poniedziałek, 8 czerwca 2015

Michał sączy… [ten typ]



Siedzimy…
Sączymy…
Ogródek naszej ulubionej knajpki powoli zapełnia się wytrwałymi smakoszami.
Piwo przepływa przez nas łagodnie bulgocząc.
Słonko zaczyna świecić coraz jaśniej. Zieleń drzew staje się jakby bardziej zielona. Ptasie trele układają się w coraz to kunsztowniejsze melodie.
Cały świat pięknieje!
Z wyjątkiem Helenki.
Helenka siedzi przy sąsiednim stoliku. Sądząc po ilości pustych kufli, siedzi już dość długo. Ale wciąż wygląda na mocno wczorajszą. A może nawet przedwczorajszą. Patrzy na Michała i bezgłośnie porusza ustami. Myśli? Wreszcie podnosi się z trudem i powoli sunie w jego stronę.
[Michał zawsze miał większe niż ja powodzenie u kobiet. Nie zawsze mu zazdrościłem.]
Podchodzi i z głośnym sapnięciem opada na wolne krzesło. Sapią oboje. I ona, i krzesło. Przez dłuższą nic się nie dzieje. Po chwili zaczyna się dziać.
Helenka pochyla się ku Michałowi:
- Możesz mnie przerżnąć, wiesz?
Michał nie wie.
- Wystarczy, że powiesz jedno słowo, wiesz?
Michał milczy.
Milczymy wszyscy.
- Co, nie podobam ci się?
- Nie podobasz mi się. Nie jesteś w moim typie.
Zagranie z cyklu ‘dziś pytanie, dziś odpowiedź’. Powinno się skończyć na jednym pytaniu i jednej odpowiedzi. Zwykle się kończy. Ale nie zawsze.
- Uważasz, że jestem za gruba?
- Owszem, uważam, że jesteś za gruba. Ale nie o to chodzi. Po prostu nie jesteś w moim typie.
I to w zasadzie mógłby być koniec. Ale nie.
- Uważasz, że mam za małe cycki?
- Owszem, uważam, że masz za małe cycki. Ale nie o to chodzi. Po prostu nie jesteś w moim typie.
No i wystarczy. Nie wystarczy?
- Uważasz, że jestem brzydka?
- Owszem, uważam, że jesteś brzydka. Ale nie o to chodzi. Po prostu nie jesteś w moim typie.
Dość? Niekoniecznie.
- Masz mnie za głupią?
- Owszem, mam cię za głupią. Ale nie o to chodzi. Po prostu nie jesteś w moim typie.
Pora kończyć.
- Nie jestem w twoim typie?
- Nie jesteś.
- To jakie dziewczyny są w twoim typie?
- Trzeźwe.

poniedziałek, 11 maja 2015

Michał sączy… [popcorn]



Siedzimy…
Sączymy…
Wysuszone okruszki wspomnień zaczynają pęcznieć w alkoholu.
Puk…
Puk…
- Koncert Moskwy. Wrzesień 1986.
- No, ponad godzina spóźnienia.
- Godzina dwadzieścia.
- Ten tłum na schodach przed wejściem do klubu.
- Koleś stanął na poręczy, wrzasnął ‘dziewczyny kochajcie łysych’ i skoczył. Zjechał ludziom po głowach na sam dół.
- Nawet ziemi nie dotknął.
- W takim ścisku? Nie miał prawa.
- Dezerter. Zima stulecia, a my w tych idiotycznych ramoneskach. W życiu tak nie zmarzłem.
- Swoją drogą, człowiek nie ma nawet pięćdziesiątki, a co najmniej osiem zim stulecia za sobą. Zabawne.
- Jak zaczęli grać, jakiś idiota rzucił butelką na scenę.
- A Robal mówi: ‘Dlaczego w nas rzucacie? My w was niczym rzucamy!’
- Dobry koncert wtedy zagrali.
- Izę wtedy poznałem.
- Tę z agrafką w uchu? Fajna była.
- Fajna. Oczy miała tak bardzo zielone…
- A ‘Reggae na Wartą’? Ten dzieciak, który całą noc tańczył na scenie?
- Ze dwa latka miał. I takie śmieszne, czerwone porteczki.
- I sandałki ciągle gubił.
- Daab wychodzi na scenę i zadyma…
- Ktoś rzucił w wokalistę woreczkiem z piciem. Pomarańczowym takim. Ohydne było to picie w woreczkach.
- A wokalista powiada: ‘Niech za to na was wszystkich spadnie wielki deszcz’.
- I kwadrans później lunęło.
- Ulewa była, jak w zeszły poniedziałek.
Chwila ciszy.
- No coś ty? W poniedziałek nie padało.
- Jak nie? Lało tak, że ziemię z doniczek na balkonie mi wypłukało.
- Ale to nie w poniedziałek było. W środę!
- Poważnie?
- Poważnie. Akurat nowy serial się zaczynał. Ten z tym… No… Jak mu tam… Młody aktor... Cholera, nie przypomnę sobie…

