piątek, 1 czerwca 2012

Punk Tadeusz. Epizod jedenasty


“Idzie wariat ulicą, wytykany palcami” – REJESTRACJA
Jeśli człowiek o silnej osobowości ulegnie poszeptom złych mocy, może być z tego niezły syf. Choć niekoniecznie, Ale jeżeli tym podszeptom ulegnie ktoś osobowości pozbawiony, świat ma na pewno przesrane.
Ludzie nigdy nie przechodzili obok Darka obojętnie. Kopali go i bili po głowie różnymi tępymi przedmiotami. “Paszoł won, debilu” – wołali z daleka i jeśli akurat nie chciało im się podchodzić bliżej, rzucali kamieniami.
Nie to, żeby byli specjalnie okrutni. Byli raczej, można by powiedzieć, niewolnikami odwiecznej  tradycji, która tak właśnie nakazywała traktować wioskowego idiotę. A przecież w każdej chałupie zawsze znalazły się jakieś resztki dla przygłupa. I nie do końca znoszone portki, żeby nie świecił gołym tyłkiem między opłotkami. A jeśli zima była szczególnie mroźna, ktoś zawsze pozwolił mu się przespać w stajni lub w chlewiku.
Czegóż chcieć więcej.
Darek jednakże nie był zadowolony ze swojego losu. Dzięki mieszkańcom rodzinnej wioski wyrósł na silnego i zahartowanego młodzieńca. Często, choć nie do końca dobrowolnie, kąpał się w przeręblach i nawet nie kichnął. Potrafił gołymi rękami pokonać trzy groźne pitbulle, którymi poszczuła go rozbrykana dziatwa. A kiedy zagniewany właściciel uduszonych piesków rzucił w niego pięciokilowym młotkiem, potrząsnął tylko zakrwawioną głową i śmiejąc się kretyńsko uciekł do pobliskiej dąbrowy. Nigdy nie podziękował Debil swoim dobrodziejom za krzepę i odporność. Przeciwnie. Uciekł pewnej listopadowej nocy, podpalając na odchodnym kilka stodół. Błąkał się potem przez kilka lat po kraju, aż dotarł do Mrągowa.
Tutaj zatrzymał się na dłużej.
Głównie dlatego, iż racząc się przemycanym z Rosji spirytusem stracił wzrok i nie bardzo mógł wędrować dalej. Zresztą, tutaj miał wszystko czego potrzebował. Tani, choć rzeczywiście dający pewne niepożądane efekty uboczne alkohol oraz tyle bezpańskich psów i kotów ile tylko mógł pomieścić przeżarty owym alkoholem żołądek. I było mu dobrze.
Darek-Debil i owszem, był kretynem, ale był kretynem szczęśliwym. Aż do dnia, w którym po raz pierwszy usłyszał Szept. Siedział wtedy nad jeziorem obżarty jakimś nieostrożnym kundelkiem i śpiewał któryś ze starych przebojów Steviego Wondera. “I just call to say i love you” zdaje się.
- Witaj Darku – rozległo się nagle tuż przy jego uchu.
- No cześć – odpowiedział beztrosko. Od kilku tygodni był bowiem ogarnięty ową przedziwną beztroską właściwą ludziom, którym zwisa martwym nietoperzem to, że kolejna Sejmowa Komisja Śledcza bezskutecznie próbuje pogrążyć urzędującego prezydenta.
- Nie dziwi cię fakt, że słyszysz Szept, a nie widzisz szepczącej osoby? – zapytał Szept, który najwyraźniej niedokładnie przygotował się do tej rozmowy.
- Ja w ogóle niewiele widzę – wyjaśnił Darek.
- Szczerze mówiąc, nie widzę niczego – dodał wesolutko, jak gdyby nic nie znaczył dla niego fakt, że opozycja odmawia votum zaufania kolejnemu lewicowemu premierowi. A może, podobnie jak większość przypadkowego społeczeństwa, miał to po prostu w dupie.
- Znaczy, że co? Ślepy jesteś? – zdziwił się Szept.
- Jak kret – Debil oblizał się na wspomnienie wczorajszego podwieczorku.
- I jestem debilem – dopełnił prezentacji.
- Cholera, niedobrze! – Szept chyba się wkurzył. – Co oni sobie myślą w tej Centrali. Jak ja mam pracować w takich warunkach? GŁOS werbuje coraz to nowych super-bohaterów, a mnie przysyłają do jakiegoś ślepego kretyna. Miały być równe szanse! Miała być delikatna równowaga między dobrem i złem! Szale Kosmicznej Wagi miały się przechylać raz w jedną, raz w drugą stronę! I co?
- I gówno? – podpowiedział Darek.
- Tak jest – zgodził się Szept. Zapadła niezręczna cisza.
- No dobra – Szept wziął się w garść. Albo zrobił coś, co w przypadku Szeptu jest odpowiednikiem tej niełatwej czynności. – Jesteś jaki jesteś. Nic na to nie poradzimy. Robota czeka. Trzeba zrobić z ciebie superzłoczyńcę.
***
- Wiesz Jabolku – Marysia czule gładziła złożonego na jej kolanach przerzedzonego irokeza - Śmiałek znowu zaatakował.
- Tak? – senny Tadeusz wyraził umiarkowane zainteresowanie.
- Tak. Dziś w nocy. Dopadł w parku jakąś licealistkę.
- I co? – trzeba było czegoś więcej niż napadnięta licealistka żeby poruszyć zapadającego właśnie w słodką drzemkę Yabolmana.
- Jak to: co? – klepnęła go pieszczotliwie po policzku. – Musisz z tym coś zrobić!
- Ja? – zdziwiony Tadeusz usiadł i wypluł dolną dwójkę. Pieszczoty Beerwoman były równie silne jak jej uczucie. – Dlaczego ja?
- Jak to: dlaczego ty? – zwinnie uchylił się przed kolejnym czułym klapsikiem.
Od czasu kiedy został super-bohaterem wybite zęby odrastały jak mleczaki. Było to bardzo praktyczne, ale zawsze trwało dwa, trzy tygodnie. A że Marysia była osobą bardzo uczuciową, zdarzało mu się po kilka dni z rzędu jadać tylko zupy. Na szczęście wino nie wymagało gryzienia.
- Jak to: dlaczego ty? – powtórzyła i rozkosznie zmarszczyła swój śliczny nosek. – Jesteś przecież bohaterem i obrońcą!
- Niby jestem, ale przecież nie mogę...
- Ależ możesz! – powiedziała Beerwoman z mocą. Tadeusz westchnął i zaczął wciągać glany.
- Powiedz mi jeszcze raz, o co chodzi z tym całym Śmiałkiem. – poprosił wiążąc sznurowadła.
- Czai się w ustronnych miejscach, napada na samotne kobiety i... no, wiesz.
- Gwałci?
- Nie. Zrywa z nich ubranie i strasznie je miętosi.
- To ubranie?
- Te kobiety! A potem śmieje się głupkowato i ucieka. Nazywają go Śmiałkiem właśnie dlatego, że śmiał się po każdym napadzie.
- Miętosi? Może to jakiś szurnięty masażysta?
- Może. Ale zostawia mnóstwo siniaków. Dziewczyny nie mogą się potem pokazać na plaży.
- No tak, to rzeczywiście problem – Tadeusz próbował ironizować.
- Nie ironizuj – zgasiła go Marysia. – To naprawdę problem. Jest środek pięknego lata.
- Faktycznie – wyciągnął z lodówki doskonale schłodzone “Łzy Sołtysa”. Chciał ściągnąć zębami kapsel, ale skrzywił się tylko i sięgnął po otwieracz. – Widok plaży zasłanej posiniaczonymi panienkami mógłby obniżyć walory turystyczne naszej pięknej miejscowości.
- No właśnie! Dlatego musisz z tym coś zrobić!
Yabolman z głośnym bulgotaniem opróżnił butelkę.
- Dobra! Ale wiesz, będę chyba potrzebował przynęty.
***
Yabolman i Beerwoman przygotowywali się do akcji. On opróżniał kolejne wino, ona zastanawiała się czy rozpiąć jeszcze jeden guziczek by imponujący dekolt wyglądał bardziej kusząco. Tadeusz stwierdził, że jeśli to zrobi, nie będzie czekał na Śmiałka, tylko sam zedrze z niej ubranie. I bynajmniej nie ucieknie potem ze śmiechem. Przekomarzali się przez chwilę, kulając się po trawie, nieświadomi, że z pobliskich zarośli obserwują ich czyjeś czujne oczy.
Piękne orzechowe oczy, w których tak wiele było pomieszanej ze strachem ciekawości. Oczy Elektrody. Właściwie miała na imię Hania. Jednakże od czasu kiedy przypadkiem złapała niezabezpieczony przewód wysokiego napięcia, ludzie nazywali ją Elektrodą. “Prąd ją kopnął i taka już została. Kopnięta.” – mówili. Faktycznie. Nie była może przesadnie bystra. Ale o mieście i jego mieszkańcach wiedziała wszystko.
