poniedziałek, 9 lipca 2012

Punk Tadeusz. Epizod dwudziesty szósty

Tadeusz obudził się radosny jak szczygiełek, ale nie otwierał oczu. Nie chciało mu się. Ziewnął przeciągle. Przeciągnął się rozkosznie. Promienie lipcowego słonka wpadały do sypialni przez otwarte okno i łaskotały go w wystające spod koca bose stopy. Zapowiadał się piękny dzień.
- Wiesz co Marysiu? – zapytał wesolutko.
- Nie wiem – warknęła Beerwoman. – Co?
Ze szczygiełka posypały się piórka. Yabolman otworzył oczy. Marysia siedziała na fotelu i wpatrywała się w niego dziwnym wzrokiem. Bardzo dziwnym. Obcym jakby. I wcale nie rozkochanym. A co gorsza – miała na sobie koszulkę nocną. Fakt, niesamowicie kusą i prawie przezroczystą, ale jednak koszulkę. Marysia w bieliźnie! Nie było dobrze. Szybko rzucił okiem na wiszący na ścianie kalendarz.
- O jasna cholera! – pomyślał.
Spanikowany poderwał się z łóżka i pobiegł do łazienki. Marysia odprowadzała go wzrokiem. Tym dziwnym. Wyszedł po chwili całkowicie ubrany.
- To ja może wyskoczę do sklepu? – zaproponował nieśmiało. – Bułki kupię.
- Już kupiłam – kolejne warknięcie Marysi zabrzmiało jeszcze groźniej.
- Aha. To w takim razie połażę po okolicy – Tadeusz bił właśnie rekord świata w zawiązywaniu glanów na czas. A raczej poprawiał własny rekord sprzed miesiąca.
- O kurwa – jęknął nagle i popatrzył bezradnie na urwaną sznurówkę.
Usłyszał ciche szuranie bosych stóp po dywanie. Marysia szła ku niemu przez pokój. Koszulka nocna, która niczego nie przesłaniała, szeleściła przy każdym kroku. Był to widok, który każdego innego dnia spowodowałby u Tadeusza przyspieszone bicie serca, delikatne drżenie rąk i gwałtowny wzrost ciśnienia. I ogólne radosne podniecenie. Ale nie dzisiaj. Dzisiaj czuł tylko wzmagającą się z każdą chwilą panikę.
- To ja zobaczę, co słychać na mieście – zawołał i wybiegł z domu.
Nie zamknął nawet drzwi.
- Zobacz! – głos Marysi gonił go, kiedy zbiegał po schodach. – I posłuchaj, co widać!
Zatrzymał się dopiero koło trzepaka. Przez chwilę ciężko dyszał i ocierał pot z czoła. Coraz wyższego czoła, nawiasem mówiąc. Jak mógł się tak zagapić. Przecież te dni… TE DNI! Przecież te dni zaczynały się zawsze piętnastego. Każdego miesiąca. Regularnie. Na szczęście regularnie. A on jak idiota, zamiast nawiać z domu jeszcze przed świtem, leżał sobie w najlepsze i cieszył się porannym słonkiem. No nic, w przyszłym miesiącu będzie czujniejszy. Teraz tylko przeczekać jakoś do wieczora. Wieczorem powinna być już spokojniejsza. Kto wie, może nawet się uśmiechnie. A póki co – do parku, nad jezioro. Wyciągnie się wygodnie na trawie, otworzy…
- O rany gorzkie! Plecaczka nie wziąłem!
Co robić? Co robić? Trzeba wracać. Przecież nie wytrzyma bez wina do wieczora.
- Byle po cichutku – myślał Tadeusz uchylając ostrożnie drzwi wejściowe. Nic. Tylko delikatny szum wody w łazience.
- Kąpie się!
Co za ulga. Powolutku, krok za krokiem, przemykał przez przedpokój. Już kuchnia. Delikatnie podniósł stojący tuż za drzwiami plecaczek. Brzęknęło szkło.
- Po mnie!
Marysia błyskawicznie pojawiła się w drzwiach łazienki. Naga i mokra. Jak jakaś Wenus. I wściekła. Jak zwykle w te dni. TE DNI.
- Buty – wycedziła przez zaciśnięte zęby.
- Co buty? – zapytał Yabolman zanim zdążył pomyśleć.
- Zezuj.
Posłusznie, choć znowu bezmyślnie, skupił wzrok na czubku własnego nosa. Oczy zaszły mu łzami. Ale nawet przez te łzy widział, że Marysia nie jest zadowolona. Skupił jeszcze bardziej, ryzykując pęknięcie gałek ocznych.
- Sssatyryk… - wysyczała Beerwoman. Jak, nie przymierzając, żmija.
- Dowcipasssek… - podniosła stojący pod wieszakiem na płaszcze taboret.
- Bawi cię to, Jabolku – zapytała. Ale doprawdy, niewiele było w tym pytaniu czułości. Za to groźbę można było wyczuć na kilometr. Na wiele kilometrów.
Uniosła taboret nad głowę.
- To może pośmiejemy się razem – zaproponowała. Tadeusz wyskoczył przez kuchenne okno, zanim taboret przeleciał przez przedpokój.
***
- Tak dalej być nie może – myślał wlokąc się do ‘Kwaśnej Dziury’. – Coś trzeba z tym zrobić.
Ba, ale co? Homoseksualizm byłby jakimś rozwiązaniem. Tylko gdzie znaleźć geja podobnego do Beerwoman? Zresztą, gdyby nawet miał taką cudowną figurę i wspaniałą, zazwyczaj, osobowość – to i tak nie byłoby to samo. Mimo wszystko. Nie, homoseksualizm nie wchodził w rachubę.
A może można to leczyć? Jakaś maść może? Albo antybiotyk? Psychopata jakiś? Czy tam psycholog? Kto wie? Kto wie? To mogłoby pomóc. I jej, i jemu.
- To świetny pomysł – ucieszył się Tadeusz. Ale wyobraził sobie, jak proponuje Marysi wizytę u psychologa i mu przeszło. Fakt, miał już może swoje lata, ale i tak był za młody, żeby ginąć. Zwłaszcza z ręki ukochanej kobiety.
Tak wędrując, dumając i popijając winko (z filtrem UV, nowość na ryku, doskonałe na letnie dni) dotarł wreszcie do ‘Kwaśnej Dziury’. Odpalił komputer i zajął się walką z piractwem.
Tak, tak, prowadził tę walkę już od kilku tygodni. Planowo i systematycznie. Ale ostatnio zaczął się zastanawiać czy w jego planie nie ma jakiejś luki. Założenia były proste. Ściągnąć z netu wszystkie pirackie filmy, empetrójki, programy i gry. Wszystko co nielegalne. Ściągnąć, zgrać na płyty i zakopać w lesie. I niech sobie potem szukają, hehehe. Tylko, że coś chyba nie wyszło. ‘Kwaśna Dziura’ była zawalona prawie po sufit płytami z pirackim oprogramowaniem. Prezes ZAIKSu dostałby pewnie zawału widząc zbiory Yabolmana. A hollywoodzcy producenci spakowaliby manatki i uciekli z płaczem na Nową Zelandię, gdzie żłopiąc tanią whisky wspominaliby czasy dawnej, czy też może raczej, całkiem niedawnej świetności. Komendant mrągowskiego posterunku policji na pewno dostałby awans, gdyby przypadkiem zajrzał do kryjówki Yabolman. I to od razu do komendy głównej. Tylko Bill Gates, prawdopodobnie, niczego by nie zauważył. Ale nie o starego, poczciwego Billa tu chodziło. Rzecz w tym, że Tadeusz miał takie dziwne wrażenie, iż mimo jego wielotygodniowych starań, pirackiego gówna nie ubywało. Co gorsza, było go jakby coraz więcej. Nawet rzeczy, które już dawno miał na płytach wciąż tkwiły w zakamarkach sieci. Gdzie zatem tkwił błąd?
- Powinienem zapytać Marysię – stwierdził.
- Ale może nie dzisiaj – dodał natychmiast.
