niedziela, 18 sierpnia 2013

Pańskie oko



Jeff Colby był właścicielem „Albatrosa”, najpiękniejszego statku wycieczkowego na południowym Pacyfiku. Brał udział w każdym rejsie. Odwiedzał maszynownię, plątał się bez sensu po mostku, zjawiał się w kuchniach i zaglądał do garnków, sprawdzał czystość w kajutach pasażerskich. Załoga miała go serdecznie dość.
W końcu zmarł.
Ceremonia pogrzebowa odbyła się na „Albatrosie”. Kapitan wygłosił krótką mowę, otworzył urnę z prochami Colby’ego i miał je właśnie ofiarować oceanowi, kiedy wiatr zmienił kierunek i poniósł szary pył w stronę licznych pokładów wycieczkowca.
- Szef nic się nie zmienił po śmierci - stwierdził bosman obserwując później marynarzy ścierających Jeffa z okien mostku kapitańskiego. - Wszędzie go pełno.

poniedziałek, 5 sierpnia 2013

Postęp



Sebastian z dumą prezentował mi swój najnowszy wynalazek.
- Tutaj masz piec – mówił. - Tutaj zbiornik wody. Para wodna gromadzi się tutaj. Kiedy otworzysz ten zaworek, para dostaje się do specjalnego systemu rurek i tłoków. Wprawia w ruch to ramię, umieszczone w chwytaku jabłko zaczyna się obracać, noże usuwają skórkę i proszę bardzo jabłko jest obrane.
Jak urzeczony wpatrywałem się w maszynę do obierania jabłek.
- Dość długo to trwa - zauważyłem ostrożnie.
- Razem z rozpalaniem pieca, około trzech godzin - wyjaśnił mi Sebastian.
Przez chwilę w milczeniu obserwowaliśmy obracające się powolutku jabłko.
- Trochę to mało praktyczne - stwierdziłem wreszcie.
- Możliwe. Ale za to jakie nowoczesne.

piątek, 2 sierpnia 2013

Droga



Tułałem się po okolicy już ponad godzinę. Wreszcie postanowiłem spytać o drogę.
- Do wójta? To będzie tak: najpierw tą dróżką, tam gdzie mieszka Gąsienica-Curuś. Poznacie bez trudu, chałupa strzechą kryta. Potem będzie chałupa Bachledy-Synusia. Wiecie, taka zielona, jakby zgniła. Potem jeszcze Gąsienica-Treptuś, tam żuraw na podwórzu stoi, ostatni we wsi. Dalej będzie takie mocno zaniedbane obejście. Tam mieszka Bachleda-Tamcuś. Zaniemógł nieborak na przednówku i wszystko mu teraz chwastem zarasta. Trzeba pomóc kiedyś… A zaraz za nim Kalenica-Wnuś. To nasz wójt. Tylko jeszcze musicie minąć taki klockowaty, kwadratowy dom, ale tam ostrożnie…
- Psy?
- Nie. Tam mieszka Wiśniewski. Jakiś taki dziwny jest.

sobota, 27 lipca 2013

Zrozumieć...



Anna mówi, że coraz trudniej jest jej wytrzymać z Michałem i że powoli zaczyna mieć dość tego związku.
Potem wygłasza długą listę jego przywar. Tych poważnych i tych drobnych, zdawać by się mogło nieistotnych, lecz wcale nie mniej wkurzających.
Nie komentuję. Po pierwsze dlatego, że większości „punktów” w ogóle nie uważam za wady. Po drugie, prawie wszystkie wymienione przez Annę cechy i przyzwyczajenia sam posiadam.
Ale kiedy wreszcie milknie i patrzy na mnie wyczekująco, muszę coś powiedzieć.
- Straszne, jak ten facet zmienił się przez te dwa lata, kiedy jesteście razem.
- Sęk w tym - odpowiada, - że nie zmienił się ani trochę.

niedziela, 14 lipca 2013

O świcie



Artylerzyści kończyli ustawiać działa na porośniętych świeżą trawą wzgórzach. Kawalerzyści, już w siodłach, sprawdzali, czy szable lekko wychodzą z pochew. Piechociarze osadzali bagnety na lufach karabinów.
Wszyscy zerkali co chwila na stojącego opodal oficera.
Ten zaś obserwował leżącą w niewielkiej dolinie, małą i uśpioną w tej chwili indiańską wioskę.
Wreszcie obejrzał się i stwierdziwszy, że przygotowania dobiegły końca, i że wszystko dopięte jest na ostatni guzik (był to guzik przy mundurowej kurtce szeregowego Johnsona) uniósł w górę rękę. Czekał na wschód słońca.
Słońce wzeszło.
Ręka oficera opadła. Zaskwierczały lonty. Huknął pierwszy strzał.
Rozpoczął się żmudny proces budowania zrębów prawdziwej demokracji.

wtorek, 25 czerwca 2013

Niepamięci niech święci… Ten… No… Cud! (albo: Wracam do gry)



Nie pamiętam twarzy dawnych znajomych. Pamiętam imiona, nazwiska, nawet kilka adresów. Pamiętam wspólne wypady nad jezioro. Ale nie mogę sobie przypomnieć twarzy.
Bywa odwrotnie. Spotykam kolesia. Poznaję ten wielki, zadarty nochal. Pamiętam każdą wypitą wspólnie butelkę bimbru. Tylko jak mu na imię?
Albo taki koncert Moskwy… Zadymiony klub, niewielka scena, pogo do upadłego. Ale kiedy to było? W osiemdziesiątym czwartym? Szóstym? W Olsztynie? W Poznaniu?
Co robić? Mam swoje lata. Taka jest kolej rzeczy. Z prawami natury nie będę walczył.
Tylko dlaczego, do jasnej cholery, mimo upływu lat, wciąż pamiętam wszystkie mapy do trzeciej części Heroes of Might and Magic?