sobota, 21 stycznia 2017

Michał sączy… [Soñando con San Escobar]



WYJAśNIENIE: Wszystkie wspominane zdarzenia to autentyki. Postać Błażeja to postać autentyczna. Choć gość nie miał na imię Błażej. Ponad dwie dekady minęły, a ja ciągle pamiętam sukinsyna. Stąd…
OSTRZEŻENIE: Króciak może zawierać więcej niż zwykle wyrazów uznawanych powszechnie, chociaż niekoniecznie słusznie, za wulgarne.
I może jeszcze DEDYKACJA: Wszystkim twórcom memów o San Escobar.
Oraz MOTTO: „Panowie! Najważniejsze, kurwa, że pod dachem!” – Elwis, pracownik zmiany nocnej restauracji innej niż wszystkie.

            Siedzimy…
            Sączymy…
            Wspominamy…
            Bo to fajne zajęcie jest.
            Mniej więcej w połowie drugiej flaszki we wspomnieniach powraca restauracja inna niż wszystkie. I postać menadżera Błażeja, kierownika zmiany nocnej…
            - Robił plan pracy na następną nockę. Przychodzi do mnie i pyta: „Jak się pisze słowo śrubki?” Myślałem, że sobie jaja robi, ale widzę, że nie. Więc mu mówię, że przez „u” otwarte. I następnego dnia czytam na planie: „Wyczyścić i podokręcać wszystkie śrupki na plejlendzie”.
            - To kretyn był!
            Śmiejemy się do łez.
            Ocieramy oczy.
            Polewam.
            Chuchamy.
            - Zamówienie składał. To zawsze były jaja. Nigdy nie ogarniał rubryczek i cyferek.
            - Dlatego nam kiedyś przysłali jedno opakowanie słomek i sto pięćdziesiąt nowych mopów. Też niezłe agregaty.
            - Ale o drugiego takiego głupka to trudno było!
            Śmiejemy się do łez.
            Ocieramy oczy.
            Polewam.
            Chuchamy.
            - A jak spisywał straty? Najpierw sprawdzał ile kawałków kurczaka zostało w szufladzie, a godzinę później wracał i grzebał w śmieciach. Sprawdzał, jebaniutki, czy Prosiaczek wszystko wyrzucił, czy czasem nie wyżarł, zamiast wywalić do kosza.
            - To szmaciarz był!
            Śmiejemy się do łez.
            Ocieramy oczy.
            Polewam.
            Chuchamy.
            - Przy czyszczeniu maszyny do lodów, u Miśka zawsze była wyżerka.
            - No masz! Wiadro lodów na czterech!
            - Błażej wszystko wywalał do zlewu.
            - A od kiedy przyuważył przy zlewie Prosiaczka z łyżeczką, to jeszcze polewał wszystko płynem do naczyń.
            - Fiut zbolały!
            Śmiejemy się do łez.
            Ocieramy oczy.
            Polewam.
            Chuchamy.
            - Kazał mi kiedyś fugę na schodach szczoteczką do zębów czyścić! Całe życie przed wojskiem uciekałem, to musiałem na takiego skurwiela w pracy trafić! Paluchy sobie do krwi pozdzierałem.
            - Sukinsyn!
            Polewam.
            Chuchamy.
            - A mi kazał wszystkie stare gumy do żucia z chodnika przed knajpą zeskrobać. Piąta rano, ludzie do pracy zasuwają, a ja popierdalam na kolanach po Szerokiej, ze śrubokrętem w łapie i dłubię jak idiota.
            - Łajza!
            Polewam.
            Chuchamy.
            - Długie ręce miał. Jak sprawdzał, czy komin nad grillem dokładnie wyczyściłem, brał białą chusteczkę i zawsze, jebaniutki, sięgał kilka centymetrów dalej niż ja. I, kurwa, do poprawki. I jeszcze raz.
            - Do, kurwa, skutku!
            - Kutas!
            Polewam.
            Chuchamy.
            - A pamiętasz, jak się Ćwikuś potknął i wsadził łapę do gorącego oleju? Wychodzi, skurwiel z kanciapy, patrzy, chłopak się z bólu wije po podłodze, a ten mówi: „On ma dzisiaj ‘offa’. Wolne mu, jebany, dał. Nawet pogotowia nie wezwał. Musieliśmy się na taksówkę dla Ćwika zrzucać, żeby do szpitala pojechał.
            - Kawał chuja!
            Polewam.
            Chuchamy.
            - Taki kretyn i kutas, a robił z nami co chciał. I mogłeś mu naskoczyć. Obunóż.
            - Rzuciłem tę robotę.
            - Odszedłem cztery dni po tobie.
            Polewam.
            Chuchamy.
            Milczymy.
            Nie wspominamy już.
            Bo, kurwa, nie!

piątek, 28 października 2016

Michał sączy… [nie jest dobrze]



Tytuł odcinka nawiązuje do starej [chociaż nie jestem pewien, czy prawdziwej] punkowej legendy. Kapela „Przejebane”, ze względu na życiową, acz nieco wulgarną nazwę nie mogła zagrać koncertu. Zatem na czas grania zmieniła nazwę i wystąpiła jako grupa „Nie jest dobrze”. Ta historia nie ma co prawda absolutnie żadnego związku z fabułą odcinka, ale to dobra historia.