Bo chociaż może nie do końca rozumiał zasady działania Internetu, na działaniu Marysi znał się jak mało kto. Zresztą Marysia od razu chciałaby wiedzieć skąd w ogóle w ‘Kwaśnej Dziurze’ wziął się Internet. Musiałby jej opowiedzieć o biegnącym opodal kablu Telekomunikacji Polskiej S.A. I o tym jak udało mu się do tego kabla podczepić. Tak, to było wtedy kiedy tak śmierdział spalenizną. Nie, nie był wtedy na grillu. Śrubokręt miał słabą izolację. Owszem, troszkę minął się z prawdą, ale cel uświęca środki. Nie, nie chce trafić do celi. I nie, nie jest mu wstyd, ze okrada tę wspaniałą i powszechnie szanowaną instytucję. Dobrze, przemyśli sobie poważnie problem, czy można walczyć ze złodziejami, używając złodziejskich metod. Nawet jeśli metody policyjne zawodzą.
Tak właśnie będzie wyglądała ta rozmowa. Rozmowa, która być może odbędzie się jutro wieczorem. Albo nawet pojutrze rano.
- No nic, czas do domu – stwierdził zerknąwszy na zegarek. Już prawie północ. Marysia pewnie śpi. Powinno być bezpiecznie.
- Powinno być bezpiecznie – powtarzał to zdanie jak mantrę przez całą drogę powrotną.
- Powinno… - mruczał wspinając się po schodach.
- …być… - szepnął otwierając drzwi.
- …bez… - nadlatująca encyklopedia nie pozwoliła mu dokończyć myśli.
Zanim stracił przytomność, zdołał jeszcze zauważyć, że to tom zawierający hasła na literę ‘M’. Ten sam, który przeglądał, kiedy przegapił piętnastego kwietnia. I w którym, zdaje się, zostawił zakładkę. I zakreślone czerwonym, nomen omen, flamastrem, hasło ‘menopauza’.
***
Tadeusz ocknął się dopiero następnego dnia koło południa. Leżał w łóżku, a Marysia siedziała tuż obok i zmieniała właśnie kompres na jego czole. Wspominałem już, że coraz wyższym?
- Przepraszam Jabolku – szepnęła czule i podrapała go delikatnie za uchem. – Tak mi przykro. To się już więcej nie powtórzy. Obiecuję!
Tadeusz wierzył jej bez zastrzeżeń. Nie był tylko pewien, czy drzemiąca w niej bestia, aktualnie drzemiąca, słyszy tę obietnicę i czy, ewentualnie, będzie skłonna jej dotrzymać.
Marysia otworzyła stojącą na stoliku nocnym butelkę. Uśmiechnęła się słodko.
- Śniadanie?
- Co będziesz dzisiaj robił? – zapytała po chwili, kiedy już sapnął z ukontentowaniem i oddał jej puste szkło. – Masz jakieś plany?
- Owszem. Kapelę założę.
Nie była specjalnie zaskoczona. Znała go już dość długo. Zdążyła przywyknąć do jego nietuzinkowych pomysłów. Niektóre z nich zaczął realizować. Ze dwa nawet skończył. Tak, myśli Tadeusza zdecydowanie chadzały ścieżkami niedostępnymi innym ludziom. Kto wie co jeszcze kłębiło się w jego głowie. W głowie, która należy pamiętać, została wczoraj ugodzona całkiem pokaźną książką. W twardej oprawie.
- Dobrze kochanie – powiedziała w końcu po krótkiej chwili milczenia. – A jak skończysz, wymień żarówkę w kibelku. Chyba się przepaliła.
To dobrze kiedy mężczyzna znajduje oparcie w ukochanej kobiecie.
Yabolman chodził przez cały dzień dziwnie milczący i zamyślony. Nie tyle może chodził, co siedział na krześle. Popijał wino i wpatrywał się w sufit. Czasami przymykał oczy i szeptał cichutko do siebie. Potem kręcił głową i znowu popijał. I wpatrywał się. I szeptał. I popijał.
Marysia zaczynała się martwić. Podejrzewała wstrząśnienie mózgu. Albo nawet jakieś trwałe uszkodzenie. To była naprawdę ciężka książka. Niby był superbohaterem. Niby był twardy. Ale głowę zawsze miał delikatną. Mogła mu, niechcący przecież, wyrządzić prawdziwą krzywdę. Tylko po czym to poznać? Szczególnie u Yabolmana?
Zmierzchało już kiedy Tadeusz poderwał się z krzesła, upadł na podłogę, bo ścierpły mu nogi, potem poderwał się znowu, tym razem z podłogi, podskoczył rześko raz i drugi, stanął na środku pokoju i zawołał:
- The Stabilizacja!
- A więc jednak – pomyślała Marysia i sięgnęła po telefon. Tym razem nie obędzie się bez pomocy lekarskiej. Chociaż z drugiej strony… Zatrzymała się wpół gestu i usiłowała przypomnieć sobie jakikolwiek znany przypadek udanej pomocy lekarskiej. Po chwili zrezygnowała. Yabolman tymczasem, wciąż stojąc na środku pokoju, wzniósł ręce ku sufitowi i powtórzył:
- The Stabilizacja!
- Może by go walnąć z drugiej strony? – kombinowała coraz bardziej przestraszona Marysia. – Może mu się wyrówna?
- The Stabilizacja! – Tadeusz najwyraźniej delektował się brzmieniem tego słowa.
Marysia ruszyła powoli w stronę półki z książkami. Tak, czasami najlepsze są najbardziej radykalne metody. Trzeba się leczyć tym, od czego się zachorowało. Przecież w przypadku ukąszenia przez jadowitego węża, podaje się ukąszonemu rozcieńczony jad. Chyba.
- Nawet jeśli nie pomoże – myślała sięgając po encyklopedię – to na pewno nie zaszkodzi. Najwyżej znowu straci przytomność. Co to dla niego. Przyzwyczajony jest.
- The Stabilizacja! Marysiu! Wyrąbana pod samo niebo nazwa dla kapeli!
- Dla kapeli… - z Marysi uszło powietrze.
- Tak dwuznaczna! Taka przewrotna!
- Przewrotna…
- No! Że niby, rozumiesz, stabilizacja! Że niby, kojarzysz, wszystko gra! A tu nagle to ‘the’! I zupełnie nowy sens! Świetne, nie?
- Świetne – westchnęła Beerwoman i poszła do kuchni napić się piwa. I wypalić skręta. A po kwadransie, zupełnie już spokojna i wyluzowana, zasnęła przytulona do swojego superbohatera, który nawet przez sen mruczał cichutko:
- The Stabilizacja.
***
Tadeusz pisał teksty. A właściwie – tekst. Jeden. Od trzech dni. Przesadą byłoby stwierdzenie, że szło mu dobrze. Męczył się jak Kayah nad ‘Testosteronem’. Tylko, że on nie pisał o pierdołach. Punkowy tekst, to nie jakieś durnowate ‘oskarżam cię o łez strumienie, cóś tam, cóś tam’. Punkowy tekst musi mieć przesłanie. Zaangażowany musi być. I zbuntowany koniecznie. I tu właśnie tkwił problem. Tadeusz nie bardzo wiedział, przeciwko czemu powinien się buntować facet w jego wieku. Owszem, było sporo rzeczy, które go wkurzały. Ostania podwyżka akcyzy na wina, na przykład. Ale żeby zaraz o tym śpiewać. O akcyzie? Głupio trochę. Najprościej chyba pojechać po systemie. Podobno się zmienił jakiś czas temu, ale Yabolman nie bardzo zauważył różnicę. W końcu system, to system. Każdy jest zły.
- Marysiu, mam już pierwszą zwrotkę, chcesz posłuchać?
Chciała.
- Olewaj system, olewaj system
Po tym poznaje się anarchistę.
Olewaj szkołę, olewaj szkołę,
Mówię ci, dobrze jest być matołem.
Olewaj władzę, olewaj władzę,
Olewaj wszystko, dobrze ci radzę.
