Pokazywanie postów oznaczonych etykietą opowiadania. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą opowiadania. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 5 maja 2013

Leśniczówka "Zadupie"







Od lat włóczę się po Mazurach w poszukiwaniu opowieści. Spotykam wielu ludzi, przeważnie ludzi, którzy chętnie opowiadają mi swoje historie. Wszystkie skrzętnie notuję. Może ktoś kiedyś będzie chciał je przeczytać.
***
MACIEK: To podobno żona pierwszego leśniczego tak nazwała tę leśniczówkę, kiedy ją tu przywiózł zaraz o ślubie. I tak już zostało. Wiem, że to głupia nazwa. Ale powiem ci, że na początku nawet mi się podobała. Czegoś takiego właśnie szukałem. Woda w jeziorze czyściutka, las dokoła, cisza, spokój. Nic, tylko siadać i pisać. W końcu miał to przecież być mój własny dom pracy twórczej! Tutaj miały powstać najdonioślejsze dzieła w historii polskiej fantastyki. I co? I gówno! Wybacz mi proszę ten kolokwializm.
DANUTA: Kiedy go zobaczyłam pierwszy raz... No po prostu śmiech na sali. Chudzina, niewysoki, lekko przygarbiony. I jeszcze te zabawne okulary. Nie wytrzyma – pomyślałam. Ale spisuje się nad podziw dzielnie.
MACIEK: Początkowo nic się nie działo. Pływałem w jeziorze, opalałem się na tej polance przed domem i pisałem, przede wszystkim pisałem. O niczym więcej nie śmiałem marzyć. Byłem szczęśliwy. Szczęśliwy jak nigdy wcześniej. Ale tak mniej więcej po tygodniu, zaczęło się...
DANUTA: Przykazałam wszystkim żeby przez tydzień w ogóle nie pokazywali mu się na oczy. Niech się chłopak zaaklimatyzuje, niech przywyknie do nowego miejsca. Niech się poczuje jak u siebie. Potem będzie dość czasu żeby wyprowadzić go z błędu.
MACIEK: Był czwartkowy wieczór. Pierwszy rozdział, dodam nieskromnie – rewelacyjny pierwszy rozdział, mojej powieści był prawie skończony. Oderwałem się na chwilę od klawiatury i poszedłem napić się mleka. W głowie mi huczało, pomysł gonił pomysł. Nowatorskie rozwiązania, niebanalna narracja, zaskakujące zwroty akcji, nieszablonowi bohaterowie... Być może miałem nawet lekką gorączkę, wiesz, twórczą. Pewnie dlatego nie od razu zauważyłem, że w domu zrobiło się nieco chłodno. Ba, nawet zdecydowanie zimno. Przynajmniej jak na lipiec. Kiedy wróciłem do gabinetu, ona już tam była.
DANUTA: Siedziałam przy komputerze i czytałam te jego wypociny. Powiadam ci – coś strasznego. Ani jednego oryginalnego zdania. Banał na banale. Szlachetny książę, nieskalana księżniczka, uroczy opryszek, zły władca i oczywiście ciągła walka Dobra ze Złem. No koszmar, po prostu koszmar. Już miałam skasować cały ten żenujący tekst, kiedy wrócił. Oczywiście z wrażenia upuścił szklankę. Aż podskoczyłam.
MACIEK: Aż podskoczyłem. Szklanka wypadła mi z ręki i się stłukła. No bo wyobraź sobie, że mieszkasz na zadupiu, w “Zadupiu” właściwie, do najbliższej wsi siedem kilometrów, środek nocy, wychodzisz na chwilę do kuchni a po powrocie zastajesz na swoim krześle jakąś kobietę. Młodą, nieźle zbudowaną, w koronkowej, przezroczystej koszuli nocnej. Nie zdziwiłbyś się? A to jeszcze nic! Patrzę, bo jak sam widziałeś, trudno od niej oczy oderwać i widzę, że ona nie tylko koszulę ma przezroczystą, ale cała jest taka jakaś prześwitująca. Monitor cały przez nią widać, można normalnie czytać. No i się przestraszyłem.
DANUTA: Stał i bezczelnie gapił się na moje piersi. Twarz mu poczerwieniała, oddech przyspieszył, ale po chwili się zorientował co jest grane i najzwyczajniej w świecie zemdlał. I bardzo dobrze, bo już się bałam, że mu jakaś żyłka pęknie albo co.
MACIEK: Kiedy się ocknąłem, pochylała się nade mną. Nie widziałem jej twarzy, bo akurat nad głową miała żyrandol, ale chyba się uśmiechała. “Ojej” – mówi – “Ale się chłopiec przestraszył. Nie bój się, Danusia krzywdy ci nie zrobi. I innym też nie pozwoli cię skrzywdzić”. Jak usłyszałem o tych innych, to o mało znowu nie straciłem przytomności.
FRYDERYK: Ja barco pszepraszam, ale ja nie rozumi o czym mówi. Ja posiedze s boku i posłucha tylko.
DANUTA: Oj, zamknij się Fryc. Sześćset lat mieszkasz w tym kraju, mógłbyś się wreszcie nauczyć języka, leniu. Mów, mów Maćku.
MACIEK: Rozglądam się i co widzę? Cały dom pełen różnych takich, jakby to powiedzieć, postaci... Snują się, jęczą niektóre, jakiś gość łańcuchami dzwoni...
DANUTA: To lord MacAron, straszny tradycjonalista, nie wiem skąd wytrzasnął te łańcuchy.
MACIEK: Ta tu łajza w krzyżackiej zbroi. Arab jakiś z turbanem na głowie. Tyle tylko, że głowę pod pachą trzyma. W ogóle, pełno, tych no... ludzi. A na przedzie ta zołza.
DANUTA: “Zołza”. Tak właśnie powiedział mój małżonek książę Henryk, zadając mi śmiertelny cios kandelabrem. Silny był z niego mężczyzna. Chłop na schwał, można powiedzieć. A właściwie szlachcic na schwał.
Wracając jednak do zasadniczego wątku naszej rozmowy... Rzeczywiście, może i nieładnie wyszło. Może trzeba było jakoś Maćka przygotować, a nie tak pojawiać się od razu całą chmarą. Ale jak przygotować kogoś do obecności dwustu siedmiu, nie bójmy się tego słowa, martwych zasadniczo współlokatorów.
MŚCIWÓJ: Dyć!
DANUTA: No właśnie.
MACIEK: A wszystko przez leśniczego Gąsiorka i przez tego cholernego Brytyjczyka.
DANUTA: Pomysł Terry’ego Pratchetta dziwnym trafem przeniknął do naszego świata. I, jak każda szalona idea, bardzo szybko znalazł szerokie grono zagorzałych zwolenników. A co ważniejsze, okazało się, że stawiana przez pana Pratchetta teza jest słuszna. Nie mogliśmy z tego nie skorzystać, prawda?
MACIEK: Bo widzisz, on napisał w którejś swojej powieści, że jakkolwiek duch...
DANUTA: Phi!
MACIEK: No tak, nie lubią tego określenia. Jakkolwiek każda osoba jest w pewien sposób przywiązana do miejsca swojej śmierci...
DANUTA: Phi!!!
MACIEK: Znaczy, do miejsca swego przejścia na Drugą Stronę, to zabierając z tego miejsca jego część, kamyk dla przykładu, można razem z nim zabrać również tę osobę. Taka zasada, ktoś nie dopatrzył po prostu. Chory pomysł, moim zdaniem, ale niestety, sprawdził się.
DANUTA: W stu procentach.
MACIEK: Jeśli do tego wszystkiego dodasz hobby leśniczego Gąsiorka... Nie znałeś go? Siedzi w fotelu przy kominku.
GĄSIOREK: Bardzo mi przyjemnie.
MACIEK: Pięć lat temu przeszedł na emeryturę. Miał trochę oszczędności i mógł zacząć realizować marzenie swojego życia. A marzył o podróżach. Najpierw po kraju, potem po Europie, w Afryce nawet był ze dwa razy. Nieźle jak na pół roku, co? Przeszedł na drugą Stronę po wypiciu przeszmuglowanego z Ukrainy spirytusu. Tak, z Ukrainy przywiózł spiryt i tego cholernego Kozaka, który siedzi na stojaku na kapelusze. Nie chce zejść. Mówi, że to mu przypomina pal, na którym..., znaczy, po którym przeszedł.
KOSTIA: Zdrawstwuj, Lach. Jak tobie powodzi się?
MACIEK: Ale Gąsiorek nie miał tych oszczędności aż tak dużo. A z każdej podróży chciał mieć jakąś pamiątkę. To przywoził, głupek kamienie. I z tymi kamieniami przytaszczył tutaj ich wszystkich. Mściwoja z Biskupina, Abdula z Gizy (ten kawałek piaskowca na komodzie to autentyczny kawałek piramidy). Fryderyk błąkał się po polach grunwaldzkich. MacArona syn mu przysłał ze Szkocji, a Danka...
DANUTA: Księżna Danuta!
MACIEK: A księżna Danuta jest z jakiś ruin na Wyżynie Krakowsko – Częstochowskiej. I tak się nazbierało. I teraz ja muszę się z nimi wszystkimi użerać.
DANUTA: Przesadza, jak zwykle przesadza. A ostatnio już prawie nie narzekał.
MACIEK: No tak. Bo widzisz kiedy Gąsiorek dołączył do tego szacownego grona, to tak długo im opowiadał o swoich wojażach, aż sami zapragnęli zobaczyć to i owo. Widziałeś tego busa na podwórku? No właśnie, raz w miesiącu pakuję do niego wszystkie te cholerne kamienie i jedziemy. Ostatnio byliśmy w Pradze...
IWANKA: Nazdar!
MACIEK: Lada dzień ruszamy do Rzymu. Skąd biorę pieniądze na te wyprawy? Wiesz, oni mają sporo informacji na temat różnych takich zakopanych w ziemi, no powiedzmy, skarbów. Stare monety, jakieś skorupy, biżuteria nawet czasami. Mówią mi gdzie kopać, a ja potem opycham to wszystko na Allegro i jakoś się kręci. A że na wszystkich granicach traktują jak głupka gościa, który pogina najnowszym dostawczym mercedesem pełnym kamieni? Trudno.
W sumie, to nawet nieźle mi się powodzi. Zwiedziłem kawał świata i co najmniej drugie tyle zamierzam jeszcze zwiedzić. I tak naprawdę, to żałuję tylko jednego. Że nie dokończyłem tej powieści. Mówię ci, to byłby hit. Prawdziwy bestseller. To się zaczynało jakoś tak: “Dawno temu, w odległej galaktyce...”

