piątek, 12 czerwca 2015

Michał sączy… [są miejsca, są chwile]



Siedzimy…
Sączymy…
„Pod Postem” [dawniej „Przy Poczcie”] - ostatnia knajpa w mieście, w której z nalewaka leje się piwo a nie piwopodobne [coraz mniej podobne] produkty wielkich koncernów.
Szlachetny płyn delikatnie pieści nasze podniebienia, łagodnie smyra przełyki i rozkosznie wypełnia żołądki. Fajnie jest.
Rozglądamy się po knajpie. Jest jakby mniej fajnie.
Chmura nikotynowego dymu tak gęsta, że prawie nie widać wiszącej na ścianie tabliczki z zakazem palenia.
Wrzask. Uchylamy się przed latającymi w powietrzu bluzgami.
W kącie wybucha gwałtowna bijatyka. Brzęczą tłuczone kufle. Tryska krew.
Jakiś menel ciągnie do kibla nawaloną cichodajkę. Cicho? Po chwili cała knajpa słyszy gdzie ma jej wsadzić i jak dobrze jej robi.
Koszmar.
Czy też może raczej – normalny, zwykły dzień „Pod Postem”.
I gdyby nie ten cudowny smak piwa…
Nic to, damy radę.
Siedzimy…
Sączymy…
W milczeniu.
Bo hałas.
Bo smród.
Bo mordobicia.
Bo kurestwo.
Bo są takie miejsca, są takie chwile, kiedy lepiej po prostu pomilczeć…

wtorek, 9 czerwca 2015

Michał sączy… [signum temporis]



Siedzimy…
Sączymy…
W domu…
W ciszy…
W półmroku…
Patrzę na Michała. Jego wielkie, mięsiste wargi drżą. Jego oczy, doskonale widoczne na hebanowej twarzy, błyszczą w zapadających powoli ciemnościach. Tak bardzo błyszczą. Łzy?
Delikatnie ujmuję jego rękę i łagodnie przyciągam go ku sobie. Nie broni się przesadnie. Nie walczy. Bo czyż można walczyć z przeznaczeniem?
Przysuwa się. Blisko. Bardzo blisko. Wreszcie opiera kształtną głowę na moim nagim torsie. Gładzę kruczoczarne kędziorki. Ani to ładne, ani miłe w dotyku, ale tak przecież być musi.
- Krzychu…
- Cicho maleńki, cicho.
- Krzychu, ale czy naprawdę musimy?
- Nie mamy wyjścia skarbie, nie mamy wyjścia. Tak trzeba. Tak być musi. Nowe czasy stawiają przed nami nowe wymagania i musimy im sprostać. Wiesz przecież…
- Wiem. Ale czy naprawdę trzeba do tego wszystkiego jeszcze pić to cholerne ‘karmi’?

poniedziałek, 8 czerwca 2015

Michał sączy… [ten typ]



Siedzimy…
Sączymy…
Ogródek naszej ulubionej knajpki powoli zapełnia się wytrwałymi smakoszami.
Piwo przepływa przez nas łagodnie bulgocząc.
Słonko zaczyna świecić coraz jaśniej. Zieleń drzew staje się jakby bardziej zielona. Ptasie trele układają się w coraz to kunsztowniejsze melodie.
Cały świat pięknieje!
Z wyjątkiem Helenki.
Helenka siedzi przy sąsiednim stoliku. Sądząc po ilości pustych kufli, siedzi już dość długo. Ale wciąż wygląda na mocno wczorajszą. A może nawet przedwczorajszą. Patrzy na Michała i bezgłośnie porusza ustami. Myśli? Wreszcie podnosi się z trudem i powoli sunie w jego stronę.
[Michał zawsze miał większe niż ja powodzenie u kobiet. Nie zawsze mu zazdrościłem.]
Podchodzi i z głośnym sapnięciem opada na wolne krzesło. Sapią oboje. I ona, i krzesło. Przez dłuższą nic się nie dzieje. Po chwili zaczyna się dziać.
Helenka pochyla się ku Michałowi:
- Możesz mnie przerżnąć, wiesz?
Michał nie wie.
- Wystarczy, że powiesz jedno słowo, wiesz?
Michał milczy.
Milczymy wszyscy.
- Co, nie podobam ci się?
- Nie podobasz mi się. Nie jesteś w moim typie.
Zagranie z cyklu ‘dziś pytanie, dziś odpowiedź’. Powinno się skończyć na jednym pytaniu i jednej odpowiedzi. Zwykle się kończy. Ale nie zawsze.
- Uważasz, że jestem za gruba?
- Owszem, uważam, że jesteś za gruba. Ale nie o to chodzi. Po prostu nie jesteś w moim typie.
I to w zasadzie mógłby być koniec. Ale nie.
- Uważasz, że mam za małe cycki?
- Owszem, uważam, że masz za małe cycki. Ale nie o to chodzi. Po prostu nie jesteś w moim typie.
No i wystarczy. Nie wystarczy?
- Uważasz, że jestem brzydka?
- Owszem, uważam, że jesteś brzydka. Ale nie o to chodzi. Po prostu nie jesteś w moim typie.
Dość? Niekoniecznie.
- Masz mnie za głupią?
- Owszem, mam cię za głupią. Ale nie o to chodzi. Po prostu nie jesteś w moim typie.
Pora kończyć.
- Nie jestem w twoim typie?
- Nie jesteś.
- To jakie dziewczyny są w twoim typie?
- Trzeźwe.

