środa, 9 stycznia 2013

Bezpośrednia relacja



Siedziałem przed telewizorem. Popijałem piwo, pogryzałem chipsy i oglądałem pierwszy odcinek nowego kultowego polskiego serialu. Na licencji wenezuelskiej.
I właśnie w chwili, kiedy On schylał się by Ją wreszcie po raz pierwszy pocałować, Ona zaś przymknęła oczy i pocałunku tego oczekiwała, na ekranie pojawił się spiker i oświadczył:
„Przerywamy program i zapraszamy na specjalne wydanie „Faktów”. Sprzed gruzów sejmu mówi dla państwa nasza specjalna reporterka”.
Już miałem zacząć kląć, kiedy dotarło do mnie to „sprzed gruzów”. Poprawiłem się w fotelu i zrobiłem głośniej.
Faktycznie. Budynek sejmu leżał w gruzach. A specjalna reporterka, lekko sponiewierana i jakby oprószona tynkiem, mówiła do kamery:
„Nie znamy jeszcze dokładnej liczby ofiar. Poszukiwania wciąż trwają.”
Kamera odjechała na chwilę i pokazała mi, że rzeczywiście trwają.
„Wiemy jednakże, że w tragicznej chwili na sali znajdował się komplet posłów. Skończyli właśnie przegłosowywać dwudziestopięcioprocentową podwyżkę diet poselskich, kiedy wszyscy odczuliśmy pierwsze, bardzo delikatne drżenie podłogi.”
Specjalna reporterka przerwała na chwilę i też zadrżała.
„Później pani marszałek zapowiedziała debatę na temat wniosku o przyznanie posłom specjalnych dodatków świątecznych. Wysokości dwukrotnej średniej pensji krajowej. Na mównicy pojawił się lider jednej z partii opozycyjnych i zaczął przekonywać zebranych o słuszności tego wniosku. I wtedy ziemia zadrżała po raz drugi. I kolejny. I jeszcze raz…”
Specjalna reporterka zaczęła się trząść jak osika, pociągać nosem, wreszcie rozkleiła się zupełnie i rozpłakała. Ktoś podbiegł do niej, okrył kocem i odprowadził do pobliskiej karetki.
A na ekranie mojego telewizora pojawił się widok z krążącego nad miejscem tragedii śmigłowca. Koszmarny widok. Połamane drzewa, zmiażdżone samochody i dymiące wciąż ruiny gmachu sejmowego. I ślady stóp! Wielgachnych i najwyraźniej bosych stóp.
W tle słychać było głos rzecznika Komendy Głównej, który uspakajał okolicznych mieszkańców, tłumaczył, że Godzilla i inne potwory, to tylko wymysł japońskich filmowców i nie ma mowy o żadnej inwazji oraz zapowiadał drobiazgowe śledztwo.
Jasna cholera! Jaki Godzilla? Jakie śledztwo? Przecież od razu widać, że to po prostu przeszło ludzkie pojęcie!

sobota, 5 stycznia 2013

Wypadek



Tir przemknął przez wioskę jak tornado.
Zostały po nim jedynie chmura kurzu i smród spalin. I ciało Jóźwiakowej leżące przy drodze w kałuży krwi.
Tłum zebrał się błyskawicznie. Jak to tłum.
- Jeszcze dycha – stwierdził ktoś. Najwyraźniej zaskoczony.
- Ale słabiuchno.
- Konia trza zaprzęgać. Do szpitala wieźć.
- Bogać tam. Zanim zaprzegnięm… Zanim dojadziem… Szkoda zachodu.
Tłum pokiwał licznymi głowami. Ze smutkiem pokiwał. I jakby z rezygnacją.
I wtedy tuż przy nim, przy tłumie znaczy, zatrzymał się z piskiem opon najnowszy model „volvo”. Lśniący nowością, pełen wypas, ze wszystkimi możliwymi bajerami. I z kilkoma niemożliwymi, jak się zdaje, również.
Z samochodu wyskoczył młody facet, w eleganckim garniturze i bardzo, ale to naprawdę bardzo eleganckich pantoflach. Podbiegł do Jóźwiakowej, uważnie ją obejrzał, osłuchał nieco i (o zgrozo!) obmacał nawet ostrożnie. Potem zaś, nie bacząc na krew zalewającą te eleganckie ciuchy i buty, podniósł ją powolutku i zaniósł do auta. Ułożył delikatnie na tylnym siedzeniu i ustaliwszy na GPSie adres najbliższego szpitala, odjechał.
Na tłum nawet nie spojrzał. Widocznie znał się trochę na tłumach.
- Widzieliście kumie? Taki młodziak i takie auto?
- Ano. Pewnie jakiś złodziej. Albo i gorzej.
- A te ciuchy? Dorobił się na krzywdzie ludzkiej, oj dorobił.
- Że też kary boskiej na takich skurwli nie ma. Tfu!
- Tfu!

