środa, 18 lutego 2015

Wszyscy artyści?



Krótkie opowiadanie składające się z dwóch części. Część pierwsza to opis konkretnej, zaistniałej w rzeczywistości sytuacji. Część druga opowiadania to wizja autora spowodowana ciągiem skojarzeń będących efektem opisanej w części pierwszej zaistniałej sytuacji.
Tytuł zaś, opatrzony nie bez powodu znakiem zapytania, jest wyrazem nadziei autora, że może jednak nie wszyscy.

Część pierwsza: Sytuacja.

Stało się.
Nie planowałem tego. Nie chciałem. Po prostu – nie upilnowałem i stało się.
Był wczesny ranek. Jak dla mnie, zbyt wczesny.
Ale moja córeczka już się obudziła i z pokoju dziecięcego dobiegały odgłosy porannej krzątaniny.
„Jeszcze chwileczkę” pomyślałem. „Jeszcze tylko pięć minutek.”
Znajdowałem się w tym klasycznym, porannym błogostanie, kiedy zaczynają już do mnie docierać bodźce zewnętrzne, ale nie otwieram jeszcze oczu, bo wiem, że mogę podrzemać ciutkę, zanim dziecko zażąda śniadania.
- Tatusiu, mogę włączyć radio?
- Oczywiście kochanie – odpowiedziałem i odwróciłem się na drugi bok, szczelniej otulając się kołdrą.
I właśnie wtedy…
Gdybym nie był taki zaspany… Gdybym nie był otumaniony tymi ostatnimi chwilami słodkiej drzemki… Może zdążyłbym zareagować. Może udałoby mi się zapobiec tragedii.
Może…
Niestety, stało się.
Najpierw usłyszałem cichy szum, kiedy córka szukała swojej ulubionej stacji, a po chwili z głośników popłynęła najnowsza piosenka Kultu.
Zerwałem się z łóżka, ale zaplątany w kołdrę runąłem na podłogę. Na czworakach dotarłem do pokoju dziecięcego, odsunąłem przerażone dziecko i wyłączyłem radio. Spojrzałem na wyświetlacz. Czterdzieści siedem sekund! Siedem sekund ponad limit.
Zgodnie z umową zawartą między S.P. Records a Zaiksem, popartą decyzją Sądu Najwyższego (słynny precedensowy wyrok w sprawie S.P. Rekords przeciwko Tadeuszowi Grzegorzewskiemu) muszę w ciągu dwudziestu czterech godzin wpłacić na konto wytwórni równość jednej czwartej sklepowej ceny płyty. W przeciwnym wypadku grozi mi sześć miesięcy pozbawienia wolności lub wysoka grzywna. Normalnie, jak to przy kradzieży.
Jedna czwarta ceny! Skąd ja wezmę taką kasę? Tydzień przed wypłatą?
- Co ja narobiłam? – szepnęła moja córeczka. – Tatusiu, co ja narobiłam?
I zaczęła płakać.
- Nic się nie stało, kochanie – przytuliłem ją i zacząłem gładzić po płowej główce. – Nic się stało. Tatuś coś wymyśli.

