czwartek, 31 maja 2012

Zemsta jest słodziuchna


Wielka, czarna limuzyna zaparkowała w ciemnym zaułku. Drzwi kierowcy otworzyły się cicho. Niewysoki, szczupły mężczyzna w eleganckim garniturze i równie eleganckiej czapce szofera wysiadł z auta. Stanął przy krawężniku. Sprawiał wrażenie, jakby się nad czymś zastanawiał. Wreszcie podjął decyzję, zdjął czapkę i z wyraźnym obrzydzeniem rzucił ją w kierunku pobliskiego śmietnika. A później odszedł szybkim krokiem, zabawnie kołysząc biodrami.
Przez dłuższą chwilę nic się nie działo. Potem opadła szyba po stronie pasażera i z samochodu wyjrzał mężczyzna niepierwszej już młodości i nieszczególnej urody. Ciekawie rozejrzał się po okolicy. Wyjątkowo mrocznej i nieprzyjemnej okolicy.
- Panie Sławku! – Zawołał. – Panie Sławku, dlaczego stoimy? Stało się coś?
- Pięknie – mruknął cofając się w głąb limuzyny i zamykając okno. – Za pół godziny zbiera się Prezydium, a panu Sławkowi zebrało się na dowcipy. Trzeba będzie zmienić kierowcę.
Usiadł wygodnie i z wyraźnie malującą się na twarzy mściwą satysfakcją wyobrażał sobie scenę wyrzucenia z pracy niesubordynowanego pracownika. Pochłonięty miłymi dla siebie myślami, nie zwrócił początkowo uwagi na delikatne drapanie w karoserię.
- Koty? – Pomyślał z sympatią, kiedy wreszcie dotarły do niego ciche dźwięki.
Ale w tej samej chwili poczuł dziwny, niczym nie uzasadniony lęk. Drapanie w karoserię stawało się coraz głośniejsze. Narastał również strach pasażera limuzyny.
- Czy ja zablokowałem drzwi? – zastanowił się.
Za późno. Drzwi otworzyły się nagle i jakaś siła wyciągnęła go na zewnątrz.
Dłonie. Kilka, nie – kilkanaście smukłych, delikatnych dłoni. Długie palce zakończone jeszcze dłuższymi, krwistoczerwonymi tipsami. Tipsami, które w mgnieniu oka porwały na strzępy drogi, szyty na miarę garnitur i zagłębiły się w drżące z przerażenia ciało.
- Mam immunitet – chciał zawołać, ale strach i ból sprawiły, że z jego ust wydobył się jedynie zduszony szept.
Zmasakrowane ciało osunęło się na asfalt.
W zapadłej nagle w zaułku ciszy jeszcze przez chwilę pobrzmiewało echo oddalających się w pośpiechu kilkunastu stóp obutych w szpilki.
***
Roman był zadowolony. Miał po temu powody.
Organizacja rosła w siłę. I to pomimo drastycznie zaostrzonej procedury weryfikacyjnej. Fakt, że tak wielu zdolnych, młodych ludzi mogło się wykazać prawdziwie polskimi korzeniami napawał Romana dumą.
- Taaak – myślał wracając do domu z wyjątkowo udanego zebrania. – Siedem pokoleń to nie w kij dmuchał. A tu proszę, dwunastu nowych członków. Serce rośnie.
I faktycznie – mocne, polskie, bijące w rytm „Mazurka Dąbrowskiego” serce Romana rosło. Podkute glany wybijały na chodniku rytm któregoś z marszów legionowych. Łagodny zefirek delikatnie chłodził pokrytą krótką szczecinką i rozpaloną w tej chwili szczytnymi ideami głowę.
- Jeszcze kilka miesięcy i zostaniemy jedyną naprawdę liczącą się organizacją młodzieżową w kraju. A potem…