Całymi dniami błąkała się po ulicach Mrągowa. Patrzyła, słuchała i zapamiętywała. Słyszała rozmowę Darka-Debila z Szeptem. Widziała jak napada na samotne kobiety. I wiedziała  dlaczego ucieka. Wielki, nieśmiały dzieciak. Podobał się jej. Miała nawet pewien plan. Pierwszy raz w życiu. Najprawdziwszy plan działania. I zamierzała go zrealizować. Wykorzystując do tego Yabolmana i Beerwoman, którzy zaprzestawszy pieszczot, postanowili jednak wziąć się do roboty.
Tadeusz, lżejszy o górną siódemkę, wzbił się w powietrze. Marysia zaś, kołysząc wdzięcznie biodrami, ruszyła na parkowe alejki. Była rewelacyjną przynętą. Zbyt dobrą nawet. Yabolman dotkliwie poturbował czterech facetów i jedną kobietę (nie do końca zdającą sobie wcześniej sprawę ze swych lesbijskich ciągot), którzy przypadkowo znalazłszy na drodze Beerwoman, rzucali się na nią z dzikim chichotem i w pośpiechu próbowali pozbawić odzieży.
- Dość tego – stwierdził wreszcie Wielki Igrek, kiedy biedna lesbijka, podziękowawszy za wskazanie nowej drogi życiowej, utykając lekko pobiegła w stronę miasta, mrucząc pod nosem coś na temat bajecznie zbudowanej sąsiadki. - W ten sposób na pewno nie znajdziemy tego cholernego Śmiałka.
Sięgnął do wysłużonego plecaczka po wino. Jednym długim łykiem opróżnił butelkę.
- Masz rację – Marysia agrafkami spinała porwaną bluzeczkę. Tadeusz musiał użyć solidnego kija, żeby oderwać od niej ostatnią napastniczkę. Naprawdę, najgorsi są neofici. Szczególnie erotyczni. – Ale co dalej?
- Nic. Wracamy do domu. A od jutra systematyczne patrole, obserwacja z powietrza... W końcu na niego trafię. Teraz nic nie wymyślę. Zresztą, pęcherz uciska mi mózg. Przepraszam na chwilę – uśmiechnął się z zakłopotaniem i zniknął w krzakach.
Kiedy wrócił po dłuższej chwili, widok który zastał zmroził mu na chwilę wino w żyłach. Naga Beerwoman leżała na trawie, a jakiś ubrany w obcisłe czerwone wdzianko mężczyzna błądził wielkimi łapami po jej ciele, bezbłędnie trafiając na co ciekawsze fragmenty.
- Mam cię draniu – wrzasnął Yabolman i rzucił się na pomoc ukochanej kobiecie.
Ktoś jednak podstawił mu nogę i jak długi wyciągnął się na ziemi. Drobna, dziewczęca postać przeskoczyła na leżącym bohaterem i kilkoma susami dopadła do wytrzeszczającego na wszystkie strony niewidzące oczy Darka-Debila. Zarzuciła mu na głowę śnieżnobiałą prawdopodobnie przed laty chustkę i rozdzierającym głosem zawołała:
- Mój ci on! Mój!
 A że naprawdę wielka jest siła tradycji, nikt nie mógł niczego zrobić. W sumie, najważniejsze, że zakończyły się napady w mrągowskich parkach. Yabolman i Beerwoman wrócili do domu, gdzie ona znowu pozbawiła go kilku zębów, okazując jak bardzo docenia jego odwagę i poświęcenie.
Darek-Debil i Elektroda zamieszkali w opuszczonej leśniczówce. I pewnie żyliby długo i szczęśliwie. Niestety. Śmiałek kilka lat później startował w wyborach parlamentarnych. Najpierw został posłem, a później, już jako minister sprawiedliwości (któż lepiej nadawał się na to stanowisko niż ślepy jak sama Temida przygłup), zaplątał się w brzydką aferę korupcyjną. Prokuratura postanowiła mu nawet jakieś zarzuty, ale sprawa nigdy nie została do końca wyjaśniona.
A Szept? Trudno powiedzieć, ale obawiam się, że nie wyszeptał jeszcze ostatniego słowa.

Punk Tadeusz. Epizod dziesiąty


 "On kochał ją i ona go kochała” - PSY WOJNY
Wiosna to dziwna pora roku. Ludzie głupieją. Szczególnie w maju. Łażą po parkach trzymając się za ręce i zaglądając sobie głęboko w oczy. Parami (ci nastawieni bardziej tradycyjnie) bądź w większych grupach obsiadają wszelkie dostępne ławeczki i godzinami cytują Szymborską. Albo Michała Wiśniewskiego. Tego drugiego znacznie częściej. We wszystkich zacisznych miejscach robi się tłoczno i hałaśliwie. A biedny superbohater nie ma gdzie przykucnąć i napić się winka. Życie, kurwa, jest nowelą.
***
Yabolman nie mógł zasnąć. Pierwszy raz odkąd pamiętał. Zawsze zasypiał ledwie głowa opadła mu na poduszkę. Często nawet zanim zdążyła opaść. Ba, zdarzało się, że w ogóle nie docierał  w pobliże poduszki. Ani nawet w pobliże domu. Ale bez względu na okoliczności i okolicę zasypiał bez trudu i spał jak kamień dopóki nie obudziło go pragnienie.
A teraz leżał i liczył gwiazdy. Nie zwracał uwagi na upojny zapach rosnącego opodal bzu. Siarka nieco stępiła jego węch i choć otwarte winko wyczuwał z odległości trzech kilometrów (zamknięte z kilometra, jeśli tylko się skupił), inne wonie z trudem torowały sobie drogę do jego zmysłów. Ukryty gdzieś w gałęziach słowik darł dziób, próbując zwrócić na siebie uwagę. Daremnie. Tadeusz z reguły ignorował melodie, których nie dawało się zagrać na trzech akordach. Gapił się w niebo i nie zwracał uwagi na to co działo się wokół niego.
Nie widział małolata wracającego  do domu z udanej, sadząc po minie, randki. Nie widział dwóch cieni opadających niespodziewanie na rozmarzonego dzieciaka. Nie słyszał dźwięków towarzyszących krótkiemu, lecz najwyraźniej dość konkretnemu łomotowi. Nie dostrzegł też blasku księżyca odbijającego się w metalowym koszu na śmieci.
***
W tym samym mniej więcej czasie załamana Beerwoman wpatrywała się w swoje odbicie w lustrze.
Pół dnia spędziła w niewielkim butiku. Przymierzyła wszystko co znalazła na wieszakach. Sprzedawca był zachwycony. Miewał już klientki ogarnięte szałem zakupów. Nawet dość często. Ale wszystkie, przynajmniej do tej pory, przebierając się korzystały z niewielkiej kabinki zasłoniętej ciemnoniebieską kotarą. Ta, najwyraźniej nie chciała tracić czasu. W pierwszej chwili z niepokojem pomyślał o swoim ciśnieniu. A potem przestał myśleć i tylko chłonął widoki. Kiedy, po kilku godzinach, Marysia opuszczała sklepik, zdołał jedynie wychrypieć: “Dziękuję i zapraszam ponownie”. I było to jedyne w historii handlu szczere zdanie jakie klient usłyszał z ust sprzedawcy.
A biedna Beerwoman zastanawiała się teraz  po jaką właściwie ciężką cholerę kupiła tę kretyńską sukienkę w drobne, błękitne kwiatki. Patrzyła w lustro i nie wierzyła w to co widzi.
A gdyby spojrzała w okno dostrzegłaby z pewnością ciemną postać, która na murze sąsiedniego budynku kończyła właśnie malować wielki napis: “Toruń pomźcimy”.
***
Yabolman jakoś tak bez przekonania dłubał w talerzu. Zgadzał się oczywiście z opinią, że życie jest zbyt krótkie aby tracić czas na gryzienie, ale mimo to lubił coś od czasu do czasu przekąsić. Z tym, że ostatnio dziwnie nie miał apetytu. A przecież klopsiki w sosie pomidorowym były przepyszne. Tak przynajmniej było napisane na słoiku. Westchnął zrezygnowany i sięgnął po winko.
- Kłopoty ze spaniem... Brak apetytu... Grypa mnie chyba rozbiera – myślał ściągając zębami kapsel. Zrobił łyka. Potem drugiego. Odprężył się nieco.
- Co tam – mruczał opróżniając butelkę. Witaminy przyjemnie łaskotały go w podniebienie – Jakoś wytrzymam kilka dni bez jedzenia. Najważniejsze są płyny. Dużo płynów. A wyśpię się jak mnie zakopią.