Część druga: Wizja

Darek kończył właśnie dojadać porcję leniwych, kiedy weszła do baru. O mało nie udławił się ostatnim kęsem. W całym swoim trzydziestosześcioletnim życiu nie widział takiej kobiety.
To było jak objawienie.
Jak cud.
Jak magia.
Przypomniała mu się ostatnia wizyta w teatrze. Ta chwila, kiedy nagle pogasły prawie  wszystkie światła i pozostał tylko jeden, bardzo silny reflektor, oświetlający idącego przez tekturowy las Czerwonego Kapturka.
Teraz było tak samo. Tylko bez reflektora. I bez idiotycznej, zasłaniającej wszystko czerwonej pelerynki.
Tutaj nic było zasłonięte.
Mógł podziwiać długie, kształtne nogi, które dzięki dwunastocentymetrowym szpilkom wydawały się jeszcze dłuższe.
Śliczne pośladki, wychylające się spod opasującego krągłe biodra szerokiego paska. Szerokiego paska, albo nader krótkiej spódniczki, Darek nie bardzo znał się na modzie.
Płaski, opalony brzuszek z niewielkim, kształtnym pępuszkiem ozdobionym fantazyjnym kolczykiem
Piersi, rozsadzające wręcz obcisły top. Widać było, że pod topem nie ma miejsca na stanik. Bez trudu jednak zmieściła się tam wyobraźnia Darka.
Twarz… No cóż, prawdopodobnie, prawie na pewno była gdzieś powyżej i Darek pomyślał, że może potem znajdzie chwilę, żeby to sprawdzić.
Na razie jednak nie mógł oderwać oczu od bajecznego biustu. Patrzył więc, chłonął cudowny widok, a po brodzie ściekała mu strużka śliny. Oraz masła z cynamonem, którym okraszone były wspomniane wcześniej leniwe.
Siedział zatem, patrzył i ślinił się coraz obficiej, kiedy nagle poczuł na ramieniu czyjąś dłoń. Mimo całego tego zachwytu i zagapienia poczuł ją bez trudu, była to bowiem dłoń duża i ciężka. Darek odwrócił się niechętnie i ujrzał właściciela dłoni. On również był duży i ciężki. Ale uśmiechał się serdecznie.
- Dzień dobry – zagaił grzecznie.
Darek zamrugał oczami. Duży-I-Ciężki cierpliwie czekał aż krew Darka powróci do mózgu.
- Popatrzył pan sobie na Andżelę? – zapytał po chwili.
Darek skinął głową.
- Podobało się?
Ponowne skinięcie.
- Podniecił się pan?
Darek oblał się rumieńcem. Nie było sensu zaprzeczać. Luźne szorty, tak wygodne w kabinie ciężarówki, nie były w stanie ukryć prawdy.
- No i dobrze – stwierdził Duży-I-Ciężki. – Należy się sto pięćdziesiąt złotych.
Mówi się, że oburzenie odbiera komuś mowę. U Darka było wprost przeciwnie. Przemówił:
- Ale ja przecież tylko patrzyłem!
- No właśnie – Duży-I-Cięzki przyjaźnie poklepał go po policzku. – Właśnie dlatego tylko sto pięćdziesiąt.

niedziela, 11 stycznia 2015

Wampir z Przęczew Niżnych



[Mało znany epizod z życia mało znanego wiedźmina]



