Nadleśnictwo nie przyznaje się do tego budynku.
- Pewnie się wstydzi – Yabolman oglądał to, co Marysia szumnie określiła mianem „budynku”.
Opukiwał ściany, polatał troszkę dokoła i dokładnie obejrzał dach, kilkakrotnie wchodził do środka i ogólnie zgrywał fachowca.
- Ruina – stwierdził wreszcie. – Właściwie należałoby to rozebrać i postawić od nowa. Ale to znacznie zwiększyłoby koszty. No i wymagałoby dodatkowych pozwoleń…
- Tylko nie dodatkowe pozwolenia – jęknęła Marysia.
- Tylko nie zwiększone koszty – pomyślała Jamajka.
Trzeba Wam bowiem wiedzieć, że Jamajka nie była osobą zamożną. Cały jej majątek z powodzeniem mieścił się w niedużym plecaku. Kiedy postanowiła opuścić wielkie miasto, czy też może raczej wielkie przedmieście, na którym do tej pory mieszkała, rzuciła również pracę. Pracę, której tak na dobrą sprawę, nigdy nie lubiła. Ale musiała jakoś opłacić studia. Z tych ostatnich, nawiasem mówiąc, również zrezygnowała. Owszem, ukończenie Akademii Sztuk Pięknych było jednym z jej dziecięcych marzeń i miała nawet pewne po temu predyspozycje, ale kiedy okazało się, że oprócz malarskiego, ma również inne, dużo ciekawsze i bardziej zajmujące talenty, bez żalu zdała indeks w dziekanacie.
Tak więc wylądowała w podmrągowskim lesie praktycznie bez grosza przy duszy. Ale czymże jest w końcu brak pieniędzy wobec posiadania oddanych przyjaciół?
- Dobra, dobra – powiedział pocieszająco Tadeusz. – Przecież nie mówię, że się nie da. Stwierdzam tylko, że ciężko będzie.
I faktycznie – nie było lekko. Yabolman dwoił się i troił. Uwijał się jak w ukropie, bo też i lato wyjątkowo upalne było tego roku. Sapał i klął, ale głównie klął. Pocił się jak mysz. Zużywał mnóstwo wina, plastrów i wody utlenionej. Oraz przeróżnych rzeczy, które można by określić wspólnym mianem materiałów budowlanych. Nie wiadomo skąd je brał. Marysia tylko raz spytała o pochodzenie tych wszystkich desek, cegieł, wiader zaprawy murarskiej i różnych innych przedmiotów, których nazw nie znała lub nie potrafiła wymówić. Przypuszczała jednakże, a było to przypuszczenie graniczące z pewnością, że znajduje się wśród nich przynajmniej jedna laubzega.
- Jabolku, skąd ty właściwie bierzesz to wszystko?
- Z rozbiórki – odpowiedział krótko.
Marysia, o dziwo, uznała to wyjaśnienie za wystarczające. Możliwe też, że bała się zapytać co właściwie rozbiera Yabolman. Skinęła więc tylko głową i wróciła na kocyk.
Obie panie nie pozostawiły bowiem naszego bohatera samemu sobie. Wręcz przeciwnie, niezbyt może czynnie, ale jednak asystowały Tadeuszowi w jego wysiłkach. Z rozłożonego nieopodal kocyka. Yabolman początkowo zżymał się nieco na takie wsparcie. Ale tylko do momentu, kiedy Marysia i Jamajka postanowiły zrzucić ciuszki i popracować trochę nad opalenizną. Przestał marudzić i kiedy tylko czuł, że opuszcza go zapał do pracy, zerkał w stronę wypiętych ku słońcu pup lub, w zależności od ułożenia właścicielek, biustów i podniesiony, również na duchu, wracał do roboty.
Wszyscy byli zadowoleni, a domek z każdym dniem nabierał kształtów i z nędznej rudery zmieniał się w uroczą chatkę.