Olewaj wszystko z wielkim zacięciem,
Nie lej na druty – są pod napięciem.
- Świetne – wychrypiała Marysia, kiedy już przestała kaszleć. Nie wspominała, że jest przeziębiona. – Bardzo dwuznaczne. I przewrotne. Tak, zdecydowanie przewrotne. Musisz tylko, Jabolku, wykombinować do tego jakąś dwuznaczną muzykę. Dwuznaczną i przewrotną.
Tadeusz miał takie dziwne wrażenie, że się z niego nabija. Już miał się obrazić, kiedy z całą mocą dotarł do niego sens jej słów.
Muzyka!
Wiedział, po prostu wiedział, że o czymś zapomniał.
***
- Jabolku! Co to jest?
- Gitara – wyszeptał Tadeusz z zachwytem.
- Basowa - dodał. – Defil. Luna. Dwa.
Oczy miał maślane, głos drżał mu lekko z podniecenia. Marysi zrobiło się przykro. Ostatnio zachowywał się tak, gdy pierwszy raz zobaczył ją bez bluzeczki. Auć! Poczuła dziwne ukłucie. Czyżby zazdrość? I o co? O to stare pudło z obłażącym lakierem?
- Ale ty nie umiesz grać na basie – zauważyła całkiem słusznie.
- Nie szkodzi. Nauczę się – Yabolman nigdy nie przejmował się drobiazgami. Nawet jeśli nikt poza nim nie uważał ich za drobiazgi. – Sid dał radę, to ja też dam.
Też sobie znalazł idola! Beerwoman postanowiła nie przypominać mu jak bardzo Sid Vicious dał radę. Poza tym… Jeszcze raz obejrzała ledwo trzymającego się kupy Defila. I dostrzegła kilka szczegółów, których zachwycony Tadeusz najwyraźniej nie dostrzegał. Uśmiechnęła się, pogładziła go po rzednącym irokezie i pocałowała delikatnie w policzek.
- Oczywiście, że dasz radę Jabolku. Będę trzymała kciuki.
Yabolman poważnie wziął się do roboty. Ćwiczył po kilka godzin dziennie. Biegał z gitarą po przedpokoju, stawał przed lustrem, kiwał się na wszystkie strony, padał na kolana i w ogóle – dawał czadu. I przyznać trzeba, że szło mu coraz lepiej. Chociaż musiał dość często robić sobie przerwy. Już ci to z powodu pragnienia, jak sam twierdził, już ci to z powodu zadyszki, jak twierdziła Marysia, która wciąż uśmiechnięta, wiernie kibicowała jego poczynaniom.
Wreszcie, po dwóch tygodniach, Tadeusz poczuł, że jest gotów.
- Wiesz Marysiu, czuję, że jestem gotów.
- To bardzo dobrze, Jabolku. Najwyższy czas.
- Najwyższy czas na co?
- Najwyższy czas założyć jakieś struny do tej twojej gitary.
***
I taki był koniec kapeli ‘The Stabizacja’. Trochę szkoda. To była bardzo dobra nazwa. Taka dwuznaczna. I taka przewrotna.

Punk Tadeusz. Epizod dwudziesty piąty

„A w nocy szatana przyjąć dłoń” – KAT
Tadeusz siedział nad brzegiem Czosu i popijał wino. Bo gdzie niby miał siedzieć? W filharmonii? I co popijać? Jogurt? Fuj!
Siedział tedy, popijał i nudził się straszliwie. Powiadają, że człowiek inteligentny nigdy się nie nudzi. Cóż, powiadają również, że palenie wyszczupla. Taaaak.
Były czasy, że Tadeuszową potrzebę działania całkowicie zaspokajały słoneczne popołudnia spędzane na parkowej ławeczce z plecakiem pełnym butelek owocowego nektaru. I bynajmniej nie chodzi mi o soki sporządzone według tajemnej receptury babci Jadzi. Ani żadnej innej babci. A popołudnia nie musiały być przesadnie słoneczne. Lekka mżawka również wchodziła w rachubę. Nawet niezbyt obfite opady śniegu. Bo czemu nie? I niekoniecznie musiały to być popołudnia. W grę wchodziły także wieczory. A jeśli już mowa o porach dnia, to również ranki. Choć niezbyt wczesne. Najważniejszy był plecaczek i jego przyjemnie bulgocząca zawartość.
Ale to było zanim jeszcze został super-bohaterem. Zanim dane mu było zasmakować prawdziwej przygody. Takiej przez duże PRZY. Teraz wszystko było inaczej. Wszystko się zmieniło. No, może poza plecaczkiem.
Gdzieś w głębi duszy Tadeusza, w najbardziej zakamarkowych jej zakamarkach, obudziła się żądza przygód. Obudziła się, przeciągnęła i ziewnęła rozdzierająco. I stwierdziła, że czas wziąć się do roboty.
Problem w tym, że właściwie niewiele było do zrobienia.
Wszelkiej maści potwory omijały Mrągowo szerokim łukiem. Miejscowi chuligani dziwnie spotulnieli. Niektórzy podjęli nawet pracę. Staruszki, które tak bardzo lubił przeprowadzać przez ulicę, na jego widok uciekały z krzykiem. Pewnie by je dogonił, gdyby chciał, ale przecież nie będzie jak idiota biegał po mieście za gromadką rozhisteryzowanych babć. Szczególnie po tym, kiedy jedna z nich bardziej od innych żwawa, albo może bardziej zdesperowana, grzmotnęła go w ciemię okutą żelazem laseczką. Nie to nie. Wiedział gdzie go nie chcą. Ale żeby nie było na niego, jeśli którąś potrąci rozpędzony rowerzysta. Zresztą rowerzyści też jakby spokornieli. Często zatrzymywali swoje stalowe rumaki i spoglądali w niebo. A jeśli zauważyli coś, co choćby z grubsza przypominało nadlatującego Yabolmana, zsiadali z rowerów i prowadzili je grzecznie za kierownicę. Czasem robili to na widok bociana. Albo nawet większego wróbla.
Tadeusz początkowo był zadowolony, że udało mu się zaprowadzić w mieście jako taki porządek. Ale po kilku tygodniach zaczął się nudzić. Straszliwie nudzić. A ta cholerna żądza przygód nie dawała mu spokoju. Nic tylko marudziła i marudziła.
- No zrób coś – mamrotała całymi dniami. – Wilkołaka jakiegoś sponiewieraj. Albo trolla. No nie siedź tak. Rusz się.
Ba, łatwo powiedzieć. Trolla! Dobre sobie!
Dopił wino i schował pustą butelkę do plecaka.
- Ech, przydałaby się jakaś solidna zadyma – mruknął.
- OJ, ŻEBYŚ NIE WYKRAKAŁ – rozległo się nagle tuż przy jego uchu.
Tadeusz podskoczył. Niezbyt wysoko, na szczęście. Nie rozwalił sobie tym razem głowy o gałęzie drzew. Tak jak poprzednio. A przecież prosił, tyle razy prosił…
- Przecież prosiłem, tyle razy prosiłem żebyś nie odzywał się tak nagle. Chrząknij najpierw, albo coś. Piosenkę jakąś zanuć, spokojną. I nie przy samym uchu! Nie przy uchu!
- PRZEPRASZAM – Głos nieudolnie udawał, że mu przykro. Ale słychać było, że nieźle się bawi. Straszenie Yabolmana sprawiało mu frajdę. Nie dziwota więc, że używał sobie na nim, kiedy tylko mógł. Bo w końcu jakie przyjemności może mieć Głos.
- JUŻ NIE BĘDĘ – obiecał. Zawsze obiecywał.
Zapadła cisza. Obrażony Tadeusz milczał. Zawsze stroił fochy. Głos czekał. Znał go w końcu nie od dzisiaj. Tadeusz mógł pokonać smoka. Albo strzygę. Czy nawet utopca, gdyby się jakiś przypadkiem nawinął. Ale z własną ciekawością przegrywał. Zawsze.
I rzeczywiście. Minęła minuta. Nie cała.