Szedł przez las.
Powolutku.
Ostrożnie.
Wiedział, że krzykiem i hałasem doda sobie może animuszu, ale niewiele zdziała. Szli już przed nim przez ten las osiłkowie pełni animuszu i testosteronu. I żaden nie wrócił. Tutaj potrzebny był spryt.
Owszem, Przemko pełnił funkcję wioskowego głupka, mało może zaszczytną, ale przecież jakże potrzebną, ale tak po prawdzie, więcej miał rozsądku niż przeciętny mieszkaniec Przęczew Niżnych.
Owszem, Przemko może i był lekko zwariowany, ale przecież nie był głupi.
Dlatego szedł powolutku i ostrożnie, mocno ściskając w spotniałych dłoniach osinowy kołek i sporych rozmiarów młotek. Las gęstniał. Gęstniał również mrok dokoła Przemka. I w samym Przemku. Rozbiło się coraz dziwniej i coraz straszniej. W głębokiej ciszy słychać było tylko przyspieszony oddech chłopaka. Oraz, dość niespodziewanie, trzask gałązek za jego plecami. A także stłumiony, suchy kaszel. Bardzo blisko. Przemko odwrócił się błyskawicznie i wrzasnął. Potem powrzeszczał jeszcze chwilę i zginął.
*
Wszyscy widzieli, jak wjeżdżał do wioski. Zatrzymał się na chwile przy tablicy. „Przęczewy Niżne. Liczba mieszkańców…” – przeczytał. Dalej napis był tak bardzo pokreślony, że praktycznie nie dawał się odcyfrować. Uśmiechnął się krzywo, cmoknął cicho na konia i ruszył prosto w stronę chaty wójta. Nie wiadomo skąd wiedział, że to właśnie ta chata, ale wiedział.
Wójt wyszedł przed drzwi i jak pozostali mieszkańcy wioski z otwartą gębą gapił się na przybysza. Choć, z racji pełnionej funkcji, gębę miał otwartą nie tak szeroko jak inni.
Przybysz zeskoczył z konia.
- Wzywaliście wiedźmina. – Raczej stwierdził, niż zapytał.
- Ano, wzywalim. – Odpowiedział wójt.
- Zatem jestem.
Wójt popatrzył na krótko obcięte, kruczoczarne włosy przybysza. Na gładko ogoloną twarz, bez ani jednej blizny. Na miecz w prostej skórzanej pochwie, przytoczony do pasa.
- Wy panie? Myślelim, że przyjadzie, ten… No… Wiecie…
- Wiem. Ten… No… nie przyjedzie. Ale wierzajcie mi, wcale nie jestem od niego gorszy.
„Jestem lepszy” – dodał w duchu. – „Ale nie mam kumpla śpiewającego po karczmach pieśni o moich przygodach.”
- A zapłatę odbieram dopiero po wykonaniu roboty. Jeśli mi się nie powiedzie, nie będziecie stratni.
- Jeśli tak, tedy…
- Tedy opowiadajcie.
*
- Ludziska w lesie ginęli zawsze. A to baba po chrust poszła i nie wróciła. A to młodziak jaki sidła poszedł na zajęce zastawiać i nie wrócił. A to…
Do rzeczy?
Rzecz w tym, że jak jest las, to ludzie giną. Tak było, tak jest i tak będzie. Inaczej nie idzie. Normalnie. Ale dopiero jak Miłka od młynarza z grzybów wróciła, tośmy zobaczyli, że wcale normalnie nie jest. Odzienie ze szczętem miała porwane a na szyi dziurkę taką, jakby od cieniutkiego ostrza.
No jedną.
Przez dwie niedziele słowa z niej nie szło wydobyć. Oczami jeno, tak szeroko rozczapierzonymi dokoła wodziła i pojękiwała cichutko. Ale wreszcie przemówiła. I takeśmy się dowiedzieli, że w lesie wąpierz siedzi. Taka jego mać.
Myślelim, że sami damy radę. Pierwszy Semko poszedł. Czosnkiem się porządnie natarł i tak…
Przyprawiony? Hę?
Aha. No i poszedł. I przepadł. Kuźma chciał iść. Umyślił sobie, że tęgo popije, da się bestii pokąsać, a kiedy ta od jego krwi nieco się przymroczy, wtedy ją ubije. Ale czy to za dobrze chciał, czy może umiaru zachować nie potrafił, dość, że jak po szóstym dzbanie solidnej śliwówki na podłogę w karczmie padł, tak już i nie wstał.
Kowal znowu chciał wąpierza ogniem wziąć. Trzy dni z kuźni nie wychodził, tylko jakoweś specjały szykował. Wreszcie, czwartego dnia wrota kuźni się otwarły i kowal wyszedł. I taki wielgaśny wór przed sobą niósł. Jeno wychodząc o próg się potknął i upadł. Prosto na ten wór. Powiadam wam, dupnęło tak, że z drzew okolicznych liście pospadały. A kowala tośmy nawet nie szukali, bo i nie było po co.
Tak, tak… Wielu jeszcze próbowało. Wielu poszło. Ale żaden nie wrócił. Umyślim tedy po wiedźmina posłać. Znaczy – po was. Jak wy nie poradzicie, to już nie wiem. Przyjdzie nam wszystko zostawić, dobytek cały, życia całego naszego i przodków naszych owoc i uciekać, gdzie oczy poniosą a droga doprowadzi.
*
Wiedźmin poradził.
Poszedł do lasu następnego dnia o świtaniu, a przed południem był już z powrotem. Rzucił przed wójtową chatą wąpierze truchło i popatrzył po zgromadzonych wieśniakach.
- Widzicie?
Widzieli. Wampir był stary. Bardzo stary. Niski jak ośmioletnie dziecko i bardzo chudy. Można powiedzieć – skóra jeno i kości. I powykręcany artretyzmem jak stara Rzepicha. Z rozwartej paszczy sterczał jeden ukruszony kieł. Aż żal było patrzeć.
- I takie coś, wypierdek taki, tyle szkód, zła tyle wyrządził? – Spytał ktoś z niedowierzaniem.
- Ano, wyrządził. – Odpowiedział wiedźmin, wyjmując z rąk wójta sakiewkę z zapłatą. Odsypał z niej połowę i schował, a resztę oddał właścicielowi.
- Tyle wystarczy. – Stwierdził dosiadając na konia. – A na przyszłość pamiętajcie, jeśliby się w okolicy jakakolwiek potwora pojawiła, nie bierzcie się za nią sami, tylko od razu wołajcie zawodowca.



