czwartek, 24 października 2013

Golem



Jego celem była zemsta. Przygotowywał się do niej przez całe życie.
Latami uczył się dawno wymarłych języków, by móc studiować spisane w nich tajemne księgi. Zgłębiał arkana magii.
Kiedy czytał zapiski rabbiego Jehudy Low ben Bezalela, nie mógł oprzeć się wrażeniu, że coś mu umknęło, że zapomniał o czymś bardzo istotnym. Myśl ta pojawiła się gdzieś na granicach świadomości, zupełnie niezrozumiała. Odpędził ją czym prędzej i podwoił wysiłki.
Wreszcie, którejś nocy stwierdził, że jest gotowy. Może przystąpić do budowy golema.
Wtedy nadeszło zrozumienie.
Następnego dnia stanął przed niewielkim renesansowym budynkiem. Przeczytał znajdującą się na drzwiach kartkę: „Kurs rzeźby dla początkujących”.

środa, 23 października 2013

Alchemia miłości



Sobotni wieczór w klubie…
Ona sięga właśnie po drinka, on odbiera resztę ze stu złotych. Ich dłonie spotykają się przypadkiem nad barem. Muskają się delikatnie. Przeskakuje iskra. On patrzy na nią przez chwilę. Ona odwzajemnia jego spojrzenie. Uśmiechają się oboje. Idą tańczyć.
Godzinę później pieprzą się w męskiej toalecie jak te takie małe, puchate gryzonie z długimi zębami.
Spotykają się co tydzień. W każdą sobotę. Zawsze według tego samego scenariusza.
- Uczucie? Jakie niby uczucie? Miłość? Daj spokój! - Śmieją się kiedy pytam. - To tylko chemia.
Nie kłamią.
W jego przypadku to zawsze tylko czysta chemia.
W jej przypadku najczęściej z colą.

poniedziałek, 21 października 2013

Zdolny, ale leniwy

Ideał



Pamiętam mój pierwszy raz…
Podeszła do mnie jakaś kobieta i zapytała o godzinę. Popatrzyłem na nią. To właściwie nie była świadoma decyzja. Raczej instynkt. Poczułem dziwne mrowienie na karku. Poczułem kropelkę potu spływającą po plecach. Poczułem, że zaczyna mi lekko drżeć lewa powieka.
Wcisnąłem rękę głęboko do kieszeni kurtki.
- Nie mam zegarka - powiedziałem.
Nie było łatwo, ale udało się. Skłamałem.
Od tamtego czasu ćwiczę systematycznie. Każdego dnia. Jestem w tym coraz lepszy. Wierzę, że uda mi się kiedyś osiągnąć ideał. Idąc spać stwierdzę, że przez cały dzień nie powiedziałem ani słowa prawdy.
Wtedy będę gotów, by wystartować w wyborach parlamentarnych.

środa, 16 października 2013

...albo zdrowie



Technicznie rzecz biorąc jestem martwy. No martwy - nie ruszam się, nie oddycham, pochowali mnie. Trup.
Leżę teraz i czekam, aż się w proch obrócę. Dopiero wtedy zapadną decyzje co do mojego nieśmiertelnego „ja”. Bo okazało się, że nie miałem racji. Śmierć jednak nie jest końcem wszystkiego.
Myliłem się również co do palenia. Rzeczywiście szkodzi. Dwie paczki „Mocnych” dziennie faktycznie mogą człowieka zabić. Powoli. Ale skutecznie.
Leżę zatem i czekam. Nudzę się jak mops, bo co niby mam robić? Ciasno tutaj, jak to w trumnie. Ciemno. A najgorsze, że to może potrwać.
W jednym niestety miałem rację - wędzone dłużej się trzyma.

poniedziałek, 14 października 2013

Korepetycje



Nigdy nie lubiłem tej marynarki, ale i tak szkoda. Rękaw wyszarpany, klapy upitolone, butonierka wyrwana… Nie do uratowania.
Kapelusz przeboleję. W sumie nie najlepiej wyglądałem w kapeluszu. Chociaż teraz, kiedy już prawie nie mam włosów, pewnie by się przydał.
Najgorzej z okularami. Tych smętnych resztek nijak nie da się posklejać. Kilka stów w plecy.
Ale to i tak pikuś w porównaniu z nowymi zębami. Z tego co czuję pod językiem, przynajmniej sześć sztuk poszło się tupać.
Nic to, przynajmniej czegoś się nauczyłem.
Nigdy, przenigdy nie pytaj kobiety, w którym jest miesiącu, jeśli nie masz pewności, że rzeczywiście jest w ciąży.

wtorek, 8 października 2013

Przypadek Hieronima W.



Kiedy Hieronim W. wysiadał z policyjnej furgonetki na dziedzińcu więzienia w Nogacicach, nie wiedział, że jego życie właśnie zamienia się piekło.
Owszem, widział, jak eskortujący go policjant nachyla się do ucha miejscowego klawisza, widział później, że ów klawisz szepce coś wychowawcy na bloku. Widział również, jak wychowawca podaje więźniom, z którymi miał dzielić celę, malutką karteczkę z zapisanym jednym tylko słowem.
Nie znał treści komunikatu, ale zdziwił się, że strażnicy żyją w takiej komitywie z osadzonymi.
Nie wiedział, że komitywa dotyczy pewnych, ściśle określonych przypadków. Do głowy mu nawet nie przyszło, że on właśnie stanowi taki przypadek.
Już pierwszej nocy został brutalnie zgwałcony przez współwięźniów. Próbował się bronić, ale niewiele wskórał przeciwko czterem silnym recydywistom. Niewiele również wskórał, kiedy chciał zgłosić gwałt wychowawcy.
- A czego innego mógłby oczekiwać bydlak z twoimi skłonnościami? – usłyszał w odpowiedzi.
Nie rozumiał. Czyżby naprawdę tak bardzo potępiali jego, niewinną przecież zupełnie, pasję?
Bity i poniżany, z każdym dniem rozumiał coraz mniej. Wreszcie dał się złamać. Przestał się bronić. Przestał się skarżyć. Przestał pisać prośby o przeniesienie do innego zakładu. Pogodził się myślą, że zarówno w oczach strażników, jak i współwięźniów jest nikim. Nie, nie nikim, przecież odebrano mu resztki człowieczeństwa. Był niczym.
Minęło pół roku.
Sędzia Malinowski odwiedził zakład karny w Nogacicach. W czasie rozmowy z komendantem zapytał:
- Słuchaj Mieciu, a jak też się miewa Hieronim W., ten słynny bibliofil, którego ci podesłałem kilka miesięcy temu?