Wyraźnie podniesiony na duchu popatrzył na pokój zastawiony gęsto “Łzami Sołtysa”. Zrobił ostatnio spory zapasik i teraz mógł przez jakiś czas nie wychodzić z domu. Grunt to przeczekać chorobę. Wyciągnął się na materacu i zaczął czytać nowy tom przygód Jakuba Wędrowycza.
W sumie to trochę szkoda, że nie wyszedł z domu. Być może zastanowiłby go brak młodzieży  w wieku szkolnym na ulicach Mrągowa. Nieliczne nastolatki przemykały chyłkiem pod murami domów rozglądając się trwożnie dokoła. Ale nikt nie zwracał na to szczególnej uwagi.
***
Zdesperowana Beerwoman sięgnęła po stojącą pod zlewem butelkę z denaturatem. Wiedziała, że to ostateczność, ale wszelkie inne sposoby zawiodły. Najpierw przez prawie godzinę mazała sobie twarz różnymi pudrami, podkładami, cieniami, kredkami i szminkami, których nazw na dobrą sprawę nie potrafiła nawet wymówić. Kolejne kilka godzin zajęły jej bezowocne próby zmycia tego całego badziewia.
Najpierw wodą, zimną i gorącą.
Później była woda z mydłem. Płyn do naczyń. Jeszcze później, sama nie wiedziała dlaczego, sok z kiszonych ogórków. Podobno potrafi czynić cuda, ale widocznie w innych okolicznościach. Nic nie pomagało. Jej twarz, po wszystkich tych działaniach, wyglądała jak sen pijanego wizażysty - paranoika. Nawet Picasso uznałby jej dokonania za zbyt ekstrawaganckie. Przez chwilę zastanawiała się nad pumeksem, ale uznała to rozwiązanie za zbyt radykalne. Jeżeli nie pomoże denaturat, to w piwnicy jest jeszcze trochę rozpuszczalnika. Tylko jak w takim stanie iść do piwnicy? Co będzie jeśli ktoś ją zobaczy? I Beerwoman została w domu, pracowicie trąc twarz denaturatem.
A powinna była jednak zejść na dół.
***
Kilka ubranych na czarno osób dość szczelnie wypełniało niewielką piwnicę.
- Otwieram kolejne zebranie Tajnej Rady Ukrzywdzonych Pedagogów – zagaił Fizyk.
- Ja w kwestii formalnej – wpadła mu w słowo Chemiczka – chodzi o nazwę naszej organizacji. Czy koledzy nie uważają, że “TRUP” brzmi nieco niepoważnie. I zupełnie nieadekwatnie do przyświecających nam idei.
- Rzeczywiście, teraz kiedy koleżanka o tym wspomniała, wydaje się, że istotnie, nie był to najlepszy pomysł – Fizyk był nieco zafrasowany – ale czy ktoś z szanownego grona ma jakieś alternatywne propozycje.
Polonistka milczała, rozpaczliwie próbując przypomnieć sobie znaczenie słów “adekwatny” i “alternatywny”. Matematyk, który mimo wpełzającej powoli na kark pięćdziesiątki, ciągle (choć w tajemnicy) czytał komiksy, nieśmiało podniósł w górę dwa palce.
- Nazwijmy się – dla spotęgowania efektu zawiesił na chwilę głos – “Fantastic Four”!
- “Fantastyczna Czwórka”? – Anglista spojrzał na niego zdziwiony. – Kolega raczy chyba żartować?
Pozostali patrzyli na Matematyka z wyraźną dezaprobatą. Wuefista liczył szybko na schowanych za plecami palcach.
- Ale nas jest siedmioro – podzielił się ze wszystkimi efektami swoich obliczeń.
- “Siedmiu Wspaniałych” – zawołała z entuzjazmem Katechetka, która uwielbiała historie o silnych mężczyznach, choć lansowane przez nią wzorce wydawały się nieco anachroniczne.
Rozległo się sześć pełnych rezygnacji, ciężkich westchnień. Gdyby nie Anglista, najwyraźniej zadurzony w młodej Katechetce, ta ostatnia nigdy nie znalazłaby się w gronie “prawdziwych nauczycieli”.
- Eureka! – Matematyk dokonał w myślach błyskawicznego remanentu swojej bogatej biblioteczki – “The Avengers”!
- Ja bym proponował, żeby jednak po polsku – Wuefista sprawiał wrażenie nieco zagubionego – żeby wszyscy wiedzieli o co chodzi.
- Słusznie – poparła kolegę równie zagubiona Polonistka – nie powinniśmy bez potrzeby zaśmiecać ojczystego języka.
- A zatem “Mściciele” – podsumował Anglista. Rozległy się pełne aprobaty, choć siłą rzeczy nieco wyciszone brawa. Konspiracja ma w końcu swoje prawa.
***
Z oczu Yabolmana wyzierał twórczy obłęd. Szczególnie z lewego, prawe bowiem prawie całkowicie zasłaniał potężny siniak. Uderzenie natchnienia było równie niespodziewane, co silne. Tadeusz pisał wiersz! O miłości! W założeniu miało to być wyznanie w formie sonetu. Tymczasem kończył już zapisywać trzeci zeszyt (64 kartki w kratkę) i ciągle nie udawało mu się dotrzeć do sedna. Pobłądził gdzieś w okolicach karminu ust i błękitu oczu. Plątał się przez kilka stron zanim postanowił zejść niżej. Przy sutkach jak wisienki stwierdził, że całość zaczyna niebezpiecznie zalatywać pornografią i przerwał. Zresztą i tak musiał wziąć zimny prysznic. Potem próbował skupić się przez chwilę na aspekcie astronomicznym. Z księżycem i gwiazdami jakoś mu poszło, ale potem wdał się niepotrzebnie w jakieś dywagacje na temat Mlecznej Drogi i komety Halleya. Pomyliło mu się z Harleyem, przez co musiał wykreślić cały fragment o gangach motocyklowych. Całkiem zresztą udany. Powrót do tematu zajął mu kolejne kilka stron. Rozsądnie pominął stromizny piersi i ześliznąwszy się z gracją po płaskim brzuchu ugrzązł w okolicach ud. Ściskał długopis w spoconych dłoniach i zastanawiał się jak poetycko wypełnić przestrzeń pomiędzy pępkiem a drobnymi stópkami. Drżenie rąk naprowadziło go na drżenie serca. Przeszedł więc do podrobów. Całość zaczynała mocno trącić tanim horrorem. Postanowił, na wszelki wypadek, skończyć z anatomią. Było to o tyle trudne, że to właśnie szczegóły anatomiczne miał ciągle przed oczami. Chociaż może określenie “szczegóły” niezbyt trafnie oddaje walory opisywanej przez natchnionego poetę postaci. Dopił winko i otworzywszy następne ponownie zanurzył się w otchłanie mąk twórczych. Całkowicie ignorując resztę świata.
Na świecie, a przynajmniej w Mrągowie, mimo pozornej ciszy działo się sporo.
***
Zdania “Mścicieli” były podzielone.
Matematyk uważał, że Fizyk wygląda jak reaktor w Czarnobylu na pięć sekund przed eksplozją.
Katechetce, która zaczytywała się w dziewiętnastowiecznych romansidłach,  kojarzył się raczej ze światełkiem nad drzwiami lupanaru. Bohaterki jej lektur prawie zawsze trafiały do takich przybytków, a czerwone latarnie były stałym elementem ich wyposażenia. Przybytków, ma się rozumieć, nie bohaterek.
- Proszę państwa – Fizyk nie krzyczał (konspiracja), ale jego szept chwilami był gorszy od krzyku. – Mam kilka pytań do Sekcji Propagandy.
- Do mnie? – Sekcja Propagandy, znana poza organizacją jako Polonistka, była wyraźnie zaskoczona. I nie mniej wyraźnie przestraszona.
- Do pani, koleżanko. Pani zadaniem było rozpropagowanie wśród mieszkańców naszego miasta przyświecających “Mścicielom” idei. Mniejsza już o formę jaką pani wybrała, ale treść, droga koleżanko, treść... – tu rzucił na stół kilka wykonanych polaroidem zdjęć.
Wszystkie bez wyjątku przedstawiały pokryte koślawym grafitti mury.
- “Rence precz od profesorów”, “Toruń pomźcimy”, “Kosze na źmieci, czapki na głowy” – czytała Chemiczka przeglądając kolejne fotografie.
- Bardzo dobre – ocenił zaglądający jej przez ramię Wuefista. – Krótkie, treściwe, bardzo dobre.
Chemiczka spojrzała na niego z politowaniem. A potem ze współczuciem na Polonistkę.
- Biedactwo – westchnęła i delikatnie poklepała ją po ramieniu.
- Ale o co chodzi? – nie rozumiała Sekcja Propagandy – owszem, jest troszkę krzywo, ale to dlatego, że było ciemno...