- No dobra, to o co chodzi z tym krakaniem?
- COŚ WISI W POWIETRZU!
Yabolman rozejrzał się zaciekawiony.
- NIE BĄDŹ TAKI DOSŁOWNY. TO METAFORA.
- Aaa! Metafora! To ja nie poznałem. Tylko raz w życiu widziałem metaforę. W dodatku daleko była. I powiadasz, że to ona wisi w powietrzu?
Znowu chwila ciszy. Roześmiali się obaj. Powitalny rytuał można było uznać za zakończony.
Tadeusz otworzył kolejne wino i ułożył się wygodnie na trawie.
- Nawijaj – zachęcił.
- NIE JEST DOBRZE – zaczął Głos. – I NIE CHODZI O POLITYKĘ. KTOŚ BAWI SIĘ MAGIĄ.
- Fachowiec? – spytał rzeczowo Yabolman.
- A GDZIE TAM. FACHOWCÓW MAM POD KONTROLĄ. W OGÓLE BYM CI GITARY NIE ZAWRACAŁ. AMATOR. CHOLERNIE NIEPORADNY, ALE RÓWNOCZEŚNIE CHOLERNIE SKUTECZNY. Z TYM, ŻE TE SKUTKI MOGĄ ZUPEŁNIE INNE NIŻ SOBIE ZAŁOŻYŁ.
Tadeusz dopiero niedawno dowiedział się, ze magia jednak istnieje, ale już serdecznie jej nie lubił. Bardziej chyba nawet niż maślanki. Magia, podobnie jak maślanka, była niebezpieczna. Z tym, że dokładnie wiedział co się stanie, gdy napije się maślanki. Nudności, wymioty, rozwolnienie. Z magią było inaczej. Nigdy nie było wiadomo jakie konsekwencje może przynieść źle rzucone zaklęcie, czy niewłaściwie zastosowany eliksir. Nawet doświadczonym czarodziejom zdarzały się fatalne wpadki. A co dopiero amatorom. Pół biedy jeśli taki nie amator nie miał ani talentu, ani możliwości. Gorzej jeśli posiadał szczątkowe chociaż magiczne zdolności. O tak, najgorsi byli uzdolnieni amatorzy. Coś tam niby wiedzieli, coś potrafili, ale nigdy do końca. Mieszali, mieszali, a potem trzeba było wszystko odkręcać.
Co prawda zawodowcy też potrafili narobić niezłego zamieszania. Ale przynajmniej wiadomo było, czego można się po nich spodziewać. Każdy, kto kiedykolwiek wynajmował ekipę remontową, wie o czym mówię.
A taki amator, co? Naczyta się, jeden z drugim, Harrego Pottera, wygnie siłą woli aluminiową łyżeczkę i zaczyna chojrakować. Kupi na allegro stare pergaminy, albo ściągnie z netu skany jakichś inkunabułów (skąd one się tam biorą, swoją drogą) i biega po okolicy wymachując różdżką, i wykrzykując zaklęcia. Śmieszne. To znaczy – byłoby śmieszne, gdyby nie fakt, że czasem coś tym świrom wychodziło. Nie zawsze to co chcieli, bardzo rzadko to co chcieli, ale jednak wychodziło. Znany był przypadek, gdzieś pod Poznaniem, kiedy facet, który chciał zamienić ołów w złoto (pomylił biedak magię z alchemią) wyczarował budyń. Nawet podobno smaczny. Malinowy. Dwanaście ton. O kobiecie z Wybrzeża, która chciała magicznie powiększyć sobie biust, szkoda nawet mówić. Fala uderzeniowa dotarła aż do Szwecji.
Ale w Mrągowie? W Mrągowie nikt się w magii nie babrał. Przynajmniej do tej pory.
***
- Piotrusiu, odrobiłeś lekcje?
- Oczywiście mamo.
- To może byś tak śmieci wyniósł, kochanie?
- Już idę.
Azazel, znany szerzej jako Piotruś, wziął worek ze śmieciami i wyszedł. Samael i Razjel czekali przy trzepaku.
- Vjilla, panowie – powiedział i wykonał skomplikowany gest powitania.
- Mówiłem przecież, żeby nie używać na co dzień obrzędowych formuł – zdenerwował się Samael. Zwany przez najbliższą rodzinę Kubusiem. – Wystarczy zwyczajne „cześć”. Po się tak afiszować? I to teraz, kiedy ostateczny sukces jest tak blisko.
- No co! – obruszył się Azazel. – To po co zakładaliśmy Zakon, skoro musimy się ze wszystkim kryć? Miało być tak pięknie. Mieliśmy potężni być! Cale gimnazjum miało nam zazdrościć. W pas mieli się nam kłaniać. Na kolanach pełzać. I czcić. Mieliśmy być panami! Władcami! A my co? Nic, tylko siedzimy w piwnicy, palimy świece i czytamy te twoje kserówki. To ma być potęga? To ma być władza?
- Faktycznie, trochę to trwa – wtrącił milczący do tej pory Michał. Znaczy, Razjel. – Od dwóch tygodni nic tylko próbujemy i próbujemy.
Samael spojrzał na swoich towarzyszy z politowaniem.
- Zachowujecie się jak przedszkolaki, które chcą lizaka. Teraz. Natychmiast. A to, chłopaki, jest magia. I to wyższa! Tu nie można tak na łapu-capu. Trzeba się porządnie przygotować. Jeśli coś się nie uda, powtórek nie będzie.
- To kiedy? – Azazel, chociaż urażony porównaniem do przedszkolaka, nie zamierzał łatwo ustąpić.
- Na wtorek będę gotowy. Muszę przećwiczyć jeszcze kilka fragmentów przywołania.
***
Głos miał rację. Coś wisiało w powietrzu. Tadeusz czuł to już wyraźnie. Tylko za cholerę nie mógł dojść co. Ani gdzie, tak bardziej konkretnie, wisi. Cały czas miał takie dziwne uczucie… Trudne do opisania… Tak jakby siedział sobie w domu, widział, że ktoś stoi za drzwiami, że zaraz zapuka i wejdzie… Tylko nie wiadomo kiedy zapuka i kto to właściwie jest. I czy aby nie wtarabani się do środka bez pukania.
- Będzie niezły dym – myślał przelatując – po raz kolejny tego dnia – nad miastem.
I dziwnie jakoś nie cieszyła go już ta perspektywa.
- Chyba już bym wolał się ponudzić – żałował poniewczasie. – No nic. Będzie, co ma być. Życie, kurwa, jest nowelą.
***
Ceremonia zapowiadała się wspaniale. To prawda, w piwnicy zrobiło się trochę ciasno. Sześćset sześćdziesiąt sześć płonących świec to jednak nie w kij dmuchał.
Samael kończył kreślić na podłodze magiczne wzory. Głównie pentagramy.
- Gdzie ten Razjel? Północ minie i będzie za późno!
- Jestem, jestem – zasapany Michał wpadł do piwnicy. – Musiałem poczekać, aż starzy zasną. Akurat oglądali jakiś film na Polsacie. To zawsze trwa. Rozumiecie – reklamy.
- Dobra, dobra. Masz kota?
- Mam – Razjel wyciągnął spod kurtki szamoczące się i miauczące przeraźliwie zwierzą.
- Dawaj!
- Ale kot jest do zwrotu – zastrzegł Razjel. – Siostra nie wie, że go wziąłem.
- Oczywiście, że do zwrotu. Potrzebuję tylko kilka kropel krwi i parę kłaczków futerka.
- Słuchajcie chłopaki… - w głosie Azazela pobrzmiewała niepewność. – A ta cała sukkuba, nie, jak się już pojawi, to będzie musiała spełniać wszystkie nasze życzenia?
- Wszyściutkie – Samael próbował delikatnie naciąć wyrywającego się kota. Ale na razie to kotu udało się naciąć Samaela. Krew chłopaka kapała na nakreślone na podłodze wzory. Wprost do największego pentagramu.
- I szarlotkę upiecze? – Azazel uwielbiał szarlotkę. Niestety, jego rodzicielka nie przejawiała przesadnych talentów kulinarnych.