Cichy świst przerwał sny o potędze przyszłego wodza narodu, a silne uderzenie w tył głowy sprowadziło go na ziemię. Dosłownie.
Kolejne świsty i kolejne uderzenia. Odruchowo zasłonił twarz.
- Torebki? – Zdziwił się głupio. – Zwykłe damskie torebki! Tylko dlaczego takie ciężkie?
- Dość – rzucone szeptem polecenie przerwało niecodzienny atak.
Roman czuł, jak uchodzi z niego życie. Zdołał jeszcze dostrzec otoczoną burzą ognistorudych loków, pokrytą przesadnym makijażem twarz i przypatrujące mu się uważnie oczy.
- Wystarczy – usłyszał. – Sam dojdzie.
I rzeczywiście.
***
Ksiądz Marek siedział w saloniku, popijał whisky i oglądał kanał „Playboya”.
Nienawidził tego. To znaczy nie miał nic przeciwko siedzeniu i popijaniu, ale widok obnażonych kobiecych ciał budził w nim dreszcze obrzydzenia.
- Ohyda! – mruczał napełniając ponownie ciężką szklaneczkę.
Wszystkie te miękkie krągłości, te obrzydliwe pagórki i te zacienione dolinki pomiędzy nimi. Fuj!
Właściwie nie musiał na tego oglądać. Ale przygotowywał akurat nowe kazanie, ostre i bezkompromisowe, zdecydowanie piętnujące wszelkie przejawy wyuzdania, i uznał, że kilka godzin patrzenia na kolejne gwiazdy playboyowych rozkładówek powinno dodać jego słowom właściwego żaru i przekonania.
Siedział zatem, popijał i patrzył. I czekał na przypływ natchnienia.
Jednakże zamiast natchnienia poczuł delikatny, słodko-mdlący zapach, trudny do nazwania i dziwnie niepokojący. A przy tym wszystkim wcale przyjemny i budzący jakieś odległe wspomnienia. Miłe wspomnienia.
- Chanel?
Zapach stawał się coraz intensywniejszy i ksiądz Marek musiał nieco poluzować koloratkę. Nie pomogło. Czuł, że zaczyna się dusić. Oddech stawał się coraz krótszy, coraz gwałtowniejszy. Wzrok z wolna zachodził różową mgłą. Szklanka z niedopitym alkoholem wysunęła się z tracącej nagle czucie dłoni i z miękkim stuknięciem wylądowała na puszystym, śnieżnobiałym dywanie.
Gdzieś w głębi plebani trzasnęły cicho drzwi. W gęstniejących wciąż oparach zamajaczyły niewyraźne postacie. Jedna z nich pochyliła się nad tracącym właśnie przytomność księdzem.
- To za Patryczka, zdrajco – usłyszał jeszcze pełen mściwej satysfakcji szept.
A potem odleciał w niebyt.
***
Było późne popołudnie. Grupy „Karmin” i „Dżastin” spotkały się w melinie. Trzeba było odpocząć i opatrzyć odniesione w boju kontuzje. Błysnęły wyciągnięte z kosmetyczek lustereczka, zasyczały pojemniki z lakierem do włosów, podniosły się delikatne obłoczki pudru. Gdzieś w kącie opłakiwano złamany w trakcie działań zaczepnych paznokieć.
- No, dziewczęta – zaczął stojący na środku pokoju Adaś. – Wszystko idzie zgodnie z planem. Karząca rąsia sprawiedliwości dosięgła naszych najgorszych wrogów.
- A przy okazji udało się wyrównać kilka osobistych rachunków – pisnął mocujący się z nieposłuszną pomadką Jareczek.
Odpowiedział mu cichy pomruk aprobaty.
- Ale dzień się jeszcze nie skończył – kontynuował Adaś. – Proszę szybciutko poprawiać makijaż, układać fryzury i ruszamy. Wiele jeszcze przed nami.
I miał rację.
Dzień Walki z Homofobią trwał.