***
Tadeusz szedł właśnie po pustaki. Potrzebował dwóch sztuk, a akurat nie miał. Szedł zaś pieszo, słusznie bowiem zakładał, że w powietrzu mógłby się za bardzo rzucać w oczy. A miał dziwne przeczucie, że nie wszyscy pochwalają jego metody zdobywania pustaków. Ich dotychczasowi właściciele, na przykład.
Szedł więc tak sobie, popijał wino, a w przerwach między kolejnymi łykami, pogwizdywał wesolutko. W pewnej jednak chwili dobry humor nagle go puścił. Podobnie jak świadomość.
Przytomność wracała powoli. I słusznie. Nie było się do czego spieszyć. W końcu to żadna przyjemność ocknąć się i stwierdzić, że leży się pod drzewem związany w baleron. To znaczy, w pewnych okolicznościach, pewne osoby mogłyby czerpać przyjemność z takiego stanu. Tak mówią. Ale Yabolman nie należał do tego typu osób. Leżenie pod drzewem, owszem, do tego był przyzwyczajony i zasadniczo nie miał nic przeciwko temu. Ale więzy? I do tego takie ciasne? Nie, to zdecydowanie wykraczało poza jego, dość prostą, definicję przyjemności. Na dodatek nie mógł sięgnąć do plecaczka!
A skoro już nie mógł napić się wina, postanowił zorientować się nieco w sytuacji. Jako się rzekło, leżał związany pod drzewem a opodal, na niewielkiej polanie, w półmroku rozjaśnianym lekko przez płomień niewielkiego ogniska, krzątały się jakieś postacie. Postacie, które na pierwszy rzut oka wyglądały jak…
- Indianie – ucieszył się, dość głupio, zważywszy na sytuację, Tadeusz.
Trzeba wam bowiem wiedzieć, że Tadeusz uwielbiał Indian. Nie żeby jakichś znał, ale sporo czytał na ich temat. Podziwiał ich odwagę i determinację w walce o wolność. Interesowały go ich zwyczaje i obrzędy. Stąd właśnie ta idiotyczna radość. Która zresztą minęła natychmiast, kiedy tylko dotarło do niego, że niektóre z owych zwyczajów będzie miał najprawdopodobniej okazję za chwilę poznać. Na własnej skórze. Skalpowanie, dla przykładu. Na początek. A potem kto wie, może nawet umieranie przy palu męczarni. Zresztą, atrakcji mogło być mnóstwo. Wszystko zależało od tego, z  jakiego plemienia pochodzili przyszli oprawcy.
Yabolman przyjrzał się uważniej. Pierwszym, co mimo zapadających coraz szybciej ciemności rzuciło mu się w oczy była dziwna bladość domniemanych Indian.
- Nie wyglądają na czerwonoskórych – pomyślał Tadeusz. – Już prędzej na kredowoskórych. No i te uszy… Co oni mają z uszami?
Olśnienie przyszło nagle. Jak mógł nie wpaść na to od razu! Dziwna bladość pełnych wyniosłości oblicz, spiczaste uszy, dostrzegalna, kiedy już się wiedziało jak patrzeć, elegancja ruchów… Elfy! To były elfy!
- No tak, bo przecież skąd by się nagle wzięli w lesie pod Mrągowem Indianie – stwierdził Yabolman.
Zaczynało być naprawdę ciekawie. Tadeusz leżał sobie spokojnie i obserwował krzątające się przy ognisku elfy. I słuchał. Nie dziwił się nawet, że rozumie o czym mówią. W końcu oglądał ten durny serial według prozy Sapkowskiego. Tam też były elfy. I też mówiły po polsku. Znaczy – normalka.
- Trzeba go przykładnie ukarać – mówił najstarszy, na oko, elf. – Tym ludziom wydaje się, że wszystko im wolno.
- Racja! Ukarać! – rozległy się okrzyki. – Dość już panoszenia się ludzi w prastarej elfiej puszczy.
- Jakiej, kuźwa, elfiej puszczy? – pomyślał zdziwiony i zdenerwowany nieco, Tadeusz. – Jakiej, kuźwa, prastarej?