- Troszkę krzywo?! – zagrzmiał, z konieczności szeptem, Fizyk. – Rence?! Pomźcimy?! Źmieci?! Cóż to ma, do diaska,  znaczyć koleżanko?!
- Ja nie wiem... nie rozumiem... ja się starałam... – usta Polonistki wygięły się w malowniczą podkówkę.
- Jak można zrobić tyle błędów ortograficznych w kilku krótkich zdaniach? – zdziwił się Anglista, do którego dopiero teraz dotarły zrobione przez Fizyka zdjęcia.
Wszyscy zaczęli mruczeć z oburzeniem. Szczególnie Wuefista, który zorientował się poniewczasie jak bardzo się wygłupił. Polonistka szlochała.
- Koleżanko – Fizyk gwałtownym ruchem uciszył zebranych – czekamy na wyjaśnienia.
- Bo ja... ja... – jąkała się zapłakana specjalistka od propagandy – ja jestem dyslektyczką!
Zebranym opadły ręce.
- A co z Sekcją Perswazji Bezpośredniej? - Matematyk podjął desperacką próbę zmiany tematu.
O dziwo, udało się. Wuefista, który wymyślił niebanalną nazwę sekcji i który dowodził należącym do niej Anglistą, napęczniał lekko z dumy i zaczął meldować:
- Podjętych akcji - siedemnaście. Skutecznych – szesnaście...
- To znaczy, że co? – Chemiczka miała brzydki zwyczaj przerywania innym w połowie zdania.
- To znaczy, że wlazłem w psią kupę, pośliznąłem się i wpadłem do stawu. Kolega musiał mnie ratować a obiekt w tym czasie zdołał uciec – wyjaśnił lekko zażenowany Anglista.
Znowu zapanowało niezręczne milczenie. Fizyk, który niejedno już zebranie prowadził, doszedł do wniosku, że nadeszła już pora na jakieś podsumowanie.
- Myślę, proszę koleżeństwa, że wszyscy zaczynamy już zauważać pewne skutki działalności naszej organizacji.
- Uczniowie przestali klepać mnie po pupie – wyrwało się Katechetce.
Pozostali spojrzeli na nią zastawiając się czy to co słyszeli w jej głosie to była ulga, czy też może raczej żal.
- No tak... o czym to ja... aha! W czasie zajęć panuje cisza...
- I nie mówią już: “choć do nas maleńka, zrobimy ci dobrze” – nie wiadomo czy Katechetka mówiła do wszystkich, czy tylko do siebie.
- ...na przerwach jest spokój... – kontynuował Fizyk.
- A Mietek z trzeciej LO nie rozpina już spodni na lekcjach i nie...
- Tak czy inaczej – Fizyk postanowił zignorować wyznania młodszej koleżanki – jeśli nawet uczniowie nas nie szanują, to przynajmniej zaczęli nas się bać. A raczej boją się tajemniczych “Mścicieli”. Co w sumie – zarechotał cichutko, ale jakoś tak złowieszczo – na jedno wychodzi. Oby tak dalej. Dziś Mrągowo. Jutro cała Polska. Pojutrze cały świat!
***
Niektóre zioła zbierane przy pełni księżyca mają przedziwne, magiczne wręcz właściwości. Beerwoman przeczytała o tym w jakiejś durnej książce o czarownicach. Łaziła teraz na czworakach po lesie i zrywała różne chwasty w nadziei, że któryś z nich okaże się tym cholernym lubczykiem. Na ziołach nie znała się zupełnie. To znaczy znała dość dobrze jedno ziele, które okazywało się bardzo pomocne w różnych sytuacjach. Czasami było wręcz nieodzowne. Nie była jednak pewna czy w tym konkretnym wypadku będzie na miejscu.
Pełzała więc między drzewami i mamrotała pod nosem. Nie znała wprawdzie żadnych stosownych zaklęć, jednakże od chwili kiedy po ciemku wlazła w pokrzywy, klęła bez przerwy. Niby nie to samo, ale może się sprawdzi. Gdyby ktoś zapytał ją po co jej właściwie ten lubczyk, zapewne nie umiałaby odpowiedzieć. Cóż, nawet superbohaterowie mają prawo postępować czasem nieco irracjonalnie.
***
Tadeusz stał nad brzegiem jeziora i rozmawiał z drzewem. Nie pierwszy z resztą raz. Ale pierwszy raz drzewo odpowiadało. Ba, żeby tylko odpowiadało. Wrzeszczało na niego. I poniekąd miało rację.
- A gdybym tak ja podszedł do ciebie w środku nocy i zaczął sikać ci na nogę? Nie wkurzyłbyś się?
- Wkurzyłbym – odpowiedział potulnie Yabolman. Cofał się powolutku i myślał o różnych rzeczach, które robił w lesie. Było mu coraz bardziej głupio.
- Albo gdybym wziął scyzoryk i wyrył ci na zadku: “Kocham Beerwoman”, podobałoby ci się to?
- Nie podobało. – To rzeczywiście było szczeniackie zagranie, ale nie mógł się powstrzymać.
Drzewo krzyczało o ekologii, lasach tropikalnych i papierze toaletowym, ale Tadeusz już go nie słyszał. Potknął się o coś i jak długi rymnął na ziemię. Owo “coś” oblepione było błotem i kilkoma bardzo rzadkimi okazami leśnego runa, dyszało ciężko i klęło jak szewc. A przy bliższych oględzinach okazało się...
- Marysia! – zawołał Yabolman.
- Tadeusz! – zawołała Beerwoman.
Stali przez chwilę i patrzyli na siebie kompletnie zaskoczeni. A potem błyskawicznie pozbyli się krępujących ruchy ubrań i wśród pełnych zadowolenia westchnień opadli na trawę. Drzewa skromnie odwróciły wzrok. Czy co tam akurat mają drzewa.
No i już. Koniec. A gdzie w tym wszystkim science – fiction? Zapewniam Cię, że było im fantastycznie. Yaboman, zajęty bez reszty Beerwoman, nie spotkał nigdy Mścicieli. Nie wiedział nawet o ich istnieniu. Zresztą ci ostatni wkrótce zawiesili działalność. Ale pozostali czujni. Zastanów się zanim rzucisz papierową kulką w nauczyciela.

Punk Tadeusz. Epizod dziewiąty


 “Gdy Biały Wilk zginie, a to nieuniknione, wraz z nim zaginie upiorów świat” – SKAMPARARAS
Yabolman nie mógł dojść do siebie. W ogóle nie mógł się ruszyć. Nie był w stanie oderwać wzroku od ekranu telewizora. To co przed chwilą zobaczył dosłownie wcisnęło go w fotel.
Dopiero po dłuższej chwili udało mu się drżącą dłonią sięgnąć po ulubione “Łzy Sołtysa”. Kilka solidnych łyków przywróciło mu zdolność myślenia. Czy może raczej coś, co on sam uważał za zdolność myślenia. Odetchnął głęboko i zaczął nerwowo przechadzać się po pokoju. Czas mijał, a on wciąż próbował usunąć z pamięci obejrzane obrazy. Bezskutecznie.
Wiedział, jakoś podświadomie wyczuwał, że w te nieliczne noce, które będzie spędzał bez wina, samotny na swoim dmuchanym materacu, nawiedzał go będzie widok Agaty Buzek w roli księżniczki Pavetty. Przygnębiony tą koszmarną perspektywą postanowił wyruszyć w miasto.
- Połażę trochę, wypiję coś pod nocnym, pogadam z kimś – mruczał zamykając drzwi – może zapomnę.
“Pod Kasztanem” kilku miejscowych żuli żywo komentowało najnowsze posunięcia rządu. Oceniali postępy reformy zdrowia, omawiali problemy restrukturyzacji górnictwa, wytykali rażące błędy w strukturze ubezpieczeń społecznych. I nie używali przy tym więcej niż trzech wyrazów. No, może czterech.
Tadeusz, który nie lubił dyskutować o polityce, spakował swoje wina do plecaczka i poczłapał do parku. Lubił to miejsce. Nawet w samym środku upalnego, letniego dnia panował tu półmrok i przyjemny chłodek. Ćwierkały ptaki, brzęczały owady. Relaks i ekologia. Fajnie. A w nocy spokój i cisza. Czasami tylko przerywana przyspieszonymi oddechami jakiejś bezdomnej pary.
Usiadł na swojej ulubionej, ukrytej w najgęstszych chaszczach, ławeczce i pogrążył się w zadumie. Sącząc bez pośpiechu wino, myślał o najgorszej od czasu “Conana Niszczyciela” próbie przeniesienia literatury fantasy na ekran. Myślał też o tym, że ani najlepiej przeprowadzona akcja marketingowa, ani największy nawet szum medialny, nie jest w stanie zrobić z pospolitego gniota serialu wszechczasów. Myślał również o tym, że nie opłacił abonamentu telewizyjnego i narastało w nim przekonanie, że postąpił słusznie.
