...oraz osiemnasty. Mam cichą, cichuteńką nadzieję, że na tym nie poprzestanie.
wtorek, 6 listopada 2012
wtorek, 2 października 2012
Du ju spik?
Anna mówi, że człowiek powinien
znać przynajmniej jeden język obcy.
Przecież znam biegle rosyjski, w
mowie i w piśmie.
Do niczego mi się to nie przyda?
Rosyjski to nie język obcy, tylko relikt minionej epoki? Podobnie jak ja?
Po angielsku całkiem nieźle
mówię.
Nie ma się czym chwalić? Nie
można nie znać angielskiego? Wymóg czasów? To chyba oczywiste?
Dość długo uczyłem się łaciny i
miałem nawet niezłe rezultaty.
Nie, nie potrafię powiedzieć po
łacinie: „Samolot transportował mikro-chipy do laptopów”.
Jeśli się porządnie skupię, mogę spróbować
poszprechać trochę po niemiecku.
Jaką Dankę?
Bardzo trudno o język, który
zadowoli naprawdę wymagającą kobietę.
poniedziałek, 1 października 2012
Odrobina mistyki
Anna mówi, że powinienem czasami pomyśleć o Bogu.
Czasami myślę. Zastanawiam się, czy czytuje Prattcheta w oryginale i czy
Śmierć jest jego ulubionym bohaterem? Czy oglądał drugi sezon „Gry o tron”? Czy
pomidorową woli z kluskami, czy może raczej z ryżem? Czy Zygmunt Chajzer
przekonał go do używania „Vizira”? Czy przeprosił Izaaka za ten żarcik z
ofiarą? Czy uważa, że Marillion bez Fisha jest równie dobry? Czy sypia na
wznak, czy na prawym boku, z ręką pod poduszką? Czy grał w trzecią część „Diablo”?
I czy przez ostatnie czterdzieści parę lat choć raz, choć przez krótką
chwilę, pomyślał o mnie.
niedziela, 30 września 2012
Cyferki
Miałem napisać mądrego drabbla o cyferkach. Ale ja i cyferki nie lubimy
się za bardzo. Od pierwszego wejrzenia. Do trzech, owszem, jakoś zliczę, ale
dalej… Dalej to już tylko tak, piąte przez dziesiąte.
Choćbym się nie wiem jak starał, choćbym nie wiem od której strony
podchodził do wielokrotności, wychodzą mi teksty w stylu starego disco-polowego
szlagieru: „Cztery razy po dwa razy”. Jest to niby realizacja tematu, ale jakoś
nigdy nie byłem zwolennikiem przesadnej dosłowności. Ani disco-polo, skoro już
o tym mowa.
Miałem napisać mądrego drabbla o cyferkach, a wyszło na to, że jak zwykle
plotę tylko coś trzy po trzy.
niedziela, 23 września 2012
Krew. Morze krwi
Refleks światła na stalowym ostrzu, zgrzyt metalu na kości i porażający
ból. I krew, morze krwi.
Bogowie! Dlaczego? Dlaczego właśnie ja?
Podnoszę do oczu zakrwawione dłonie. Robi mi się słabo. Już? Przecież
człowiek nie wykrwawia się tak szybko!
Nie! Nie chcę jeszcze umierać! Jestem taki młody. Tak wiele mam jeszcze do
zrobienia.
Słabnę z każdą chwilą. Powoli osuwam się na kolana. Czuję, że za chwilę
stracę przytomność.
Tunel. Powinienem zobaczyć tunel. I światełko na jego końcu. Ale otacza
mnie tylko coraz głębsza ciemność.
I zanim całkowicie pogrążę się w tej ciemności, słyszę jeszcze głos żony:
„Kochanie, obrałeś już te ziemniaki?”
Subskrybuj:
Posty (Atom)