środa, 11 lipca 2012

Uroczy zakątek


Osiedle na peryferiach wielkiego miasta. Kilkanaście, poustawianych dość przypadkowo, jedenastopiętrowych bloków. Prawie cała powierzchnia między blokami zalana betonem. Tu i ówdzie jakieś rachityczne drzewko w betonowej (jakżeby inaczej) donicy. Całość otoczona półtorametrowym ogrodzeniem. Betonowym. W sumie nic oryginalnego. Z wyjątkiem nazwy. Obdarzony specyficznym poczuciem humoru urbanista nazwał to wszystko ”Uroczym Zakątkiem”. Nieźle.
Nikt od lat nie używał oficjalnej nazwy. Mówiło się krótko: ”Uroczysko”. Może dlatego, że mało kto poza tubylcami odważał się zapuszczać tu po zmroku. A może z powodu wszechobecnej atmosfery tajemniczości. I grozy. Albo ze względu na dziwne, często wręcz niewytłumaczalne zdarzenia, które na osiedlu były na porządku dziennym. Oraz nocnym. Właściwie nie wiadomo czemu. Niemniej jednak nazwa przyjęła się. I to do tego stopnia, że umieszczano ją nawet na planach miasta.

 BELLA

Rudy miał prawie trzy lata. Był mądrym i doświadczonym szczurem. Ostrożnie obwąchiwał uchylone drzwi zsypu. Niby wiedział, że miejsce jest sprawdzone, zawsze pełne smakowitych kąsków i całkowicie bezpieczne, ale ostrożności nigdy za wiele. Oględziny wypadły pomyślnie. Żadnego niebezpieczeństwa. Rudy, popiskując radośnie, wbiegł do środka, coś chrupnęło nieprzyjemnie i zapadła cisza. Po chwili zaś rozległo się ciche splunięcie i miękki, kobiecy głos oznajmił:
- Nie no, to jednak nie to!