poniedziałek, 11 maja 2015

Michał sączy… [popcorn]



Siedzimy…
Sączymy…
Wysuszone okruszki wspomnień zaczynają pęcznieć w alkoholu.
Puk…
Puk…
- Koncert Moskwy. Wrzesień 1986.
- No, ponad godzina spóźnienia.
- Godzina dwadzieścia.
- Ten tłum na schodach przed wejściem do klubu.
- Koleś stanął na poręczy, wrzasnął ‘dziewczyny kochajcie łysych’ i skoczył. Zjechał ludziom po głowach na sam dół.
- Nawet ziemi nie dotknął.
- W takim ścisku? Nie miał prawa.
- Dezerter. Zima stulecia, a my w tych idiotycznych ramoneskach. W życiu tak nie zmarzłem.
- Swoją drogą, człowiek nie ma nawet pięćdziesiątki, a co najmniej osiem zim stulecia za sobą. Zabawne.
- Jak zaczęli grać, jakiś idiota rzucił butelką na scenę.
- A Robal mówi: ‘Dlaczego w nas rzucacie? My w was niczym rzucamy!’
- Dobry koncert wtedy zagrali.
- Izę wtedy poznałem.
- Tę z agrafką w uchu? Fajna była.
- Fajna. Oczy miała tak bardzo zielone…
- A ‘Reggae na Wartą’? Ten dzieciak, który całą noc tańczył na scenie?
- Ze dwa latka miał. I takie śmieszne, czerwone porteczki.
- I sandałki ciągle gubił.
- Daab wychodzi na scenę i zadyma…
- Ktoś rzucił w wokalistę woreczkiem z piciem. Pomarańczowym takim. Ohydne było to picie w woreczkach.
- A wokalista powiada: ‘Niech za to na was wszystkich spadnie wielki deszcz’.
- I kwadrans później lunęło.
- Ulewa była, jak w zeszły poniedziałek.
Chwila ciszy.
- No coś ty? W poniedziałek nie padało.
- Jak nie? Lało tak, że ziemię z doniczek na balkonie mi wypłukało.
- Ale to nie w poniedziałek było. W środę!
- Poważnie?
- Poważnie. Akurat nowy serial się zaczynał. Ten z tym… No… Jak mu tam… Młody aktor... Cholera, nie przypomnę sobie…

piątek, 1 maja 2015

Michał sączy... [po raz drugi]