Siedzimy…
Sączymy…
Wódka nie smakuje.
Rozmowa się nie klei.
Nie jest dobrze.
- Coś ty taki smutny dzisiaj?
- Ksiądz był.
No to faktycznie.
- Po co?
- Po kolędę.
- Normalka przecież. Nowy kwartał się zaczął, to przyszedł.
- No. Ale trzy dni przed wypłatą.
O cholera. Nie jest dobrze.
- Trzeba było nie wpuszczać…
- Nakaz  miał.
Rzeczywiście, ostatnio coraz rzadziej przychodzą bez nakazu.
- I dwóch ministrantów do pomocy.
No tak, ministranci. Wielkie chłopiska, jeden w drugiego po dwa metry. I wzwyż, i wszerz. Wytrenowane, wyćwiczone, uzbrojone po zęby.
- Długo był?
- A bywał kiedyś długo?
Kiedyś podobno bywał. Dawne czasy.
- Pochlapał, odmówił „Ojcze nasz”, zainkasował i poszedł.
Zainkasował? Trzy dni przed wypłatą?
- Dużo wziął?
- Telewizor i laptopa.

niedziela, 22 maja 2016

Wolontariat


Stara Grzelakowa nie czekała długo pod zakrystią. Już po kwadransie dopuszczono ją przed skupione i zatroskane oblicze księdza Marka.
- Drogie dziecko - ksiądz Marek nie tracił czasu na długie powitania. - Trzeba posadzkę w świątyni  porządnie wyszorować.
Stara Grzelakowa pomyślała o swoich nękanych reumatyzmem stawach kolanowych. O powykręcanych przez artretyzm palcach.
- Oczywiście, nie za darmo - kontynuował ksiądz Marek.
Stara Grzelakowa pomyślała o niskiej emeryturze. O leżących w szufladzie stołu niezrealizowanych receptach.
- Sto, może sto pięćdziesiąt złotych - zdecydował ksiądz Marek.
W oczach starej Grzelakowej pojawiły się łzy.
- Księże dobrodzieju - wyszeptała.
Łzy spłynęły po pokrytych siecią zmarszczek policzkach.
- Ja naprawdę nie mam tyle pieniędzy…

niedziela, 27 marca 2016

Powtórnie przyjdzie w chwale



Zza drzwi dobiegał szczęk broni, okrzyki przerażenia i jęki mordowanych.
Bóg zapukał delikatnie i nie czekając na zaproszenie nacisnął klamkę. Wszedł do pogrążonego w półmroku pomieszczenia. Jezus siedział przy komputerze i zawzięcie klikał myszą. Na ekranie monitora potężny barbarzyńca kroczył przez płonącą wieś i wielkim, dwuręcznym mieczem mordował jej mieszkańców.
„Dorosły facet, a wciąż zachowuje się jak nastolatek” pomyślał Bóg.
- Grasz sobie? – zapytał.
Z głośników komputera dobiegł krótki, urwany nagle pisk i ohydne mlaśnięcie, gdy podkuty stalą but barbarzyńcy opadł na siedzącego przy wioskowej studni szczeniaczka. Jezus milczał. Bóg westchnął ciężko. Mimo wielokrotnie deklarowanej wszechmocy jakoś nie potrafił ułożyć relacji z synem.
„Gdzie popełniłem błąd?” pytał czasami sam siebie.
„Nie no, zaraz… Błąd? Ja? Niemożliwe przecież.” odpowiadał natychmiast sam sobie.
- Pamiętasz? Planowaliśmy, że wrócisz dzisiaj na ziemię. – zagaił znowu.
- Tak. MY planowaliśmy! – Jezus tym razem raczył się odezwać. Ale nie oderwał nawet wzroku od ekranu. I nie przestawał klikać na kolejnych NPC-ach. Wirtualna krew tryskała litrami.
- No tak… Cóż… Ale wiesz, plan to plan. Do tej pory realizowaliśmy konsekwentnie punkt po punkcie i dobrze by było… A w ogóle to nie możesz tak ciągle siedzieć przed komputerem. Powinieneś wyjść do ludzi!
- Byłem. Rano.
Bóg, mimo wielokrotnie deklarowanej wszechwiedzy, był zaskoczony.
- Byłeś?
- Byłem.
- I…?
- I wróciłem.
Bóg przez chwilę trawił otrzymane informacje. Przez krótką chwilę, bo informacji nie było za wiele.
- Jak to „wróciłem”? Dlaczego? Nie czekali na ciebie? Przecież przez całe stulecia powtarzali, że będą czekać?
Jezus zapisał stan gry, wyłączył komputer i obrócił się w stronę ojca.
- Ależ owszem, czekają. Czekają, jak obiecali. – uśmiechnął się gorzko. – Nawet krzyże mają wciąż przygotowane.

