wtorek, 29 stycznia 2013

Się uczę...



Anna mówi, że jeśli poważnie myślę o pisaniu, powinienem przede wszystkim jak najwięcej czytać.
Czytam zatem. Wszystko, co tylko wpadnie mi w ręce. Fantastykę, kryminały, romanse, horrory… Dzieła historyczne i filozoficzne. Klasykę i prozę współczesną. Beletrystykę i literaturę popularnonaukową. I nie tylko! Mimo tego, że niespecjalnie lubię, nie waham się przed sięgnięciem po poezję. Chłonę wszystko! Jak gąbka.
I czuję, po prostu czuję każdą komórką mego obfitego ciała, jak rośnie we mnie umiejętność budowania kształtnych zdań, dobierania najwłaściwszych słów, jasnego i precyzyjnego wyrażania najbardziej nawet skomplikowanych myśli i uczuć.
Oraz przekonanie, że wszystkie moje najlepsze pomysły już dawno ktoś wykorzystał.

poniedziałek, 21 stycznia 2013

Karnawał



Czerwona mgła powoli opada.
Siadam na łóżku i oddycham ciężko. Zmęczyłam się. I złamałam paznokieć! Paznokieć! Właśnie teraz, tuż przed balem.
Moje buty! Jak ja to doczyszczę? Przecież na delikatnym zamszu zostaną plamy. Do tego obcasy… Całkowicie i nieodwracalnie zrujnowane! Nowiutkie szpilki!
Zerkam w lustro. Makijaż rozmazany, włosy w nieładzie, dwie godziny pracy, ciężkiej pracy, psu na budę.
A byłam prawie gotowa do wyjścia.
Wszystko przez tego idiotę!
Patrzę na krwawy ochłap u swoich stóp. Żyje. Jęczy cichutko i powoli pełznie w stronę przedpokoju. Ucieka?
Wstaję, pochylam się nad nim i szepczę:
„Kochanie, naprawdę uważasz, że ta suknia mnie pogrubia?”

czwartek, 17 stycznia 2013

[...]



Siedzę przed telewizorem, pogryzam kandyzowane orzeszki i oglądam „Nad Niemnem”.
Nie wiem dlaczego to robię. Orzeszki lubię, ale film? Leci, to oglądam. Nuda. Scena za sceną, orzeszek, nic się nie dzieje, o cycki mignęły, orzeszek, ładne, ale krótko, znowu nuda, orzeszek, bez sensu. Chyba wstanę po pilota.
O rany gorzkie!
Mój ząb!
Zrywam się z kanapy, zaczynam biegać po pokoju, wczołguję się na ściany, wrzeszczę…
Biegnę do kuchni po apap. Nie ma apapu!
Do łazienki. Szczoteczka, pasta… Jasny gwint! Cholerne orzeszki! Moczę ręcznik w zimnej wodzie. Przykładam do policzka.
Ulga…
Wracam przed telewizor, akurat na napisy końcowe.
I bardzo dobrze.


Efekt udziału w konkursie. Zadaniem była napisanie drabbla, którego inspiracją była improwizacja gitarowa (która zaczyna się w 2,36 min) w kontekście całego utworu.

