wtorek, 11 grudnia 2012

Sługa koci



[Grzegorzowi Drukarczykowi, w podziękowaniu za ciąg popieprzonych skojarzeń]


Nie wiem dlaczego, ale przy czyszczeniu kuwety zawsze opanowuje mnie lekko filozoficzny nastrój.
- Skoro usuwanie robaków nazywamy odrobaczaniem… - zacząłem.
Zgromadzone dokoła koty słuchały mnie uważnie. Takie przynajmniej sprawiały wrażenie.
- A likwidowanie szczurów nosi miano odszczurzania… - kontynuowałem. – To sądzę, że wybieranie waszych kup z kuwety śmiało można określić jako odkupianie, prawda?
Nie odpowiedziały. Nigdy nie odpowiadają.
- W pełni zatem zasługuję na miano odkupiciela. – Zakończyłem zadowolony.
Zawiązałem plastikowy worek i poszedłem wyrzucić śmieci.
Koty ruszyły ku kuwecie. Zapewne po to, by sprawdzić jakość wykonanej usługi.
***
Strasznie chce mi się pić.
Dłonie i stopy właściwie już nie bolą.
Zabawne, nie czuję bólu poranionych kończyn, a dokładnie wyczuwam wbijającą się gdzieś w plecy drzazgę.
Rana w boku przestaje krwawić.
Coraz trudniej jest mi oddychać.
To chyba koniec.
Oczy powoli zachodzą mgłą. Widzę jeszcze zgromadzone u stóp krzyża koty.
- Niesamowite – myślę. I to ostania moja myśl. – Niesamowite, że te małe dranie potrafią utrzymać w tych puchatych łapkach młotek.

poniedziałek, 3 grudnia 2012

Nie pytam



Anna mówi, że nie może zrozumieć tego, iż jest mi całkowicie obojętne, kto jest prezydentem mojego kraju. O wójcie mojej gminy nie wspomnę.
Powinienem wyrosnąć wreszcie z idiotycznego, młodzieńczego buntu i zainteresować się tym, co naprawdę ważne. Głosować w wyborach prezydenckich i parlamentarnych. A nawet samorządowych.
Powinienem zrozumieć, jak bardzo ważne jest to, by wszyscy obywatele mojej ojczyzny wnosili jakiś, choćby nawet skromny, wkład w jej rozwój.
Powinienem uwierzyć, że mój głos także się liczy i że zostanie wysłuchany.
Powinienem otrząsnąć się z marazmu i zacząć działać.
I nie pytać co mój kraj zrobił dla mnie…
Przecież nie pytam.
Wiem.

Sita pamięci



Anna mówi, że z moją pamięcią jest coraz gorzej.
Niby rzecz w moim wieku wcale częsta, ale martwi ją tempo, w jakim ten proces postępuje.
Umawiam się na spotkania, a potem nie przychodzę. Albo mylę terminy. Zdarza się, że miejsca.
Nie potrafię powiedzieć co robiłem w poniedziałek, tak mniej więcej o dwudziestej drugiej. Trzydzieści.
Zaczynam coś mówić, przerywam w pół zdania, zamyślam się na chwilę i nie kończę rozpoczętej myśli.
Opowiadam jej czwarty raz tę samą historię. Tego samego dnia.
Aniela to mądra kobieta i z reguły się z nią zgadzam, ale tym razem uważam, że stanowczo nie ma racji.

wtorek, 20 listopada 2012

Telewizja



Anna mówi, że nie powinienem oglądać telewizji.
Telewizja ogłupia i zniewala. Nawet nie zdaję sobie z tego sprawy, ale do mojej głowy wtłaczane są idee i pomysły, które same z siebie nigdy by się w niej nie pojawiły.
Powolutku, dzień po dniu, tydzień po tygodniu, telewizja zmienia mój sposób myślenia. Staję się jedną z milionów bezosobowych postaci, które snują się po ulicach naszych miast. Odczłowieczonym trybikiem ogólnoświatowej machiny.
A wszystko przez telewizję.
Wynik meczu znajdę sobie w internecie. Bez trudu. W końcu to finał mistrzostw świata.
Sięgam po pilota i wyłączam telewizor.
Nie dam się przecież dobrowolnie ogłupiać i zniewalać.

niedziela, 18 listopada 2012

W głąb siebie



Anna mówi, że powinienem zajrzeć w głąb siebie i odnaleźć ukrytą gdzieś tam kobiecą część mojej osobowości.
To pozwoli mi inaczej spojrzeć na świat. Zrozumieć sprawy, których moje „męskie ja” nie jest w stanie ogarnąć. Takie doświadczenie z pewnością wzbogaci moje postrzeganie rzeczywistości. Stanę się innym człowiekiem. Dojrzalszym. Bardziej wrażliwym. Rozwinę się emocjonalnie. Szczególnie jeśli chodzi o te emocje, które do tej pory odrzucałem, jako zupełnie nieistotne i niepotrzebne.
Zaczynam zatem szukać tej ukrytej gdzieś we mnie kobiety. A kiedy już ją odnajdę, kiedy odbębnimy te pierdoły związane z osobowością, cóż…
Mam nadzieję, że będę mógł pobawić się jej cyckami.

piątek, 16 listopada 2012

Prosto w oczy



Anna mówi, że jestem strasznym tchórzem i często boję się spojrzeć prawdzie prosto w oczy. Pozostawianie problemów samym sobie nie służy ich rozwiązywaniu. Przeciwnie, rzucając swoje „jakoś to będzie”, powinienem zdawać sobie sprawę z tego, że jeśli już nawet „będzie”, to z pewnością gorzej.
Przecież nie muszę się ze swoimi kłopotami borykać sam. Mogę wziąć przykład z ludzi, którzy owszem, nie radzą sobie z wieloma rzeczami, ale mają dość odwagi, żeby stanąć przed innymi, przyznać się do swoich słabości i poprosić o pomoc.
Dobra!
Mam na imię Krzysztof, jestem strasznym tchórzem i często boję się spojrzeć prawdzie prosto w oczy…

Podstawa



Anna mówi, że udany związek powinien opierać się na całkowitym zaufaniu i równie całkowitej, bezwarunkowej szczerości.
Podstawą jednego i drugiego są codzienne rozmowy, składające się z dociekliwych, często wielowątkowych pytań i oczywiście jak najbardziej szczerych odpowiedzi. To pomaga partnerom otworzyć się i poznać się wzajemnie.
Otwartość i szczerość dotyczyć powinna zarówno spraw ważnych, takich jak na przykład: „Czy spałeś z Mariolką spod siódemki?”, jak i pozornie błahych, typu: „Czy w tej sukience nie wyglądam zbyt grubo?”.
Anna oczekuje od partnera szczerych odpowiedzi i zawsze rewanżuje się tym samym.
To podstawowa zasada, która sprawdziła się we wszystkich siedemnastu jej dotychczasowych związkach.