piątek, 20 września 2013

Pola Nordalii



Wojska sprzymierzonych dobijały resztki armii generała ven Riera. Największa jatka w historii świata przechodziła z wolna… No cóż, do historii właśnie.
Trzech żołnierzy Sojuszu otaczało słaniającego się na nogach krasnoluda w barwach ciężkiej piechoty wotańskiej. Oni również byli już zmęczeni rzezią.
- Poddaj się.  Nie musisz umierać. Nie liczysz chyba na to, że cokolwiek jest jeszcze w stanie odmienić losy wojny.
Twarz Wotańczyka i tak przecież zawsze blada, pobladła jeszcze bardziej. Nie patrzył na wrogów, lecz na pobojowisko za ich plecami. Jego oczy rozszerzyły się powoli i pojawił się w nich bezgraniczny… Strach? A może obłęd?
- Owszem, Meine Herren – wychrypiał. - Licze.


Stusłówka ze świata Wolsunga.

czwartek, 19 września 2013

Przed... Po...




O rany, jak ja nie lubię nadpsutego żarcia. Ale jem. Co mam robić? Trudno teraz o inne.
- Przed wojną żarcie było lepsze – mówię między kęsami. – I było go więcej.
Młody prawie się zadławił.
- Przed wojną! Przed wojną! Oczywiście, przed wojną wszystko było lepsze.
Bo było.
- Nic tylko: przed wojną to, przed wojną tamto. Już nie pamiętasz jak naprawdę było przed wojną?
Oczywiście, że pamiętam. Dlatego mówię.
- Kim wtedy byliśmy? Jak nisko staliśmy na drabinie społecznej? A jak wysoko znajdujemy się teraz!
Aha, wysoko. Tylko szczebli w tej drabinie zrobiło się cholernie mało.
- Jaki robiliśmy użytek ze swojej inteligencji?
Słucham?
- O czym wtedy myślałeś? Czy w ogóle myślałeś?
No szczerze mówiąc…
- Nażreć się, podupczyć i pospać. To było wszystko.
Wcale niemało. Ja tam, na przykład, całkiem lubiłem… A propos, gdzież to się podziewa nasza przemiła Rozalia?
- A dzisiaj? Dzisiaj nareszcie jesteś kimś!
Rozalio!
- Dzisiaj możesz jasno artykułować swoje myśli.
Roooozalio!
- Możesz bez żadnego skrępowania wymieniać poglądy. Bo nareszcie masz, nareszcie możesz mieć poglądy!
Rozalio! Gdzie jesteś?
- Jakże niewielkim kosztem uzyskaliśmy te możliwości?
Nic, trzeba będzie ruszyć zadek i poszukać.
- Nic nie jest w stanie zastąpić prawdziwej wolności!
Może siedzi gdzieś w ruinach miasta…
- A ty wciąż tęsknisz za czasami przed wojną.
- Bo żarcie było lepsze – mówię rozprostowując skrzydła. – I było go więcej.
Wzbijam się ku ciemnemu, pokrytemu wciąż radioaktywnymi chmurami niebu.
- I było komu – krzyczę jeszcze do Młodego – od czasu do czasu nasrać na głowę.

czwartek, 12 września 2013

Ciężki los związkowca



Jestem w związku od prawie ćwierć wieku. W małżeńskim związku. Nie, nie jestem przewodniczącym. Nigdy się nawet nie załapałem do zarządu. Ale przecież nawet szeregowy związkowiec powinien mieć coś do powiedzenia.
Schodzę do piwnicy. Znajduję worek ze starymi zabawkami dzieciaków. Barbie… Nakleję jej na twarz wycięte z gazety zdjęcie premiera i będzie jak znalazł. No i jeszcze oponki ze strażackiego samochodzika syna. Przydadzą się.
Wracam do mieszkania. Pakuję plecak i wychodzę.
Jadę do stolicy. Stanę pod kancelarią premiera, albo pod sejmem. Powieszę lalkę. Spalę oponki.
Zima idzie. Mróz. Śnieg.
Nie chcę wychodzić na papierosa na balkon. Żądam miejsca w kuchni!

Yorika rysuje...

Tadeusz, Marysia i czterdzieste czwarte urodziny. Moje.

poniedziałek, 9 września 2013

Projekt



Patrzyliśmy w monitor i obserwowaliśmy uciekającą przed wodą kozicę.
Nawet dobrze jej szło. Do tego stopnia dobrze, że mimowolnie zacząłem ją dopingować. Dopiero po chwili dotarło do mnie, że to przecież bez sensu.
Kozica dotarła na szczyt. Dalej nie miała już dokąd biec. Smutno mi się zrobiło, kiedy znikała pod wodą. Jeszcze tylko ostatnie spojrzenie przerażonych oczu i…
Dokonało się!
Sprawdziliśmy dokładnie jeszcze raz. Koniec. Ostatni skrawek lądu zniknął pod wodą.
Zrobione.
Czegoś mi jednak brakowało...
- Słuchaj Gab - zagaiłem kumpla. - A gdzie właściwie jest ta… Arka?
- To nic nie wiesz? Szef w ostatniej chwili zdecydował, że ten projekt zamykamy OSTATECZNIE.

czwartek, 5 września 2013

Oświadczyny



Wcisnąłem się w kąt pokoju. Dokoła panowała cisza. Absolutna cisza. Ale mnie zdawało się, że wciąż słyszę rozdzierający krzyk ukochanej i chrzęst piłowanych kości.
Szeroko otwartymi oczami wpatrywałem się w półmrok. Do dźwięków w mojej głowie dołączył jeszcze jeden. Jakże realny. Jakże przerażający.
Ciche szuranie. Kroki?
Ojciec Elżbiety podchodził powoli. Nie spieszył się. Wiedział, że nie mam dokąd uciekać. Rzucił mi pod nogi przesiąknięte krwią zawiniątko i wyciągnął zza paska nożyce do cięcia drobiu. Uśmiechnął się szeroko.
- Jak ty to powiedziałeś, młody człowieku? Mam zaszczyt prosić o rękę pańskiej córki? Kocham Elżbietę i moje serce zawsze będzie należało do niej?

środa, 4 września 2013

Ucieczka



Anna mówi, że męczy ją rzeczywistość i coraz częściej ucieka przed nią do sieci.
Ma ulubione miejsca w necie.
Miejsca, w których na pewno nie spotka narąbanych jak szpadle kiboli. Ani narąbanych jak szpadle prawdziwych patriotów.
Miejsca, w których nikt nie wmawia jej, że Kaczyński jest lepszy od Tuska. Ani odwrotnie.
Miejsca, w których nigdy nie pojawiają się roznegliżowane zdjęcia wyrodnej matki Madzi z Sosnowca.
Życie w sieci jest spokojniejsze, przewidywalne, a przy tym potrafi być dużo ciekawsze i nierzadko o wiele bardziej ekscytujące niż to realne.
Owszem - jest. Owszem - potrafi.
Wiele zależy od tego czy jesteś pająkiem, czy muchą.