środa, 9 stycznia 2013

Bezpośrednia relacja



Siedziałem przed telewizorem. Popijałem piwo, pogryzałem chipsy i oglądałem pierwszy odcinek nowego kultowego polskiego serialu. Na licencji wenezuelskiej.
I właśnie w chwili, kiedy On schylał się by Ją wreszcie po raz pierwszy pocałować, Ona zaś przymknęła oczy i pocałunku tego oczekiwała, na ekranie pojawił się spiker i oświadczył:
„Przerywamy program i zapraszamy na specjalne wydanie „Faktów”. Sprzed gruzów sejmu mówi dla państwa nasza specjalna reporterka”.
Już miałem zacząć kląć, kiedy dotarło do mnie to „sprzed gruzów”. Poprawiłem się w fotelu i zrobiłem głośniej.
Faktycznie. Budynek sejmu leżał w gruzach. A specjalna reporterka, lekko sponiewierana i jakby oprószona tynkiem, mówiła do kamery:
„Nie znamy jeszcze dokładnej liczby ofiar. Poszukiwania wciąż trwają.”
Kamera odjechała na chwilę i pokazała mi, że rzeczywiście trwają.
„Wiemy jednakże, że w tragicznej chwili na sali znajdował się komplet posłów. Skończyli właśnie przegłosowywać dwudziestopięcioprocentową podwyżkę diet poselskich, kiedy wszyscy odczuliśmy pierwsze, bardzo delikatne drżenie podłogi.”
Specjalna reporterka przerwała na chwilę i też zadrżała.
„Później pani marszałek zapowiedziała debatę na temat wniosku o przyznanie posłom specjalnych dodatków świątecznych. Wysokości dwukrotnej średniej pensji krajowej. Na mównicy pojawił się lider jednej z partii opozycyjnych i zaczął przekonywać zebranych o słuszności tego wniosku. I wtedy ziemia zadrżała po raz drugi. I kolejny. I jeszcze raz…”
Specjalna reporterka zaczęła się trząść jak osika, pociągać nosem, wreszcie rozkleiła się zupełnie i rozpłakała. Ktoś podbiegł do niej, okrył kocem i odprowadził do pobliskiej karetki.
A na ekranie mojego telewizora pojawił się widok z krążącego nad miejscem tragedii śmigłowca. Koszmarny widok. Połamane drzewa, zmiażdżone samochody i dymiące wciąż ruiny gmachu sejmowego. I ślady stóp! Wielgachnych i najwyraźniej bosych stóp.
W tle słychać było głos rzecznika Komendy Głównej, który uspakajał okolicznych mieszkańców, tłumaczył, że Godzilla i inne potwory, to tylko wymysł japońskich filmowców i nie ma mowy o żadnej inwazji oraz zapowiadał drobiazgowe śledztwo.
Jasna cholera! Jaki Godzilla? Jakie śledztwo? Przecież od razu widać, że to po prostu przeszło ludzkie pojęcie!

sobota, 5 stycznia 2013

Wypadek



Tir przemknął przez wioskę jak tornado.
Zostały po nim jedynie chmura kurzu i smród spalin. I ciało Jóźwiakowej leżące przy drodze w kałuży krwi.
Tłum zebrał się błyskawicznie. Jak to tłum.
- Jeszcze dycha – stwierdził ktoś. Najwyraźniej zaskoczony.
- Ale słabiuchno.
- Konia trza zaprzęgać. Do szpitala wieźć.
- Bogać tam. Zanim zaprzegnięm… Zanim dojadziem… Szkoda zachodu.
Tłum pokiwał licznymi głowami. Ze smutkiem pokiwał. I jakby z rezygnacją.
I wtedy tuż przy nim, przy tłumie znaczy, zatrzymał się z piskiem opon najnowszy model „volvo”. Lśniący nowością, pełen wypas, ze wszystkimi możliwymi bajerami. I z kilkoma niemożliwymi, jak się zdaje, również.
Z samochodu wyskoczył młody facet, w eleganckim garniturze i bardzo, ale to naprawdę bardzo eleganckich pantoflach. Podbiegł do Jóźwiakowej, uważnie ją obejrzał, osłuchał nieco i (o zgrozo!) obmacał nawet ostrożnie. Potem zaś, nie bacząc na krew zalewającą te eleganckie ciuchy i buty, podniósł ją powolutku i zaniósł do auta. Ułożył delikatnie na tylnym siedzeniu i ustaliwszy na GPSie adres najbliższego szpitala, odjechał.
Na tłum nawet nie spojrzał. Widocznie znał się trochę na tłumach.
- Widzieliście kumie? Taki młodziak i takie auto?
- Ano. Pewnie jakiś złodziej. Albo i gorzej.
- A te ciuchy? Dorobił się na krzywdzie ludzkiej, oj dorobił.
- Że też kary boskiej na takich skurwli nie ma. Tfu!
- Tfu!