W pierwszej chwili nie zwrócił uwagi na sapanie, które nagle rozległo się za jego plecami. W końcu sapanie słyszał tutaj dość często. To jednak nie było miłosne. Brzmiało raczej groźnie. Błyskawicznie odwrócił głowę. To znaczy zrobił to na tyle szybko, na ile pozwalały mu wypite do tej pory bałagany. Przeciętny ślimak byłby z niego dumny. To co zobaczył powinno zmrozić mu krew w żyłach. Ale w żyłach Yabolmana niewiele było krwi, a alkohol podobno nie zamarza. Dlatego spokojnie przyglądał się zbliżającemu się ostrożnie “czemuś”. “Coś” było niewielkie i kudłate. Trochę przypominało idącą na tylnych łapach Lassie, ale miało zdecydowanie dłuższe zęby. Nie wspominając o potężnych, zakrzywionych pazurach.
- Co ty jesteś? – spytał nieco bełkotliwie Igrek. “Coś” zawyło przeciągle i spojrzało na niego przekrwionymi oczami.
- Jestem strzygą – odpowiedziało nieprzyjemnym głosem. W równie przekrwionych oczach Tadeusza pojawił się lęk.
- O nie, tylko nie to! Nie dam się ostrzyc – z pewnym trudem wstał z ławki i rzucił się do panicznej ucieczki.
Nie uciekł daleko. Po dwóch krokach nogi odmówiły mu posłuszeństwa i runął na trawę. Bezsilnie patrzył na zbliżającego się potwora. Powoli docierało do niego, że może chodzić o coś więcej niż prosty zabieg fryzjerski.
Ociekające śliną kły powoli sięgały do jego gardła. Poczuł na twarzy cuchnący oddech bestii. W tym samym momencie strzyga poczuła oddech Yabolmana. Mając takie pazury, nie powinna próbować zatykać nosa.
- Chyba sięgnęła do mózgu – stwierdził Yabolman. I urwał mu się film.
Obudził się rano rześki i wypoczęty. Ze zdziwieniem popatrzył na leżące tuż obok ciało.
- Biedny piesek – pomyślał – ciekawe co mu się stało?
Westchnął ciężko i ruszył w stronę najbliższego monopolu. Skończyło się wino i trzeba było temu jakoś zaradzić.
* * *
Mijały tygodnie. Yabolman oglądał kolejne odcinki serialu i cierpiał. Cierpiał bo nie wiedział dlaczego właściwie ogląda te koszmarki.
Jako zatwardziały heteroseksualista (obecnie, z powodu Marysi, w stanie spoczynku) nie czuł drżenia łydek patrząc na poznaczony bliznami tors Geralda Żebrowskiego. Jego łydki pozostawały w bezruchu nawet na widok daleko doskonalszego torsu Yennefer.
Czemu więc spędzał godzinę tygodniowo wpatrzony w szklany ekran?
Było to jedno z wielu pytań, na które nie potrafił znaleźć odpowiedzi. To rodziło frustrację. Gdyby już nie pił, pewnie by zaczął. Otworzył kolejną butelkę swego najnowszego odkrycia. Zupełna nowość na rynku. Wino truskawkowe z ekstra dużymi kawałkami owoców. Pyszności. Trzy minuty później wyszedł z domu i dziarskim, choć nieco chwiejnym krokiem ruszył w stronę lasu. Po drodze zaszedł do czynnego całą dobę sklepu.
Nie wykluczone, że po bułkę.
* * *
Tadeusz nie bardzo wiedział jak rozmawiać z rusałkami. Skąd miał wiedzieć. Nigdy przedtem nie spotkał rusałek. Dlatego teraz siedział i bez słowa gapił się jak tańczą wkoło niego. Było ich siedem. Wszystkie wysokie i smukłe. I wszystkie golusieńkie. Nie dorównywały co prawda Beerwoman pod żadnym względem, ale i tak było na co popatrzeć.
Patrzył więc i starał się nie zapominać o oddychaniu. Próbował też przypomnieć sobie co jego sąsiad, stary Błażej, opowiadał o rusałkach. Mazurzył straszliwie i trudno było w ogóle zrozumieć co mówi, ale generalnie chodziło chyba o to, że są niebezpieczne. Tylko co one mogły mu zrobić? Widział przecież dokładnie, że były bezbronne. Pląsały i chichotały, zerkały też od czasu do czasu zalotnie i uśmiechały się. Być może uwodzicielsko. Czas mijał.
Yabolman kończył właśnie trzecie winko, kiedy rusałki przerwały swój taniec i zdyszane osunęły się na trawę. Zaczęły rozmawiać. Miały bardzo przyjemne dla ucha głosy. Język, którego używały, przypominał trochę węgierski i zapewne właśnie dlatego był zupełnie niezrozumiały dla siedzącego wciąż pośrodku kręgu mężczyzny.
A szkoda. Mógłby się bowiem dowiedzieć wielu ciekawych rzeczy o rusałkach. Przede wszystkim wcale nie pochodziły z Rosji.  I były groźniejsze niż przypuszczał.
- Co za cholerny głupek – mówiła pierwsza z nich – półtorej godziny tańca, a on ani drgnął. Żadnej reakcji. Może to jakiś pedał?
- Drgnął, drgnął – zaprzeczyła druga. – I to kilka razy. Wiem co mówię, patrzyłam na jego spodnie. I u nich nie mówi się teraz pedał, tylko homoseksualista. Nienawidzi się tak samo, ale lepiej brzmi.
- Mniejsza o to. Musimy postanowić co z nim zrobimy. Według naszego prawa nie możemy go ruszyć, dopóki go nie uwiedziemy. A to kołek, nie facet.
- Chrzanić prawo. Nikt od lat nie przyszedł do tego lasu. Jestem zbyt głodna, żeby mu odpuścić. Bierzemy go.
Chwyciły złojonego jak szpadel Tadeusza i ciężko sapiąc pod jego, nie małym w końcu ciężarem, zniknęły w gęstwinie.
* * *
Beerwoman martwiła się. Był środowy wieczór, a Yabolman nie poprosił jej jeszcze w tym tygodniu o rękę. Lubiła go bardzo. Świetnie czuła się w jego towarzystwie. Ale podświadomie podejrzewała, że to nie ręka jest obiektem jego pragnień. Odrzucała więc systematycznie jego oświadczyny. Teraz obawiała się, że uczyniła to o jeden raz za dużo.
- To nie możliwe żeby zrezygnował – myślała idąc do jego mieszkania. Było puste. Na kilku stojących w kuchni butelkach winka osiadła cieniutka warstewka kurzu. Przeraziła się. Jeśli w domu Tadeusza kurzyło się wino, on sam najprawdopodobniej nie żył. Albo przynajmniej znajdował się w ciężkich opałach.
- Muszę go odnaleźć – postanowiła. – żywego lub martwego. Wolałabym żywego.
Obejście miasta nie trwało długo. Mrągowo nie jest duże. Gorzej było z okolicznymi lasami. Było w nich wiele miejsc, w których uwielbiał, jak sam mawiał, kontemplować naturę. A trudno przecież o coś bardziej naturalnego niż owocowe wino. Dopiero nad ranem dotarła na polankę nad jeziorem, na której ćwiczył pierwsze loty. Tam właśnie znalazła puste butelki. To utwierdziło ją w przekonaniu, że stało się coś złego.
Yabolman nigdy i nigdzie nie porzucał opróżnionych flaszek. Uważał to za niepotrzebną rozrzutność. Rozejrzała się uważnie w poszukiwaniu jakichkolwiek śladów. W nadbrzeżnym piasku wgłębienia pozostawione przez glany były aż nadto wyraźne. Ale oprócz nich dostrzegła również odciski bosych stóp. Drobnych stóp. Stópek właściwie. Kobiecych? Wyglądało na to, że kilka bosych osób...
Oby nie kobiet. Bo jeśli nie nosiły butów, równie dobrze mogły nie mieć na sobie niczego. Czym prędzej odegnała od siebie wizję Yabola pośrodku gromady napalonych nagusek. Oczywiście, że napalonych. To przecież bardzo atrakcyjny mężczyzna. A więc, kilka bosych osób krążyło dokoła siedzącego Igreka, a potem pobiegło w głąb lasu.
Beerwoman, nie zastanawiając się długo, podążyła za śladami. Przez kilka godzin przedzierała się przez chaszcze. Już dawno straciła poczucie kierunku. Nie straciła jednak poczucia misji i ono właśnie popychało ją wciąż do przodu. Nagle, gdzieś w pobliżu, rozległ się znajomy głos.
- Wszyscy pokutujemy... – zabrzmiało zupełnie niedaleko.
