sobota, 30 marca 2013

Alleluja



Tomasz obudził się tego niedzielnego poranka nieco później niż zwykle. Przeciągnął się błogo, otworzył oczy i od razu zobaczył leżący na nocnym stoliczku pakunek.
Pięknie zapakowany, niewielki, płaski pakuneczek. Wymarzony, nowy tablet!
Na pewno od Marii. Ale kiedy? Jak?
- Mario! - Zaśpiewał głośno sięgając po prezent.
- Cudowna Mario! - Rozwiązał wielką kokardę zawiązaną fantazyjnie na czerwonej wstążce.
- Wspaniała Mario! - Rozerwał papier ozdobiony kolorowymi pisankami.
Siedzący pod łóżkiem Wielkanocny Zajączek słuchał tego wszystkiego i denerwował się coraz bardziej.
- Tak kurwa, pewnie – pomyślał. - Mario!
Wreszcie nie wytrzymał. Zastrzygł uszami, nastroszył wąsiki, zmarszczył nosek, wyskoczył spod łóżka, rzucił się na Tomasza i odgryzł mu dłonie.

czwartek, 21 marca 2013

Punk Tadeusz. Epizod trzydziesty drugi



- Widzialeś Jabolku? – Marysia, która od kilku minut przeglądała w necie nowości wydawnicze, sprawiała wrażenie naprawdę poruszonej. Może nie tak bardzo, jak wtedy kiedy w kuchni zaatakowała ją mysz, ale jednak.
- Nie widziałem – odpowiedział Tadeusz zgodnie z prawdą. Od trzech godzin męczył się ze znalezioną w rupieciarni kostką Rubika i prawie udało mu się ułożyć jedną ściankę.
- Jakub Ćwiek wydał nową książkę! – zawołała, wpatrzona wciąż w monitor.
- Tak? – zdziwił się uprzejmie pochylony nad kostką Yabolman.
- Nazywa się to „Dreszcz”!
- Świetnie – trudno powiedzieć, czy Tadeusz naprawdę się ucieszył, bo właśnie próbował zdrapać folię, z której zrobiono kolorowe kwadraciki na ściankach kostki i nie do końca dbał o właściwą modulację głosu. – Mamy gdzieś klej?
- Odłóż to na chwilę!- zdenerwowała się Beerwoman, a jej piersi zafalowały w słusznym gniewie.
Tadeusz posłusznie odłożył kostkę i przez chwilę myślał o surfingu. Ale tylko przez chwilę, Marysia bowiem wyłączyła komputer i skupiła na nim całą uwagę. Co, choć w pewnych okolicznościach mogło być bardzo miłe, tym razem niczego miłego nie zapowiadało.
- Jakub Ćwiek wydał nową książkę – powtórzyła.
- I co w tym takiego dziwnego? Przecież on często wydaje książki.
- Ale ta jest o polskim super-bohaterze!
- Marysiu, to literatura. Świetna, ale tylko literatura.
Sięgnął po stojącą na stole butelkę i pociągnął solidnego łyka.
- Tymczasem prawdziwy bohater – dodał, sięgając ponownie po kostkę – musi się zmagać z prawdziwymi problemami.

Z podziękowaniami dla Kuby Ćwieka za solidne porcje solidnej lektury.

Na czas



Z coraz większym trudem przedzieram się przez potężniejące z każdą chwila śnieżne zaspy. Tak bardzo chciałam zdążyć na czas. Tak bardzo.
Nie czuję zimna. Już nie.
Owinięte resztkami kwiecistej sukienki dłonie już nie krwawią. Nie powinnam była grzebać zamarzniętych jaskółek.
Upadam. Upadam po raz kolejny. Ale czuję, że tym razem nie dam rady wstać. Nie mam siły. Chcę tylko zasnąć, odpocząć. Ciężkie, przemarznięte powieki opadają powoli. Zamykam oczy. Sypiący wciąż śnieg otula mnie puchową kołderką.
To już koniec.
Nie będzie słodkiego zapachu krokusów. Nie będzie delikatnej zieleni młodych listków na brzozowych gałązkach. Nie będzie radosnych dziecięcych okrzyków: „Wiosna! Wiosna przyszła!”

wtorek, 19 marca 2013

Odpoczynek wojownika



Dwaj wojownicy siedzieli przed tipi, ćmili nabite wonnym tytoniem fajeczki i obserwowali miotającą się po osadzie kobietę. To wyginała się dziwnie, to podbiegała drobnymi kroczkami. To podskakiwała wysoko, to znów przypadała do ziemi. I przez cały czas popiskiwała żałośnie. Oraz cokolwiek skrzekliwie. Choć przyznać trzeba - nader głośno.
- Co robi ta biała squaw?
- Blade twarze nazywają to tańcem.
Milczeli przez chwilę, roztrząsając wszystkie plemienne tańce.
- Ale dlaczego wydaje przy tym te śmieszne dźwięki?
- To śpiew.
Znowu zapadła cisza.
- Hough! Nie pracuje, jak na porządną squaw przystało, „tańczy” tylko i „śpiewa”. Kim ona właściwie jest?
Drugi z wojowników westchnął ciężko:
- Dziewczyna szamana.

poniedziałek, 18 marca 2013

Spotkanie na prerii




- Masz pięknego mustanga, blada twarzy - stwierdził Dwa Księzyce. - Chętnie oddam ci za niego mój tomahawk. To najcenniejsza rzecz jaką posiadam.
- Chcesz żebym wymienił mojego konia na stary, poszczerbiony toporek? - Samuel Hadson nie wierzył własnym uszom.
- Coś jeszcze? Może wychędożysz mój wielki, biały zadek? - Zakpił i roześmiał się szyderczo.
Na twarzy Dwóch Księżyców nie drgnął ani jeden mięsień, ale w jego oczach pojawiło się bezgraniczne zdumienie.
- Mówili, że ci biali są dziwni – pomyślał.

Samuel patrzył na odjeżdżającego Indianina.
- Mówili, że czerwonoskórzy są szaleńczo odważni. Mówili, że bywają okrutni - wykrzywił się boleśnie. - Ale nikt nawet nie wspomniał, że nie mają poczucia humoru.

wtorek, 12 marca 2013

Nie szata



Anna mówi, że to nie szata zdobi człowieka.
Owszem, to ważne jak nas postrzegają inni, ale przecież dużo ważniejsze jest to, jak my postrzegamy innych. A czy naprawdę potrafimy ocenić człowieka jedynie po jego stroju? I czy aby na pewno ocena ta nie będzie krzywdząca? Czy człowiek niedbale ubrany to niechluj, czy też może jego umysł zajęty jest innymi, ważniejszymi niż ubiór sprawami?
Siedzę na pufie i słucham tych rozważań od prawie dwóch godzin. Tania imitacja skóry parzy mnie w tyłek. Bolą mnie plecy. Od jaskrawego światła jarzeniówek zaczynają mi łzawić oczy.
Jak długo jeszcze będziemy tkwić w tej przymierzalni?