piątek, 1 maja 2015

Michał sączy... [po raz drugi]



Siedzimy…
Sączymy…
Kolejne piwa pękają z cichym brzękiem.
Powietrze gęstnieje od papierosowego dymu.
Rozmawiamy…
- Krzychu, wiem jak pomnożyć nasz majątek.
- Pomnożyć co?
Chwila zadumy.
Zrozumienie.
- Krzychu, wiem jak zdobyć majątek, a potem go pomnożyć. Będziemy mieli więcej, niż jesteśmy w stanie przepić.
Fajnie. Może sobie książkę kupię.
Patrzy na mnie.
Czekam.
Wiem, że długo nie wytrzyma.
I rzeczywiście. Podnosi w górę palec, o dziwo – wskazujący i triumfalnie oznajmia:
- Religia.
- Katechetą chcesz zostać? To takie dochodowe?
- Coś ty. Kościół!
- Aha. Kościół. Ale wiesz, to jednak ryzykowne jest. Zresztą, gdzie byśmy sprzedali fanty.
Chwila zadumy.
Zrozumienie.
- Krzychu, kościół. Własny kościół. Założymy własny kościół.
- Aha. I na tym właśnie zarobimy?
- Oczywiście. Popatrz tylko…
Wyjmuje z kieszeni długopis. Sięga po serwetki. Zaczyna rysować jakieś schematy. Pierwszy szkic naszej własnej, zupełnie nowej, gminy wyznaniowej. Gmina szybko zmienia się w powiat. Na czwartej serwetce ma już rozmiary sporego województwa. Pojawiają się tabele. Po lewej stronie wydatki, po prawej zyski. Prawa strona pięknie się rozrasta. Błyskawicznie mijamy punkt, w którym udaje mi się nareszcie skompletować „Ucztę Wyobraźni” i pędzimy dalej. Ale czegoś mi tu brakuje… No tak…
- Michu, wstrzymaj konie. Przeoczyłeś jeden szczegół.
Łapie oddech. Przerzuca zapisane serwetki. Przez chwilę mruczy coś pod nosem.
- Niemożliwe. Wszystko jest jak trzeba.
- Niby tak, ale wiesz, każda sekta…
- Nie sekta Krzychu, kościół!
- A co za różnica?
- Różnica tkwi w ilości wiernych…
- No właśnie! Jeśli chcesz mieć wiernych, to musisz mieć jakiegoś boga.
- Po co nam jakiś bóg?
- Nam po nic, ale wierni mogą potrzebować.
Chwila zadumy.
Zrozumienie.
- Faktycznie. Nie pomyślałem.
Kolejna chwila zadumy.
Ponowny przegląd notatek.
Poprawki.
Jeszcze kilka poprawek.
I jeszcze.
Łagodna rezygnacja.
- Cholera. Obecność boga niepotrzebnie wszystko skomplikuje.