wtorek, 11 grudnia 2012

Sługa koci



[Grzegorzowi Drukarczykowi, w podziękowaniu za ciąg popieprzonych skojarzeń]


Nie wiem dlaczego, ale przy czyszczeniu kuwety zawsze opanowuje mnie lekko filozoficzny nastrój.
- Skoro usuwanie robaków nazywamy odrobaczaniem… - zacząłem.
Zgromadzone dokoła koty słuchały mnie uważnie. Takie przynajmniej sprawiały wrażenie.
- A likwidowanie szczurów nosi miano odszczurzania… - kontynuowałem. – To sądzę, że wybieranie waszych kup z kuwety śmiało można określić jako odkupianie, prawda?
Nie odpowiedziały. Nigdy nie odpowiadają.
- W pełni zatem zasługuję na miano odkupiciela. – Zakończyłem zadowolony.
Zawiązałem plastikowy worek i poszedłem wyrzucić śmieci.
Koty ruszyły ku kuwecie. Zapewne po to, by sprawdzić jakość wykonanej usługi.
***
Strasznie chce mi się pić.
Dłonie i stopy właściwie już nie bolą.
Zabawne, nie czuję bólu poranionych kończyn, a dokładnie wyczuwam wbijającą się gdzieś w plecy drzazgę.
Rana w boku przestaje krwawić.
Coraz trudniej jest mi oddychać.
To chyba koniec.
Oczy powoli zachodzą mgłą. Widzę jeszcze zgromadzone u stóp krzyża koty.
- Niesamowite – myślę. I to ostania moja myśl. – Niesamowite, że te małe dranie potrafią utrzymać w tych puchatych łapkach młotek.

poniedziałek, 3 grudnia 2012

Nie pytam



Anna mówi, że nie może zrozumieć tego, iż jest mi całkowicie obojętne, kto jest prezydentem mojego kraju. O wójcie mojej gminy nie wspomnę.
Powinienem wyrosnąć wreszcie z idiotycznego, młodzieńczego buntu i zainteresować się tym, co naprawdę ważne. Głosować w wyborach prezydenckich i parlamentarnych. A nawet samorządowych.
Powinienem zrozumieć, jak bardzo ważne jest to, by wszyscy obywatele mojej ojczyzny wnosili jakiś, choćby nawet skromny, wkład w jej rozwój.
Powinienem uwierzyć, że mój głos także się liczy i że zostanie wysłuchany.
Powinienem otrząsnąć się z marazmu i zacząć działać.
I nie pytać co mój kraj zrobił dla mnie…
Przecież nie pytam.
Wiem.

Sita pamięci



Anna mówi, że z moją pamięcią jest coraz gorzej.
Niby rzecz w moim wieku wcale częsta, ale martwi ją tempo, w jakim ten proces postępuje.
Umawiam się na spotkania, a potem nie przychodzę. Albo mylę terminy. Zdarza się, że miejsca.
Nie potrafię powiedzieć co robiłem w poniedziałek, tak mniej więcej o dwudziestej drugiej. Trzydzieści.
Zaczynam coś mówić, przerywam w pół zdania, zamyślam się na chwilę i nie kończę rozpoczętej myśli.
Opowiadam jej czwarty raz tę samą historię. Tego samego dnia.
Aniela to mądra kobieta i z reguły się z nią zgadzam, ale tym razem uważam, że stanowczo nie ma racji.