wtorek, 9 kwietnia 2013

Moskwa – „Więc umrzyj dla świata by narodzić się na nowo, bez defektów”



Zginąć w oczyszczających płomieniach, zmienić się w garść popiołu i narodzić na nowo. Piękniejszy. Mądrzejszy. Doskonalszy.
Jednostajny bulgot i mdlący smród lejącej się z kanistra benzyny. Drżące dłonie sięgające po leżące opodal zapałki. Trzask. Cicha eksplozja.
Bogowie, jak boli. Musi boleć. Przez cierpienie ku gwiazdom. Teraz. W niebo.
Ludzka pochodnia odrywa się od mostu i z głośnym sykiem ginie w nurcie rzeki. Pozostają tylko coraz mniejsze koła na powierzchni wody i szybko rozwiewający się kłąb pary.
Budzi się w innym miejscu. W innym czasie.
Koszmarnie chuda, szeroko uśmiechnięta kobieta gładzi go delikatnie po zwęglonym policzku.
- Nie doczytałeś Feliksie, nie doczytałeś…

poniedziałek, 8 kwietnia 2013

TILT – „Runął już ostatni mur między nami. Nie mówimy ani słowa, bo tego się nie da powiedzieć słowami”



Powoli, kawałeczek po kawałeczku usuwali zaprawę spomiędzy cegieł. On od południa, ona od północy. Ona używała do tego pilniczka do paznokci. On męczył się zużytą kartą telefoniczną. Po wielu, wielu dniach ciężkiej pracy zaczęli rozbierać dzielący ich mur. I oto ujrzeli się po raz pierwszy.
Ona zobaczyła niskiego, chudego, nastoletniego rudzielca, na którego twarzy piegi walczyły o lepsze miejsca z pryszczami.
On zobaczył wielką kobietę grubo po czterdziestce, z przesadnym makijażem i nieudolnie ufarbowanymi włosami.
Stali przez chwilę bez słowa. Patrzyli tylko i myśleli o swoich marzeniach. A potem, równocześnie, westchnęli ciężko i zaczęli wstawiać na miejsce usunięte wcześniej cegły.

Noc świętojańska



Wiedźma zmrużyła kaprawe ślepia.
- Pragniesz zatem Dobrochnie lubczyku zadać, aby cię pokochała miłością prawdziwą?
Przemko zastanowił się przez chwilę.
- Tak po prawdzie, to na miłości prawdziwej zbytnio mi nie zależy. Wystarczy w zupełności, jeśli się dzisiaj wyryćkać pozwoli. Raz, czy drugi – odpowiedział zgodnie z prawdą i zgodnie ze swoimi pragnieniami.
- Albo i trzeci - dorzucił zuchowato.
- No tak… Młodość…
Wiedźma sprawiała wrażenie nieco zdegustowanej. Nie wiadomo – upadkiem obyczajów, czy samochwalstwem Przemka. Ale raczej tym drugim, bo jeśli chodzi o upadek obyczajów, generalnie nawet – o upadek wszystkiego, to rzecz ani dziwna, ani rzadko w jej fachu spotykana. W końcu – nie takich klientów miewała i trudno by ją było o jakoweś skrupuły podejrzewać. A jeśli nawet, to cóż… W końcu praca, to praca, a Przemkowa sakiewka przyjemnie ciążyła jej w dłoni i podzwaniała obiecująco.
Zakręciła się tedy po chatce i już po chwili podała chłopakowi sporych rozmiarów flaszkę.
- Masz tu tedy eliksir. Musisz jeno dopilnować, by wszystko co do kropli wypiła.
- Sporo tego. Naprawdę wszystko wypić musi?
Wiedźma popatrzyła na czerwoną, pokrytą krostami twarz młodzieńca.
- Wszystko. Koniecznie. Inaczej nie będzie z tego nic.
Przemko otworzył flaszkę i ostrożnie powąchał zawartość. Nie pachniało źle. Głównie owocami, mocno sfermentowanymi, ale swojskimi. No i trochę siarką. Ale wiadomo przecież, z gdy w grę wchodzą czary, to i woń siarki być musi.
- A kiedy już wypije, musisz wyśpiewać zaklęcie.
- Wyśpiewać?
- Ano wyspiewać – potwierdziła. – Tylko wtedy uwolni się cała moc czaru.
Kolejne kilka pacierzy zajęło wiedźmie uczenie chłopaka słów zaklęcia. Nader żmudne zajęcie, bo to i Przemko nigdy przesadnie bystry nie był, i słowa zaklęcia do prostych nie należały. Tym bardziej, że ułożono je w starym, dawno już zapomnianym języku. Dobrze chociaż, że prosta melodia łatwo wpadała w ucho i bez trudu dawała się powtórzyć. Więcej nawet, Przemkowi zdawało się, że choćby nie wiem jak bardzo się starał, nigdy już nie zdoła jej zapomnieć.
Zmierzchało, kiedy wiedźma stwierdziła wreszcie, że wszystko jest gotowe.
- Ale zadziała? Na pewno zadziała? – Dopytywał się chłopak. A wiercił się przy tym na zydelku okropnie i minę miał taką, jakby się już do obiecanego ryćkania zabierał.
- Zadziała. Już prababka mojej prababki ze sposobu tego korzystała i od tamtej pory nie zawiódł ani razu.
Uspokojony Przemko podziękował grzecznie i ruszył do wioski, gdzie pewnie zaczynała się już świętojańska zabawa. A po drodze, dla wprawy, nucił pod nosem słowa wiedźmiego zaklęcia: 
- You're My Heart, You're My Soul.