sobota, 4 kwietnia 2015

Michał sączy… [po raz pierwszy]



Siedzimy…
Sączymy…
Wódeczka łagodnie rozchodzi się po żyłach.
Czasem poniuchamy chlebuś.
Czasem przegryziemy ogóreczkiem.
Git jest.
Pierwsze promile, zasapane, docierają do mózgu.
Pierwsze szare komórki zasypiają narąbane.
Rozmawiamy…
- Wiesz Krzychu, co to jest ta cała pigułka „dzień po”? Wiesz co to jest? Powiedzieć ci? Chcesz, to ci powiem! To normalne morderstwo jest! Normalne morderstwo! Jak aborcja. I nie mów mi, że to tylko te… No… Zygzaki. To nie żadne zygzaki są, tylko ludzie. Normalnie ludzie. Jak ty, albo ja. Tylko mniejsi. Tacy okrąglutcy. Ludzie!
- Ale córki, Michu, do szkoły nie posłałeś. Dlaczego, Michu, córki do szkoły nie posłałeś?
- Nie posłałem Lusi do szkoły? No pewnie, że nie posłałem. A wiesz dlaczego? Wiesz? Powiedzieć ci? Powiedzieć? Powiem ci! Bo sześciolatki nie powinny chodzić do szkoły. Sześciolatki powinny się bawić. Się bawić powinny, a nie… Ale co to ma wspólnego z… Znaczy…
- Niby nic. Ale według twojego kalendarza Lusia ma siedem lat.

środa, 18 lutego 2015

Wszyscy artyści?



Krótkie opowiadanie składające się z dwóch części. Część pierwsza to opis konkretnej, zaistniałej w rzeczywistości sytuacji. Część druga opowiadania to wizja autora spowodowana ciągiem skojarzeń będących efektem opisanej w części pierwszej zaistniałej sytuacji.
Tytuł zaś, opatrzony nie bez powodu znakiem zapytania, jest wyrazem nadziei autora, że może jednak nie wszyscy.

Część pierwsza: Sytuacja.

Stało się.
Nie planowałem tego. Nie chciałem. Po prostu – nie upilnowałem i stało się.
Był wczesny ranek. Jak dla mnie, zbyt wczesny.
Ale moja córeczka już się obudziła i z pokoju dziecięcego dobiegały odgłosy porannej krzątaniny.
„Jeszcze chwileczkę” pomyślałem. „Jeszcze tylko pięć minutek.”
Znajdowałem się w tym klasycznym, porannym błogostanie, kiedy zaczynają już do mnie docierać bodźce zewnętrzne, ale nie otwieram jeszcze oczu, bo wiem, że mogę podrzemać ciutkę, zanim dziecko zażąda śniadania.
- Tatusiu, mogę włączyć radio?
- Oczywiście kochanie – odpowiedziałem i odwróciłem się na drugi bok, szczelniej otulając się kołdrą.
I właśnie wtedy…
Gdybym nie był taki zaspany… Gdybym nie był otumaniony tymi ostatnimi chwilami słodkiej drzemki… Może zdążyłbym zareagować. Może udałoby mi się zapobiec tragedii.
Może…
Niestety, stało się.
Najpierw usłyszałem cichy szum, kiedy córka szukała swojej ulubionej stacji, a po chwili z głośników popłynęła najnowsza piosenka Kultu.
Zerwałem się z łóżka, ale zaplątany w kołdrę runąłem na podłogę. Na czworakach dotarłem do pokoju dziecięcego, odsunąłem przerażone dziecko i wyłączyłem radio. Spojrzałem na wyświetlacz. Czterdzieści siedem sekund! Siedem sekund ponad limit.
Zgodnie z umową zawartą między S.P. Records a Zaiksem, popartą decyzją Sądu Najwyższego (słynny precedensowy wyrok w sprawie S.P. Rekords przeciwko Tadeuszowi Grzegorzewskiemu) muszę w ciągu dwudziestu czterech godzin wpłacić na konto wytwórni równość jednej czwartej sklepowej ceny płyty. W przeciwnym wypadku grozi mi sześć miesięcy pozbawienia wolności lub wysoka grzywna. Normalnie, jak to przy kradzieży.
Jedna czwarta ceny! Skąd ja wezmę taką kasę? Tydzień przed wypłatą?
- Co ja narobiłam? – szepnęła moja córeczka. – Tatusiu, co ja narobiłam?
I zaczęła płakać.
- Nic się nie stało, kochanie – przytuliłem ją i zacząłem gładzić po płowej główce. – Nic się stało. Tatuś coś wymyśli.