Doskonale pamiętał… No dobrze, pamiętał jak przez mgłę, ale nie umniejszało to prawdziwości tych wspomnień. Pamiętał zatem, jak wraz z całą klasą, piątą „b”, sadził te, całkiem teraz spore, brzózki za tamtą przecinką.
- No troszkę chyba przesadzają – denerwował się coraz bardziej. W końcu sadzenie lasu było jedną z niewielu pożytecznych rzeczy jakie w życiu zrobił, a teraz i to chcą mu odebrać jakieś spiczastouche łobuzy?
Tego chyba za wiele! Kilkoma celnymi splunięciami przepalił krępujące go więzy, chwycił leżący niedaleko plecaczek i odleciał. Przecież był w końcu super-bohaterem i doprawdy nie widział powodu, żeby pozwolić się skalpować jakimś tam elfom. Zakłamanym, na dodatek.
Zatrzymał się dopiero na Górze Czterech Wiatrów. Usiadł na kamieniu i popijając winko uspokajał rozdygotane nerwy.
- Pięknie, jasna cholera, pięknie. Elfy zadymiarze. Żądne zemsty za wyimigi… wymagi… wymyślone krzywdy. Pięknie. Co jeszcze? Krasnoludy?
- Czemu nie? – usłyszał za plecami i znowu stracił przytomność.
Tym razem nie był związany. Ale za to znajdował się pod ziemią. Siedział oparty o ścianę jakiegoś cholernego tunelu… Tunelu!!! A na przed sobą miał brodatego, ubranego w świecącą lekko w ciemnościach kolczugę i bawiącego się potężnym młotkiem krasnoluda. Młotem właściwie. Nieźle.
Tadeusz wiedział, że w zaistniałych okolicznościach powinien się zachowywać taktownie i dyplomatycznie. Z wyczuciem i być może nawet pewną dozą subtelności. Ale był wnerwiony i bolała go głowa.
- O co tutaj, do kurwy nędzy, biega? – wrzasnął.
Krasnolud był zaskoczony. Zarówno wybuchem, jak i niewiedzą Yabolman.
- Jak to o co biega? – odpowiedział niegrzecznie pytaniem na pytanie. Widocznie stwierdził, że jak tak to on też nie musi bawić się w takt i dyplomację. O subtelności nie wspominając. A może, po prostu, grzeczność nie była domeną krasnoludów.
- Jak to o co biega? – powtórzył. – Plączesz się człowieku po prastarych krasnoludzkich korytarzach…
Tadeusz miał dość. Uraczył krasnoluda niewielką kulą ognia, a potem chwycił zaskoczonego za resztki osmalonej brody, podniósł lekko do góry i kiedy ich oczy znalazły się na jednym poziomie, wysyczał:
- Prastare krasnoludzkie korytarze? Pod Górą Czterech Wiatrów? Od kiedy?
[od autora: Nie znaliście takiego Yabolmana, prawda? Szczerze mówiąc, sam jestem trochę zaskoczony. Ale każda cierpliwość ma przecież swoje granice, więc nie dziwota, że go poniosło.]
- Od zeszłego tygodnia – wyjąkał przestraszony krasnolud. – Tak mniej więcej.
- No nie!
Yabolman rzucił krasnoludem o ścianę i wzbił się w powietrze. Przebicie się przez kilka metrów ziemi nie stanowiło w tym momencie żadnego problemu.
Sytuacja go przerosła. Wszystko to było jakieś popieprzone. Elfy. Krasnoludy.
- Co to niby jest? – myślał lecąc w stronę domu. – Mazury, czy jakieś cholerne Śródziemie?
Aż drgnął na wspomnienie straszliwej książki, którą zmuszony przez Beerwoman, przeczytał jakiś czas temu.
- Jeszcze tylko tych, jak im tam, orków brakuje. Tfu, na psa urok! – splunął przesądnie.
Na szczęście przelatywał właśnie nad Czosem, więc tylko zaskwierczało i podniósł się niewielki obłoczek pary.
– Trzeba o wszystkim opowiedzieć Marysi. Ona na pewno coś wymyśli.