 STANISŁAW

Stanisław od kilku tygodni obserwował tę dziewczynę. I sprawiało mu to niekłamaną przyjemność. Może i był martwy od ponad trzydziestu lat, ale wciąż potrafił docenić piękną kobietę. Wszystko mu się w niej podobało. Miała nie więcej niż dziewiętnaście lat. Długie, zawsze rozpuszczone włosy kruczoczarną kaskadą spływały jej na ramiona. Śliczna, cudownie piegowata buzia. Ogromne, piwne oczy. Mały, zgrabny nosek. Karminowe usta, pełne i zawsze lekko rozchylone, jakby zapraszające do pocałunku. Wspaniale wymodelowana przez naturę sylwetka. Naprawdę było co podziwiać.
Ale najbardziej fascynowała go przedziwna, otaczająca dziewczynę aura. Nigdy jeszcze takiej nie widział. Mieniła się wszystkimi kolorami tęczy i pulsowała łagodnie. Od lat czekał na kogoś posiadającego taką aurę. Pewnie była wiedźmą. Albo medium. I to bardzo silnym medium. Chociaż najwyraźniej nie zdawała sobie z tego sprawy.
Postanowił się ujawnić. Oboje na tym skorzystają. Ona dowie się czegoś o sobie. On, jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, nareszcie, po tylu latach... Tfu, na psa urok, żeby tylko nie zapeszyć.
W piątek, trzynastego sierpnia, kiedy jak co dzień wsiadła do jego windy i wcisnęła guzik jedenastego piętra, wychynął ze ściany i najdelikatniej jak tylko potrafił, wyszeptał do kształtnego uszka:
- Dzień dobry.
A kiedy już przestała wrzeszczeć i bezsensownie walić pięściami w drzwi kabiny, równie delikatnie zapytał:
- Jak masz na imię, moje dziecko?
- Ja? Majka – wyszeptała przerażona.
- Stanisław, bardzo mi przyjemnie. No, Jamajka, to pierwsze lody mamy przełamane. Przestań się trząść, dziewczyno. Oddychaj spokojnie. Wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha.
Słabym uśmiechem skwitowała jego niezbyt wysokiego lotu żart. Ale jednak – uśmiechem. Pierwsze lody faktycznie zostały przełamane. Stanisław zatrzymał windę między piętrami.
- Porozmawiajmy...
Przerwały mu dobiegające z parteru głośne złorzeczenia:
- Ten cholerny rupieć znowu się zepsuł. Znów utknął między piętrami. Szlag by trafił to pieprzone pudło...
Okrzykom towarzyszyło kopanie w drzwi windy.
- To Nowaczek, ten spod sto jedenaście – wyjaśniła Jamajka.
- Wiem. – Stanisław rzeczywiście wiedział. Znał doskonale wszystkich lokatorów. Przynajmniej z widzenia.
- Może przejdziemy do mnie – zaproponowała dziewczyna. – Usiądziemy. Herbaty zaparzę. - Spojrzała na swojego rozmówcę i dodała niepewnie - Albo coś?
- Niestety, nie mogę opuścić szybu windy. Ale skoro już mowa o napojach...
- Dlaczego? – zapytała Jamajka.
- Co: dlaczego? – nie zrozumiał Stanisław.
- Dlaczego nie możesz opuścić szybu windy?
- To długa historia.
- Chętnie posłucham.
- I nieciekawa.
- Mimo wszystko… – Dziewczyna była uparta.
Stanisław wyraźnie się speszył. Gdyby nie pewne oczywiste ograniczenia, pewnie by się zarumienił. Przez chwilę oglądał swoje widmowe paznokcie. Potem popatrzył na równie widmowe lakierki. Pomiętosił połę marynarki. Widmowej, oczywiście. Jamajka czekała. Wyglądało na to, że nie ustąpi. Nie miał wyjścia. Co prawda, jego plan tego nie przewidywał, ale jeśli chciał osiągnąć cel, musiał opowiedzieć swoją idiotyczną historię.
- Wiesz – zaczął. – Ja zginąłem w szybie tej windy. Dlatego muszę nawiedzać to miejsce. Dopóki ten cholerny wieżowiec nie obróci się w perzynę.
- Jak to się stało? – spytała ze współczuciem. Niby wiedziała, że facet nie żyje. W końcu był duchem. Ale teraz, kiedy powiedział o tym głośno, zrobiło się jej przykro. I smutno. Co wcale nie zmniejszyło jej ciekawości.
- Byłem jednym z budowniczych tego bloku. Fachowcem od wind. Kończyliśmy właśnie robotę. Stałem na ósmym piętrze. Przykręciłem ostatnią tabliczkę, wiesz, taką z napisem: ”Przed wejściem do windy upewnij się, że za drzwiami znajduje się kabina dźwigu”. A potem otworzyłem drzwi i wszedłem. Tylko, że winda była piętro wyżej.
- Spadłeś, biedaku?
- Nie. Udało mi się przytrzymać krawędzi podłogi. Samymi czubkami palców. Myślę sobie: ”Długo nie wytrzymam”. Zacząłem krzyczeć. Ratunku i takie tam. Trochę kląłem, trochę płakałem. Wreszcie słyszę z parteru: ”Już lecę, panie majster”. To Waluś, mój pomocnik.
- Nie zdążył?
- Może by i zdążył... Początkowo miałem mu to za złe. Ale przez te wszystkie lata przemyślałem to i owo. I wybaczyłem mu. Ba, doszedłem do wniosku, że na jego miejscu zrobiłbym to samo.
- Ale co? Co zrobił ten cały Waluś?
- Ściągnął windę.
- O rany! – jęknęła Jamajka.
- No, żebyś chciała wiedzieć. Wszędzie było mnie pełno. I tak już zostałem. Tkwię w tym szybie od siedemdziesiątego trzeciego.
- Biedaku.
- No wiesz, w sumie nie jest tak źle. Uwierz mi, są gorsze miejsca. Tyle, że...
Zamilkł wyraźnie zakłopotany. Mówić, czy nie? W końcu po to się przecież pokazał.
- Odkąd umarłem, strasznie mi się chce pić. Gdybyś mogła…?
- Oczywiście – dziewczyna sięgnęła do plecaka – mam wodę mineralną.
- Mineralną! – Stanisław prychnął. Nie wyszło mu to najlepiej. Pewnie dlatego, że praktycznie, jak by to powiedzieć, nie miał warg. To znacznie osłabiło moc prychnięcia. Ale i tak zabrzmiało ono nad wyraz pogardliwie.
- No co? – obruszyła się Jamajka. – Niegazowaną.
Nie wytrzymał.
- Wódki – jęknął. Jęczenie wychodziło mu dużo lepiej niż prychanie. - Od trzydziestu sześciu lat kropli wódki w ustach nie miałem.
Co nie powinno dziwić, skoro, jako się rzekło, nie miał w zasadzie ust. Ale czy można wymagać logiki od zrozpaczonego i na dodatek spragnionego ducha?
- Litości... – jęczał dalej. Jak potępieniec. - Proszę... Chociaż sto gram... – rozkleił się zupełnie. Aż przykro było patrzeć. I słuchać.
- No dobrze już, dobrze… – Jamajka chciała poklepać go krzepiąco po plecach, ale w sumie tak sobie tylko machnęła ręką. – Trzeba było tak od razu. Zaraz przyniosę. Powinnam mieć jeszcze trochę w lodówce. Od sylwestra zostało.
Stanisław zmartwiał. Jeszcze bardziej.
- Od sylwestra? Sierpień przecież jest.
- Goście zostawili. A potem jakoś nie było okazji – bąknęła dziewczyna. – Zresztą, ja wódki nie piję!
- Nie pijesz? – zmartwił się duch. – Oj, to niedobrze.
- No właśnie. Powącham tylko i zaraz mi niedobrze.
- Nie o to chodzi... Bo widzisz, ja przecież sam nie wypiję. Kieliszka nawet nie dam rady podnieść. Myślałem, że może ty...
- Podniosę?
- Nie. Wypijesz. A potem wejdziesz do windy i nachuchasz. Wtedy mógłbym to wchłonąć. Tak jakbym sam wypił.
Popatrzył na nią błagalnie. Oczy miał jak kot ze ”Shreka”. Tylko troszkę przezroczyste. Jamajka czuła, że mięknie. W końcu co jej szkodzi. Najwyżej ją zemdli. Ludziom trzeba pomagać. A Stanisław był przecież człowiekiem. Przynajmniej kiedyś był.
- No dobrze. Spróbuję.
Winda ruszyła ze zgrzytem i przeraźliwie trzeszcząc dojechała na jedenaste piętro. Jamajka odetchnęła głęboko.
- To ja idę.
- To ja czekam. – Głos Stanisława ociekał wprost nadzieją. Z małą domieszką zniecierpliwienia.
Weszła do mieszkania.
- Nie wąchaj! – doleciało ją jeszcze od windy. – Zatkaj nos. I na wszelki wypadek zamknij oczy!
No cóż, to mogło się udać. Najpierw zajrzała do łazienki. Wzięła klamerkę do bielizny i poszła do kuchni. Otworzyła lodówkę i wyjęła butelkę. Duża. Ledwie napoczęta. Przeczytała etykietę. „Finlandia Vodka, Redberry, 0,75 l, 40%”. Kieliszek jakiś? Nie, po cholerę. Lepiej ciach! i po bólu. Sięgnęła po szklankę i napełniła ją prawie po sam brzeg. Założyła na nos klamerkę i upiła pierwszy łyk. To nawet nie było takie złe. Troszeczkę szczypało w gardło, ale za to przyjemnie rozgrzewało żołądek. Pociągnęła jeszcze łyczek. I jeszcze. Czuła rozkoszne ciepełko i delikatne mrowienie w całym ciele. Zdjęła klamerkę i ostrożnie powąchała zawartość szklanki. Pachniało też w sumie nie najgorzej. No, może nie tak ładnie jak konwalie, ale dało się wytrzymać. Jednym haustem opróżniła szklankę. Powtórzyła. Powtórzyła jeszcze raz. Wyrzuciła pustą butelkę do kubła i dziarskim krokiem pomaszerowała do windy.
Stanisław był wniebowzięty. Nie dosłownie, ma się rozumieć.
”Spełniłam dobry uczynek” – myślała Jamajka, pełznąc na czworakach do mieszkania. Kiedy zasypiała na podłodze w przedpokoju, słyszała jeszcze dobiegające z korytarza, gromkie: ”...do zielooooonego!”.
Jakże miło jest uszczęśliwiać innych.

