Pokazywanie postów oznaczonych etykietą stusłówka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą stusłówka. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 14 lutego 2017

...ledwo drgnie, a już się wie...



Spojrzała mu w oczy.
I poczuła się jak bohaterka tanich romansideł. Tych kupowanych za grosze. Tych, w których zaczytywała się będąc nastolatką.
Bo w jego oczach płonął ogień.
Bez namysłu, bez chwili wahania, bez tchu rzuciła się w te płomienie. Pozwoliła by spowiły jej duszę, by cudownym ciepłem rozpłynęły się po całym ciele.
A jej serce, niczym spłoszony ptak, tłukło się w klatce żeber, wyrywając się ku niemu. Bo należało już do niego. Od tej chwili. Na zawsze.
On zaś pochylił się lekko…
Wyciągnął dłoń…
Zawołał: „Kali Ma!”, przebił klatkę piersiową i wyrwał to, co tak bardzo pragnęła mu ofiarować.

niedziela, 22 maja 2016

Wolontariat


Stara Grzelakowa nie czekała długo pod zakrystią. Już po kwadransie dopuszczono ją przed skupione i zatroskane oblicze księdza Marka.
- Drogie dziecko - ksiądz Marek nie tracił czasu na długie powitania. - Trzeba posadzkę w świątyni  porządnie wyszorować.
Stara Grzelakowa pomyślała o swoich nękanych reumatyzmem stawach kolanowych. O powykręcanych przez artretyzm palcach.
- Oczywiście, nie za darmo - kontynuował ksiądz Marek.
Stara Grzelakowa pomyślała o niskiej emeryturze. O leżących w szufladzie stołu niezrealizowanych receptach.
- Sto, może sto pięćdziesiąt złotych - zdecydował ksiądz Marek.
W oczach starej Grzelakowej pojawiły się łzy.
- Księże dobrodzieju - wyszeptała.
Łzy spłynęły po pokrytych siecią zmarszczek policzkach.
- Ja naprawdę nie mam tyle pieniędzy…

piątek, 9 października 2015

Wybór



Dopadli mnie pod prysznicem. Jak co tydzień. Pięciu wielkich, wydziaranych od stóp do głów facetów. Pięć całkowicie nieudanych imitacji uśmiechów na paskudnych twarzach. Twarzach, które wyraźnie wskazywały, że ich posiadacze z niejednego już pieca chleb jedli. Chyba nawet bezpośrednio z pieca.
- Już sobota, skarbie. - Wychrypiał Kmina. - Czas na miłość.
Z trudem przełknąłem ślinę. Wiedziałem, że nie jest to ostatnia rzecz, którą będę dzisiaj z trudem przełykał.
- Wybieraj, skarbie. - Rozkazał Grypsera.
- Mam wybierać? - Zapytałem. - Przecież i tak wydymacie mnie wszyscy.
- Owszem. - Przyznał Ksywa. - Ale taka jest tradycja.
I tradycyjnie rzucił na podłogę mydełko.
- Musisz mieć wrażenie, że twój głos się liczy.

piątek, 31 października 2014

Halloween




Wracałem z pracy później niż zwykle. Ciemno już było, zimno, mżawka. Nieprzyjemnie.
Prawie dochodziłem do domu, kiedy zaczepiła mnie grupka dzieciaków. Sami chłopcy. Przebrani za amerykańskich baseballistów. Stroje mieli co prawda niekompletne, brakowało kilku istotnych drobiazgów, ale kije, przyznać trzeba, wyglądały całkiem solidnie.
- Cukierek, albo psikus - wychrypiał najmniejszy z chłopców, kiedy podeszli już całkiem blisko.
Najmniejszy… No tak, niecały metr osiemdziesiąt, lekko licząc.
- Nie mam cukierków - odpowiedziałem zgodnie z prawdą, zastanawiając się równocześnie, na czym właściwie, ich zdaniem, miałby polegać ewentualny psikus.
- Może być gotówka. Kupimy sobie batoniki.
Nie wiem, czy dobrze zrobiłem. Trzysta pięćdziesiąt „snickersów” - to mogło im zaszkodzić.

sobota, 4 października 2014

Równouprawnienie




Anna mówi, że w pełni popiera kobiety walczące o swoje prawa. Więcej nawet, sama bierze udział w tej walce. W regulaminie firmy, w której pracuje, już od dłuższego czasu forsuje zapisy dotyczące zasad zatrudniania nowych pracowników. O przyjęciu do pracy mają decydować kwalifikacje i osobiste predyspozycje kandydata, a nie jego płeć.
Potakuję. Po pierwsze - bardzo nie lubię się z nią kłócić. Po drugie - zgadzam się z nią w całej rozciągłości. I po trzecie wreszcie, nie chce mi się jej przypominać, jak w zeszłym roku starałem się o pracę w salonie „Triumpha” i nikt nie zechciał nawet spojrzeć na moje CV.