niedziela, 7 kwietnia 2013

Brygada Kryzys – „Radioaktywny blok”



Trzymam w dłoniach metalowy kubek pełen wody. Po dwóch minutach woda zaczyna wrzeć. Wsypuję herbatę i proszę bardzo - gotowe.
Z ziemniakami jest gorzej. Po pierwsze - garnek jest dużo większy od kubka. Po drugie - całość musi się jednak chwilę pogotować. Proszę o pomoc brata. My gotujemy ziemniaki, a matka w tym czasie w mniejszym rondelku robi pulpety. Pół godziny i obiad gotowy.
Lubię sobie poczytać, szczególnie w nocy, kiedy wszyscy już śpią i w domu jest cicho. Nie zapalam światła. Delikatna poświata, którą emituję wystarcza w zupełności.
Od czasu kiedy zaczęliśmy palić przemycane z Ukrainy fajki, życie stało się dużo prostsze.

Dezerter - „Spytaj milicjanta, on ci prawdę powie. Spytaj milicjanta, on ci wskaże drogę”



Zaskoczony zatrzymuję się w drzwiach. Sporo ludzi przyszło. Myślałem, że będzie bardziej kameralnie.
Patrzą na mnie, a w ich oczach widzę bezbrzeżną pogardę. Oczywiście. Łatwiej jest gardzić takimi jak ja, niż zawinąć rękawy i samemu usunąć zalegające miasto łajno. Miło jest przechadzać się czystymi, jasnymi ulicami, nie myśląc o tym, że ktoś wcześniej musiał zrobić porządek.
Stojący za mną kapral stuka mnie w ramię.
- I to ma być nagroda za te wszystkie śmierdzące śmieci, które uprzątnąłem? - Pytam.
Pytam retorycznie, ale milicjant najwyraźniej tego nie rozumie.
- Tak bydlaku, to jest właśnie twoja nagroda - odpowiada i popycha mnie lekko w stronę szubienicy.

sobota, 30 marca 2013

Alleluja



Tomasz obudził się tego niedzielnego poranka nieco później niż zwykle. Przeciągnął się błogo, otworzył oczy i od razu zobaczył leżący na nocnym stoliczku pakunek.
Pięknie zapakowany, niewielki, płaski pakuneczek. Wymarzony, nowy tablet!
Na pewno od Marii. Ale kiedy? Jak?
- Mario! - Zaśpiewał głośno sięgając po prezent.
- Cudowna Mario! - Rozwiązał wielką kokardę zawiązaną fantazyjnie na czerwonej wstążce.
- Wspaniała Mario! - Rozerwał papier ozdobiony kolorowymi pisankami.
Siedzący pod łóżkiem Wielkanocny Zajączek słuchał tego wszystkiego i denerwował się coraz bardziej.
- Tak kurwa, pewnie – pomyślał. - Mario!
Wreszcie nie wytrzymał. Zastrzygł uszami, nastroszył wąsiki, zmarszczył nosek, wyskoczył spod łóżka, rzucił się na Tomasza i odgryzł mu dłonie.

czwartek, 21 marca 2013

Punk Tadeusz. Epizod trzydziesty drugi



- Widzialeś Jabolku? – Marysia, która od kilku minut przeglądała w necie nowości wydawnicze, sprawiała wrażenie naprawdę poruszonej. Może nie tak bardzo, jak wtedy kiedy w kuchni zaatakowała ją mysz, ale jednak.
- Nie widziałem – odpowiedział Tadeusz zgodnie z prawdą. Od trzech godzin męczył się ze znalezioną w rupieciarni kostką Rubika i prawie udało mu się ułożyć jedną ściankę.
- Jakub Ćwiek wydał nową książkę! – zawołała, wpatrzona wciąż w monitor.
- Tak? – zdziwił się uprzejmie pochylony nad kostką Yabolman.
- Nazywa się to „Dreszcz”!
- Świetnie – trudno powiedzieć, czy Tadeusz naprawdę się ucieszył, bo właśnie próbował zdrapać folię, z której zrobiono kolorowe kwadraciki na ściankach kostki i nie do końca dbał o właściwą modulację głosu. – Mamy gdzieś klej?
- Odłóż to na chwilę!- zdenerwowała się Beerwoman, a jej piersi zafalowały w słusznym gniewie.
Tadeusz posłusznie odłożył kostkę i przez chwilę myślał o surfingu. Ale tylko przez chwilę, Marysia bowiem wyłączyła komputer i skupiła na nim całą uwagę. Co, choć w pewnych okolicznościach mogło być bardzo miłe, tym razem niczego miłego nie zapowiadało.
- Jakub Ćwiek wydał nową książkę – powtórzyła.
- I co w tym takiego dziwnego? Przecież on często wydaje książki.
- Ale ta jest o polskim super-bohaterze!
- Marysiu, to literatura. Świetna, ale tylko literatura.
Sięgnął po stojącą na stole butelkę i pociągnął solidnego łyka.
- Tymczasem prawdziwy bohater – dodał, sięgając ponownie po kostkę – musi się zmagać z prawdziwymi problemami.

Z podziękowaniami dla Kuby Ćwieka za solidne porcje solidnej lektury.