- Marysiu! – zawołał kilka minut później wlatując do mieszkania przez kuchenne okno. – Nie uwierzysz co mi się dzisiaj przytrafiło!
I rzeczywiście – nie uwierzyła.
***
Dni mijały. Tadeusz powoli kończył remontować domek Jamajki. Ale ciągle był jakiś niespokojny. Był pewien, prawie, że ani elfy, ani krasnolud, nie były jedynie wytworem jego chorej, wzmocnionej kilkoma butelkami wina, wyobraźni. W końcu wino pił już od jakiegoś czasu, a tych cholernych cudaków widział dopiero pierwszy raz. Nie chciał się jednak kłócić. I chociaż z całych sił starał się zapomnieć o nieprzyjemnej przygodzie, nie mógł oprzeć się dziwnemu wrażeniu, że elfy i krasnoludy jeszcze nie raz pojawią się w jego życiu.
Tak czy inaczej, pod koniec lata, Jamajka weszła do całkowicie odnowionego domu. W Mrągowie i pobliskich wsiach błyskawicznie rozniosła się wieść, że okolicy pojawiła się nowa czarownica. Ale o tym to już może w następnym odcinku.
***
- Wiesz Jabolku – zagadnęła Marysia kilka dni później. – Cały czas nie daje mi to spokoju… Skąd ty właściwie wziąłeś te wszystkie materiały? Te cegły, deski i w ogóle?
- A bo to mało się w okolicy buduje… - odpowiedział wykrętnie Tadeusz.
- Kiedy właśnie mało. Domów to prawie wcale, ani żadnych takich. Tylko tu i ówdzie… - Marysia zamilkła, tknięta nagłym przeczuciem.
- Jabolku, chyba nie… - podjęła po chwili.
- Ależ tak, Marysiu, tak! – zadowolony z siebie Yabolman, wpadł jej w słowo.
 - Przecież to grzech. I to podwójny. Okradać kościół! Księża się wściekną kiedy się dowiedzą. Znowu cię obłożą ekskomuniką.
- Po pierwsze, jeszcze nie zdjęli poprzedniej. Po drugie – jakie okradać? I co właściwie mają do tego księża? Co to? Ich? Przyjdzie czas to jakoś to załatwię. Z samym Wielkim Inwestorem. Bez problemu.
I trzeba przyznać, że Tadeusz, chociaż pojęcie o ekonomii miał mizerne, tym razem miał rację. Dwóch rozsądnych kontrahentów zawsze się dogada. Wystarczy jedynie wyeliminować pośredników.

Punk Tadeusz. Epizod dwudziesty ósmy

Pełen wyuzdanego seksu i nieuzasadnionej przemocy, pościgów, wybuchów i strzelanin oraz…
[Albo nie.]
W którym będzie mowa o blaskach i cieniach majsterkowania, ale głównie o cieniach i który zawiera materiał bonusowy, niewykluczone, że pierwszy z wielu.
Tadeusz nigdy nie miał wiertarki. Dopóki nie dostał od Marysi. Szczerze mówiąc był bardzo zaskoczony tym prezentem. Powinien się pewnie ucieszyć i może nawet by to zrobił, ale nie zdążył. Całymi dniami wiercił bowiem, nawiercał, rozwiercał i przewiercał. A w wolnych chwilach siedział na podłodze, popijał wino i zastawiał się, jak w ogóle mógł do tej pory żyć bez tego pożytecznego narzędzia. I ile jeszcze wytrzymają ściany ich mieszkania.
Marysia zaś całymi dniami buszowała po ‘allegro’ i kupowała coraz to nowe obrazki, maski japońskie, niezbyt udane podróbki rekwizytów z ‘Władcy Pierścieni’ oraz coraz bardziej imponujące komplety wierteł. Najczęściej z widią. Tadeusz nie bardzo wiedział czym właściwie jest owa tajemnicza ‘widia’, ale i tak jej nienawidził. Szczerze i gorąco.
- Nic to – powtarzał sobie w coraz częstszych chwilach zwątpienia. – Przecież to się musi kiedyś skończyć.