piątek, 5 września 2014

Prasa kobieca



Anna mówi, że nie powinienem drwić z prasy kobiecej. To często bardzo poważne pisma. I poruszane w nich są szalenie ciekawe problemy.
W ostatnim „Błyszczyku”, na przykład, znalazła pasjonujący artykuł, którego autorka twierdzi, ze największe, najdroższe i najbardziej wypasione samochody, kupują faceci z tak zwanym kompleksem małego członka. Technika ma im podobno zrekompensować to, czego poskąpiła im natura.
Anna milknie i zamyśla się na chwilę. Dłuższą chwilę. Potem, dziwnie zarumieniona, zmienia temat.
A przez kolejne noce Annie śni się seks.
Dziki, gwałtowny i perwersyjny.
Seks z Janem.
Tym niskim, łysiejącym grubaskiem.
Tym z sąsiedniego bloku.
Tym, który jeździ zielonym matizem.

poniedziałek, 10 marca 2014

Nagroda



Siedem bestselerów w ciągu niespełna dwóch lat.
Powiedział: Jesteś dobry. Jesteś naprawdę dobry.
Ma rację. Bez fałszywej skromności, jestem naprawdę dobry. Wszystkie pierwsze miejsca w każdym księgarskim zestawieniu.
Powiedział: I do tego każda książka zupełnie inna od pozostałych.
No tak. Narobiłem się jak dziki. A tak zwani „autorzy” spijają śmietankę.
Powiedział: Tylko tak dalej, a nagroda cię nie minie.
Nagroda? Chciałbym wreszcie podpisać coś własnym nazwiskiem.
Powiedział: Sława? Pieniądze? Dla ciebie mam coś lepszego.
Pewnie. Wiele rzeczy jest lepszych niż sława i pieniądze.
Powiedział: Soreczki, ale teraz muszę już lecieć.
I odleciał. Podśpiewując pod nosem „Ghost writers in the sky…”

niedziela, 9 marca 2014

Zlot



Rojno i gwarno zrobiło się w Trąbkach Wielkich. A że Trąbki wielkimi były głównie z nazwy, było również cokolwiek ciasno. Nikomu to jednak nie przeszkadzało.
Rozmawiały.
Głównie o dzieciach. W zasadzie, to wyłącznie o dzieciach. W końcu wszystkie były matkami. To była ich misja i najważniejsze, a czasami nawet jedyne zajęcie. O czym więc mogły rozmawiać?
Aż strach było patrzeć, taki był brzydki i pomarszczony… Wiemy, wiemy… Kiedy miał trzy latka… Wiemy, wiemy… Na dziesiąte urodziny… Wiemy, wiemy… Kiedy dorósł…
Zapadła cisza. Zrobiło się jakoś smutno. I tylko wiatr wesoło powiewał wiszącym nad zebranymi transparentem: „Pierwszy Ogólnopolski Zlot Matek Boskich”.

piątek, 28 lutego 2014

1410

Na polach grunwaldzkich zebrał się kwiat europejskiego rycerstwa.
Chociaż z tym ‘kwiatem’ to nie do końca udane porównanie. Przede wszystkim - wszyscy w blachach. Więc jeśli kwiat, to metalowy. Po drugie środek lata. Upał. Duchota. No i jeszcze… Wspominałem, że wszyscy w blachach? Pachnieć - pachniało. Ale z kwiatami to jednak niewiele miało wspólnego.
Rycerze odśpiewali zwyczajowe pieśni i z imieniem Boga na ustach ruszyli do boju.
Tymczasem Bóg…
- Co zrobisz Panie? - Spytał Michał - Których wspomożesz?
- Polaków - odpowiedział Pan.
- Ale dlaczego? Przecież i jedni, i drudzy wołają: „Bóg jest z nami”.
- Niby tak… Ale wiesz, jakoś mi to nie brzmi po niemiecku.

środa, 26 lutego 2014

Bestseler



Anna mówi, że wkurza ją sukces, jaki odniosła nowa powieść fantasy światowej sławy pisarza.
Zdaniem Anny, wykreowany przez autora świat, świat nad którym rozpływają się w zachwycie zarówno recenzenci, jak i miliony fanów, jest niespójny i rządzi się przedziwnymi, w dużej mierze niezrozumiałymi prawami.
Bohaterowie zachowują się nielogicznie. Chaotyczne i przypadkowe działania, nieprzemyślane decyzje i zwykła głupota, wszystko to sprawia, że i tak niełatwe losy bohaterów gmatwają się coraz bardziej w miarę postępowania fabuły powieści, by ostatecznie doprowadzić do, owszem – zaskakującego, ale zupełnie bezsensownego finału.
Tak, Anna jest wkurzona. W końcu czytała tę książkę, by choć na chwilę oderwać się od rzeczywistości…