- Upiecze – odpowiedział mu Razjel. Był najstarszy z całej trójki. Już czwarty raz powtarzał drugą klasę. Wiele obiecywał sobie po sukkubie. I szczerze mówiąc, szarlotka była ostatnia na długiej liście życzeń, które zamierzał wyrazić.
Tymczasem Samael rozpoczął przywoływanie.
- Potężna Mavette, wzywam cię przybądź… - mamrotał drżącym głosem.
Początkowo nic się nie działo. Ale po kolejnym powtórzeniu formuły, w piwnicy pojawił się obłoczek dymu. Niewielki. I taki jakiś, jakby fioletowy. Zaiskrzył troszeczkę i zaczął rosnąć. I nabierać, z grubsza przynajmniej, ludzkich kształtów.
Samael, nie przestając mamrotać, machnął ręką na pozostałych członków Zakonu. Azazel i Razjel zaintonowali pieśń powitalną:
- Vjilla vijankhi…
Obłok dymu wciąż rósł.
- Coś duża trochę ta kobietka będzie – zaniepokoił się Azazel i przestał śpiewać.
- O rany, to jest chyba facet!
- Ty widziałeś, zeżarł Mruczusia! Co ja teraz siostrze powiem?
Ale już po chwili okazało się, że potencjalny gniew siostry nie jest największym zmartwieniem Razjela.
***
Tadeusz nie cierpiał nocnych patroli. Głównie dlatego, że nie lubił pić w marszu. Wolał usiąść sobie spokojnie na jakiejś ławeczce, napić się porządnie, a potem wrócić do domu i zasnąć. Albo nawet od razu zasnąć. A tak co? Włóczył się jak idiota opustoszałymi ulicami. Bo Mrągowo, co tu ukrywać, nigdy nie było metropolią. I zwykle koło północy niewiele się tu działo. Przynajmniej niewiele wartego uwagi. Czasem jakaś bójka, czasem jakiś seks w mrocznym zaułku. W sumie – nuda. Chyba, że ktoś lubił się bić. Albo podglądać migdalące się dziko pary. Z reguły pary. Yabolman nie lubił ani jednego, ani drugiego. I dlatego nie lubił nocnych patroli. Ale po rozmowie z Głosem uznał, że musi trzymać rękę na pulsie. Właściwie, to Marysia uznała, że Tadeusz musi trzymać rękę na pulsie. A on nie miał zwyczaju się z nią kłócić. Miał bowiem, oprócz wielu innych zalet, silnie rozwinięty instynkt samozachowawczy. Spacerował zatem powolutku, poziewywał rozdzierająco i liczył na to, że i tej nocy nic się nie wydarzy.
Ale tym razem się przeliczył. Przechodził właśnie obok bloków na ulicy Parkowej, kiedy w którejś z piwnic coś głośno dupnęło. Po chwili dupnęło jeszcze raz, jeszcze głośniej i jedno z piwnicznych okienek wyleciało z ogłuszającym wizgiem. I ze sporymi kawałkami ściany. W powstałym otworze pojawiła się jakaś postać. Jakaś!!! Wielka! Ogromna! Potężna! I cokolwiek demoniczna. Głównie z racji bujnego owłosienia. I dzikich błysków w oczach. O takich oczach mawia się, że ciskają pioruny. Nie zawsze jest to przenośnia. Przynajmniej nie w tym przypadku. Tadeusz z trudem uchylał się przed przelatującymi co chwila tuż obok błyskawicami.
Potwór, a być może demon, zaryczał donośnie, acz nie zrozumiale i ruszył przed siebie, demolując po drodze i tak już mocno zużyty plac zabaw. Rozwalił jeszcze betonowy śmietnik (bardziej „beto” niż „nowy”) i kilka nieprawidłowo zaparkowanych samochodów. Oraz parę zaparkowanych zgodnie z przepisami. Albo nie znał tych przepisów, albo było mu wszystko jedno co niszczy. Prawdopodobnie to drugie. Potem zaryczał jeszcze raz i zniknął miedzy blokami. Yabolman bez wahania ruszył jego śladem.
Po chwili zaś, w wybitej przez demona, a być może potwora, dziurze pojawiły się trzy postacie. Solidnie oprószone resztkami tynku i drobnym gruzem.
- No masz – wykaszlała jedna z nich. Sądząc po głosie, Razjel. – Ale się narobiło, nie?
- Musiałem się przejęzyczyć – stwierdził Samael samokrytycznie, ale bez specjalnej skruchy w głosie. – Może w przyszłym tygodniu spróbujemy jeszcze raz.
- Ocipiałeś? Sam sobie próbuj. Ja rezygnuję. I tak mieliśmy szczęście, że zadowolił się kotem. Następny może nie być tak mało wybredny.
- Michał ma rację – odezwał się Piotruś (już nie Azazel). – Ja też mam dość.
- A najgorsze – dodał po chwili, kontemplując zdemolowaną okolicę – że nie będzie szarlotki.
***
Yabolman nie był niestety świadkiem upadku Zakonu. Co więcej, nigdy nie dowiedział się nawet o jego istnieniu. Chociaż to może akurat dobrze dla jego założycieli. Yabolman bowiem, jak już było wspomniane, podążał tropem potwora. Albo demona. I, do prawdy, nie trzeba było być wytrawnym tropicielem, by nie zgubić śladu. Od lat nie widział takiej demolki.
- Profesjonalista – pomyślał z mimowolnym podziwem.
A było co podziwiać. Bestia nie odczuwała bowiem potrzeby omijania jakichkolwiek przeszkód terenowych. Bez trudu rozwalała wszelkie ogrodzenia, przeszła na wylot przez zamkniętą na szczęście w nocy szkołę, obaliła kilka całkiem sporych drzew, napotkany po drodze auta zmieniała w bardzo schludne, metalowe placuszki.
- Ciekawe, czy autocasco obejmuje atak demona – zastanowił się Tadeusz.
Ale zaprzątał sobie głowy tym problemem zbyt długo. Po pierwsze, nie był to, mimo wszystko, jego problem. Po drugie zaś, jego ofiara dotarła na brzeg Czosu i zatrzymała się gwałtownie.
Że co? Że „ofiara”? No tak, Yabolman od pewnego czasu tak właśnie nazywał swoich przeciwników. Marysia przeczytała bowiem niedawno książkę o pozytywnym myśleniu i sprawdzała na nim prawdziwość zawartych w niej tez. Tadeusz robił więc za świnkę doświadczalną. Nie protestował. Głównie dlatego, że Marysia czytała ostatnio również bardzo wierne i bogato ilustrowane tłumaczenie „Kamasutry”, i wiele wskazywało na to, że także tę lekturę będzie chciała skonfrontować z rzeczywistością. Już cieszył się na tę konfrontację. Ale póki co, miał jeszcze sprawę do załatwienia.
Demon stał nad brzegiem jeziora i dyszał ciężko. Nie dziwota, napracował się w końcu.
- Proszę, proszę – myślał Yabolman podchodząc powolutku do stwora. – Taki niby charakternik, a wody się boi. Chociaż, z drugiej strony, trudno się dziwić. Sam też bym po dobroci nie wszedł do Czosu.
Zbliżył się do bestii na tyle, że czuł na twarzy jej gorący oddech. Gorący i solidnie zalatujący siarką. Zapach siarki nie był dla Tadeusza niczym  nowym. Czuł go za każdym razem kiedy odbiło mu się podczas konsumpcji ulubionych trunków.
A właśnie. Sięgnął do wiernego plecaczka i wydobył flaszkę. Sprawnie zerwał kapsel i pociągną kilka solidnych łyków. A potem dokładnie obejrzał przeciwnika. W sumie nie wyglądał przesadnie demonicznie. Fakt, był spory. Wysoki i taki mocno w sobie. Ale gębę miał wcale przyjemną. Tylko te oczy!