Faktycznie. Koniec przybliżał się z każdym wywierconym otworem. Z każdym nowym zawieszonym gadżetem. Na ścianach, niewielkiego w sumie mieszkania, zaczynało zwyczajnie brakować miejsca. Tadeuszowi powolutku wracał naturalny optymizm, który przestraszony widocznie warkotem wiertarki, zaszył się na jakiś czas gdzieś w kąciku. A teraz wracał, popiskiwał radośnie i merdał ogonkiem. Metaforycznie, ma się rozumieć. Świat piękniał z każdą chwilą. Słoneczko świeciło coraz jaśniej. Wino, młode przecież i niedojrzałe, smakowało niczym najprzedniejsze ‘chateau’. Chociaż nie. Wino to akurat zawsze było pyszne. Ale generalnie chodzi o to, że miało się ku lepszemu.
I wtedy kurier dostarczył zamówiony przez Marysię trzydziestoelementowy zestaw śrubokrętów.
***
- Strasznie skrzypi to łóżko – stwierdziła Marysia. Chociaż jeszcze przed chwilą wcale jej to nie przeszkadzało. Leżała, zasapana jeszcze i przyjemnie zaróżowiona. I najwyraźniej zadowolona.
- Ma już swoje lata -  powiedział Tadeusz. – I swoje przeszło.
- No właśnie – podchwyciła. – Swoje już przeszło. Czas wymienić.
- Wymienić? – zdziwił się Yabolman. – Co wymienić? Łóżko? Jak?
- Normalnie. Na nowe. Już zamówiłam. I kilka szafek. Przywiozą jutro rano.
Tadeuszowi zrobiło się troszkę smutno. Nie dlatego, że Marysia nie zapytała go o zdanie. Często samodzielnie podejmowała dotyczące ich obojga decyzje. I nie miał do niej o to pretensji. W końcu była mądrzejsza i zawsze dobrze na tym wychodzili. Ale lubił stare łóżko. Było szerokie. I mięciutkie. I miało już wygnieciony w materacu specjalny dołek, w którym tak wygodnie mu się spało.
- A nowe łóżko trzeba będzie gruntownie wypróbować – powiedziała Marysia. Zupełnie jakby czytała w jego myślach i chciała go pocieszyć.
- To niech przywożą – stwierdził Tadeusz nieco pocieszony. – Byle tylko wnieśli na górę.
Wnieśli.
Yabolman stał w przedpokoju i patrzył na ułożone równo pod ścianą niewielkie kartoniki.
- ? – zapytał.
- Meble Jabolku.
- Takie malutkie? – nie zrozumiał.
- Ojej, normalne są, głuptasie. Musisz je tylko złożyć. Śrubokręty masz, a nowiutkie kombinerki są w mojej torebce.
Tadeusz oparł się plecami o ścianę, pisnął jak gumowa kaczuszka i wolniutko osunął się na podłogę.
- Nie przesadzaj Jabolku. Remont ‘Kwaśnej Dziury’ wyszedł ci całkiem zgrabnie. Dasz radę.
***
Tadeusz postanowił zacząć od komody. Wypakował wszystkie elementy i ułożył je starannie na podłodze.
- O! Jest instrukcja – ucieszył się. Głupio i przedwcześnie.
Instrukcja składała się bowiem z kilkunastu niewyraźnych rysunków i całej masy dziwnych znaczków. Widocznie chiński producent był przekonany o ogólnoświatowej znajomości swojego języka. Albo słynna chińska oszczędna produkcja nie przewidywała zatrudniania pracowników tak egzotycznych jak polski tłumacz.
- No ale polski dystrybutor mógł się trochę postarać – pomyślał Tadeusz. A potem pomyślał jeszcze trochę o polskim dystrybutorze. Tak serdecznie. Od serca. I wziął się do roboty.
Po dwóch kwadransach żmudnych porównań zawartych w instrukcji rysunków z tym co leżało na podłodze, udało mu się z dużym prawdopodobieństwem określić elementy stanowiące ścianki komody. Oraz jej spód i wierzch. I już po godzinie chwiejny szkielet przyszłej komody stał na środku pokoju. No właśnie, chwiejny.