Siedzimy…
Sączymy…
Kolejne piwa pękają z cichym brzękiem.
Powietrze gęstnieje od papierosowego dymu.
Rozmawiamy…
- Krzychu, wiem jak pomnożyć nasz majątek.
- Pomnożyć co?
Chwila zadumy.
Zrozumienie.
- Krzychu, wiem jak zdobyć majątek, a potem go pomnożyć. Będziemy mieli więcej, niż jesteśmy w stanie przepić.
Fajnie. Może sobie książkę kupię.
Patrzy na mnie.
Czekam.
Wiem, że długo nie wytrzyma.
I rzeczywiście. Podnosi w górę palec, o dziwo – wskazujący i triumfalnie oznajmia:
- Religia.
- Katechetą chcesz zostać? To takie dochodowe?
- Coś ty. Kościół!
- Aha. Kościół. Ale wiesz, to jednak ryzykowne jest. Zresztą, gdzie byśmy sprzedali fanty.
Chwila zadumy.
Zrozumienie.
- Krzychu, kościół. Własny kościół. Założymy własny kościół.
- Aha. I na tym właśnie zarobimy?
- Oczywiście. Popatrz tylko…
Wyjmuje z kieszeni długopis. Sięga po serwetki. Zaczyna rysować jakieś schematy. Pierwszy szkic naszej własnej, zupełnie nowej, gminy wyznaniowej. Gmina szybko zmienia się w powiat. Na czwartej serwetce ma już rozmiary sporego województwa. Pojawiają się tabele. Po lewej stronie wydatki, po prawej zyski. Prawa strona pięknie się rozrasta. Błyskawicznie mijamy punkt, w którym udaje mi się nareszcie skompletować „Ucztę Wyobraźni” i pędzimy dalej. Ale czegoś mi tu brakuje… No tak…
- Michu, wstrzymaj konie. Przeoczyłeś jeden szczegół.
Łapie oddech. Przerzuca zapisane serwetki. Przez chwilę mruczy coś pod nosem.
- Niemożliwe. Wszystko jest jak trzeba.
- Niby tak, ale wiesz, każda sekta…
- Nie sekta Krzychu, kościół!
- A co za różnica?
- Różnica tkwi w ilości wiernych…
- No właśnie! Jeśli chcesz mieć wiernych, to musisz mieć jakiegoś boga.
- Po co nam jakiś bóg?
- Nam po nic, ale wierni mogą potrzebować.
Chwila zadumy.
Zrozumienie.
- Faktycznie. Nie pomyślałem.
Kolejna chwila zadumy.
Ponowny przegląd notatek.
Poprawki.
Jeszcze kilka poprawek.
I jeszcze.
Łagodna rezygnacja.
- Cholera. Obecność boga niepotrzebnie wszystko skomplikuje.

sobota, 4 kwietnia 2015

Michał sączy… [po raz pierwszy]



Siedzimy…
Sączymy…
Wódeczka łagodnie rozchodzi się po żyłach.
Czasem poniuchamy chlebuś.
Czasem przegryziemy ogóreczkiem.
Git jest.
Pierwsze promile, zasapane, docierają do mózgu.
Pierwsze szare komórki zasypiają narąbane.
Rozmawiamy…
- Wiesz Krzychu, co to jest ta cała pigułka „dzień po”? Wiesz co to jest? Powiedzieć ci? Chcesz, to ci powiem! To normalne morderstwo jest! Normalne morderstwo! Jak aborcja. I nie mów mi, że to tylko te… No… Zygzaki. To nie żadne zygzaki są, tylko ludzie. Normalnie ludzie. Jak ty, albo ja. Tylko mniejsi. Tacy okrąglutcy. Ludzie!
- Ale córki, Michu, do szkoły nie posłałeś. Dlaczego, Michu, córki do szkoły nie posłałeś?
- Nie posłałem Lusi do szkoły? No pewnie, że nie posłałem. A wiesz dlaczego? Wiesz? Powiedzieć ci? Powiedzieć? Powiem ci! Bo sześciolatki nie powinny chodzić do szkoły. Sześciolatki powinny się bawić. Się bawić powinny, a nie… Ale co to ma wspólnego z… Znaczy…
- Niby nic. Ale według twojego kalendarza Lusia ma siedem lat.

środa, 18 lutego 2015

Wszyscy artyści?



Krótkie opowiadanie składające się z dwóch części. Część pierwsza to opis konkretnej, zaistniałej w rzeczywistości sytuacji. Część druga opowiadania to wizja autora spowodowana ciągiem skojarzeń będących efektem opisanej w części pierwszej zaistniałej sytuacji.
Tytuł zaś, opatrzony nie bez powodu znakiem zapytania, jest wyrazem nadziei autora, że może jednak nie wszyscy.

Część pierwsza: Sytuacja.