- To on. Tylko Yabolek potrafi tak wrzeszczeć – pomyślała Marysia i natychmiast skierowała się w stronę, z której dobiegało przeraźliwe wycie.
- ...za to, że żyjemy – nikt, z wyjątkiem Yabolmana nie nazwałby tych dźwięków śpiewem. Chociaż, z drugiej strony, niewielu było takich, którzy w jego obecności odważyliby się nazwać je inaczej.
Beerwoman widziała już wyraźny prześwit pomiędzy drzewami. Z trudem pokonała ostatnie stojące jej na drodze krzaki i stanęła jak wryta. Widok był naprawdę porażający.
Tadeusz siedział na środku polany oparty plecami o pień wielkiego dębu i darł się bez opamiętania. Po całej polanie walały się butelki. Butelki te były w większości puste. Czego nie można powiedzieć o zalegających pomiędzy nimi rusałkach. Te sprawiały raczej wrażenie zatankowanych do pełna. Niektóre z nich zachowały jeszcze resztki świadomości i z pijackim entuzjazmem wtórowały Yabolmanowi.
- Piję żeby paść, padam żeby wstać, wstaję żeby pić – stare piosenki Sedesu niosły się echem po lesie.
- Marysiu – zawołał Igrek, który jako pierwszy dostrzegł przybyłą – Marysiu, kocham cię.
A potem, tradycyjnie już, urwał mu się film. Półprzytomne rusałki zaczęły pełznąć w kierunku Beerwoman.
* * *
Yabolman i Beerwoman siedzieli na molo. Pili swoje ulubione trunki i rozmawiali. To znaczy, mówiła głównie Marysia. Tadeusz słuchał uważnie, potakując lub zaprzeczając od czasu do czasu.
- Rozmawiałam ze starym Błażejem. Opowiedział mi to i owo o rusałkach. Miałeś, jak zwykle zresztą, więcej szczęścia niż rozumu, Jabolku.
- Ba!
- Wiesz, one potrafią wyssać z człowieka duszę.
- Hę? – Igrek był materialistą z krwi i kości. I nigdzie między tą krwią i tymi kośćmi nie było miejsca na duszę.
- Oj, przestań. Wiesz o czym mówię. Każdy człowiek ma jakieś pragnienia, marzenia, ukryte myśli, z których czasami nawet sam nie zdaje sobie sprawy. Nawet ty. I tym właśnie żywią się rusałki.
- Aha.
- No a ty ciągle masz pragnienie. Stale cię suszy. Ledwo cię, że tak powiem, napoczęły i musiały przestać, bo też zaczęło je suszyć. I prawdopodobnie nie prędko przestanie.
- No.
- Muszę przyznać, że kiedy tak zbliżały się do mnie, nieźle się wystraszyłam. Ale na szczęście nie zrobiły mi krzywdy.
- Nie?
- Zdążyły też skosztować twojego drugiego wielkiego pragnienia. – Beerwoman zarumieniła się po czubeczki kształtnych uszu. – I wiesz, były całkiem milutkie.
* * *
Tadeusz wchłonął właśnie cotygodniową dawkę “Wiedźmina”. Nie smakowało. Nie mogło smakować.
- Zanim zaczęli kręcić, powinni byli przeczytać książkę – stwierdził.
Czknął delikatnie, osmalając nieco ścianę nad telewizorem. Ze współczuciem pomyślał o tych, którzy oglądali to na trzeźwo. Z każdym odcinkiem było coraz gorzej. Wyobraźnia pisarza najwyraźniej przerastała możliwości filmowców.
Magia nie mieściła się w dziurawych jak rzeszoto ramach scenariusza. Wyciekała. Coraz więcej dziwnych zjawisk miało miejsce w Mrągowie i okolicach. Ale z tego akurat Yabolman nie do końca zdawał sobie sprawę.
Nie wiedział na przykład, że zabawiając się po pijaku pluciem do celu, spalił przypadkiem ukrytego w krzakach bobołaka. Puszczając po jeziorze kaczki płytami chodnikowymi, trafił w głowę wynurzającego się właśnie utopca. Szybując w nocy nad miastem, kopnął przypadkiem przelatującego obok pod postacią nietoperza wampira. Nawet nie zauważył resztek mózgu na glanach. A gdyby zauważył? Cóż, stwierdziłby zapewne, że nie jest to najdziwniejsza rzecz jaka mu się ostatnio przytrafiła.
* * *
To była ciężka walka. Lenistwo walczyło z pragnieniem. I co dziwne – wygrywało. Yabolman nie był pracusiem. Ale bardzo rzadko osiągał taki stan, że nie chciało mu się nawet iść po następne winka. A teraz właśnie osiągnął. Choć nie był z tego osiągnięcia specjalnie dumny. Leżał na trawie i patrzył na jezioro.
Bezmyślnie.
Widział łyskę i perkoza. I dwa łabędzie. I płynącą ku brzegowi butelkę. Po jeziorze zawsze pływało więcej butelek niż ptaków, ta jednak, w odróżnieniu od innych, wyglądała na pełną. Kiedy osiadła na płyciźnie, Tadeusz wstał. Niechętnie, ale jednak. Po chwili trzymał ją w ręku i oglądał ją z zaciekawieniem. Była inne niż te, z którymi stykał się do tej pory. Przede wszystkim nie miała kapsla, tylko korek. Solidnie zalakowany, z odciśniętą na wierzchu dziwną pieczątką.
- Specyficzna akcyza – pomyślał Igrek.
We flaszce coś było. Ale brak etykiety uniemożliwiał identyfikację zawartości. Yabolman zaczął więc zdłubywać lak.
Nie trwało to długo. Kiedy tylko odłamał kawałek pieczęci, butelka wypadła mu z ręki. Żeby tam wypadła. Wyrwała się z silnym szarpnięciem. Korek wyskoczył i z głośnym puknięciem uderzył Tadeusza w czoło. Stracił na krótką chwilę przytomność, a kiedy ją odzyskał z butelki wydobywały się kłęby błękitnego dymu. Dym ten przybrał kształt olbrzymiego mężczyzny i delikatnie kołysząc się na wietrze zawisł nad lekko przymroczonym miłośnikiem winek.
- Kim ty, cholera, jesteś? – spytał Yabolman i masując rosnącego szybko nad prawym okiem guza, dorzucił z wyraźną niechęcią – szlag by cię trafił, łachmyto.
Zagrzmiało, błysnęło i dziwna postać zniknęła. Tadeusz podejrzliwie obwąchał pustą już butelkę.
- Tak to jest, kiedy wino za długo leżakuje – mruknął. I ruszył w stronę miasta. Kupi pewnie kilka winek. Świeżutkich. Z krótkim okresem przydatności do spożycia. Takich, jakie jeszcze nigdy go nie zaatakowały.
* * *
W sumie trochę szkoda. To był najprawdopodobniej ostatni prawdziwy dżin na świecie. Można było załatwić kilka spraw. A tak co? Dalej wybory co cztery lata. Na wszelki wypadek rozglądajcie się uważnie, kiedy będziecie gdzieś nad wodą. Tylko uważajcie na korek. I starajcie się być grzeczni.

Punk Tadeusz. Epizod ósmy


„Pierdolona era techno” – THE ANALOGS
Rok 2437. No, może 2438. Druga połowa września.
Ramones przedzierał się z trudem przez krzaki. Jeszcze tylko dwa, najwyżej trzy kilometry i będzie bezpieczny.
Wyprawa po baterie do jedynego w osadzie boomboxa trwała dłużej niż się spodziewał. Stary Motorhead będzie wściekły. Zawsze powtarzał, że podobne eskapady to niepotrzebne ryzyko. Niepotrzebne! Dobre sobie. Wystarczyło popatrzeć na twarze ludzi, którzy gromadzili się wieczorem przy rozklekotanym pudle by posłuchać którejś z nielicznych ocalałych płyt. Był to widok wart każdego ryzyka.
A piękna Nirvana? Może wreszcie zwróci uwagę na beznadziejnie zakochanego młodzieńca. Gdyby nie orzechowe oczy Nirvany... Gdyby nie jej wspaniałe piersi, ledwo mieszczące się w kaftaniku z króliczych skórek... Gdyby nie kształtna pupa kołysząca się uwodzicielsko przy każdym kroku...
Ramones przystanął oddychając ciężko. Nie ma co ściemniać, gdyby nie wszystkie te cudowności w ogóle nie ruszałby się z wioski. Spojrzał na niebo ledwo widoczne pomiędzy koronami drzew. Zmrok zapadał szybko. Zbyt szybko.
- Cholera, nie zdążę przed nocą do rezerwatu – pomyślał.
Black Sabbath, który bez przerwy, choć nieudolnie składał rymy, zwykł mawiać: “Gdy cię w lesie noc pochwyci, pilnuj dobrze swojej rzyci”. Nie zdążył wytłumaczyć co właściwie miał na myśli. Nikt go nie widział od czasu, kiedy nie wrócił przed zmrokiem do osady.