ZNOWU BELLA

Panter skradał się ostrożnie. Zawsze był ostrożny. ”Masz może siedem żyć, lecz tylko jedną rzyć” – mawiała jego matka, kiedy był jeszcze małym kociakiem. Wziął sobie te słowa głęboko do serca i nigdy nie ryzykował bez potrzeby. Ale dzisiaj był głodny. Bardzo głodny. A w głębokim cieniu między garażami coś się przed chwilą poruszyło. Coś, co wyglądało jak wyjątkowo duży nietoperz. Panter nie przepadał za nietoperzami, ale w końcu posiłek to posiłek. Nie zawsze można grymasić. Na chwilę przywarł do ziemi. A potem jeden długi skok i zniknął w mroku. Najpierw dało się słyszeć głuche uderzenie, później dźwięk dartego futerka i zapadła cisza. A jeszcze później wyraźnie zniesmaczony, ale nadzwyczaj atrakcyjny damski głos oświadczył:
- Fuj! Łe! Koty to dranie.

EROTOMAN ROMAN

Jamajka zakręciła wodę i odwiesiła słuchawkę prysznica. Wciąż jednak słyszała kapanie. Niezbyt głośne i takie jakie… jakby mlaszczące. Odwróciła się powoli. Na środku łazienki stał nie znany jej duch (to znaczy, nie Stanisław), wytrzeszczał gały i ektoplazmił prosto na jej ukochany dywanik w niezapominajki. Gdyby był żywy, pewnie by się ślinił. I pewnie robiłby to równie obleśnie.
Nawet się nie przestraszyła. Z duchami jest tak, jak z filmami ze Stevenem Seagalem. Jeśli widziałeś jeden, to jakbyś widział wszystkie. Sięgnęła po ręcznik, żeby zasłonić co bardziej newralgiczne części swojego bajecznego ciała. Nie zdążyła. Duch zawył upiornie, rozczapierzył ręce i rzucił się w jej kierunku. A potem przeniknął przez nią i zniknął w ścianie.
- O rajutku – pomyślała zszokowana. – Przeleciał mnie!
Jamajka była nieco staroświecka i pomimo swoich dziewiętnastu (prawie) lat, wciąż pozostawała dziewicą. Owszem, zastanawiała się czasem, jak będzie wyglądał ten pierwszy raz. Myślała o romantycznej kolacji. Koniecznie przy świecach. O nastrojowej muzyce, w miarę możliwości rockowej. Nie miała sprecyzowanego wyobrażenia przyszłego partnera. Ale aż do tej pory zakładała, że będzie żywy. Do głowy jej nawet nie przyszło, że może być inaczej. No i była przekonana, że całość potrwa jednak nieco dłużej niż ułamek sekundy. Cudownie miało być!
A tu co? Nieprzyjemny, metaliczny posmak w ustach i delikatne swędzenie między łopatkami. Jak po ukłuciu komara. Czuła się zbrukana. I mocno rozczarowana. W fatalnym nastroju pomaszerowała spać.
Obudziła się krótko przed świtem. Z niejasnym uczuciem, że coś nie gra. Otworzyła oczy i zobaczyła unoszącego się pod sufitem wyłupiastookiego gwałciciela. Zanim zdążyła zareagować, krzyknął coś bełkotliwie i runął w dół. Błyskawicznie przemknął przez nią, przez łóżko i wsiąknął w podłogę.
Kolejne dni były dla Jamajki prawdziwą mordęgą. Duch atakował bezustannie. Wyłaniał się nagle z szafy, spod stołu, wyskakiwał ze ścian, z sufitu, a bywało, że i z podłogi. Nawet otwierając lodówkę, nie mogła czuć się bezpiecznie. Pytała o niego Stanisława, ale ten pokiwał tylko współczująco głową i stwierdził: ”Nie znam człowieka”.
Wreszcie miała dosyć.
- Mam dość – wrzasnęła widząc wyłaniającą się z muszli klozetowej głowę. – Wystarczy. Stop.
O dziwo, posłuchał. Zatrzymał się i patrzył na nią.
- Kim ty właściwie jesteś? – zapytała podciągając majteczki i poprawiając spódniczkę.
- Jestem wesoły Romek.
- To dlaczego plączesz się po moim mieszkaniu, zamiast siedzieć w domku na przedmieściu?
Nie zrozumiał. Widocznie nie oglądał ”Misia”.
- Może byśmy porozmawiali chwilę – zaproponowała Jamajka.
- Po co?
- No cóż, ostatnio wiele nas łączy – zarumieniła się dziewczyna. – Chyba powinniśmy się poznać trochę...
- Po co?
Wkurzyła się.
- Posłuchaj, łapserdaku! Pojawiasz się, kiedy chcesz, skąd chcesz, robisz, co chcesz, i znikasz. Chyba należą mi się jakieś wyjaśnienia. I jakieś przeprosiny.
- No, może jeszcze kwiaty przyniosę...
Przesadził.
- Przesadziłeś. Wystarczy tego dobrego. Dzwonię po egzorcystę.
- Nie, tylko nie egzorcysta! Przepraszam! Już nie będę!
I rozbeczał się. Jamajka, jak to już było wspomniane, miała miękkie serce. Popatrzyła na wciąż wystającą z kibelka głowę Romana. Wyglądał żałośnie.
- Dobra – westchnęła. – Wyłaź. Pogadamy.
Pogadali. Okazało się, że Roman, za życia, wcale nie był złym człowiekiem. Wprost przeciwnie. Był delikatnym i bardzo wrażliwym chłopcem. Nieco nawet, jak to się w jego czasach mówiło, zahukanym. Dopiero po śmierci się rozzuchwalił. Jego ulotność zapewniała mu bezkarność. A że wcześniej nie miał śmiałości do kobiet, po śmierci używał sobie w najlepsze. Chociaż, po prawdzie, niewiele się zmieniło. Kobiety dalej go nie zauważały. Czasem tylko wzdrygały się, gdy przez nie przenikał. Aż trafił na Jamajkę.
- Ty, a powiedz, kochasiu, jak tyś właściwie zginął?
- Mieszkałem tutaj w latach siedemdziesiątych. Co wieczór podglądałem sąsiadkę z dziesiątego. I któregoś dnia za bardzo wychyliłem się z balkonu.
Zrobiło się jej żal tego niewyżytego ofermy. Ale nie na tyle, żeby pozwolić, by wyżywał się właśnie na niej. Musiał być jakiś inny sposób. I rzeczywiście – był. Wspólnie znaleźli rozwiązanie. Jamajka zostawiała na noc włączony telewizor i puszczała jakiegoś niemieckiego pornusa na DVD, a Roman dał jej spokój. Pojawiał się tylko, gdy go zawołała. Czytała mu na głos Pratchetta, a on opowiadał jej stare dowcipy. I oboje byli zadowoleni.
To miłe, kiedy ludzie są zadowoleni. Nawet jeśli, przypadkiem, nie żyją od wielu lat.