- Dlaczego to się tak kiwa? – myślał Tadeusz wpatrując się w instrukcję.
- #$%& ^%$# - przeczytał.
I, o dziwo, zrozumiał. Tył! Tylna ścianka powinna to wszystko ustabilizować. To chyba będzie ta cienka sklejka.
- Ale to przecież popęka od tych grubych wkrętów – stwierdził.
Ponownie zajrzał do instrukcji. No tak, gwoździki. Te malutkie gwoździki. Ale przecież…
- Marysiu! – zawołał w stronę kuchni.
- Młotek masz w przedpokoju, w tej niebieskiej reklamówce. Razem z plastrami i wodą utlenioną.
Cóż. Nie chodziło o to, że Marysia nie wierzy w jego możliwości. Ona po prostu znała jego możliwości.
Zamocowanie tylnej ścianki rzeczywiście wyeliminowało chwiejność całej konstrukcji. A przynajmniej znacznie ją ograniczyło.
- Jak dojdą szuflady, będzie stabilna jak skała.
Ale przecież te cholerne szuflady nie będą wisiały w powietrzu.
- Trzeba było najpierw przykręcić prowadnice, a dopiero potem składać całość – stwierdził Tadeusz poniewczasie.
Wygięty jak chiński, nomen omen, paragraf, zanurzony do połowy we wnętrzu komody montował kolejne elementy. Poszło całkiem sprawnie. Zadowolony z efektów swojej pracy, siedział na podłodze, pogwizdywał wesolutko, popijał wino i składał szuflady.
- To nawet całkiem miłe zajęcie, jak już człowiek złapie rytm.
Włożył szuflady.
- Gotowe! – zawołał w stronę kuchni.
Marysia przyszła obejrzeć efekty jego sześciogodzinnej pracy. I obejrzała.
- Nic cię nie zastawia w tej komodzie Jabolku? – zapytała podejrzanie słodko.
Tadeusz, z natury mało podejrzliwy, nie zauważył pułapki.
- No faktycznie, kolor jakiś taki nijaki – strzelił. We własne kolano.
- Tak? – głos Marysi stracił jakby na słodyczy. W końcu przez kilka godzin wybierała właściwy odcień drewnopodobnej okleiny.
- Tak? – powtórzyła, choć Yabolman usłyszał już za pierwszym razem. – To weź proszę te skarpety i włóż je do górnej szuflady.
Tadeusz, który w końcu zorientował się, że coś nie gra, posłusznie wykonał polecenie. A przynajmniej chciał wykonać. Otworzył szufladę i spojrzał zaskoczony.
- Ale tu nie ma tego… No… Wlotu.
Wyciągnął całość i obrócił.
- I dna też nie ma.
Marysia, jak już wielokrotnie wspominano, miała całkiem przyzwoite poczucie humoru. Czasem może nawet odrobinę nieprzyzwoite. Ale tylko odrobinę.
- Przestań wariacie – roześmiała się. – Odwrotnie złożyłeś.
Nie dało się ukryć.
- W instrukcji musiał być jakiś błąd – myślał Yabolman rozkręcając szuflady.
Uważnie przyjrzał się rysunkom. I znaczkom.
- No jest! Tutaj! – popukał palcem w kartkę. – Jakiś idiota napisał *&^& zamiast $&^&.
***
Marysia od trzech dni, a właściwie od trzech nocy spała na dmuchanym materacu w kuchni. Tadeusz nie spał wcale. Składał łóżko. A właściwie, to łóżko samo się składało. Za każdym razem, kiedy myślał, że już skończył i siadał na nim, żeby wypróbować.
Yabolman właściwie był za ekologią. I uważał, że zwierzęta też mają swoje prawa. Szczególnie te malutkie i puchate. Ale kiedy po raz kolejny wygrzebywał się spomiędzy desek, zaczynał się zastanawiać, czy eksperymenty na zwierzętach naprawdę są takim złym pomysłem.
- Dlaczego muszę te cholerne łóżko testować na sobie – marudził.
