środa, 13 lutego 2013

Walentynkowo



Rozmawialiśmy o kobietach…
- Elżbieta mnie kocha – wyznał uradowany Jeremiasz.
- Nie Jeremiaszu – odpowiedział stary Dionizy.
- Jak to nie? – Oburzył się Jeremiasz. – Przecież sama mi to powiedziała.
Stary Dionizy westchnął.
- Ona kocha, ale nie ciebie. Ona kocha faceta, w którego być może się zmienisz po kilku latach jej starań.
- Jak to: „być może się zmienisz”?
- Prawdopodobieństwo, że uda ci się choć odrobinę zbliżyć do jej wymarzonego ideału jest tak znikome, że praktycznie równe zeru.
- I co wtedy?
- Wtedy ona zapyta: „Gdzie, ach gdzie, podział się ten cudowny Jeremiasz, którego pokochałam wiele lat temu?”
- To znaczy, że zatęskni za mną takim, jakim jestem teraz?
Stary Dionizy westchnął po raz wtóry.
- Nie zrozumiałeś Jeremiaszu.
Przez chwilę wszyscy rozważaliśmy słowa Dionizego.
- Ale ja nie chcę się zmieniać! – Oznajmił Jeremiasz po męsku. Płaczliwie i z rezygnacją.
- Wiem. Nikt nie chce. Ale to niczego nie zmienia.
Zapadła cisza. Długa. Męcząca. Prawie duszna. Wreszcie Albin nie wytrzymał:
- Oglądaliście wczorajszy mecz?

środa, 30 stycznia 2013

Historia



Anna mówi, że powinienem zainteresować się historią. To pozwoli mi lepiej zrozumieć świat i ludzi. I proszę bardzo, tutaj mam listę lektur. Takich podstawowych, na dobry początek, żeby obudzić we mnie pasję badacza. Lista? Całkiem pokaźny plik kartek pokrytych zgrabnym, drobnym pismem Anny.
Idę do biblioteki, przez ponad godzinę myszkuję między półkami i odnajduję kilka książek z listy. Wielkie, opasłe tomiszcza. Niemożebnie ciężkie i solidnie zakurzone. Kiedy niby mam to wszystko przeczytać?
Wyrzucam listę do kosza.
Idę do sklepu, kupuję kilka zgrzewek piwa i karton chipsów.
Siadam w fotelu. Popijam…. Pogryzam…
Ja mam czas.
Przecież historia lubi się powtarzać.
Poczekam.

wtorek, 29 stycznia 2013

Się uczę...



Anna mówi, że jeśli poważnie myślę o pisaniu, powinienem przede wszystkim jak najwięcej czytać.
Czytam zatem. Wszystko, co tylko wpadnie mi w ręce. Fantastykę, kryminały, romanse, horrory… Dzieła historyczne i filozoficzne. Klasykę i prozę współczesną. Beletrystykę i literaturę popularnonaukową. I nie tylko! Mimo tego, że niespecjalnie lubię, nie waham się przed sięgnięciem po poezję. Chłonę wszystko! Jak gąbka.
I czuję, po prostu czuję każdą komórką mego obfitego ciała, jak rośnie we mnie umiejętność budowania kształtnych zdań, dobierania najwłaściwszych słów, jasnego i precyzyjnego wyrażania najbardziej nawet skomplikowanych myśli i uczuć.
Oraz przekonanie, że wszystkie moje najlepsze pomysły już dawno ktoś wykorzystał.

poniedziałek, 21 stycznia 2013

Karnawał



Czerwona mgła powoli opada.
Siadam na łóżku i oddycham ciężko. Zmęczyłam się. I złamałam paznokieć! Paznokieć! Właśnie teraz, tuż przed balem.
Moje buty! Jak ja to doczyszczę? Przecież na delikatnym zamszu zostaną plamy. Do tego obcasy… Całkowicie i nieodwracalnie zrujnowane! Nowiutkie szpilki!
Zerkam w lustro. Makijaż rozmazany, włosy w nieładzie, dwie godziny pracy, ciężkiej pracy, psu na budę.
A byłam prawie gotowa do wyjścia.
Wszystko przez tego idiotę!
Patrzę na krwawy ochłap u swoich stóp. Żyje. Jęczy cichutko i powoli pełznie w stronę przedpokoju. Ucieka?
Wstaję, pochylam się nad nim i szepczę:
„Kochanie, naprawdę uważasz, że ta suknia mnie pogrubia?”

czwartek, 17 stycznia 2013

[...]



Siedzę przed telewizorem, pogryzam kandyzowane orzeszki i oglądam „Nad Niemnem”.
Nie wiem dlaczego to robię. Orzeszki lubię, ale film? Leci, to oglądam. Nuda. Scena za sceną, orzeszek, nic się nie dzieje, o cycki mignęły, orzeszek, ładne, ale krótko, znowu nuda, orzeszek, bez sensu. Chyba wstanę po pilota.
O rany gorzkie!
Mój ząb!
Zrywam się z kanapy, zaczynam biegać po pokoju, wczołguję się na ściany, wrzeszczę…
Biegnę do kuchni po apap. Nie ma apapu!
Do łazienki. Szczoteczka, pasta… Jasny gwint! Cholerne orzeszki! Moczę ręcznik w zimnej wodzie. Przykładam do policzka.
Ulga…
Wracam przed telewizor, akurat na napisy końcowe.
I bardzo dobrze.


Efekt udziału w konkursie. Zadaniem była napisanie drabbla, którego inspiracją była improwizacja gitarowa (która zaczyna się w 2,36 min) w kontekście całego utworu.