Tekst wystawiony do zmagań szortowych na forum latajaca-holera.pl
Temat zmagań: "Każda potwora dorwie amatora".

piątek, 31 października 2014

Halloween




Wracałem z pracy później niż zwykle. Ciemno już było, zimno, mżawka. Nieprzyjemnie.
Prawie dochodziłem do domu, kiedy zaczepiła mnie grupka dzieciaków. Sami chłopcy. Przebrani za amerykańskich baseballistów. Stroje mieli co prawda niekompletne, brakowało kilku istotnych drobiazgów, ale kije, przyznać trzeba, wyglądały całkiem solidnie.
- Cukierek, albo psikus - wychrypiał najmniejszy z chłopców, kiedy podeszli już całkiem blisko.
Najmniejszy… No tak, niecały metr osiemdziesiąt, lekko licząc.
- Nie mam cukierków - odpowiedziałem zgodnie z prawdą, zastanawiając się równocześnie, na czym właściwie, ich zdaniem, miałby polegać ewentualny psikus.
- Może być gotówka. Kupimy sobie batoniki.
Nie wiem, czy dobrze zrobiłem. Trzysta pięćdziesiąt „snickersów” - to mogło im zaszkodzić.

sobota, 4 października 2014

Równouprawnienie




Anna mówi, że w pełni popiera kobiety walczące o swoje prawa. Więcej nawet, sama bierze udział w tej walce. W regulaminie firmy, w której pracuje, już od dłuższego czasu forsuje zapisy dotyczące zasad zatrudniania nowych pracowników. O przyjęciu do pracy mają decydować kwalifikacje i osobiste predyspozycje kandydata, a nie jego płeć.
Potakuję. Po pierwsze - bardzo nie lubię się z nią kłócić. Po drugie - zgadzam się z nią w całej rozciągłości. I po trzecie wreszcie, nie chce mi się jej przypominać, jak w zeszłym roku starałem się o pracę w salonie „Triumpha” i nikt nie zechciał nawet spojrzeć na moje CV.

piątek, 5 września 2014

Prasa kobieca



Anna mówi, że nie powinienem drwić z prasy kobiecej. To często bardzo poważne pisma. I poruszane w nich są szalenie ciekawe problemy.
W ostatnim „Błyszczyku”, na przykład, znalazła pasjonujący artykuł, którego autorka twierdzi, ze największe, najdroższe i najbardziej wypasione samochody, kupują faceci z tak zwanym kompleksem małego członka. Technika ma im podobno zrekompensować to, czego poskąpiła im natura.
Anna milknie i zamyśla się na chwilę. Dłuższą chwilę. Potem, dziwnie zarumieniona, zmienia temat.
A przez kolejne noce Annie śni się seks.
Dziki, gwałtowny i perwersyjny.
Seks z Janem.
Tym niskim, łysiejącym grubaskiem.
Tym z sąsiedniego bloku.
Tym, który jeździ zielonym matizem.

niedziela, 24 sierpnia 2014

Niedziela



Michał spacerował po hipermarkecie.
Oglądał laptopy i telewizory. Zerknął na sprzęt sportowy. Porozmawiał chwilę ze spotkanymi przypadkiem znajomymi. Normalnie, jak to przy niedzieli w hipermarkecie.
Robił również zakupy. Wprawdzie nie po zakupy tutaj przyszedł, ale przy okazji…
Czemu nie?
W wielkim koszu miał już dwa paszteciki podlaskie i czteropak „Kasztelana”. Wolał wprawdzie „Tatrę”, ale w promocji był akurat „Kasztelan”.
W sumie, całkiem udany dzień.
Nagle wielkie marketowe głośniki zatrzeszczały głośno, chrypnęły raz i drugi, a potem obwieściły miłym, damskim głosem:
„Szanowni klienci! Informujemy, że w dziale mięsnym znajduje się dzisiaj kaszanka w pięciu smakach. Dziesięć, dziewięć…”
Michał zaczął biec.
„…osiem, siedem…”
Wózek! Wózek go spowalnia!
„…sześć, pięć…”
Z żalem porzucił zakupy i biegł dalej.
„…cztery, trzy…”
Rany boskie! Dyszał ciężko i biegł coraz wolniej.
„…dwa, jeden…”
Już widać bramkę. Zdąży!
„…zero! Zero! Zero!”
Nie zdążył. Zginął, trafiony w tył głowy wystrzeloną z działa mięsnego kaszanką o smaku wątróbki drobiowej.