- Du ju spik inglish? – zagaił Yabolman. Nie znał języka demonów, ale zakładał, że skoro większość znanych mu zespołów black metalowych śpiewa (?) po angielsku, to w piekle powinni znać ten język. Inaczej mieliby spore kłopoty komunikacyjne.
- Jes, aj du – odparła bestia. – Ale możemy mówić po polsku.
- Świetnie – ucieszył się Tadeusz. – To ułatwi sprawę.
- Jaką niby sprawę, śmiertelniku?
- Śmiertelniku? A kolega to co, nieśmiertelny?
- Oczywiście, jestem Mavette, demon trzeciego stopnia, potężny i niepokonany.
- Niepokonany? To się jeszcze zobaczy – mruknął Yabolman pod nosem, głośno zaś powiedział: - Taka z ciebie niby szycha, a kaszanisz w Mrągowie? Nie stać cię na nic większego? Olsztyn jest niedaleko.
- Bo wezwali mnie tu jacyś gówniarze. Myślisz, że mnie się to podoba? A na dodatek zjadłem na dzień dobry jakiegoś kota i teraz pić mi chce.
- A co, sos słodko kwaśny był za ostry? – Tadeusz nie bardzo jeszcze wiedział jak się do gościa dobrać, postanowił więc grać na czas.
- Nie lubię kuchni azjatyckiej – prychnął Mavette. – Tak zjadłem, na żywca. I chyba jakiś kłaczek w gardle mi stanął. Popić czymś muszę.
- A co ty właściwie pijesz?
Mroczna twarz demona rozjaśniła się nagle.
- Piwo!
- To się świetnie składa. Znam taką jedną knajpkę, tu obok. Czynna całą dobę. Zapraszam.
Poszli.
W knajpce nikt nie zwrócił na nich uwagi. Mavette był nieco zdziwiony tym faktem, ale szybko zorientował się, że nie są najdziwniejszymi gośćmi jakich podejmuje ten zacny przybytek. Usiedli przy stoliku. Yabolman zamówił dwa kufle najlepszego (dla demona) i szklaneczkę „Malinowej Ambrozji”. Jedynego taniego wina, jakie można było tutaj zamówić.
- Dziwny jesteś – powiedział Mavette. – Jak na człowieka. Wiesz przecież, że jestem demonem. Zniszczenia, na dodatek. Chcesz mnie ułagodzić kilkoma kuflami piwa? To niemożliwe!
Ryknął śmiechem, iście szatańskim i jednym potężnym łykiem opróżnił pierwszy kufel. Potem drugi. Potem pośmiał się jeszcze trochę. Nagle ucichł, skrzywił się paskudnie, złapał tam, gdzie prawdopodobnie miał żołądek, spojrzał na Yabolmana z  niemym wyrzutem i pękł. Normalnie. Jak balonik. Tylko głośniej. Ale za to mniej estetycznie. Po baloniku zostaje, co najwyżej malutki flaczek, a pękniętego demona wszędzie było pełno. Na ścianach, na suficie, wszędzie. Trzeba przyznać, że lokal nie stracił przez to na wystroju. Wprost przeciwnie. Tadeusz zapłacił i wyszedł. Wrócił nad jezioro, usiadł na ławeczce i otworzył wino. Popijał i czekał.
- SZYBKO CI POSZŁO. MOJE GRATULACJE – Głos był dumny ze swojego podopiecznego.
- No masz! – odparł skromnie Yabolman. – Chrzczone piwo działa szybciej niż woda święcona.

Punk Tadeusz. Epizod dwudziesty czwarty

 „Myśleć nam nie kazano, do szkoły nas zapisano” – ŚMIERĆ KLINICZNA
Tadeusz leżał na jeziorem, popijał wino i myślał. Nieczęsto mu się to zdarzało. To znaczy, owszem, leżenia i popijania nie unikał. Ale już z myśleniem bywało różnie. A tu proszę – rozmyślał w najlepsze. Głównie o sobie. I nie były to wesołe myśli.
Bardzo kochał Marysię. Było mu z nią cudownie. Tylko, że czasami… Bywały takie chwile… Zdarzało się… No co tu dużo gadać – czuł się przy niej jak głupek.
Była wykształcona. I nie tylko „wykształcona”, ale tak naprawdę. Miała wiedzę. I umiała z niej korzystać. Była oczytana. Była elokwentna. Była…
- Co ona właściwie widzi w takim łapserdaku jak ja? – zapytywał Yabolman samego siebie. I za cholerę nie potrafił znaleźć odpowiedzi.
Przyznać trzeba, że jeśli chodzi o przyswajanie wiedzy, Tadeusz orłem nie był. Raczej wróbelkiem, jeśli trzymać się ornitologicznej terminologii. Owszem, uczęszczał do wielu szkół. Niektóre z nich nawet ukończył. Prawie. Ale co z tego?
Co z tego, że potrafił nawet zacytować kilku filozofów, skoro praktycznie nikt poza nim już ich nie cytował.
- Byt określa świadomość – pomyślał.
I nie wiadomo dlaczego, przypomniał sobie, jak kiedyś wdał się w dysputę światopoglądową z kilkoma skinami. Nie był wtedy jeszcze superbohaterem, ale i tak szło mu nieźle. Dopóki nie upadł. Ostatnie co pamiętał, to widok zbliżającego się do twarzy glana.
- Zaś but przekreśla świadomość. Niejednokrotnie. – dodał.
I nawet nie wiedział, że dokonał parafrazy.
Rozpoczął żmudne przeszukiwanie najgłębszych zakamarków przeżartej tanimi winami pamięci. I zdziwił się, że coś jednak tam znalazł.
Wiedział, na przykład, że pantofelek rozmnaża się przez podział. Ale za cholerę nie wiedział na czym ten podział właściwie polega. Ani, na dobrą sprawę, co to jest ten cały pantofelek.
Znał prawobrzeżne dopływy Wisły i wysokość kilku najwyższych szczytów Tatr.
Umiał obliczać procenty. O tak, z procentami radził sobie świetnie.
Wymienił wszystkie składniki powietrza. I te stałe, i te zmienne. Z pewnym trudem, bo przy niektórych troszkę go mdliło.
Potrafił wyrecytować z pamięci całą „Panią Twardowską”. I początek „Pana Tadeusza”. Aż do „z drewna, lecz podmurowany”. Tylko, że wcale nie czuł się przez to mądrzejszy.
- Ale generalnie, nie jest aż tak tragicznie – stwierdził. – Mogło być gorzej.
Uspokojony nieco ułożył się na wznak i popijając wino spoglądał na prześwitujące między koronami drzew niebo.
- Piękne jest – pomyślał. – Takie gwiaździste.
I zasnął.
Śniły mu się pantofelki. Przynajmniej twierdziły, że są pantofelkami. Śmiały się niego i pytały, czy chce popatrzeć jak się rozmnażają. Obudził się z krzykiem i zlany zimnym potem.
- Dość tego! Wracam do szkoły!
***
- Nie Jabolku!
- Dlaczego? W spisie jest!
- Ale ten spis to wyprawka do pierwszej klasy.
- Ja przecież idę do pierwszej klasy.
- Jabolku! – Marysia przestała się uśmiechać. A jej glos stał się bardzo, ale to naprawdę bardzo stanowczy. – Jestem pewna, że w szkole wieczorowej dla dorosłych nie używa się ani kredek świecowych, ani plasteliny. Ani kolorowego papieru, skoro już o tym mowa.
Tadeusz wiedział, że kiedy Marysia łapie „ten ton”, dalsza dyskusja jest bezcelowa. Zrobiło mu się żal. Zwiesił głowę i pociągnął nosem. Marysia złagodniała.
- Flamastry mogą zostać – zgodziła się łaskawie i pogładziła rzednącego coraz bardziej irokeza.
Zadowolony Tadeusz dokończył pakowanie tornistra.