Część druga: Wizja

Darek kończył właśnie dojadać porcję leniwych, kiedy weszła do baru. O mało nie udławił się ostatnim kęsem. W całym swoim trzydziestosześcioletnim życiu nie widział takiej kobiety.
To było jak objawienie.
Jak cud.
Jak magia.
Przypomniała mu się ostatnia wizyta w teatrze. Ta chwila, kiedy nagle pogasły prawie  wszystkie światła i pozostał tylko jeden, bardzo silny reflektor, oświetlający idącego przez tekturowy las Czerwonego Kapturka.
Teraz było tak samo. Tylko bez reflektora. I bez idiotycznej, zasłaniającej wszystko czerwonej pelerynki.
Tutaj nic było zasłonięte.
Mógł podziwiać długie, kształtne nogi, które dzięki dwunastocentymetrowym szpilkom wydawały się jeszcze dłuższe.
Śliczne pośladki, wychylające się spod opasującego krągłe biodra szerokiego paska. Szerokiego paska, albo nader krótkiej spódniczki, Darek nie bardzo znał się na modzie.
Płaski, opalony brzuszek z niewielkim, kształtnym pępuszkiem ozdobionym fantazyjnym kolczykiem
Piersi, rozsadzające wręcz obcisły top. Widać było, że pod topem nie ma miejsca na stanik. Bez trudu jednak zmieściła się tam wyobraźnia Darka.
Twarz… No cóż, prawdopodobnie, prawie na pewno była gdzieś powyżej i Darek pomyślał, że może potem znajdzie chwilę, żeby to sprawdzić.
Na razie jednak nie mógł oderwać oczu od bajecznego biustu. Patrzył więc, chłonął cudowny widok, a po brodzie ściekała mu strużka śliny. Oraz masła z cynamonem, którym okraszone były wspomniane wcześniej leniwe.
Siedział zatem, patrzył i ślinił się coraz obficiej, kiedy nagle poczuł na ramieniu czyjąś dłoń. Mimo całego tego zachwytu i zagapienia poczuł ją bez trudu, była to bowiem dłoń duża i ciężka. Darek odwrócił się niechętnie i ujrzał właściciela dłoni. On również był duży i ciężki. Ale uśmiechał się serdecznie.
- Dzień dobry – zagaił grzecznie.
Darek zamrugał oczami. Duży-I-Ciężki cierpliwie czekał aż krew Darka powróci do mózgu.
- Popatrzył pan sobie na Andżelę? – zapytał po chwili.
Darek skinął głową.
- Podobało się?
Ponowne skinięcie.
- Podniecił się pan?
Darek oblał się rumieńcem. Nie było sensu zaprzeczać. Luźne szorty, tak wygodne w kabinie ciężarówki, nie były w stanie ukryć prawdy.
- No i dobrze – stwierdził Duży-I-Ciężki. – Należy się sto pięćdziesiąt złotych.
Mówi się, że oburzenie odbiera komuś mowę. U Darka było wprost przeciwnie. Przemówił:
- Ale ja przecież tylko patrzyłem!
- No właśnie – Duży-I-Cięzki przyjaźnie poklepał go po policzku. – Właśnie dlatego tylko sto pięćdziesiąt.

niedziela, 11 stycznia 2015

Wampir z Przęczew Niżnych



[Mało znany epizod z życia mało znanego wiedźmina]