Stało się.
Nie planowałem tego. Nie chciałem. Po prostu – nie upilnowałem i stało się.
Był wczesny ranek. Jak dla mnie, zbyt wczesny.
Ale moja córeczka już się obudziła i z pokoju dziecięcego dobiegały odgłosy porannej krzątaniny.
„Jeszcze chwileczkę” pomyślałem. „Jeszcze tylko pięć minutek.”
Znajdowałem się w tym klasycznym, porannym błogostanie, kiedy zaczynają już do mnie docierać bodźce zewnętrzne, ale nie otwieram jeszcze oczu, bo wiem, że mogę podrzemać ciutkę, zanim dziecko zażąda śniadania.
- Tatusiu, mogę włączyć radio?
- Oczywiście kochanie – odpowiedziałem i odwróciłem się na drugi bok, szczelniej otulając się kołdrą.
I właśnie wtedy…
Gdybym nie był taki zaspany… Gdybym nie był otumaniony tymi ostatnimi chwilami słodkiej drzemki… Może zdążyłbym zareagować. Może udałoby mi się zapobiec tragedii.
Może…
Niestety, stało się.
Najpierw usłyszałem cichy szum, kiedy córka szukała swojej ulubionej stacji, a po chwili z głośników popłynęła najnowsza piosenka Kultu.
Zerwałem się z łóżka, ale zaplątany w kołdrę runąłem na podłogę. Na czworakach dotarłem do pokoju dziecięcego, odsunąłem przerażone dziecko i wyłączyłem radio. Spojrzałem na wyświetlacz. Czterdzieści siedem sekund! Siedem sekund ponad limit.
Zgodnie z umową zawartą między S.P. Records a Zaiksem, popartą decyzją Sądu Najwyższego (słynny precedensowy wyrok w sprawie S.P. Rekords przeciwko Tadeuszowi Grzegorzewskiemu) muszę w ciągu dwudziestu czterech godzin wpłacić na konto wytwórni równość jednej czwartej sklepowej ceny płyty. W przeciwnym wypadku grozi mi sześć miesięcy pozbawienia wolności lub wysoka grzywna. Normalnie, jak to przy kradzieży.
Jedna czwarta ceny! Skąd ja wezmę taką kasę? Tydzień przed wypłatą?
- Co ja narobiłam? – szepnęła moja córeczka. – Tatusiu, co ja narobiłam?
I zaczęła płakać.
- Nic się nie stało, kochanie – przytuliłem ją i zacząłem gładzić po płowej główce. – Nic się stało. Tatuś coś wymyśli.

Część druga: Wizja

Darek kończył właśnie dojadać porcję leniwych, kiedy weszła do baru. O mało nie udławił się ostatnim kęsem. W całym swoim trzydziestosześcioletnim życiu nie widział takiej kobiety.
To było jak objawienie.
Jak cud.
Jak magia.
Przypomniała mu się ostatnia wizyta w teatrze. Ta chwila, kiedy nagle pogasły prawie  wszystkie światła i pozostał tylko jeden, bardzo silny reflektor, oświetlający idącego przez tekturowy las Czerwonego Kapturka.
Teraz było tak samo. Tylko bez reflektora. I bez idiotycznej, zasłaniającej wszystko czerwonej pelerynki.
Tutaj nic było zasłonięte.
Mógł podziwiać długie, kształtne nogi, które dzięki dwunastocentymetrowym szpilkom wydawały się jeszcze dłuższe.
Śliczne pośladki, wychylające się spod opasującego krągłe biodra szerokiego paska. Szerokiego paska, albo nader krótkiej spódniczki, Darek nie bardzo znał się na modzie.
Płaski, opalony brzuszek z niewielkim, kształtnym pępuszkiem ozdobionym fantazyjnym kolczykiem
Piersi, rozsadzające wręcz obcisły top. Widać było, że pod topem nie ma miejsca na stanik. Bez trudu jednak zmieściła się tam wyobraźnia Darka.
Twarz… No cóż, prawdopodobnie, prawie na pewno była gdzieś powyżej i Darek pomyślał, że może potem znajdzie chwilę, żeby to sprawdzić.
Na razie jednak nie mógł oderwać oczu od bajecznego biustu. Patrzył więc, chłonął cudowny widok, a po brodzie ściekała mu strużka śliny. Oraz masła z cynamonem, którym okraszone były wspomniane wcześniej leniwe.
Siedział zatem, patrzył i ślinił się coraz obficiej, kiedy nagle poczuł na ramieniu czyjąś dłoń. Mimo całego tego zachwytu i zagapienia poczuł ją bez trudu, była to bowiem dłoń duża i ciężka. Darek odwrócił się niechętnie i ujrzał właściciela dłoni. On również był duży i ciężki. Ale uśmiechał się serdecznie.
- Dzień dobry – zagaił grzecznie.
Darek zamrugał oczami. Duży-I-Ciężki cierpliwie czekał aż krew Darka powróci do mózgu.
- Popatrzył pan sobie na Andżelę? – zapytał po chwili.
Darek skinął głową.
- Podobało się?
Ponowne skinięcie.
- Podniecił się pan?
Darek oblał się rumieńcem. Nie było sensu zaprzeczać. Luźne szorty, tak wygodne w kabinie ciężarówki, nie były w stanie ukryć prawdy.
- No i dobrze – stwierdził Duży-I-Ciężki. – Należy się sto pięćdziesiąt złotych.
Mówi się, że oburzenie odbiera komuś mowę. U Darka było wprost przeciwnie. Przemówił:
- Ale ja przecież tylko patrzyłem!
- No właśnie – Duży-I-Cięzki przyjaźnie poklepał go po policzku. – Właśnie dlatego tylko sto pięćdziesiąt.