czwartek, 5 grudnia 2013

Rozwój



Dawno, dawno temu. Bardzo dawno.
To jest Gugwar. Gugwar to człowiek pierwotny. Gugwar mieszka w jaskini. Żeby przeżyć, musi polować. Kiedy polowanie się powiedzie, w jaskini, nad niedawno i zupełnie przypadkowo wynalezionym ogniskiem piecze się kawał mięcha, i Gugwar może nażreć się do syta. Potem idzie kopulować którąś ze swoich licznych samic. To właściwie wszystko, poza iskaniem się, co Gugwar robi. Żarcie i kopulowanie - tylko tyle potrzebuje by czuć się szczęśliwym i spełnionym.
Pojutrze. Może w przyszłym tygodniu.
To jest Grzegorz. Grzegorz to człowiek cywilizowany. Grzegorz mieszka w bloku. Do najbliższego marketu ma jakieś trzysta metrów. Grzegorz nie musi polować.

wtorek, 3 grudnia 2013

Optyka



Nie jestem wzorem cnót. Nikt nigdy nie powinien stawiać mnie za przykład.
Maria uśmiecha się uroczo.
Jestem złodziejem.
W jej oczach zapalają się figlarne ogniki. Kusząco zwilża językiem pełne, rubinowe wargi.
I kłamcą. Okłamywałem wszystkich. Tych, których mi zaufali. Tych, którzy i tak nigdy mi nie wierzyli. Czasami zdarzało mi się okłamywać nawet samego siebie.
Powolutku rozpina długą suknię. Suknię, która i tak niewiele skrywa. Tu nie ma miejsca na wyobraźnię. Widzę, że nie ma pod spodem bielizny.
Ale nie mógłbym spojrzeć w lustro, gdybym przeleciał dziewczynę przyjaciela.
Cienki materiał z cichym szelestem spływa na podłogę.
Chociaż… Z drugiej strony…

Statystyka



Dzień miał się ku końcowi. Podobnie jak tocząca się na wielkiej równinie bitwa.
Szczęk oręża szczękał jakby coraz rzadziej i coraz ciszej. Jęki rannych cichły pod wpływem skutecznych i ostatecznych działań korpusów medycznych obu królestw.
Zmierzchało.
W niewielkiej kępie drzew, jedynej w zasięgu wzroku, w niewielkim, ale bardzo eleganckim namiocie, dowódcy ścierających się przez cały dzień armii, podliczali ostatnie dostarczone przez zziajanych gońców raporty.
- Z mojej strony siedemnaście tysięcy zabitych. - Stwierdził generał White podliczając ostatnie słupki.
- Z mojej strony to samo. Siedemnaście tysięcy. - Generał Black sprawiał wrażenie zadowolonego.
- Zatem?
Popatrzyli wyczekująco.
- Remis! - Zawołali zgodnie.
I z dumą uścisnęli sobie dłonie.

poniedziałek, 2 grudnia 2013

Pranie



Zrób pranie…
Pewnie, że zrobię. Jaki problem?
Wszedłem do łazienki i z miejsca namierzyłem pralkę. Proszku szukałem trochę dłużej. „Sam pierze”. Bardzo dobrze. Otworzyłem pudełko.
- Wolność! Nareszcie wolność! - Rozległy się ciche, piskliwe głosiki.
- To jeszcze nie wolność. - Odezwały się natychmiast inne. Równie ciche i równie piskliwe. - Wciąż jesteśmy w pudle. Otwartym, ale jednak.
Rozgorzała dyskusja. Oczywiście - cicha i piskliwa. Przysłuchiwałem się jej przez ponad pół godziny i muszę przyznać, że moje rozumienie pojęcia „wolności” uległo diametralnej zmianie. Te mikrogranulki były naprawdę inteligentne.
Było mi trochę głupio, kiedy sypałem proszek do pralki. Ale co miałem zrobić? Wyprać pościel w szarym mydle?