W nocy nie mógł spać. Mimo, że Marysia zrobiła naprawdę wiele, aby solidnie się zmęczył. Przewracał się z boku na bok i powtarzał w myślach tabliczkę mnożenia. Najtrudniejsze fragmenty. Na sześć i na osiem. W końcu wstał cichutko, założył kapcie w kształcie króliczków (były o wiele za małe, ale dostał je gratis, kiedy kupował zeszyty z Harrym Potterem) i poczłapał do kuchni. Usiadł przy stole. Do późna popijał wino i gapił się w okno. Tak jak najbardziej lubił – bezmyślnie. Beerwoman znalazła go rano wspartego czołem o blat zastawiony pustymi butelkami. Spóźnił się na uroczyste rozpoczęcie nowego roku szkolnego.
***
Plan lekcji bardzo rozczarował Yabolmana.
Przede wszystkim, mimo długich i żmudnych poszukiwań, nie mógł się w nim doszukać biologii. A tak bardzo chciał się wreszcie dowiedzieć, jak to właściwie jest z tymi cholernymi pantofelkami. Nabawił się bowiem na ich punkcie niegroźnej, ale wysoce męczącej obsesji.
Nie było również języków obcych. Nawet tego nie tak znowu bardzo obcego. Nawet tego bardziej może obcego, ale za to dużo bardziej przyjaznego. Podobno. Tadeusz, w sumie, nigdy nie czuł szczególnej potrzeby nauczenia się innych języków. Polski wydawał mu się wystarczająco zagmatwany i pełen wyjątkowo perfidnych pułapek. Ale i tak był zawiedziony. W końcu, skoro już zdecydował się uzupełnić luki, czy też może raczej przepaście i rozpadliny, w wykształceniu, to chętnie poznałby kilka przydatnych słówek i zwrotów. Człowiek przecież nigdy nie wie dokąd rzuci go los i czy przypadkiem nie przyda mu się informacja jak powiedzieć po hiszpańsku: „Poproszę siedem win jabłkowo-miętowych”.
Zamiast tego miał się uczyć „wiedzy o społeczeństwie”. Nie widomo po co. Uważał, że o społeczeństwie, to akurat wie dość. I był pewien, że pogłębienie tej wiedzy nie zmieni jego stosunku do społeczeństwa. Stosunku, który był, delikatnie rzecz ujmując, nader delikatnie rzecz ujmując, mało przychylny. Podobnie zresztą, jak stosunek społeczeństwa do Yabolmana. A przecież nikt nie kazał społeczeństwu przyswajać „wiedzy o Yabolmanie”.
Język polski – owszem. Matematyka – jak najbardziej. Fizyka nawet.
Nawiasem mówiąc, całkiem zabawnie będzie poznać chociaż kilka podstawowych praw fizyki. Przynajmniej będzie potem wiedział, co łamie. Z pewnością dowie się dlaczego nie powinien móc latać. Ani pluć ogniem. Tak, fizyka zdecydowanie zapowiadała się interesująco.
Podobnie jak chemia. Tadeusz zawsze uważnie czytał etykiety na butelkach, ale i tak miał wrażenie, że producenci wina ukrywają przed nim jakieś szczegóły. A może nawet nie szczegóły, tylko całkiem poważne tajemnice. Jeżeli będzie bardzo uważał na chemii, to kto wie, może uda mu się odkryć przynajmniej część z tych tajemnic.
- Jak się nad tym lepiej zastanowić – myślał Yabolman. – To w tej całej szkole może być całkiem fajnie. Nawet jeśli nie dowiem się niczego o tych pieprzonych pantofelkach.
***
- Wiesz Marysiu, nie jestem tak do końca pewien, co właściwie ten cały poeta miał na myśli.
- Pokaż… Aha… Aha… To przecież proste Jabolku. Poeta cierpi…
- Oni zawsze cierpią.
- Nie przerywaj! Poeta cierpi, bo bardzo kocha swoją ojczyznę...
- Gdzie?
- Co „gdzie”?
- No, gdzie ją kocha?
- Tutaj!
- Tutaj? Przy tych wierzbach?
- Tak. I jeszcze kawałek dalej, przy Szopenie.
- Ja się tam na wódce nie znam.
- Przy muzyce Szopena. Kiedy słucha „Etiudy Rewolucyjnej”, to bardzo cierpi.
- To po co słucha. Jak ja cierpię przy hip-hopie to nie słucham.
- Mówiłam ci już, słucha, bo kocha. A cierpi – bo tęskni. I nie może wrócić.
- Skąd wiesz, że nie może wrócić.
- No napisał przecież.
- ???
- No tutaj!
- Tu o gęsiach jest przecież. Że wracają z ciepłych krajów.
- No właśnie! Gęsi wracają, a poeta nie może. Musi zostać tam, gdzie jest.
- Jak wróbel?
- Co „jak wróbel”?
- No ten poeta. Jest jak wróbel. One też nie migrują.
- Ale poeta właśnie wyemigrował! Dlatego tęskni! I cierpi! Bo kocha!
- No już dobrze Marysiu. Już rozumiem. Tylko nie płacz, proszę. Ja też cię kocham. Jak ten poeta te gęsi.
***
Pan Od Historii bezustannie zaskakiwał Yabolmana. Praktycznie co lekcja okazywało się, że ci których on pamiętał jako bohaterów, bohaterami wcale nie byli. Wprost przeciwnie. To co wcześniej znał jako „heroiczne czyny” teraz przedstawiano mu jako „perfidne knowania”. I odwrotnie. Wiele dat, które kiedyś musiał pamiętać, obecnie nie warte było nawet wspomnienia. Często zaś wspominano o rzeczach i wydarzeniach, o których wcześniej nawet nie słyszał. Nie do końca potrafił się w tym odnaleźć. A najbardziej wkurzał go fakt, że to wszystko było „przejrzyste i logiczne”.
- Nie uczcie się na pamięć – nawoływał Pan Od Historii. – Postarajcie się zrozumieć następstwo zdarzeń, a wtedy wszystko okaże się przejrzyste i logiczne.
- Zarąbiecie przejrzyste – mruczał Yabolman wkuwając nocami dziesiątki dat.
- Niebywale, cholera, logiczne – zrzędził powtarzając do znudzenia nazwiska zupełnie mu obcych i w większości nieżyjących już ludzi.
- Życie, kurwa, jest nowelą – stwierdzał nad ranem i zasypiał pełen obaw, że jeśli za kilka lat świat znowu się zmieni, cała jego ciężka praca pójdzie na marne.
***
Tadeusz wiedział, że iks na pewno równa się siedem. Ale nie wiedział dlaczego. Co zresztą i tak nie miało chyba znaczenia, ponieważ z igrekiem coś było najwyraźniej nie tak. Przez co prosta, którą od dwóch godzin starał się umieścić w mocno już pogryzanym układzie współrzędnych, zaginała się w pewnym momencie, a nawet wykazywała pewne ciągoty do zapętlenia.
- Skup się Jabolku – wezwanej na pomoc Marysi zaczynało powoli brakować cierpliwości.
Pochyliła się nad stołem i zaczęła tłumaczyć wszystko jeszcze raz. Od początku. Tadeusz patrzył na jej cudowne piersi kołyszące się lekko nad blatem i próbował się skupić. Naprawdę próbował. Ale chociaż starał się ze wszystkich sił, ta przeklęta prosta wciąż wyginała się na wspaniałych krągłościach marysinych cycuszków. I dopiero kiedy wkurzona Beerwoman połamała ekierkę i trzasnąwszy drzwiami wyszła z kuchni, udało mu się rozwiązać zadanie i przedstawić rozwiązanie na rysunku. A kiedy nieopatrznie pochwalił się tym, było nie było, sukcesem, został oskarżony o celowy bojkot i naigrywanie się. Z jej zdolności pedagogicznych. I musiał spać na polówce w małym pokoju. I nawet nie dostał buziaka na dobranoc.
***
Yabolman ze zwieszoną głową wracał do domu. Nawet lecieć mu się nie chciało. Wlókł się noga za nogą i myślał co właściwie powie Marysi. W końcu, kiedy już doczłapał na miejsce, nie powiedział nic. Podał jej tylko cenzurkę, westchnął ciężko i otworzył wino.
- …nie otrzymał promocji do drugiej klasy… Jak to nie otrzymał promocji? Co się stało? Jabolku!