Szedł przez las.
Powolutku.
Ostrożnie.
Wiedział, że krzykiem i hałasem doda sobie może animuszu, ale niewiele zdziała. Szli już przed nim przez ten las osiłkowie pełni animuszu i testosteronu. I żaden nie wrócił. Tutaj potrzebny był spryt.
Owszem, Przemko pełnił funkcję wioskowego głupka, mało może zaszczytną, ale przecież jakże potrzebną, ale tak po prawdzie, więcej miał rozsądku niż przeciętny mieszkaniec Przęczew Niżnych.
Owszem, Przemko może i był lekko zwariowany, ale przecież nie był głupi.
Dlatego szedł powolutku i ostrożnie, mocno ściskając w spotniałych dłoniach osinowy kołek i sporych rozmiarów młotek. Las gęstniał. Gęstniał również mrok dokoła Przemka. I w samym Przemku. Rozbiło się coraz dziwniej i coraz straszniej. W głębokiej ciszy słychać było tylko przyspieszony oddech chłopaka. Oraz, dość niespodziewanie, trzask gałązek za jego plecami. A także stłumiony, suchy kaszel. Bardzo blisko. Przemko odwrócił się błyskawicznie i wrzasnął. Potem powrzeszczał jeszcze chwilę i zginął.
*
Wszyscy widzieli, jak wjeżdżał do wioski. Zatrzymał się na chwile przy tablicy. „Przęczewy Niżne. Liczba mieszkańców…” – przeczytał. Dalej napis był tak bardzo pokreślony, że praktycznie nie dawał się odcyfrować. Uśmiechnął się krzywo, cmoknął cicho na konia i ruszył prosto w stronę chaty wójta. Nie wiadomo skąd wiedział, że to właśnie ta chata, ale wiedział.
Wójt wyszedł przed drzwi i jak pozostali mieszkańcy wioski z otwartą gębą gapił się na przybysza. Choć, z racji pełnionej funkcji, gębę miał otwartą nie tak szeroko jak inni.
Przybysz zeskoczył z konia.
- Wzywaliście wiedźmina. – Raczej stwierdził, niż zapytał.
- Ano, wzywalim. – Odpowiedział wójt.
- Zatem jestem.
Wójt popatrzył na krótko obcięte, kruczoczarne włosy przybysza. Na gładko ogoloną twarz, bez ani jednej blizny. Na miecz w prostej skórzanej pochwie, przytoczony do pasa.
- Wy panie? Myślelim, że przyjadzie, ten… No… Wiecie…
- Wiem. Ten… No… nie przyjedzie. Ale wierzajcie mi, wcale nie jestem od niego gorszy.
„Jestem lepszy” – dodał w duchu. – „Ale nie mam kumpla śpiewającego po karczmach pieśni o moich przygodach.”
- A zapłatę odbieram dopiero po wykonaniu roboty. Jeśli mi się nie powiedzie, nie będziecie stratni.
- Jeśli tak, tedy…
- Tedy opowiadajcie.
*
- Ludziska w lesie ginęli zawsze. A to baba po chrust poszła i nie wróciła. A to młodziak jaki sidła poszedł na zajęce zastawiać i nie wrócił. A to…
Do rzeczy?
Rzecz w tym, że jak jest las, to ludzie giną. Tak było, tak jest i tak będzie. Inaczej nie idzie. Normalnie. Ale dopiero jak Miłka od młynarza z grzybów wróciła, tośmy zobaczyli, że wcale normalnie nie jest. Odzienie ze szczętem miała porwane a na szyi dziurkę taką, jakby od cieniutkiego ostrza.
No jedną.
Przez dwie niedziele słowa z niej nie szło wydobyć. Oczami jeno, tak szeroko rozczapierzonymi dokoła wodziła i pojękiwała cichutko. Ale wreszcie przemówiła. I takeśmy się dowiedzieli, że w lesie wąpierz siedzi. Taka jego mać.