Sztafeta



Otwieram oczy. Zrywam się z łóżka i wybiegam na korytarz.
Krótki bieg i wpadam do sali gimnastycznej. Pusto. Łapię nadlatującą piłkę. Nawet nie zwalniam. Klasyczny dwutakt, wyskok i wkładam piłkę do kosza. Przez krótką chwilę wiszę na obręczy, a później miękko ląduję na parkiecie. Dwa punkty! Trzy sekundy przed końcem meczu. Aplauz. Gwizdy. Meksykańska fala porywa jakiegoś nieostrożnego surfera. „Zwichłam kostkę, zwichłam kostkę!” – krzyczy któraś z cheerleaderek. Biali nie potrafią skakać? Kto powiedział, że biali nie potrafią skakać?
Skakać?
Ha!
Rozkładam skrzydła i wznoszę się ku niebu. Coraz wyżej i wyżej. Coraz bliżej słońca. Robi się gorąco. Ale to detal, nie myślę o tym, liczy się tylko lot. Czuję ciężkie krople spływające po plecach. Zastanawiam się, czy łączenie piór woskiem było dobrym pomysłem.
Niekoniecznie.
Zaczynam spadać.
Jak pocisk.
Jak kamień.
Pikuję w dół.
Bo niby gdzie?
Powierzchnia morza przybliża się w zawrotnym tempie. Nawet nie czuję uderzenia. Ciepła woda zamyka się nad moją głową. Przez chwilę obserwuję od spodu rozchodzące się po powierzchni kręgi.
I opadam.
Powolutku, bez pośpiechu, takim spokojnym, bujającym, jakby wahadełkowym ruchem.
Opadam.
Na dno.
Nie ma miejsca. Ściskający w brudnych łapach butelki po dykcie menele. Ubrani w drogie, choć raczej już niemodne garnitury politycy. Kilka znanych jedynie z okładek kolorowych pism celebrytek. Podstarzałe gwiazdy rocka. Tu i ówdzie miga mi sutanna. I mnóstwo upadłych kobiet.
Spotykam Nadzieję.
Nie jest kobietą upadłą, a jedynie mocno pochyloną. Obie dłonie wspiera na masce samochodu i posapuje cichutko. „Spasiba Nadju” – mówię, kiedy jest już po wszystkim. „Ni za szto” – odpowiada i poprawia spódniczkę, która i tak nie zakrywa nawet połowy jej kształtnych pośladków. Reklama. Czasem bywa dźwignią handlu, czasami ma jedynie podnosić dźwignię. „Ni za szto” – powtarza i wyciąga rękę. Płacę, wsiadam do samochodu i odjeżdżam.
Odjeżdżam…
Otula mnie fioletowa, lekko fosforyzująca mgiełka. Pachnie jak wata cukrowa i lepi się do palców. Błądzę w niej przez jakiś czas, aż wreszcie docieram do budynku, gdzieś na peryferiach wielkiego miasta. Wyjmuję klucz i otwieram drzwi. Korytarz jest długi, pusty i prawie ciemny. Doskonale znam to miejsce. Idę pewnie, prosto do ostatniego pokoju po prawej stronie.
Wchodzę.
Pokój, jak pokój. Poszarzała tapeta na ścianach, brudne okno, kilka mebli. Stolik, krzesło, szafka nocna, łóżko. Na łóżku śpiący facet. Śpię z otwartymi ustami, lekko pochrapuję.
Podchodzę bliżej, patrzę. „Wystarczy śpiochu” – myślę. – „Pora wstawać”. Biorę leżącą na stoliku papierową torbę. Nadmuchana okazuje się całkiem spora. Pochylam się nad śpiącą postacią. Straszny ze mnie brzydal. Torebka pęka z hukiem tuż przy uchu śpiącego.
Przy moim uchu.
Uśmiecham się i patrzę jak… 
…otwieram oczy. Zrywam się z łóżka i wybiegam na korytarz. Krótki bieg i wpadam do sali gimnastycznej…

niedziela, 1 grudnia 2013

Nocne życie



Cmentarz nocą to najcichsze i najspokojniejsze miejsce na świecie. Chyba, że pojawią się gule.
Na tym konkretnym cmentarzu były dwa. Sapiąc i powarkując rozkopywały jakąś mogiłę. Jeden czynił to z entuzjazmem, drugi marudził.
- Po co my właściwie kopiemy?
- Nie nudź.
- Ale już przecież jedliśmy…
- Nie samym żarciem gul żyje.
- Ale…
- Kop!
Długie pazury zgrzytnęły o drewno. Stwory, wciąż powarkując i sapiąc jakby głośniej zdjęły mocno nadgniłe wieko trumny. Z wnętrza buchnął porażający smród, ale gulom najwyraźniej to nie przeszkadzało.
- Łał - jęknął w zachwycie ten marudny.
- I co?
- Łał!
- Warto było?
- Łał!!!
- To Miss Kwietnia.
- W życiu nie widziałem lepszej rozkładówki.

piątek, 22 listopada 2013

Służba...



- Dzieciaki, proszę się nie bawić przy grzejniku!
Huk przewracanego olejaka, wrzask Stasia. Jasna cholera!
Jedziemy na pogotowie. Najbliższe. Niestety, nie mogą nam pomóc. No jasne, że nie mogą. Przecież to pogotowie. Kierują nas do szpitala dziecięcego. Badanie, prześwietlenie, na szczęście żadnych złamań, tylko mocne stłuczenie paluszka.
Uf!
Opatrunek, szyna usztywniająca stopę, wizyta kontrolna za tydzień.