- Wolałbyś na mnie – pytała Marysia.
Tadeusz zastanowił się przez chwilę i już, już miał odpowiedzieć, ale na szczęście ugryzł się w język. Zdumiewający, jak na niego, przejaw instynktu samozachowawczego.
- Muszę chwilę pomyśleć – stwierdził. Otworzył wino i usiadł. Na podłodze.
I zaczął myśleć. Najpierw o trzeciej płycie Ramones. Dawno jej nie słuchał i chętnie by sobie odświeżył. Potem przez chwilę wspominał Jarocin w 1987 roku. Te momenty, które pamiętał. Większość bowiem, z różnych przyczyn, zatarła się nieco w jego pamięci. Wreszcie poświęcił kilka ciepłych myśli konstruktorom mostów. Tym, którzy w chwili gdy po ich dziełach przejeżdżały pierwsze samochody, stali pod spodem. W końcu dopił wino, zmiął instrukcję, wyrzucił ją przez okno i spopielił w locie krótkim splunięciem. I wziął się poważnie do roboty.
Najpierw wyszło mu coś w rodzaju trumny. Takiej klasycznej, z wiekiem i w ogóle. Nawet śmiesznie to wyglądało, ale było cholernie wąskie. I wieko utrudniałoby towarzyszące zwykle miłosnym igraszkom rozwiązania, które bardzo lubił, a na które zwyczajnie nie byłoby miejsca. Można było co prawda wyciąć niewielki otwór na głowę, coś w rodzaju szyber-dachu, ale nie był pewien, czy Marysi spodobałoby się takie rozwiązanie.
Kolejna próba również nie wypadła zadowalająco. Piętrowe łóżko, sam nie wiedział jak to się stało, miało rację bytu. Owszem. W pokoiku nastoletnich bliźniaków. Ale nie w sypialni dwojga dorosłych ludzi przeciwnych płci, którym sypialnia owa służyła nie zawsze i nie tylko do spania.
Tadeusz nie ustawał w wysiłkach. Wyniki jego starań nazwać by można efektownymi. Niekonwencjonalnymi nawet. Abstrakcyjnymi czasami. Ale niekoniecznie zadowalającymi.
Marysia zaś czekała cierpliwie. Wreszcie, jakoś tak w piątek po południu, nie wytrzymała.
- Jeśli nie złożysz tego cholernego łóżka do wieczora, przez najbliższy miesiąc będziesz nocował w ‘Kwaśnej Dziurze’.
No to wziął i złożył. Albowiem właściwa argumentacja potrafi zdziałać cuda.
- No widzisz Jabolku, jak chcesz to potrafisz – wysapała zmęczona Beerwoman po pierwszych testach nowego łóżka. Prawdopodobnie chodziło jej o umiejętności stolarskie jej osobistego superbohatera.
- Zobaczysz, jeszcze polubisz to majsterkowanie – dodała gładząc czule rzednącego irokeza.
Wykrakała.
***
- Jest Marysiu! Jest! – wołał Tadeusz już od progu. Wymachiwał przy tym grubą szarą kopertą.
- A właściwie to są – dodał po chwili siadając przy kuchennym stole. – Nareszcie.
- Co są? – Marysia nie wiedziała o co chodzi. I strasznie ją to denerwowało.
- Szkice. Gdańskiej szafy – Tadeusz gorączkowo, acz ostrożnie, otwierał kopertę.
- Oryginalne. Siedemnastowieczne. Idę na dół. W końcu wypróbuję te nowe dłutka. Nie czekaj z obiadem – pocałował ją delikatnie w czoło.
- Z kolacją też nie czekaj – rzucił jeszcze z przedpokoju. I wyszedł. Do przerobionej na stolarnię piwnicy.
- Stworzyłam potwora – pomyślała Marysia parę godzin później zasypiając samotnie w wielkim łóżku. – Cóż, w końcu życie, kurwa, jest nowelą.
Albowiem, drogie Panie, skoro już postanowicie zmuszać swoich mężczyzn do sprzecznych z ich naturą działań, musie liczyć się z tym, że mogą im się owe działania spodobać.

