wtorek, 29 października 2013

Koniec wieku naiwności



Do świata i do ludzi Robert zawsze żywił wyłącznie sympatię. Co dziwne - świat, a co jeszcze dziwniejsze - również ludzie, odpłacali mu tym samym. Wszyscy lubili Roberta.
Szedł przed życie otoczony różową chmurką pozytywnych emocji i odczuć. Tak silnie otaczająca nas wszystkich rzeczywistość, jego jedynie otulała łagodnie. Bez mała pieszczotliwie.
Nic jednakże nie trwa wiecznie.
Pierwszego negatywnego uczucia doznał w wieku dwudziestu trzech lat. W wigilię Bożego Narodzenia roku dwutysięcznego dowiedział się, czym jest zimna, wyrachowana, zupełnie bezpodstawna i bezrozumna nienawiść.
Kilka dni wcześniej jego, prawie oficjalna, narzeczona zaproponowała radośnie:
- A może pojedziemy na święta do Wrocławia? Poznasz wreszcie moją mamusię!

poniedziałek, 28 października 2013

Uwaga



Anna mówi, że mężczyźni nie mają podzielnej uwagi i nie potrafią wykonywać kilku czynności równocześnie.
Przeciętna kobieta potrafi jednocześnie gotować obiad, sprzątać mieszkanie i odrabiać lekcje z dziećmi. A przy tym wszystkim jest na bieżąco z trzema przynajmniej serialami.
Przeciętna kobieta prowadząc auto rozmawia przez komórkę z najserdeczniejszą przyjaciółką, poprawia makijaż i popija kawę, którą przed chwilą kupiła na stacji benzynowej. Gdzie zatankowała bak do pełna, nie przerywając nawet na chwilę tej rozmowy telefonicznej.
Słucham tego i słucham, i wkurza mnie wreszcie to gadanie.
Zapalam papierosa, biorę gazetę i idę do ubikacji.
Nie potrafię robić kilku rzeczy równocześnie? Dobre sobie.

Na tapczanie



Anna mówi, że krzaki agrestu w ogrodzie całkowicie zniknęły w trawie. Niedługo znikną drzewa wiśniowe. Mógłbym wreszcie skosić tę cholerną trawę. Mógłbym, gdybym nie rozłożył na części kosiarki i nie reperował jej od kilku tygodni.
I wkurza ją przedłużacz, który ciągnie się od lodówki do gniazdka w przedpokoju, bo gniazdko w kuchni spaliło się pół roku temu.
A dzisiaj rano znowu potknęła się o półkę na książki, która stoi pod ścianą sypialni.
Pewnie, mógłbym naprawić kosiarkę i skosić trawę. Mógłbym wymienić gniazdko w kuchni. Powiesić półkę w sypialni. Ale potem nudziłbym się straszliwie.
A tak - wciąż mam coś do roboty.

czwartek, 24 października 2013

Suka



Spotkałem Michała w parku. Siedział na ławeczce ze zwieszoną głową. Minę miał nieszczególną, oczy zaczerwienione. Czyżby płakał?
- Cóż tak martwi najgenialszego genetyka naszych czasów? - zagadnąłem siadając obok.
Spojrzał na mnie łzawo.
- Trzy dekady w laboratorium. Każdy zarobiony grosz pakowany w ten eksperyment. Kredyty. Wszystko po to, by stworzyć idealną samicę buldoga angielskiego. I wreszcie sukces. Niewiarygodny wręcz sukces. Nic, tylko zakładać hodowlę i nareszcie zacząć czerpać z tego jakieś profity.
Ponownie zwiesił głowę.
- I co? - Zapytałem mocno zaintrygowany
- I co? Wyprowadziłem ją dzisiaj na pierwszy spacer! - Wskazał kłębiące się nieopodal stadko psów. - Trzydzieści lat ciężkiej pracy właśnie poszło się jebać!

Golem



Jego celem była zemsta. Przygotowywał się do niej przez całe życie.
Latami uczył się dawno wymarłych języków, by móc studiować spisane w nich tajemne księgi. Zgłębiał arkana magii.
Kiedy czytał zapiski rabbiego Jehudy Low ben Bezalela, nie mógł oprzeć się wrażeniu, że coś mu umknęło, że zapomniał o czymś bardzo istotnym. Myśl ta pojawiła się gdzieś na granicach świadomości, zupełnie niezrozumiała. Odpędził ją czym prędzej i podwoił wysiłki.
Wreszcie, którejś nocy stwierdził, że jest gotowy. Może przystąpić do budowy golema.
Wtedy nadeszło zrozumienie.
Następnego dnia stanął przed niewielkim renesansowym budynkiem. Przeczytał znajdującą się na drzwiach kartkę: „Kurs rzeźby dla początkujących”.

środa, 23 października 2013

Alchemia miłości



Sobotni wieczór w klubie…
Ona sięga właśnie po drinka, on odbiera resztę ze stu złotych. Ich dłonie spotykają się przypadkiem nad barem. Muskają się delikatnie. Przeskakuje iskra. On patrzy na nią przez chwilę. Ona odwzajemnia jego spojrzenie. Uśmiechają się oboje. Idą tańczyć.
Godzinę później pieprzą się w męskiej toalecie jak te takie małe, puchate gryzonie z długimi zębami.
Spotykają się co tydzień. W każdą sobotę. Zawsze według tego samego scenariusza.
- Uczucie? Jakie niby uczucie? Miłość? Daj spokój! - Śmieją się kiedy pytam. - To tylko chemia.
Nie kłamią.
W jego przypadku to zawsze tylko czysta chemia.
W jej przypadku najczęściej z colą.