DANIEL

To był jeden z tych dni, kiedy nic się nie układa. Rano zaspał. Do pracy się wprawdzie nie spóźnił, ale nie zdążył zjeść śniadania i pół dnia chodził głodny. I jeszcze szef go ochrzanił bez powodu. A w autobusie jakiś {tu było: „cierpiący na chorobę lokomocyjną”, ale to chyba nie jest konieczne} dzieciak zwymiotował mu na nowiutkie adidasy. Bo ustąpił miejsca staruszce. Gdyby był chamem, gówniarz obrzygałby starszą panią. Potem też było fatalnie. Szkoda nawet gadać. I jeszcze na koniec – pies go pogryzł. Olbrzymie bydlę. Wilczur chyba. Pod samym domem. Lewisy do wyrzucenia.
Przemył ranę wodą utlenioną i zakleił plastrem. Zagoiło się po dwóch dniach. Nawet się zdziwił, że tak szybko. A potem zapomniał. Aż do pierwszej pełni.

CIEŃ WIELKIEJ GÓRY

Młody Indianin modlił się żarliwie. Przyzywał swojego ducha opiekuńczego. Już od trzech dni. A ten nie przybywał. Dlaczego? Przecież tak dokładnie się przygotował.
 Wielka Góra był Indianinem już prawie pół roku. Wszystkie procedury znał na pamięć. Wszystkie modlitwy również. Całymi tygodniami grzebał w Internecie, aż wreszcie skompletował pełen zestaw potrzebnych gadżetów. Zdobył strój indiański. Oryginalny, sądząc po metkach. Specjalne kościane nożyki do nakłuwania ciała. Przerażała go konieczność okaleczania się, ale wyczytał u Szklarskiego, że to ważny element obrzędu inicjacji. Na zamówione zioła czekał prawie trzy tygodnie. Palone w oryginalnej fajce, którą nabył przypadkiem na pchlim targu, wydzielały cudowny aromat i wprowadzały w stan radosnego uniesienia.
Wszystko było więc jak trzeba, tylko duch opiekuńczy nie chciał się pojawić.
- Może to dlatego – myślał Wielka Góra - że jestem biały? Ale przecież serce mam czerwone!
Chociaż momentami ogarniało go silne zwątpienie, postanowił nie poddawać się i próbować do skutku.
I wreszcie, nad ranem czwartego dnia, jego wysiłki zostały nagrodzone. Kłęby wydmuchiwanego z fajki dymu przestały się rozwiewać. Zgromadziły się na środku pokoju i powoli przybrały kształt... No właśnie. Coś jakby wielki chomik – nie chomik, zając – nie zając, siedziało na środku pokoju i śmiesznie poruszając noskiem, patrzyło na Wielką Górę. Wyzywająco.
- Przepraszam, ale co ty właściwie jesteś? – zapytał zaskoczony biały Indianin.
- Tylko nie ”co”! Tylko nie ”co”! – wrzasnęło zwierzątko. – Duchem jestem. Opiekuńczym. Twoim. Wzywałeś mnie przecież.
- Ale ty wyglądasz jak zając. Tylko nie masz takich uszu!
- Zając? Ty widziałeś kiedyś zająca? Jestem świstakiem.
- Świstakiem? – Wielka Góra nie krył rozczarowania.
- Świstak ci się nie podoba? A czegoś się spodziewał? Niedźwiedzia?
- No, szczerze mówiąc... Gdyby pojawił się niedźwiedź, mógłby mnie obdarować swoją siłą. Orzeł dałby mi odwagę. Sowa – mądrość. Ale świstak? Co mi może ofiarować świstak?
Duch opiekuńczy milczał. Patrzył na młodego Indianina i coraz szybciej poruszał noskiem.
- Właściwie – odezwał się po chwili - powinienem się obrazić i odejść. Nie zrobię tego, bo znam swoje obowiązki. Może nie jestem zbyt silny. Ani odważny. Ale głupi też nie jestem. Mogę cię nauczyć wielu pożytecznych rzeczy.
- Na przykład? – spytał Wielka Góra uśmiechając się drwiąco. Jednakże w jego głosie zaczynała pobrzmiewać nadzieja.
- No nie wiem… – Świstak się zastanawiał. – Latać na przykład! Chciałbyś?
- Lewitować? Unosić się nad ziemią?
- Jakie tam lewitować. Normalnie latać. Jak jakiś cholerny jastrząb. Czy inna sikorka.
- Naprawdę? – Wielka Góra aż podskoczył z podekscytowania. – Naprawdę mógłbyś?
- A coś ty myślał? W końcu jestem duchem opiekuńczym, nie? Może wyglądam niepozornie, ale mam swoje dojścia. Nie takie rzeczy się załatwiało.
Następną godzinę spędzili w kuchni. Przygotowując magiczną maść. Składała się głównie z masła i różnych przypraw, których Wielka Góra jako wytrawny smakosz (choć niektórzy nazywali go po prostu żarłokiem) posiadał przemysłowe wręcz ilości. Po godzinie młodzieniec rozebrał się do naga, natarł całe ciało pachnącą apetycznie mazią i powtórzywszy za świstakiem słowa zaklęcia, wyskoczył przez okno. Przyznać trzeba, że leciał. I to nawet dość długo. W końcu, z jedenastego piętra do ziemi jest jednak kawał drogi.
Duch opiekuńczy poruszył jeszcze kilka razy noskiem, rozejrzał się po mieszkaniu i stwierdziwszy, że nic tu po nim, zaczął się rozwiewać. Z tracących powoli kształt kłębów dymu dobiegło jeszcze pogardliwe:
- Świstak mu się, kurwa, nie podoba. Idiota.

- I tak właśnie, w tym oknie – Wielka Góra wskazał palcem - a właściwie tuż za nim, kończy się moja smutna historia.
Jamajka ukryła twarz w dłoniach. Jej kształtne ramiona drżały przez chwilę. Ale udało jej się opanować.
- Naprawdę... Smutne... – wydusiła z trudem. – Ale nadal nie wiem, czego oczekujesz ode mnie... Eee...
- Możesz mi mówić Przemek. Teraz to już i tak nie ma znaczenia.
- Tak więc, Przemku, co właściwie mogę dla ciebie zrobić?
Jamajka bowiem, jak to już było wspomniane, czuła się w obowiązku pomagać wszystkim pokrzywdzonym przez los istotom. A biedny Przemek ewidentnie mieścił się w tej kategorii.
- Wiesz, tak sobie pomyślałem... Gdyby ten świstak kiedyś tu wrócił... Gdybyś go przypadkiem spotkała... Czy mogłabyś przekazać mu ode mnie kilka słów?
- Oczywiście! Co tylko zechcesz.
Wielka Góra pochylił się do ucha Jamajki i szeptał przez chwilę.
- O rajutku! – szepnęła dziewczyna. I spłonęła uroczym rumieńcem. – Aż tak? Ale przecież to jest chyba fizycznie niemożliwe?
- Podobno dla ducha opiekuńczego nie ma rzeczy niemożliwych – krzyknął cień Indianina i zniknął.
A Jamajka odczekała jeszcze chwilę i wybuchnęła długo tłumionym, szczerym śmiechem.
Bo można mieć złote serce, ale każda wytrzymałość ma swoje granice.
  