- Uwalili mnie Marysiu. Uwalili. Jedna jedynka na świadectwie i nie przechodzisz da następnej klasy. I nie ma zmiluj.
- Ale przecież tak dobrze ci szło. Z czego ta jedynka?
- Z religii!!!

poniedziałek, 2 lipca 2012

Punk Tadeusz. Epizod dwudziesty trzeci

Zbliżały się święta. Coraz szybciej się zbliżały. Tadeuszowi wydawało się chwilami, że wręcz nadbiegają. Zupełnie inaczej niż co roku. Bo też miały to być zupełnie inne święta. Do tej pory Gwiazdka kojarzyła mu się z winem i z… No, właściwie to tylko z winem. Ale do tej pory nie miał u swego boku Marysi. A Marysia, tak postępowa we wszystkich innych sprawach, w tym jednym przypadku okazała się tradycjonalistką. Tadeusz od kilku dni biegał więc po całym Mrągowie… Tak, tak. Biegał. Beerwoman zabroniła mu bowiem latać.
- Wiesz Jabolku, - powiedziała – to Boże Narodzenie. Lepiej nie lataj nad miastem. Jeszcze ktoś cię weźmie za gwiazdę. Betlejemską. I wiesz, moc struchleje i będą kłopoty.
Biegał więc po całym Mrągowie i robił sprawunki. Wystawał w kilometrowych kolejkach, zanosił siaty pełne wiktuałów do domu, zapominał o maku, wracał do sklepu, znowu stał w kolejce, kupował ten durny mak, zadowolony zanosił go Marysi, zasuwał po rodzynki. I tak bez końca.
Beerwoman zaś szalała w kuchni. Tarła, siekała, gotowała, smażyła, piekła, jeszcze trochę siekała, znowu tarła. I co parę chwil przypominała sobie o składnikach, o których wcześniej zapomniał Tadeusz. Ten zaś z rosnącym przerażeniem patrzył na, również rosnące, góry jadła.
- O rajutku – myślał – trzeba będzie gryźć.
A jak powszechnie wiadomo, Yabolman zawsze uważał, że życie jest zbyt krótkie, by tracić czas na gryzienie.
* * *
- Karpia? Żywego? Po co?
- Jak to po co? Chyba nie wyobrażasz sobie Wigilii bez karpia?
Owszem, wyobrażał sobie, ale postanowił się nie kłócić. Tym bardziej, że faktycznie, coś mu się jakby kołatało w podziurawionej winami pamięci. Być może był to karp. Nie wykluczone nawet, że żywy.
* * *
- Nie Jabolku, nie uważam, że twoja choinka jest szkaradna. Ale wolałabym raczej drzewko. Żywe. Zdecydowanie. Stanowczo.
Tadeusz nie rozumiał o co chodzi. Przecież zawsze miał taką choinkę. Do wbitego w sufit haka przywiązywał na różnokolorowych sznurkach butelki wina. Odpowiednio dobierając długość sznurków uzyskiwał kształt do złudzenia przypominający drzewko. I ekologicznie było. I praktycznie. Nie trzeba było codziennie odkurzać opadających igiełek. Same plusy. Ale Marysia pozostawała głucha na wszelkie rozsądne argumenty. Ba, przez chwilę była nawet obrażona, kiedy słusznie dowodził, że o drzewku wyciętym gdzieś w mazurskiej głuszy i osadzonym w żeliwnym stojaku trudno mówić „żywa choinka”. Na szczęście zanim doszło do rękoczynów, przypomniała sobie o tkwiącym w piekarniku klopsie i pobiegła do kuchni. Zdążyła jeszcze zawołać:
- Oj nie marudź Jabolku, tylko idź po tę choinkę.
I już jej nie było.
Co miał robić? Poszedł.
* * *
Długo przedzierał się przez zasypany śniegiem las. Wreszcie dotarł na porośniętej młodymi świerczkami polany. Rozejrzał się uważnie dokoła i upewniwszy się, że nikt go nie widzi, sięgnął do wysłużonego plecaczka. Pokrzepił się nieco winem i wydobył siekierę. Podszedł do upatrzonego drzewka i zamachnął się potężnie.
- Nieeee! – rozległo się nagle tuż za jego plecami. – Tylko nie Henryk!
To właściwie nie był krzyk. Raczej coś jakby szelest. Ale Tadeusz i tak się przestraszył. Upuścił siekierę i podskoczył. Potem poskakał jeszcze trochę, bo siekiera upadla mu na nogę.
- Przepraszam, nie chciałam cię przestraszyć – zaszeleściła rosnąca opodal śliczna, smukła sosenka. – Ale zamierzyłeś się tą siekierą na Henryka zupełnie, jakbyś chciał mu zrobić krzywdę.
- Nie? Naprawdę tak wyglądało? – Tadeusz udawał głupka. A robił to naprawdę świetnie. Lata praktyki. Wielu dało się nabrać. Sosenka również. Ale jakby nie do końca. Patrzyła podejrzliwie na Yabolmana. Dziwne, nie? Niby nie miała oczu, a Yabolman wyraźnie czuł na sobie jej uważne spojrzenie.
- Ja tylko tak – zaczął tłumaczyć. Mętnie. – Dla zdrowia. Taki trening. Rzut młotem. Tylko młot mi zginął gdzieś w śniegu. Stąd siekiera. W zastępstwie. Nie to samo, ale działa podobnie.
Trudno powiedzieć, czy ją przekonał. Bo niby po czym miał poznać?
* * *
Beerwoman sceptycznie patrzyła na tkwiącą w wazonie świerkową gałązkę. Tadeusz znalazł ją na skraju lasu i przytargał do domu. Przystrojona bombką i dwoma czy trzema anielskimi włosami wyglądała dość odświętnie. Niezbyt może imponująco, ale jednak odświętnie.
- …rozumiesz Marysiu, nie mogłem przecież wyrąbać Henryka. Wziąłem więc co było. Przynajmniej nikomu nic się nie stało.
Tadeusz zakończył opowieść i z niepokojem czekał na wyrok.
- Trudno – uśmiechnęła się w końcu Marysia. – Niech zostanie.
I pobiegła do kuchni ratować przypalający się właśnie sernik.
* * *
- Zabić? Jak to – zabić? Za co?
Yabolman nie mógł zrozumieć dlaczego z powodu narodzin Dzieciątka, wciąż wymaga się od niego, aby krzywdził inne istoty.
- Jabolku – tłumaczyła mu cierpliwie Marysia. – Tak trzeba. Przecież nie rzucę go żywego na gorący olej.
Stali w łazience i patrzyli na pływającego w wannie karpia. A karp patrzył na nich. I w oczach miał jakiś takich smutek. Zupełnie jakby wiedział.
- Ale tasakiem? Marysiu! Tasakiem? Niewinnego karpia?
Rzeczywiście, głupio tak jakoś.
- To może prądem? Przynieś radio.
Przyniósł. Postawił je na krawędzi wanny. W „Trójce” skończyły się właśnie wiadomości i leciała jakaś piosenka.
- …krok po kroczku, najpiękniejsze w całym roczku, idą święta. Idą święta. – popłynęło z głośnika.
* * *
Minęła północ. Marysia poszła na pasterkę. Tadeusz został w domu. Rzadko bywał w kościele. Właściwie, to nie bywał wcale. Nie był tam mile widziany. Miejscowy kler i większość kościelnych aktywistów uważała go za antychrysta. I nie pomagały żadne perswazje. Nawet bezpośrednia interwencja Głosu, choć załagodziła chwilowo sytuację, nie rozwiązała problemu. Proboszcz wiedział lepiej. Perspektywa stosu wydawała się wciąż całkiem realna. Yabolman nie prowokował więc losu.
Siedział na taborecie w łazience i popijał wino. Kruszył do wanny kawałki drożdżówki i rozmawiał z karpiem.
I myślał o tych całych świętach.
Niegłupia, w sumie, rzecz.
Gdyby tylko nie trzeba było tyle gryźć.