Człowiek śpi, a tu nagle...


 (Tekst oparty na motywach wiersza Jana Brzechwy. Dość luźno oparty.)

- Ledwo biję – jęknęło Serce. – Co On sobie wyobraża? Czwarty krzyżyk na karku! Trzydzieści kilo nadwagi! I tańców mu się zachciało! Mózg, nie mogłeś go powstrzymać?
- Próbowałem. Ale kiedy pojawiła się ta brzydula w czerwonej sukience, przestał mnie słuchać.
- Nie była taka brzydka – dobiegło gdzieś z dołu.
- Dla ciebie wszystkie są ładne – prychnęło zdegustowane Serce. – Szczególnie po czwartym drinku. Dobrze, że wyszła z tym podobnym do Ibisza. Zresztą, i tak nie dałobym rady natłoczyć dość krwi…
- Z jakim podobnym do Ibisza? – zdziwił się Mózg. – To BYŁ Ibisz!
- Gadasz! Ibisz jest młodszy. I przystojniejszy.
- Chyba w telewizorze. Na żywo wygląda, jak wygląda. Żołądek, a co u ciebie?
- Nawet nie pytaj – sapnął Żołądek. – Żarł jak prosię. Pił co popadło. Koszmar. Wątroba, dasz radę?
Wątroba milczała zmarszczona.
- Czuję się strasznie pełen – poskarżył się Pęcherz, ale nikt go nie słuchał. Wszyscy martwili się Wątrobą.
- Nawet nie ma siły odpowiedzieć, bidulka – Serce pełne było współczucia. Jak to ono. – Dobrze chociaż, że facet bierze te tabletki na odbudowę…
- No! – przerwał mu Żołądek. – Świetnie. Przyklejają mi się do ścianek i tak już zostają. A On głupi myśli, że jak się nałyka jakiegoś badziewia, to mu wszystko wolno. Mózg, to zdaje się twoja działka?
- No wiesz, staram się jak mogę – Mózg wyraźnie się zmieszał. – Ale czasami tak trudno do niego dotrzeć. Siła reklamy…
- Płuca, a co z wami? – spytał zmieniając temat.
- U mnie jak cię mogę – wychrypiało Prawe Płuco – ale Lewe ledwie dyszy. Nie wiecie co on palił?
- „Biełamorkanały” – Mózg był zorientowany. – Tanio kupił. Od Ruskich.
- Strasznie mnie ciśnie – marudził Pęcherz.
- „Jacka Danielsa” chyba też miał od Ruskich – stwierdził Żołądek. – Jakiś ohydny bimber podbarwiony bejcą. I do tego popijał „Red Bullem”.
- Koneser – prychnęły Nerki. – Dlatego odleciał przed północą.
- A sałatka była nieświeża – kontynuował Żołądek. – Bigosowi też mógł się najpierw przyjrzeć. Nie dziwota, że nie wytrzymałem.
- Ale mogłeś chociaż zaczekać aż dobiegnie do łazienki – Mózg pozwolił sobie na małą uszczypliwość.
- Już mi lepiej – stwierdził Pęcherz. – Dziękuję.
- No masz, następny. Chociaż… - Mózg zastanowił się przez chwilę. – I tak śpi między klozetem a wanną. A po popisach Żołądka i tak nikt nie zwróci, hehe, uwagi.
- Ty nie bądź taki dowcipny – zdenerwował się Żołądek. – Trzeba Go było zatrzymać w domu. Sylwestra się zachciało, cholera! A ja jeszcze nie odpocząłem po świętach.
- Dobra, dobra, nie żołądkuj się tak – powiedział Mózg pojednawczo, choć nieco może złośliwie. – Nie powiedziałem wam jeszcze najlepszego.
Zamilkł na chwilę, budując napięcie. Skutecznie. Wszyscy zamilkli i czekali na owo najlepsze.
- Wiecie, On wczoraj podpisał papiery. Gdyby coś mu się stało, zgodził się, żeby nas użyto do przeszczepów!
Roześmiała się nawet Wątroba.