SĄSIADKI

 - I popatrz no pani, pani Madalińska kochana, ta mała z jedenastego... Jak się wprowadzała, niepozorna taka, skromniutka, do trzech nie zliczy, wydawało się. A teraz...
- Co teraz, pani Gadalińska złociutka, no co?
- A co to, pani Madalińska kochana, oczów pani nie posiadasz? Uszy pani gnojem zarośli? Nic pani nie widzisz... Nic nie słyszysz...
- Tylko nie gnojem, pani Gadalińska złociutka. Tylko nie gnojem. U ralyngologa dopierutko co byłam i słuch mam niezgorszy. A do okulisty wiesz pani, jakie kolejki tera, to i dziwić się nie ma co, że człowiek nie wszystko dojrzy.
- A pewnie, pewnie, pani Madalińska kochana, jakbym w pani wieku była, też bym ino po lekarzach biegała, o bożym świecie nie wiedząc.
- Pani mi tu, pani Gadalińska złociutka, z kalendarzem nie wyjeżdżaj, tylko opowiadaj względem tej małej.
- A no właśnie, pani Madalińska kochana, a no właśnie. Mówiła mi Kazia...
- Ta co w monopolowym robi?
- Ta właśnie. Mówiła mi, że to niebożątko co piątek krówkę gorzały u niej kupuje.
- Krówkę? A po co jej to?
- Ja tam, pani Madalińska kochana, nie wiem, po co samotna panienka tyle gorzałki co tydzień nabywa, ale do zlewu pewnikiem tego nie wylewa.
- No grzech by to był, pani Gadalińska złociutka. Grzech.
- Ano właśnie. A moja Baśka, która w tem całem beweryhilsie filmy ludziom pożycza, przysięgała, że to niewiniątko nic, jeno pornuszy bierze.
- Pornuszy? Co też pani mówisz, pani Gadalińska złociutka?
- Skarz mnie Bóg, jeśli choć słowo zełgałam, pani Madalińska kochana. Skarz mnie Bóg.
- No popatrz pani, pani Gadalińska złociutka, jaki nam się chwast pod samemi oknami zaplenił. Zdzira!
- I pijaczka, pani Madalińska kochana. I pijaczka.
- A pewnie, pani Gadalińska złociutka. A pewnie. Bo każda zdzira to pijaczka.
- Dzień dobry paniom – ukłoniła się grzecznie przechodząca obok szepcących sąsiadek Jamajka.
- A dzień dobry, kochanie, dzień dobry. Co to, po szkole już? Popatrz no pani, pani Madalińska kochana, jaką porządną młodzież dzisiej mamy. Nic jeno tylko cięgiem nauka i nauka...
Jamajka uśmiechnęła się zakłopotana i skinąwszy lekko głową, zniknęła w czeluściach klatki schodowej. A sąsiadki wróciły do przerwanej, jakże zajmującej rozmowy.
- I mówiła mi jeszcze ta Goździkowa z dziesiątego...
- Ta, co ją stale i wciąż głowa boli?
- Ta sama. Mówiła mi, że u tej małej nocami dziwne głosy słychać. A to stukania jakieś, a to chroboty, a to jęki straszne.
- Jęki powiadasz pani, pani Gadalińka złociutka. Zdzira! Kurew!
- I pijaczka, pani Madalińska kochana. I pijaczka. Bo każda kurew to...

 JESZCZE RAZ BELLA

Łysy, nawalony jak stodoła po żniwach, wracał do domu. Noc była ciemna, żadna latarnia nie rozświetlała osiedlowych mroków. To akurat Łysego nie dziwiło. W końcu sam systematycznie tłukł wszystkie żarówki. Nie bał się wędrować po ciemku przez osiedle. To jego się bali. Szedł sobie malowniczym zygzakiem i wrzeszczał słowa ulubionej piosenki:
- Ja jestem tygrysem w betonowej dżungli...
Jeszcze tylko kilka kroków i będzie na miejscu. A tam w lodóweczce czeka na niego dobrze schłodzony browarek na dobranoc. Oraz jego ukochana perkusja. Kwadrans ćwiczeń i spać. Był bowiem nadzwyczaj sumienny i ćwiczył codziennie po powrocie do domu. Bez względu na to, w jakim stanie i o której godzinie wracał. Sąsiadom to nie przeszkadzało. A przynajmniej nigdy się nie skarżyli.
Łysy skręcił za róg wieżowca i zatrzymał się jak wryty. Potrząsnął ogoloną głową i przetarł oczy. Przed nim, oparta plecami o osiedlowy trzepak, stała dziewczyna. Golutka. I niezwykle atrakcyjna. Fakt, była przeraźliwie chuda. I blada jakaś taka. I cycuszki miała maleńkie. Ale była goła. I to właściwie wystarczało, aby sklasyfikować ją jako niebywale pociągającą.
- Dobry wieczór, Tygrysku – zamruczała i przeciągnęła się. Lubieżnie. A potem wyciągnęła rękę i pokiwała na niego chudziutkim paluszkiem.
- Chodź do Belluni, Bella chce się bawić. Mrau!
Łysy poczuł, jak cała krew odpływa mu z mózgu i radośnie bulgocząc przemieszcza się w niżej położone rejony ciała. Błyskawicznie zerwał z siebie dres i ruszył w stronę Belli. Przez przesłaniającą szybko oczy czerwoną mgłę dostrzegł błysk pazurów.
O żeż kurwa, ale tipsy – zdążył jeszcze pomyśleć. I była to jego ostatnia myśl.
A potem zapadła cisza. Przerywana jedynie niezbyt głośnym chłeptaniem i pełnymi zachwytu okrzykami:
- Pycha! Nareszcie! O, jest nawet słomka!
  
W MIARĘ SZCZĘŚLIWE ZAKOŃCZENIE

Z czasem Jamajce udało się osiągnąć własną, małą stabilizację. Nie piła już wódki ze Stanisławem. Raz w miesiącu kupowała pół litra spirytusu i w każdy piątek wylewała setkę na podłogę windy. Spirytus parował szybko, a Stanisław chłonął opary pełną piersią. Metaforycznie, ma się rozumieć. Erotoman Roman, jak się okazało, też wcale nie potrzebował pornoli. Na dłuższą metę wystarczyło mu zdjęcie Pameli Anderson z rozkładówki ”Playboya”. Przyklejone na tylnej ścianie szafy. Świstak się nie pokazywał. Wielka Góra zaglądał czasami, ale  nigdy nie zabawiał długo.
Owszem, od czasu do czasu pojawiały się jakieś duchy, prosząc o drobne przysługi, ale Jamajce to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie, była zadowolona, że może pomóc. Lubiła czuć się potrzebna. A przy okazji udało się jej porozmawiać z nieżyjącym od lat stryjem Euzebiuszem.
A na ”Uroczysku” życie toczyło się swoim torem. Pojawiły się co prawda jakieś plotki o grasujących na osiedlu bestiach, ale mieszkańcy zbywali je wzruszeniem ramion. W końcu spotkanie z wampirem czy nawet wilkołakiem nie było najgorszym, co mogło się człowiekowi przydarzyć w ”Uroczym Zakątku”.