poniedziałek, 7 marca 2016

Zbieg okoliczności



Ryszard Ciemno stanął przed sądem oskarżony o napad i uszkodzenie ciała Michała Dolnego. Uszkodzenie trwałe i dokonane ze szczególnym okrucieństwem.
Zdarzenie miało miejsce w piątek, w podziemnym garażu budynku Korporacji, której szeregowym pracownikiem był Ryszard Ciemno. Michał Dolny, zatrudniony w Korporacji na stanowisku trzeciego asystenta drugiego menadżera był bezpośrednim przełożonym Ryszarda. I to właśnie Michał, około godziny 15.55, a więc tuż przed końcem ostatniego w tym tygodniu dnia pracy, wydał Ryszardowi polecenie zejścia do garażu i dokładnego umycia swojego, to znaczy Michała, samochodu. Oznajmił także, że zamierza towarzyszyć Ryszardowi jako głos doradczy. Oraz w celu stałego, bieżącego monitorowania realizacji zleconego zadania.
Około godziny 16.10 obaj panowie znaleźli się na trzecim poziomie podziemnego garażu i stanęli przed zielonym volkswagenem golfem należącym do Michała Dolnego. Ryszard Ciemno trzymał w rękach wiadro z wodą i gąbkę, Michał jabłko i scyzoryk Victorinox Camper, dołączony do akt sprawy jako dowód rzeczowy numer jeden.
I w tym momencie na miejsce zdarzenia zaczęły z cichym popiskiwaniem zbiegać się okoliczności.
Po pierwsze: było już po godzinach pracy. Minął także ściśle wyliczony czas na dotarcie pracowników do ich samochodów i opuszczenie garażu. Zaczynał się weekend. Korporacja była trakcie wdrażania bardzo rygorystycznego programu oszczędnościowego. Wchodzącą w życie tego akurat dnia decyzją drugiego zastępcy czwartego wiceprezesa Korporacji, o tej właśnie porze automatycznie wyłączały się wszystkie światła w podziemiach budynku.
Po drugie: Ryszard pracował w Korporacji prawie trzy lata. Dzięki dokładnie przemyślanemu programowi szkoleń, połączonemu z doskonale zaprojektowanym system motywacji i wynagrodzeń, przyzwyczajony był do błyskawicznego wykonywania wydawanych przez przełożonych poleceń. Bez zastanowienia. Bez chwili zwłoki. Bez wnikania w sens wydanego polecenia.
Po trzecie: Michał był przeziębiony. Przeziębiony w stopniu, który przeciętnego pracownika strefy budżetowej kwalifikowałby do siedmiodniowego zwolnienia lekarskiego. Oczy lekko mu łzawiły. Bolała go głowa. Miał również, co ważne, poważnie zatkany nos. Nie bez znaczenia jest również fakt, że zgodnie z panującą w tym miesiącu w Korporacji modą, Michał nagminnie używał, żeby nie powiedzieć – nadużywał, popularnych przed laty przysłów i powiedzonek.
Kiedy więc w garażu pogasły wszystkie światła, Michał Dolny zwrócił się w stronę, w której jak przypuszczał znajdował się jego podwładny i powiedział:
- Ciemno chodź oko wykol.

Po dokładnym rozpatrzeniu sprawy sąd uznał całe zdarzenie za nieszczęśliwy wypadek.

piątek, 9 października 2015

Wybór



Dopadli mnie pod prysznicem. Jak co tydzień. Pięciu wielkich, wydziaranych od stóp do głów facetów. Pięć całkowicie nieudanych imitacji uśmiechów na paskudnych twarzach. Twarzach, które wyraźnie wskazywały, że ich posiadacze z niejednego już pieca chleb jedli. Chyba nawet bezpośrednio z pieca.
- Już sobota, skarbie. - Wychrypiał Kmina. - Czas na miłość.
Z trudem przełknąłem ślinę. Wiedziałem, że nie jest to ostatnia rzecz, którą będę dzisiaj z trudem przełykał.
- Wybieraj, skarbie. - Rozkazał Grypsera.
- Mam wybierać? - Zapytałem. - Przecież i tak wydymacie mnie wszyscy.
- Owszem. - Przyznał Ksywa. - Ale taka jest tradycja.
I tradycyjnie rzucił na podłogę mydełko.
- Musisz mieć wrażenie, że twój głos się liczy.