BONUS
[Kilka słów tytułem wyjaśnienia. Czasami, kiedy kapela nagrywa płytę, zostaje kilka numerów, które nie bardzo pasują do całości, a które szkoda wyrzucić. Tak powstają ‘bonus tracki’. Z pisaniem jest podobnie. Przynajmniej z moim. Lęgną mi się czasem w głowie jakieś scenki, które zupełnie nie pasują do żadnego z powstających właśnie opowiadań. A nie bardzo mam pomysł jak je rozwinąć w kolejny, pełny epizod. Albo zwyczajnie mi się nie chce. I jakąś godzinę temu pojawiła się idea bonusów. Takich jak poniższy.]
Ten świat był chyba najgorszym ze wszystkich alternatywnych światów, do których przerzuciło Yabolmana to cholerne lustro. Było tu szaro i paskudnie. Ciągle mżył taki drobny, wkurzający deszczyk. Ulice były pełne śmieci. Okoliczne domy wyglądały jak ruiny. Brakowało szyb w oknach. Drzwi smętnie wisiały na pojedynczych zawiasach, albo nie było ich wcale. Odpowiednik jeziora Magistrackiego porośnięty był jakimś zielonym paskudztwem, a wypełniająca go gęsta, obrzydliwa ciecz, bulgotała dziwnie i momentami sprawiała wrażenie żywej. A do tego wszystkiego strasznie śmierdziało.
Naprawdę trudno uwierzyć, że to Mrągowo. O ile to w ogóle było jeszcze Mrągowo.
I pełno było nieboszczyków. Tylko, że żywych. Łazili po całym mieście. Większość wyglądała, jakby właśnie wylazła z grobu. Zgniłe ciuchy, twarze zdeformowane, czarnoziem w resztkach włosów. Po prostu – ohyda.
Tadeusz koczował tu już trzeci dzień. Nic nie jadł. Chociaż kilka razy sam o mało nie stał się posiłkiem. Ale to akurat drobiazg. Gorzej, ze niczego nie pił. Zapas wina, który miał w wysłużonym plecaczku, wyczerpał się już po pierwszych kilku godzinach. Sklep monopolowy niby funkcjonował. Nie ma chyba świata aż tak alternatywnego, żeby nie można w nim kupić jakiegoś alkoholu. Ale na te akurat zakupy Yabolman jakoś nie mógł się zdecydować.
- Cholera wie z czego oni tutaj pędzą te wina – myślał.
Tak na dobrą sprawę, to w swojej rzeczywistości też nie wiedział z czego. Ale tam najgorsze nawet świństwa były, jakby to powiedzieć, swojskie jakieś takie. Nie to co tutaj.
A do tego wszystkiego dochodziła jeszcze nuda. W tym pełnym żywych trupów mieście kompletnie nic się nie działo.
- I oni nazywają do życiem – mruczał pod nosem, obserwując snujące się po ulicach postacie. – To warto było się wykopywać?
Łaził więc ulicami miasta i starał nie wyróżniać się z tłumu. Po trzech dniach bez kąpieli prawie mu się to udawało. No i dla lepszego kamuflażu pokulał się trochę po przegniłej ściółce w tutejszym parku.
Łaził tak tedy, cierpiał z pragnienia tak bardzo, że prawie nie odczuwał głodu i nudził się straszliwie. I prawie przegapił ten plakat:
„Tylko dzisiaj. Jedyny koncert w mieście. ZombII. O osiemnastej w amfiteatrze. Wstęp wolny”
Była siedemnasta czterdzieści.
- To na początek już się nie załapię, ale zawsze to jakaś rozrywka – pomyślał i dziarko ruszył w stronę amfiteatru. No, na tyle dziarsko, na ile pozwalał mu kamuflaż.
Faktycznie. Trochę się spóźnił. ZombII kończyło właśnie grać swój najnowszy przebój. Stojący na środku sceny nieboszczyk z gitarą zawodził do mikrofonu:
- Każde pokolenie rozsypie się, a nasze nie…