[tekst był opublikowany w SFFiH 10(49) 2009]

Zamek w Rynie

Od lat włóczę się po Mazurach w poszukiwaniu opowieści. Spotykam wielu ludzi, przeważnie ludzi, którzy chętnie opowiadają mi swoje historie. Wszystkie skrzętnie notuję. Może ktoś kiedyś będzie chciał je przeczytać.
* * *
No i nie upilnowałem! Szlag by to... Właściwie to już trafił. Ponad sto lat w trudzie i znoju, bez jedzenia i spania, cały czas na posterunku. Ale i tak widać za dobrze mi było. Cisza, spokój, nic się działo, to stracił człowiek trochę czujność, zgnuśniał, rzec by można, miękki się zrobił. I nie upilnowałem!
Powiesz pewnie: “Też mi coś! Raz dziennie obejść zamek i sprawdzić czy nie wylazły. Nic takiego. Betka.” Ale jaka odpowiedzialność! No niby faktycznie, od ostatniej wojny światowej niewiele się w zamku działo. Przedszkole, jakaś biblioteka, jakieś muzeum. Ale przedszkolakom nic nie groziło, a do muzeum czy biblioteki przeważnie mało kto chodził. Żadnego, w sumie, niebezpieczeństwa.
A w ostatnich latach wszystko poprzenosili do nowych budynków i zamek pięknie obracał się w ruinę. Stare tynki poopadały, szyb nie uświadczyłeś w żadnym oknie, nawet kawał ściany miejscowi rozebrali, bo cegła dobra, choć pewnie nie spełnia norm tej całej, jak jej tam, Unii Europejskiej. Aż serce rosło jak się na to patrzyło. Za kilka lat byłoby po wszystkim. Spokój na wieki wieków. Amen.
Ale któregoś dnia robię sobie obchód, idę wesolutki cały jak szczygiełek, kluczami podzwaniam (nie wiem po co je trzymam, przyzwyczajenie takie), pogwizduję nawet. Nagle patrzę, a pod zamkową bramą pełno ludzi. Ciężarówki jakieś stoją, betoniarki, buldożery, dźwigi i różne takie. Słowem – koszmar. Podchodzę bliżej i pytam grzecznie, co się, do cholery jasnej, dzieje. “Remont, dziadku, będzie. Zamek będziemy odnawiać” – mówi jeden chłopaczek.
Jakby we mnie piorun strzelił. Ażem się w środku zagotował. Ale ciągle grzecznie pytam jaki, na psa urok, remont. “Normalny, dziadku, remont. Renowacja pełną gębą” – powiada. “Inwestor się znalazł” – powiada. “Zamek za ciężkie pieniądze kupił i hotel tu urządzi. Śliczny, nowoczesny i pewnie drogi jak wielkie nieszczęście. Będą się tu ludzie z całej Polski, a może i z całego świata zjeżdżać”. Tłumaczył mi jak jakiemuś głupkowi. Jakbym się wczoraj urodził, a nie w 1820.
A mnie normalnie zatkało. Hotel w Gnieździe?! Ocipieli. Toż to gotowe nieszczęście. Trzeba działać. Oczywiście zgodnie z Procedurą. Jak to szło? No tak, najpierw ostrzeżenie, w formie Proroctwa. Kombinuję, dumam, ale nic mi nie przychodzi do głowy. Bo jakiś mędrek wymyślił w 1912, że Proroctwo trzeba deklamować, rozumiesz, wierszem. Inaczej się nie spełni. Wreszcie mówię: “Będzie z tego niezła kicha, dajcie panie na kielicha”.
I wiesz co? Wyśmiali mnie! Tyle, że dali mi dwie dychy. Więc próbuję jeszcze raz: “Jeszcze szczęki wam opadną, gdy te zdziry was dopadną”. Cieniutkie to było, ale zawsze miałem problemy z tym sakramenckim rymowaniem. Tylko, że akurat chwyciło. Opadli mnie jak stado szczeniaków jeża i dawaj jeden przez drugiego pytać, co to za zdziry, czy dużo ich, czy dla wszystkich wystarczy i czy aby na pewno przyjdą.
I tak mnie zakręcili, że wszystko im opowiedziałem. O więzieniu dla kobiet co to je otworzyli w tym zamku w 1861. O pożarze dwadzieścia lat później. O tym, że wszystkie więźniarki żywcem spłonęły i o tym, że przed samą śmiercią, już płomieniami ogarnięte, bluźniły strasznie Bogu i ludziom, obiecując zagładę całej męskiej rasie. Mówiłem im o dziwnych wypadkach, które miały miejsce w zamku przez ostatnie sto pięćdziesiąt lat. O Gnieździe, które te czarcie córy w piwnicach uwiły. Ostrzegałem ich, iż jeśli się dosyć męskich sił witalnych opiją, opuszczą mury zamkowe i ani chybi, swoją obietnicę wprowadzą w życie. A wtedy czarno widzę. Mówiłem o mężczyznach, którzy znikali na kilka dni, a których znajdowano na dziedzińcu, smutnych, osowiałych i całkiem wyzutych z chęci do życia. I o tym, że prawie wszyscy w kilka dni po odnalezieniu kończyli ze sobą.
Nie wspomniałem tylko, że byłem strażnikiem w tym więzieniu, ani o tym cośmy z tymi bździągwami nocami wyprawiali. Nie zawsze za ich przyzwoleniem. I że to sam naczelnik czerwonego kura puścił, kiedy zaczęły się odgrażać, że przy najbliższej inspekcji o wszystkim doniosą do wyższej instancji. Ani o tym, że kiedy pożar wybuchł, właśnie Kulawą Jadźkę chędożyłem, że mi się nogi we własne, spuszczone do kolan, gacie zaplątały i sam w ogniu zgorzałem. Za pokutę zaś, cudem wskrzeszony, zamku i Gniazda po wsze czasy muszę pilnować, i chronić wszystkich pojawiających się tu mężczyzn. Tego akurat wiedzieć nie musieli.
Skończyłem opowieść i czekam aż rozbiegną się spanikowani. A oni, drapichrusty, w śmiech. “Macie, dziadku, jeszcze dychę i idźcie, piwa się napijcie za nasze zdrowie. A my tu sobie poczekamy na te wasze więźniareczki i tak je oporządzimy, że nie tylko nie zrobią nam krzywdy, ale wrócą po jeszcze”.
Durnie. Pewnie, że wrócą. I będą wracały aż do skutku. Ale nawet takich jak oni, trzeba bronić przed mieszkankami Gniazda. Pokręciłem się jeszcze trochę po tym ichnim “placu budowy”. Klątwę jakąś próbowałem rzucić. Ale też musiała być rymowana i chyba coś mi nie wyszło, bo ani betoniarki się nie popsuły, ani rusztowania nocą nie runęły, ani główny inżynier czyraka na, za przeproszeniem, tyłku nie dostał.
Przez następne tygodnie nie miałem chwili spokoju. Remont trwał, a ja robiłem co mi tylko do głowy przyszło, żeby im jakoś przeszkodzić. Mickiewicza czytałem, Słowackiego, Tuwima nawet i Brzechwę, bo prosto pisali, ale nic to moim Klątwom nie pomogło. Raz tylko dachówka z góry zleciała, ale nie wiem czy to dzięki moim czarom, czy może dekarz ze dwa wina za dużo przed wlezieniem na dach wyżłopał. Próbowałem też do rozsądku im przemówić, ale się w końcu zdenerwowali, postawili tablicę, że obcym wstęp wzbroniony i postraszyli, że policję wezwą, jeśli im się będę pod nogami plątał i przeszkadzał w robocie.