Zdyszany Ramones dotarł na skraj ogromnej polany. Przypomniał sobie inną rymowankę Black Sabbatha: “Jeśliś wlazł na polanę, masz kolego przejebane”. Prawie każdy rymował lepiej niż poczciwy Black Sabbath, ale doprawdy niewielu mogło mu dorównać w wulgaryzmach.
Ramones wiedział, że powinien iść dookoła, ale straciłby w ten sposób mnóstwo czasu, a  czasu akurat zdecydowanie mu brakowało. Wybiegł na otwartą przestrzeń. Był w połowie drogi, minął wielki dąb i już miał odetchnąć z ulgą, gdy ktoś włączył ukryty w krzakach olbrzymi reflektor. Polanę zalało rzęsiste światło. Gęsta sieć spadła na głowę młodego myśliwego. Rozległy się okrutne śmiechy.
- Technole. Już po mnie – stanął jak wryty i czekał na projekcję.
Całe jego krótkie życie powinno mu teraz przemknąć przed oczami. I rzeczywiście przeleciało. Nie przed oczami wprawdzie, ale nad głową. I nie życie, tylko jakby wielki, czarny nietoperz. Musnął głowę Ramonesa skórzanymi skrzydłami i wyrżnął w pień drzewa. Spętany siecią chłopak nie mógł się odwrócić. Poczuł tylko woń sfermentowanych poziomek i usłyszał schrypnięty głos:
- Padnij mały!
Przykucnął. Kula ognia przypaliła mu nieco włosy i pomknęła w stronę reflektora. Rozległ się brzęk tłuczonego szkła. Płonący Technole biegali pomiędzy drzewami bezskutecznie próbując zdławić pełgające wesoło płomienie.
- Nieźle podjarani, co? To ta chora muzyka tak na nich działa – schrypnięty głos zabrzmiał tym razem tuż przy uchu Ramonesa. Delikatne dmuchnięcie przepaliło oka sieci.
- Spadaj do domu, mały – szepnął tajemniczy wybawca. Nie musiał dwa razy powtarzać.
***
- Nie znam imienia mojego wybawcy – opowiadał Ramones zgromadzonym przy ognisku współplemieńcom.
- Nie wiem jak wyglądał. Uratował mi życie, a ja mu nawet nie podziękowałem – zakończył ze smutkiem. Otoczył ramieniem siedzącą obok Nirvanę.
- Oto skutki szczeniackiej brawury – Motorhead uwielbiał, jak to nazywał,  nauczać.
Pozostali mieszkańcy wioski nazywali to zrzędzeniem. Tak czy inaczej był w tym naprawdę świetny i nie zamierzał przepuścić idealnej okazji do wygłoszenia kilku złotych, lub chociażby pozłacanych myśli. Na szczęście jego żona, Metallica, nie pozwoliła mu się rozkręcić:
- Och, dajże spokój. Najważniejsze, że przeżył. I że przyniósł baterie. Ty Motorhead potrafisz tylko marudzić. Opowiadałeś kiedyś, że można znaleźć baterie w królikach. W tych, no jak im tam... W dziuraselach. Wypatroszyłam setki królików. I co? Gówno. Kolejna durna legenda...
- Jest też inna legenda – odezwał się nagle Exploited – o niezwyciężonym wojowniku...
Wszyscy ucichli. Exploited, miejscowy szaman i uzdrowiciel, cieszył się powszechnym szacunkiem. Odzywał się rzadko, ale kiedy już mówił, warto było posłuchać.
- Nadszedł dzień, w którym Mick Jagger wyniesiony na scenę, ujrzał przed sobą pusty stadion. W sieci sklepów Empik-u pojawiła się nowa płyta Budki Suflera. Światową prasę obiegła informacja o kolejnej reaktywacji Sex Pistols. W tym dniu umarł rock’n’roll.
Legiony Technoli wyległy z dyskotek na ulice. Zburzono ostatnie niezależne wytwórnie. Giganci rynku muzycznego już dawno wydawali tylko kompakty z “jedynie słuszną” muzyką. Miliony płyt kapel rockowych trafiły pod gąsienice olbrzymich buldożerów. W miastach, miasteczkach, w najmniejszych nawet wioskach, słychać było jedynie nienawistne, mechaniczne dźwięki.
Nastała Era Techno.
Nie wszyscy jednak potrafili przystosować się do nowej rzeczywistości. Znaleźli się muzycy, którzy nie wypuścili z rąk instrumentów. Grali w barach, na ulicach, grali wszędzie. Lecz coraz mniej było takich, którzy chcieli słuchać żywej muzyki. Zespoły znikały jeden po drugim. Pozostali tylko najbardziej wytrwali. Ci zginęli ukrzyżowani na tętniących najohydniejszym techno głośnikach. Niedobitki niepokornych zamknięto w rezerwatach. To nasi przodkowie. Poddali się, by ocalić pamięć tych, których imiona nosimy, wielkich artystów rocka. Pamięć ta trwa w nas i trwać będzie w naszych dzieciach i wnukach. Po kres świata...
- ...i o jeden dzień dłużej! – krzyknęli chórem zgromadzeni przy ognisku.
Exploited milczał zapatrzony w ogień. Po chwili podjął opowieść.
- Nie mamy instrumentów. Nie mamy prądu, a przecież rock’n’roll nie może istnieć bez dźwięku elektrycznej gitary, bez owych trzech magicznych akordów... Technole odebrali nam wszystko. Pozostał nam tylko stary boombox, do którego baterie zdobył Ramones.
Dzięki niemu znowu będziemy mogli posłuchać tych kilku dźwięków, które podtrzymują w nas nadzieję, że być może kiedyś jeszcze odmieni się nasz los.
Z tej właśnie nadziei zrodziła się przed wiekami Legenda. Legenda ostatniego wojownika. Pojawia się On czasami, kiedy któryś z nas rozpaczliwie potrzebuje pomocy. I pomaga. To dla niego właśnie przechowuję w swojej chacie kilka odziedziczonych po moich poprzednikach butelek. Nie wiem co zawierają, ale strzegę ich od lat i przekażę następcom. Być może kiedyś okażą się potrzebne.
- Być może wcześniej niż myślisz – rozległo się gdzieś w ciemnościach.
Ramones poderwał się na równe nogi.
- To on! To ten głos! To mój wybawca!
- Nie inaczej, mały – w kręgu rzucanego przez ognisko światła pojawił się...
Nie można pomylić go z kimś innym. Znoszone glany, poprzecierana ramoneska, wytarte dżinsy, irokez.
- Wieczny Wojownik –szepnął Exploited.
- Gówno tam, wojownik. Tadeusz jestem – wychrypiał przybysz. – Przyszedłem po winko.
Yabolman nie zabawił długo w wiosce. Wypił, co było do wypicia, pogadał ze starszyzną i stwierdził, że musi spadać.
- Wiecie, jest jeszcze kilka rezerwatów i kilku narwanych młokosów, którzy mogą potrzebować mojej pomocy. Obowiązki wzywają. Życie, niestety, jest nowelą. Bywajcie.
Zataczając się lekko zniknął w ciemnościach. Słychać było jak przeklina obijając się o drzewa.
- Był na koncercie Dezertera – młodziutki Dezerter westchnął z podziwem. – to przecież musiało być kilka wieków temu. Jak to możliwe, że on wciąż żyje?
- Jak to: jak? – dobiegło z oddali – PUNKS NOT DEAD!!!

Punk Tadeusz. Epizod siódmy


 “Żondzi xionc” – BRYGADA KRYZYS
Wyluzowany i całkowicie zadowolony z siebie i ze świata Yabolman przelatywał powolutku nad miastem. Tak, tak Drogie Dzieci - przelatywał. Bowiem dzięki uporowi oraz ciężkiej, systematycznej pracy nauczył się w końcu latać. Patrzył na malutkie figurki mieszkańców Mrągowa. Machali rękami i wołali coś do niego. On także machał i uśmiechał się do nich życzliwie.
- Kochają mnie, – myślał rozczulony – kochają za to wszystko co dla nich zrobiłem. Jestem ich bohaterem.
Ze wzruszenia zaschło mu w gardle. Wylądował lekko obok całodobowego monopolu “Pod Kasztanami” i wszedł do środka. Kolejka była dość długa, jak to w monopolowym. Ale, że w pełni profesjonalna obsługa uwijała się jak w ukropie, nie zabawił w sklepie dłużej niż kwadrans. Dlatego zdziwił się, kiedy wychodząc zobaczył zgromadzony na chodniku tłum. Gromadę milczących ludzi, których średni wiek oscylował w okolicach siedemdziesiątki i których zacięte miny nie wróżyły niczego dobrego.
