wtorek, 2 października 2012

Du ju spik?



Anna mówi, że człowiek powinien znać przynajmniej jeden język obcy.
Przecież znam biegle rosyjski, w mowie i w piśmie.
Do niczego mi się to nie przyda? Rosyjski to nie język obcy, tylko relikt minionej epoki? Podobnie jak ja?
Po angielsku całkiem nieźle mówię.
Nie ma się czym chwalić? Nie można nie znać angielskiego? Wymóg czasów? To chyba oczywiste?
Dość długo uczyłem się łaciny i miałem nawet niezłe rezultaty.
Nie, nie potrafię powiedzieć po łacinie: „Samolot transportował mikro-chipy do laptopów”.
Jeśli się porządnie skupię, mogę spróbować poszprechać trochę po niemiecku.
Jaką Dankę?
Bardzo trudno o język, który zadowoli naprawdę wymagającą kobietę.

poniedziałek, 1 października 2012

Odrobina mistyki



Anna mówi, że powinienem czasami pomyśleć o Bogu.
Czasami myślę. Zastanawiam się, czy czytuje Prattcheta w oryginale i czy Śmierć jest jego ulubionym bohaterem? Czy oglądał drugi sezon „Gry o tron”? Czy pomidorową woli z kluskami, czy może raczej z ryżem? Czy Zygmunt Chajzer przekonał go do używania „Vizira”? Czy przeprosił Izaaka za ten żarcik z ofiarą? Czy uważa, że Marillion bez Fisha jest równie dobry? Czy sypia na wznak, czy na prawym boku, z ręką pod poduszką? Czy grał w trzecią część „Diablo”?
I czy przez ostatnie czterdzieści parę lat choć raz, choć przez krótką chwilę, pomyślał o mnie.

niedziela, 30 września 2012

Cyferki



Miałem napisać mądrego drabbla o cyferkach. Ale ja i cyferki nie lubimy się za bardzo. Od pierwszego wejrzenia. Do trzech, owszem, jakoś zliczę, ale dalej… Dalej to już tylko tak, piąte przez dziesiąte.
Choćbym się nie wiem jak starał, choćbym nie wiem od której strony podchodził do wielokrotności, wychodzą mi teksty w stylu starego disco-polowego szlagieru: „Cztery razy po dwa razy”. Jest to niby realizacja tematu, ale jakoś nigdy nie byłem zwolennikiem przesadnej dosłowności. Ani disco-polo, skoro już o tym mowa.
Miałem napisać mądrego drabbla o cyferkach, a wyszło na to, że jak zwykle plotę tylko coś trzy po trzy.

niedziela, 23 września 2012

Krew. Morze krwi



Refleks światła na stalowym ostrzu, zgrzyt metalu na kości i porażający ból. I krew, morze krwi.
Bogowie! Dlaczego? Dlaczego właśnie ja?
Podnoszę do oczu zakrwawione dłonie. Robi mi się słabo. Już? Przecież człowiek nie wykrwawia się tak szybko!
Nie! Nie chcę jeszcze umierać! Jestem taki młody. Tak wiele mam jeszcze do zrobienia.
Słabnę z każdą chwilą. Powoli osuwam się na kolana. Czuję, że za chwilę stracę przytomność.
Tunel. Powinienem zobaczyć tunel. I światełko na jego końcu. Ale otacza mnie tylko coraz głębsza ciemność.
I zanim całkowicie pogrążę się w tej ciemności, słyszę jeszcze głos żony: „Kochanie, obrałeś już te ziemniaki?”