sobota, 22 lutego 2014

Lincz



To nie był przyjemny widok.
Trzy włączone komputery, na każdym ekranie inny film, jeden zdaje się nawet gejowski. Cały pokój zasłany pootwieranymi pisemkami. I wszystko pokryte substancją, której pochodzenia woleliśmy się nie domyślać.
Do tego rzygający w kącie aspirant Walczak i goły facet wiszący pod sufitem.
Czy do takich spraw zawsze muszą kierować właśnie mnie?
- O! List! - Walczak wkroczył wreszcie do akcji.
- Nie dotykaj!
Pochyliłem się nad leżącą na biurku karteczką.
„Nie mogę tak dłużej żyć… To ponad moje siły… Boże, wybacz mnie grzesznemu…”
- Można chyba napisać: samobójstwo - zaproponował Walczak.
- Można - potwierdziłem. - Ale lepiej będzie wyglądało: wielokrotny samogwałt, zakończony samosądem.

piątek, 14 lutego 2014

Tułacz



Mam już swoje lata. I całkiem sporo cudzych na dodatek.
Patrzyłem na budowę piramid. Nie, nie od początku do końca, po pierwszych trzech latach widok staje się cokolwiek monotonny. Choć trzeba przyznać, że robi wrażenie.
Płynąłem z Kolumbem do Indii. Nie dopłynęliśmy co prawda na miejsce, ale i tak było ciekawie.
Widziałem szarżę husarii pod Wiedniem. Na żywo! Choć z bezpiecznej odległości.
Dokoła mnie powstawały i upadały imperia. Świat wciąż się zmieniał. A ja…
A ja wciąż tułam się po tym świecie. Wciąż żyję. I pewnie pożyję jeszcze jakiś czas.
Bo wiecie, jakoś tak nie bardzo jest za co umierać.

piątek, 7 lutego 2014

Wychowanie



Jacuś był zadowolony. Pieniędzy było co prawda niewiele, a zegarek od razu wyrzucił do kosza na śmieci, ale za to telefon! Takiego telefonu nie miał nikt w klasie. Ba, w całej szkole. Kiedy jutro pokaże go chłopakom na dużej przerwie, wszyscy zzielenieją z zazdrości.
Dlatego Jacuś kopał faceta bez złości i nawet bez przesadnego zaangażowania. Ot, kopał, by kopać. Co nie znaczy, że nieskutecznie.
Facet już się nie miotał. Zasłaniał tylko głowę, krwawił i rzęził cichutko.
- Dlaczego? - Popiskiwał. - Powiedz chociaż dlaczego?
Umilkł trafiony nowiutkim najkiem prosto w usta.
Jacuś także milczał. Mama nie pozwalała mu rozmawiać z nieznajomymi w parku.

niedziela, 2 lutego 2014

Spacer



To, panie aspirancie, było tak…
Poszliśmy z Reksiem na wieczorny spacerek. Do parku. Pewnie, że ciemno, przecież to park.
Spacerujemy sobie… Nagle w krzakach coś zaszurało. A potem usłyszałem jakby szprej. I jakby mi kto pieprzem w oczy sypnął. Boli jak cholera i tchu złapać nie mogę. Padłem na ziemię i leżę. Reksio piszczy. Wtedy ktoś mnie kopnął w brzuch. Tak ze dwa razy. A potem w plecy. Kilka razy. Wreszcie chyba w głowę jeszcze, bo film mi się urwał.
Ocknąłem się nad ranem. Bez butów, bez kurtki, bez portfela. I bez Reksia.
Nie wiem, kto to był. Pewnie gender…

czwartek, 30 stycznia 2014

Cierpliwością i pracą...



Wspinał się powoli. Krok za krokiem, ostrożnie stawiając nogi, starannie wybierając uchwyty dla rąk.
Góra była cholernie wysoka, a zbocze wyjątkowo strome. Ale był ambitny i konsekwentny. Jasno wyznaczył sobie cel i uparcie do tego celu dążył.
Oczywiście - nie było ani łatwo, ani bezpiecznie. Wspinaczka trwała od wielu godzin. Wielokrotnie musiał zatrzymywać się na coraz dłuższe odpoczynki. Kilkakrotnie obluzowane kamienie uciekały mu spod stóp i tylko cudem udawało mu się utrzymać przy skalnej ścianie.
Ale był coraz bliżej…
Wreszcie dotarł do szczytu.
Nie zmieścił się. Całą wolną przestrzeń zajmowali ciasno stłoczeni goście, którzy dostali się tutaj od drugiej strony.
Windą.