- Oni chyba nie czekają na autografy – stwierdził Tadeusz.
I miał rację. Stojący przed innymi mężczyzna... Prawdopodobnie mężczyzna. Miał wąsy i brodę. Był łysy. No i nie miał biustu. Tadeusz widywał wprawdzie kobiety, u których występowały podobne cechy, ale nigdy wszystkie trzy równocześnie. A łysy, bezbiustny brodacz miał na sobie długą, czarną suknię. Bardzo mylącą.
- To sutanna – rozpoznał po chwili Yabolman i odetchnął z ulgą – ksiądz nie pozwoli zrobić mi krzywdy.
Jednakże już po chwili okazało się, że nie miał racji. Ksiądz, prawdopodobnie proboszcz jednej z siedmiu miejscowych parafii, postąpił dwa kroki w jego stronę, uniósł nad głowę olbrzymi krucyfiks i zawołał wdzięcznym altem:
- Apage Satanas!
- Słucham? – Tadeusz nie rozumiał. Jak już wspomniano, był to stan dla niego dość częsty. I niestety następował z reguły w najmniej odpowiednich chwilach. Ot, chociażby takich jak obecna.
- Zgiń, przepadnij siło nieczysta! Śmierdzący siarką pomiocie szatana! Albo i nawet sam szatanie! Antychryście wcielony!
- Słucham? – do Yabolmana nadal nie bardzo docierało, co się dzieje. – O co właściwie chodzi?
- Nie słuchajta go ludziska! – wrzasnęła jedna ze staruszek – Będzie mamił! Brać piekielnika!
Przepełniony miłością bliźniego i tolerancją tłum zawył dziko, choć nieco astmatycznie. Powolutku, stękając i utykając, starsi ludzie ruszyli na Igreka. Ten nie czekał na dalszy rozwój, nieprzyjemnej w końcu sytuacji, tylko poderwał się do lotu i błyskawicznie zniknął w chmurach.
Minął tydzień. Niecały. Właściwie minęło niewiele więcej niż pół tygodnia. Krótko mówiąc, pięć dni później, Tadeusz ciągle ukrywał się w lesie. W przytulnej, choć niezbyt obszernej ziemiance, zwanej pieszczotliwie “Kwaśną Dziurą”. Beerwoman systematycznie dostarczała mu świeże wino i świeże informacje. Nie było dobrze. Poszukiwania diabelskiego pomiotu wciąż trwały. Doszło nawet do kilku przypadkowych kamienowań. Na szczęście bez ofiar śmiertelnych. Starsi ludzie mają wiele uporu, ale niewiele siły.
- Łatwo się z tego nie wykręcisz Jabolku – Marysia sprawiała wrażenie naprawdę zatroskanej.
- Jakoś to będzie – Tadeusz zgrywał chojraka. – Wiesz, jakieś modlitwy, jakieś egzorcyzmy, nie będę więcej latał nad miastem i wszystko wróci do normy.
- Wątpię. Staruszkowie od wczoraj gromadzą chrust na placu. Ułożyli już całkiem spory stos.
- Jak to stos?! Jaki stos?! Przecież te czasy dawno minęły. Kościół przeprosił...
- Za ciebie pewnie też przeprosi, jakby co. Ale czy to coś zmieni?
- MASZ RACJĘ. WTEDY BĘDZIE JUŻ ZA PÓŹNO NA ZMIENIENIE CZEGOKOLWIEK – dodał Głos.
Yabolman podskoczył gwałtownie, uderzając głową o sufit ziemianki. Jęknął cicho, odruchowo i całkiem niepotrzebnie rozejrzał się dokoła, a potem opadł na rozłożony pod ścianą materac i sięgnął po wino.
- No proszę, któż to do nas wrócił? – to chyba miało brzmieć ironicznie. Zabrzmiało raczej płaczliwie. – Czy to aby nie ten sam Głos, przez który siedzimy po uszy w gównie...
- Ja właściwie nie siedzę w gównie – wtrąciła Beerwoman – ja jestem tutaj tylko dla towarzystwa.
- I z sympatii... – dodała po krótkiej chwili, rumieniąc się nieco.
- O zdrajczyni – pomyślał Tadeusz. – Jaka ona śliczna z tym rumieńcem.
- SPOKOJNIE – Głos postanowił chyba przejąć kontrolę nad sytuacją – YABOLMANIE MILCZ, ZANIM OBRAZISZ JEDYNĄ KOBIETĘ, KTÓRA CIĘ..., KTÓRA CZUJE DO CIEBIE SYMPATIĘ I JEDYNY GŁOS, KTÓRY MOŻE CIĘ WYCIĄGNĄC Z TEGO, JAK TO POETYCKO UJĄŁEŚ, GÓWNA. BYĆ MOŻE JEST TROCHĘ MOJEJ WINY W TYM, ŻE ZNALAZŁEŚ SIĘ W TAK OPŁAKANEJ SYSTUACJI...
- Trochę twojej winy? – Igrek nie mógł się powstrzymać. – Trochę?
- Och, bądźże cicho marudo – Marysia tupnęła nogą – posłuchajmy co Głos ma do powiedzenia.
- Ona na mnie krzyczy – zdziwił się w duchu Yabolman.
– A mnie się to podoba. – zdziwił się jeszcze bardziej i dodał swoim zwyczajem – Życie, kurwa, jest nowelą.
- DACIE MI DOKOŃCZYĆ, CZY MOŻE WOLICIE TKWIĆ W TEJ ZIEMIANCE DO USRANEJ ŚMIERCI – Głos się zniecierpliwił – YABOLMANIE, SKORO NIE DOPUSZCZASZ MNIE DO GŁOSU... HE, HE, HE, CAŁKIEM ZGRABNA GRA SŁÓW. DOPUŚCIĆ GŁOS DO GŁOSU. SKORO CIĄGLE MI PRZERYWASZ, NICZEGO WIĘCEJ SIĘ NIE DOWIESZ. WRACAJ TERAZ DO MIASTA, RESZTĄ JA SIĘ ZAJMĘ.
Dotarcie do miasta zajęło Yabolmanowi trzy godziny. Trzeba przyznać, że nie spieszył się przesadnie. Był zły na Głos, że nie zdradził mu jak zamierza go ratować. Był zły na siebie za to, że zdenerwował Głos. Był też zły na Marysię. Nie bardzo wiedział za co, ale na nią złościł się najbardziej.
Patrol Antysatanistyczny zdybał go już na rogatkach. Tadeusz nawet się nie bronił. Nie chciał zrobić krzywdy sympatycznym skądinąd staruszkom. Potulnie dał się prowadzić na centralny plac Mrągowa i czekał na interwencję Głosu. Dał się przywiązać do pala na szczycie potężnego stosu. Wysłuchał długiego kazania księdza odzianego w bogate, odświętne szaty. Lecz kiedy ten zaczął się do niego zbliżać z zapaloną pochodnią, poczuł lekkie zaniepokojenie. Gdzie jest Głos? Płomień pochodni już prawie dotykał nasączonego naftą chrustu, kiedy nad placem rozległo się gromkie:
- ZAPRAWDĘ POWIADAM WAM, ODSTĄPCIE TEGO CZŁEKA, ALBOWIEM W NICZYM ANI WAM, ANI MNIE NIE ZAWINIŁ.
Tłum zafalował, zaszemrał a potem padł na kolana. Sztuczne szczęki posypały się na asfalt. Wiele osób zemdlało, ci którzy zachowali przytomność płakali. Klecha wzniósł ręce ku niebu i drżącym głosem zapytał:
- Kim jesteś?
- JESTEM KTÓRY JESTEM. UWOLNIJCIE TEGO CZŁOWIEKA, ALBOWIEM JEST MI ON SZCZEGÓLNIE MIŁY. PRZEZE MNIE ZOSTAŁ NAMASZCZONY I POD MOJĄ JEST OPIEKĄ. SŁUCHAJCIE GO I POMAGAJCIE MU WE WSZYSTKIM.
Po kwadransie było już po wszystkim. Dziesiątki staruszków, śpiewając religijne pieśni rozchodziło się do domów. Tadeusz zaś postanowił wrócił do “Winnego Dołu”. Kiedy nie musiał, a tylko chciał tam przebywać, było to całkiem przytulne miejsce. No i była tam Marysia. Po drodze rozmawiał z Głosem.
- Dlaczego tak późno. Myślałem, że już po mnie.
- PRZEPRASZAM – Głos wydawał się zakłopotany – BYŁEM W TOALECIE. ZAWSZE SIĘ DENERWUJĘ PRZED PUBLICZNYMI WYSTĄPIENIAMI.
- Wiesz, tak się czasami zastanawiam, czy ty przypadkiem nie jesteś, no wiesz...
- NIE JESTEM – zaprzeczył Głos stanowczo – TO TYLKO PRZYPADKOWE PODOBIEŃSTWO.