Ale ja się tak łatwo nie poddaję. Nie mogę zresztą, choćbym i chciał. Napisałem śliczną petycję, machnąłem pod nią półtora tysiąca podpisów i dawaj do burmistrza. Tłumaczę mu, że niszczą niepowtarzalny charakter zabytku, że ingerują w delikatny ekosystem (a co, nawet jak człowiek ma na karku prawie dwie setki, to może być na bieżąco), że w krzakach koło zamku jedyny w Europie gatunek sikorki mieszka i inne takie bzdety. A burmistrz na to, że gówno sikorka, gówno ekosystem i charakter, ważne, że promocja miasta będzie, turyści i pieniądze. “Sikorkami” – mówi – “ludzi się nie wykarmi, nawet jakby wyjątkowo duże rosły. A sławny hotel, to i praca dla mieszkańców, i handel może ruszy, i w ogóle rozwój”. Potem podziękował mi za zaangażowanie w sprawy lokalnej społeczności i wyprosił z gabinetu.
Ha, myślę sobie, z władzą świecką nie wyszło, spróbuję od strony ducha. Do proboszcza poszedłem. Zaczynam mu tłumaczyć co i jak, a ten na mnie z mordą. “Wariat!” – wrzeszczy. “Wariat i bluźnierca”. I poszczuł mnie psami. Ledwie z życiem uszedłem. Znaczy, nie tyle może z życiem, co cało. Tak, ledwie cało uszedłem.
Robiłem co mogłem, czas płynął, remont miał się ku końcowi, a ja niczego właściwie nie osiągnąłem. No cóż, nie dało się zapobiec, trzeba będzie zwalczać.
Na uroczyste otwarcie hotelu oczywiście mnie nie wpuścili. Burmistrz był, proboszcz przyszedł pochlapać wodą święconą, różne tam okoliczne osobistości, a mnie nie wpuścili! Wynajęci ochroniarze grzecznie, ale stanowczo wyjaśnili mi, że jestem “persona non grata” na takiej eleganckiej fecie. A kiedy próbowałem się upierać, przestali być grzeczni i pozostali jedynie stanowczy. Spuścili mnie z zamkowego wzgórza na zbity pysk.
Oj tam, zaraz wzgórza... To ledwie pagórek. I nawet wcale nie taki wyboisty. Głupi nie jestem, nie trzeba mi dwa razy powtarzać. Myślę sobie “Poczekajcie łapserdaki. W dzień może i jesteście mocni, ale w nocy zamek jest mój i nikt mi nie podskoczy”. Wiesz, jako Strażnik mam swoje sposoby. Ale na razie postanowiłem przyczaić się, obserwować i czekać na lepszą okazję.
Długo nie czekałem. Już dwa tygodnie później wszystkie hotelowe pokoje były zajęte. Rezerwacje jakieś wcześniej porobili, czy jak. I same chłopaki. Uwierzysz? Dwieście głów. I nie jakieś tam wymoczki. Wszystko eleganckie, wyfryzowane, pachnące. Garniturki, manikiury, pedikiury... Cały dzień konferencje, debaty, całe te timbuldingi. A wieczorami? No właśnie! Nuda! Z hotelu nie ma po co wychodzić, a w hotelu tylko gorzałka i telewizja. Słowem – idealne łowisko dla żądnych zemsty wszetecznic.
Ale początkowo nic się działo. I to, przyznaję, uśpiło nieco moją czujność. Oczywiście, całymi nocami przemierzałem zamkowe korytarze, ma się rozumieć niewidzialny dla gości (od północy do świtu nie takie rzeczy potrafię). Ale powolutku zaczynałem wierzyć, że te lafiryndy dały sobie spokój. Że po tylu latach nieudanych prób po prostu się podały. O, jakże się myliłem!
To było 13 października. W piątek. Przyznać trzeba, że niezłą sobie datę wybrały. Przechodziłem przez jakiś pokój, w którym lokator przed wyjściem nie wyłączył telewizora. Normalnie bym nawet nie spojrzał, ale słyszę, że zapowiadają kolejny odcinek “Strażnika Teksasu”. Myślę sobie: “Oho! Coś o moim fachu. Popatrzę chwilę, może się nauczę czegoś nowego”. Siadłem i oglądam. Nawet niezłe, ale ja bym tak nogi nie zadarł. Nie w moim – że tak się, z braku lepszego określenia, wyrażę – wieku.  Chociaż, jak się lepiej przyjrzeć, to ten cały Walker dużo ode mnie młodszy nie jest.
I może wszystko by było inaczej, może bym zdążył, gdyby nie te przeklęte reklamy! Po dwóch godzinach wychodzę na korytarz, patrzę – siedzi jeden. Łeb zwieszony, patrzy na czubki butów. “No co tam?” – pytam i klepię go w ramię. A on wlepia we mnie maślane ślepia i powiada: “Cudnie było. Nigdy już tak nie będzie. To po co żyć?”. I sru! przez okno. Nawet firanek nie odsłonił. Długo nie leciał. Nawet porządnie krzyknąć nie zdążył. Ja do okna, patrzę na dziedziniec, a tam aż chlupie. Sto dziewięćdziesiąt dziewięć krwawych placków (a pewnie, że szybko policzyłem, mówiłem przecież – od dwunastej do pierwszego piania to ho, ho). Wzdrygnąłem się, ale myślę: “Znaczy się jeden gdzieś się uchował. Jeszcze nie wszystko stracone. Jeszcze jest szansa”.
Chodzę po zamku, szukam, może bym nawet zawołał, tylko co? Czas mija, świt coraz bliżej, może się uda. Ale nie, patrzę, człapie. Chyba pod prysznicem był, bo goły prawie, tylko ręcznikiem w pasie przepasany. A z przeciwka już ku niemu jedna z tych piekielnic pospiesza. Ledwie ubrana,  w przejrzystej bieliźnie, wszystko co ma być krągłe – się krągli, co ma sterczeć – sterczy i jeszcze na dodatek faluje w przyspieszonym oddechu. No powiadam ci, niby prawie dwieście lat człowiek nie żyje, a jakoś tak cieplej mi się zrobiło, jak by to ująć, na sercu.
Tylko, że ten chłopak wcale na nią nie zwraca uwagi. Widzi przecież bo idzie bliżej ściany, jakby chciał wyminąć. Flądra jedna wygina się, pręży, przeciąga, a on nic, nawet mu ten ręcznik nie drgnął.
“Jak ci na imię, marynarzu?” – pyta ta jędza i ślepia mruży. “Nie jestem marynarzem, proszę pani, tylko sprzedawcą telefonów komórkowych” – on jej na to. Popatrzył na nią, właściwie tylko okiem rzucił i chce iść dalej. Ale ona zastąpiła mu drogę i powiada: “Powiedz tylko słowo, a spełnię każde twoje życzenie.”. “To świetnie, to ja poproszę dwie kanapki z twarożkiem i dietetyczną colę do numeru 116. Wie pani, muszę dbać o linię”. I kołysząc biodrami wrócił do pokoju.
“A tuś mi , braciszku. Czy tam siostrzyczko” – pomyślałem. Dobra nasza, nie dadzą zołze rady. I odetchnąłem z ulgą. Za wcześnie.
Bo te suki nie odpuściły. Miały w zanadrzu broń specjalną. Otóż, pierwszy ryński komtur, niejaki Fryderyk von Wallenrod, miał giermka. Hainrich mu było, ale komtur wołał niego “mój ty tyłeczku złoty”. Łatwo z tego zgadnąć, że giermek ten służył mu nie tylko do podawania strzemienia i noszenia tarczy. Pomyślałbyś? Zakonnik, czternasty wiek i takie bezeceństwa. Kiedy Wallenrod padł na Żmudzi, po giermku słuch zaginął. Wiedziałem, że zazdrośni braciszkowie zamurowali go żywcem gdzieś w piwnicach, ale nie przypuszczałem, że dotąd tam siedzi. A one wiedziały. I napuściły tego przeklętego Tyłeczka na biednego sprzedawcę telefonów. W dwa pacierze było po wszystkim.
Wygrały, psie krwie, wygrały! Rozlezą się teraz po świecie, ku zatraceniu męskiego rodu. A ja, chcąc, nie chcąc, muszę ruszać za nimi. Uważajcie chłopy, bo jak na którą traficie, to wyssie z was chęć życia do ostatniej kropli. A potrafią to, oj potrafią. Kuprem taka zakręci, oczkiem zamruga, ząbkami błyśnie i ani się biedaku spostrzeżesz, już po tobie. A ja nie zawsze będę w pobliżu, żeby pomóc. Uważajcie chłopy, uważajcie!