poniedziałek, 24 marca 2014

Na pętli, czyli trypciaka... część druga



Trypciak, czyli tryptyk króciakowi pod niekonwencjonalnym językowo tytułem: „Rząd rulez!!!”

Część druga: NA PĘTLI

Gwar w autobusie narastał. Początkowy szmerek i nerwowe pokasływania, powoli zamieniały się w głośne utyskiwania i coraz bardziej kwieciste wiązanki. I nic w sumie dziwnego. Mieliśmy ruszyć o szóstej trzydzieści pięć, tymczasem dochodziła siódma, a my wciąż tkwiliśmy na pętli.
W końcu spóźnić się do pracy czy do szkoły, szczególnie w poniedziałek, to żadna frajda. Ludzie się denerwowali.
Mnie udało się zachować spokój, mimo pełnej świadomości, że najprawdopodobniej przepadnie mi pierwsza lekcja. I tak nie chciałem zdawać religii ma maturze.
Zamiast się niepotrzebnie pieklić, obserwowałem powolutku sunącego ku autobusowi staruszka. Podpierał się na takim metalowym stelażu, takim jakby balkoniku na kółeczkach i krok po kroczku zbliżał się do przystanku.
„Przynajmniej zdąży” pomyślałem.
W końcu dotarł do celu. Bez pośpiechu złożył ten swój balkonik i z trudem wgramolił się do autobusu. Postał chwilę, posapał srodze i ruszył w stronę miejsca kierowcy. Myślałem, że może chce kupić bilet, ale on opadł ciężko na siedzenie, wyciągnął z kieszeni bryle o szkłach grubości butelkowych denek i zaczął je starannie wycierać. Oczywiście, że bez pośpiechu.
Ludzie w autobusie zamilkli. Tak nagle, że aż mi się dziwnie zrobiło. I nieco nawet straszno. Bo wiecie – najpierw harmider, bluzgi, popłakiwanie nawet tu i ówdzie, a potem znienacka całkowita cisza. I jeszcze ten staruszek na miejscu dla kierowcy. Brr.
Sam staruszek niewielką uwagę zwracał na otoczenie. Spokojnie skończył wycierać okulary, wydobył skądś kluczyk i próbował trafić nim do stacyjki. Liczyłem te próby. Chyba zresztą nie tylko ja, bo pasażerowie zaczęli przejawiać pewne zaniepokojenie. Wreszcie jakiś gość w gajerku, rozpiętym płaszczu i super modnym kapelutku podszedł do dziadka i zagaił. Dość nawet grzecznie.
– Przepraszam pana bardzo, ale co pan, do jasnej cholery, tutaj robi?
Staruszek spojrzał na niego zdziwiony. Tak mniej więcej na niego. W jego kierunku, w każdym razie. Prawie.
– Jak to co? Ruszam. Opóźnienie przecież mamy.
Długo niby nie mówił, ale i tak zmęczył się bardzo. Zasapał się. Nawet zachrypnąć zdążył.
Gostka w kapelutku zamurowało. Podobnie jak nas wszystkich. Ale tylko na chwilę. Ludzie zaczęli znowu krzyczeć. Niektórzy wysiadali w pośpiechu. Zapachniało paniką. A dziadek, po chwili odpoczynku, ponownie podjął próby trafienia kluczykiem do stacyjki. W końcu mu się udało i odpalił silnik.
– Rany boskie! – wrzasnęła jakaś paniusia. – Chyba nie chce pan kierować tym autobusem?!
Dziadek zaczął się śmiać. Tak to wyglądało, chociaż nie wykluczone, że się dusił.
– Nie chcę! – wychrypiał z trudem łapiąc oddech i śliniąc się obficie. – Oczywiście, że nie chcę! Ale muszę. Po ostatnich zmianach przepisów zostało mi jeszcze cztery lata do emerytury!