Myślelim, że sami damy radę. Pierwszy Semko poszedł. Czosnkiem się porządnie natarł i tak…
Przyprawiony? Hę?
Aha. No i poszedł. I przepadł. Kuźma chciał iść. Umyślił sobie, że tęgo popije, da się bestii pokąsać, a kiedy ta od jego krwi nieco się przymroczy, wtedy ją ubije. Ale czy to za dobrze chciał, czy może umiaru zachować nie potrafił, dość, że jak po szóstym dzbanie solidnej śliwówki na podłogę w karczmie padł, tak już i nie wstał.
Kowal znowu chciał wąpierza ogniem wziąć. Trzy dni z kuźni nie wychodził, tylko jakoweś specjały szykował. Wreszcie, czwartego dnia wrota kuźni się otwarły i kowal wyszedł. I taki wielgaśny wór przed sobą niósł. Jeno wychodząc o próg się potknął i upadł. Prosto na ten wór. Powiadam wam, dupnęło tak, że z drzew okolicznych liście pospadały. A kowala tośmy nawet nie szukali, bo i nie było po co.
Tak, tak… Wielu jeszcze próbowało. Wielu poszło. Ale żaden nie wrócił. Umyślim tedy po wiedźmina posłać. Znaczy – po was. Jak wy nie poradzicie, to już nie wiem. Przyjdzie nam wszystko zostawić, dobytek cały, życia całego naszego i przodków naszych owoc i uciekać, gdzie oczy poniosą a droga doprowadzi.
*
Wiedźmin poradził.
Poszedł do lasu następnego dnia o świtaniu, a przed południem był już z powrotem. Rzucił przed wójtową chatą wąpierze truchło i popatrzył po zgromadzonych wieśniakach.
- Widzicie?
Widzieli. Wampir był stary. Bardzo stary. Niski jak ośmioletnie dziecko i bardzo chudy. Można powiedzieć – skóra jeno i kości. I powykręcany artretyzmem jak stara Rzepicha. Z rozwartej paszczy sterczał jeden ukruszony kieł. Aż żal było patrzeć.
- I takie coś, wypierdek taki, tyle szkód, zła tyle wyrządził? – Spytał ktoś z niedowierzaniem.
- Ano, wyrządził. – Odpowiedział wiedźmin, wyjmując z rąk wójta sakiewkę z zapłatą. Odsypał z niej połowę i schował, a resztę oddał właścicielowi.
- Tyle wystarczy. – Stwierdził dosiadając na konia. – A na przyszłość pamiętajcie, jeśliby się w okolicy jakakolwiek potwora pojawiła, nie bierzcie się za nią sami, tylko od razu wołajcie zawodowca.



Tekst wystawiony do zmagań szortowych na forum latajaca-holera.pl
Temat zmagań: "Każda potwora dorwie amatora".

piątek, 31 października 2014

Halloween




Wracałem z pracy później niż zwykle. Ciemno już było, zimno, mżawka. Nieprzyjemnie.
Prawie dochodziłem do domu, kiedy zaczepiła mnie grupka dzieciaków. Sami chłopcy. Przebrani za amerykańskich baseballistów. Stroje mieli co prawda niekompletne, brakowało kilku istotnych drobiazgów, ale kije, przyznać trzeba, wyglądały całkiem solidnie.
- Cukierek, albo psikus - wychrypiał najmniejszy z chłopców, kiedy podeszli już całkiem blisko.
Najmniejszy… No tak, niecały metr osiemdziesiąt, lekko licząc.
- Nie mam cukierków - odpowiedziałem zgodnie z prawdą, zastanawiając się równocześnie, na czym właściwie, ich zdaniem, miałby polegać ewentualny psikus.
- Może być gotówka. Kupimy sobie batoniki.
Nie wiem, czy dobrze zrobiłem. Trzysta pięćdziesiąt „snickersów” - to mogło im zaszkodzić.