Tydzień później…

Godzina 9.10.
Wchodzimy do przychodni.
Co prawda zarejestrowałem Stasia już wcześniej, telefonicznie, na 9.50, ale Pani-Z-Rejestracji kazała być wcześniej i potwierdzić wizytę. Słusznie. Przecież mogłem sam, w domu, zdjąć dziecku bandaże i usztywnienie, i w ogóle olać wizytę u lekarza. Wielu tak robi. A zaklepane miejsce – przepada.
Potwierdzenie wizyty nie trwa długo. Podaję pani skierowanie, zawierające wszystkie możliwe dane synka, z wyjątkiem może rozmiaru buta, wysłuchuję ochrzanu za brak książeczki zdrowia dziecka (muszę sprawdzić w domu, może faktycznie wymiary stopy są wpisane w tę książeczkę) i już po dwudziestu minutach kieruję się do pokoju numer 110, na zdjęcie opatrunku.
Pan w pokoju 110 bierze wielkie, metalowe nożyce i zaczyna ciąć bandaż. Staś trochę drży, bo kiedy w domu poprawialiśmy opatrunek, nie używaliśmy żadnych narzędzi. Ani wielkich, ani małych. Ale widocznie co innego poprawiać, a co innego zdejmować. Zresztą, nie mogę przecież wymagać od pana, żeby mozolnie odwijał prawie dwa metry bandaża tylko dlatego, że mój trzyletni syn boi się wielkich i jak się okazało – zimnych nożyc.
Po chwili jest po opatrunku. Szyna usztywniająca ląduje w koszu a my mamy przejść pod pokój numer 109.
Przechodzimy.

Godzina 9.45.
Sporo osób w poczekalni.
- Dzień dobry – mówię.
Chyba nie wierzą, ale mruczą coś w odpowiedzi.
Zagaduję siedzącą tuż przy drzwiach starszą panią:
- Przepraszam, pani na którą?
- Na dziewiątą – odpowiada.
Ma szczęście. Lekarz przyjmuje od dziewiątej, więc jest pierwsza. Zaraz…

Godzina 10.00
Korytarzem sunie postać w bieli. Większość pacjentów rozpoznaje Panią-Z-Rejestracji.
- O której przyjdzie doktor? – pyta równocześnie kilka osób.
- Niestety – odpowiada Pani-Z-Rejestracji. – Nie mogę państwu podać dokładnej godziny.
- To może chociaż orientacyjną datę? – proponuję.
Patrzy na mnie z wyrzutem i odchodzi bez słowa.
Czekamy.
Myślę sobie:
„Nie jest tak źle. Nawet jeśli lekarz jeszcze trochę się spóźni, to w końcu ile osób może być przed nami”.
Okazuje się, że dziewięć.
Stłuczenia, pęknięcia, złamania. I pięć minut na każdego. To musi być naprawdę świetny ortopeda. Dobrze, że na niego trafiliśmy.

Godzina 10.15
Kończymy czytać zabraną tak na wszelki wypadek książeczkę z wierszami Brzechwy. Staś zaczyna się nudzić. Marudzi. Tak po prawdzie, to coraz więcej osób marudzi, ale kudy tam dorosłym do mojego trzylatka.

Godzina 10.25
Przychodzi lekarz. Bez słowa mija kłębiący się w korytarzu tłum i znika za drzwiami gabinetu. Po dłuższej chwili wzywa pierwszego pacjenta. Starsza pani z dziewiątej żegna się znakiem krzyża i wchodzi. Wraca po dziesięciu minutach.
Nic to, najważniejsze, że ruszyło.
Teraz to już z górki.

Godzina 11.30
Przed nami jeszcze tylko dwie osoby. Trochę się martwię. Nie wiem, czy pan z pokoju 110 nie za wcześnie zdjął Stasiowi ten opatrunek. W sumie nóżka już od dwóch godzin jest bez żadnego zabezpieczenia.
„Przecież to fachowcy” próbuję się pocieszać. „Wiedzą co robią.”

Godzina 11.47
Wchodzimy do gabinetu. Pan doktor ogląda stopę młodego. Każe smarować stłuczony paluszek altacetem.

Godzina 11.49
Opuszczamy gabinet.
Zakładamy kurtki i wychodzimy z przychodni.


Podobno gdzieś w okolicy przyjmuje autentyczny znachor. Trzeba będzie popytać…