niedziela, 12 stycznia 2014

Finał



Świat skończył się z wielkim dupnięciem. Dupnięciem takim, że klękajcie narody. Chociaż oczywiście, nie było już narodów, które mogłyby klęknąć. Niczego już nie było. Tylko olbrzymia chmura pyłu i kamieni. Owszem, całkiem sporych kamieni, czasami nawet większych niż niejedna planeta lub księżyc, ale jednak tylko kamieni.
Było trochę kosmicznych wirów. Kosmiczny wiatr, niejako przy okazji, zmiótł kilka asteroidów i wreszcie…
W kosmicznej pustce zapanowała kosmiczna cisza.
No, prawie cisza. W obecnych jeszcze przez chwilę tu i ówdzie resztkach atmosfery pobrzmiewały echa ostrej, rockowej muzyki.
I mocno schrypnięty, zacinający się lekko męski głos, krzyczący:
„…ńca świata i o jeden dzień dłużej!”

wtorek, 31 grudnia 2013

Codzień



Piąta trzydzieści. Tyle lat na emeryturze, a ja wciąż budzę się o piątej trzydzieści.
Pochylam się nad śpiącą żoną. Delikatnie całuję pokryty siateczką zmarszczek policzek. Uśmiecha się przez sen. Coraz więcej tych zmarszczek, a ona jest równie piękna, jak czterdzieści lat temu.
Wstaję i idę do kuchni. Biorę czajnik i nastawiam wodę na herbatę.
Zapalam pierwszego dzisiaj papierosa. Jakoś nie potrafię rzucić. Zresztą, od pewnego czasu już nawet nie próbuję.
Podchodzę do okna. Patrzę na szare, odrapane bloki. Pobliski plac zabaw przykrywa cienka warstwa białego jeszcze o tej porze śniegu. Dostrzegam resztki opakowań po fajerwerkach.
No tak…
Witaj Nowy Roku.

Polemika



Dysputa trwała od wielu już godzin. Uczeni to przekrzykiwali się wzajemnie, groźnie strosząc wrzdyle, to znów łagodnieli i miarowo kołysząc brządlami wymieniali rzeczowe argumenty. Normalka. Jak to na uniwersytecie.
- Powiadasz tedy drogi Hrrwungu, że świat, w którym przyszło nam firbilić nasze pszczyngle, wcale nie jest okrągły niby furblina, jeno płaski jakoby naleśnik?
- Tak właśnie uważam miły Dhhnanie. Do takiego wniosku doprowadziły mnie zarówno liczne obserwacje, jak i wielce skomplikowane obliczenia.
- Rzeknij mi zatem, drogi Hrrwungu… Skoro my zamieszkujemy jedną stronę owego „naleśnika”, cóż twoim zdaniem znajduje się po drugiej jego stronie.
Hrrwung zmarszczył krzaczaste strzeszele i odpowiedział:
- Dżem. Prawdopodobnie malinowy.

sobota, 21 grudnia 2013

Wpadka



- Nie becz już, głupia.
- Ale…
- Nie becz, mówię. Nie ty pierwsza i nie ostatnia.
- Ale ojciec mnie zabije!
- No właśnie, ojciec! Wiesz chyba?
- Oczywiście, że wiem.
- No i?
- Marek wyjechał do Rzymu. Nie wiem kiedy wróci. Nie wiem, czy w ogóle wróci…
- No dobrze. Myśl… Myśl… A ten twój? Może byś tak… No wiesz.
- On? Coś ty! Nic z tego. Jest bardzo religijny. Fanatyk. Żadnego seksu przed ślubem.
- A kiedy ślub?
- Za pół roku. Będzie już widać.
- No tak. I raczej nie uwierzy w trzymiesięcznego wcześniaka.
- I co ja mam teraz zrobić?
- Czekaj… Religijny, mówisz? Fanatyk? Słuchaj Marysia, zrobimy tak…

piątek, 13 grudnia 2013

Sylwester



To był ostatni dzień roku.
Wiele wskazywało na to, że jest to również ostatni dzień życia młodszego aspiranta Antoniego Nowaczka.
Skierowana prosto w prawe oko lufa rewolweru i obłąkańczy uśmiech trzymającego ów rewolwer bandziora sprawiały, że wciśnięty między ścianę i plastikowy kontener na śmieci, młodszy aspirant Antoni Nowaczek nie miał złudzeń. A że spodnie zmoczył już wcześniej, pozostało mu tylko siedzieć i pochlipywać cichutko.
Bandzior delektował się chwilą. Strach ofiary sprawiał mu wyraźną przyjemność. Wreszcie opuścił broń i poklepał przerażonego młodszego aspiranta Antoniego Nowaczka po policzku.
- No dobra, pieseczku. - Wymruczał prawie pieszczotliwie. - Wystarczy. Masz szczęście, pieseczku. Nie strzelam w sylwestra.