Tekst był opublikowany w SFFiH 6 {68) 2011

środa, 30 maja 2012

Urodziny


Wszystkiego mogłem się spodziewać, tylko nie wizyty starych kumpli. A tu masz – niespodzianka.
I siedzimy teraz przy stole, nie bardzo wiemy co robić, nikt się nie odzywa, głupio tak jakoś. Chciałem ich czymś poczęstować, ale nie bardzo wiem czym i jak. Bez sensu.
- To co u ciebie słychać? – pyta któryś.
Nie jest łatwo streścić wydarzenia ponad dwudziestu lat w kilku słowach, ale mnie się udało. A potem znowu zrobiło się nieswojo. Cholera, jeszcze chwila i ktoś zacznie wspominać stare, dobre czasy. I rzeczywiście.
- Pamiętacie osiemnastkę Małolata?
Pewnie, że pamiętam. A ty Szczota, pamiętasz jak wracając do domu zasnąłeś na torach? Podobno nie bardzo było co zbierać.
- A tę imprezę, kiedy Krzywy przyjechał na przepustkę?
To też pamiętam. Mieliśmy piwo i cygara. Całą noc graliśmy w „Eurobusinnes”. Śmialiśmy się do łez, zdobywając i tracąc wyimaginowane fortuny. Tylko Krzywy był przez cały czas taki jakiś nieswój. Ciągle narzekał, że nie chce wracać do jednostki. „No dobra chłopaki, to ja się już będę żegnał” – powiedział nad ranem i wyszedł. Ktoś go znalazł w piwnicy kilka godzin później. Powiesił się na wojskowym pasie.
- Ślub Grubego?
Czegoś takiego nie można zapomnieć. Gość z USC też pewnie do dzisiaj wspomina to wydarzenie. Jedyny prawdziwie punkowy ślub na jakim byłem. I wesele! Na tym weselu pierwszy raz zobaczyłem Grubego ze strzykawką. Spotkałem go dwa lata później. Ważył może ze czterdzieści kilo. Mówił, że miesiąc wcześniej pochował żonę. Pytał, czy mam jakieś drobne. Przepraszam Gruby, że nie byłem na twoim pogrzebie.
- Albo jak harcerze w czasie podchodów zadeptali uprawę Zieli!
No, Ziela się wściekł. Ledwo mu się udało odratować kilka krzaczków. Wypaliliśmy to razem na biwaku nad Mamrami. Powiedział, że idzie popływać. Więcej go nie widziałem.

Robi mi się zimno. Oni wciąż nawijają, a ja czuję, że zaczynam się dusić. Moje mieszkanie znika powoli, zmienia się w jakąś cholerną, mlecznobiałą mgłę. Widzę zarysy drzew, wielkich, dziwacznie powykręcanych, przerażających. I słyszę głosy dawnych kumpli. Brnę razem z nimi przez las wspomnień, coraz gęściejszy, coraz bardziej mroczny. Boję się. Boję się coraz bardziej. Rozpaczliwie szukam czegoś, co pozwoli mi się wyrwać z tego koszmaru. I kiedy zaczynam już tracić nadzieję, kiedy jestem o krok od poddania się, gdzieś między koronami drzew dostrzegam nikłe światełko. Maleńki promyczek słońca.
Czuję na ramieniu drobną rączkę. Głosik, dźwięczący niczym srebrny dzwoneczek, oznajmia:
- Już wstałam!
Otwieram oczy. Widzę maleńką, pyzatą buźkę. Rumianą i uśmiechniętą.
- Dzień dobry, córeczko!

Wyścig o życie


Fatalnie spóźniłem się przy starcie. Ruszyłem jako jeden z ostatnich. Ale teraz powinienem być chyba gdzieś w środku stawki. Obok mnie, po prawej, pędzi Michał. Po lewej, kawałeczek za nami – Joasia. Ta ostatnia wyraźnie słabnie. Zaczyna coraz bardziej zostawać w tyle.
- Chłopaki – woła. A właściwie dyszy. Z trudem, ledwo dosłyszalnie. – Pomóżcie… Przecież ja… Zawsze…
To fakt, wspieraliśmy się wzajemnie, aż do tej pory. Aż do tej pory… Ale przecież zasada, jedyna zasada rządząca tym szaleńczym wyścigiem, jest prosta. Przeżyje tylko jeden. Przeżyje tylko zwycięzca. Spoglądam na Michała. Udaje, że tego nie zauważa. Udaje, że nie słyszy coraz cichszych, coraz bardziej odległych okrzyków Joasi.
Pędzimy. Coraz częściej musimy przeskakiwać nad ciałami tych, którzy biegli przez nami. Nie dali rady. Odpadli. Powinienem im współczuć, ale nie potrafię. Wprost przeciwnie, cieszę się. Jest ich coraz więcej, a więc moje szanse rosną. Okrutne? Przecież walczę o życie.
Pędzimy. Czy ten cholerny korytarz nigdy się nie skończy? Znowu spoglądam na Michała. Jest wciąż tuż obok. Silny… Wytrzymały… Groźny… Muskam jego bok. Delikatnie. Prawie pieszczotliwie. Przy tej prędkości to wystarcza. Gubi krok. Widzę jak w pędzie wpada na ścianę. I tak już zostaje. Michale! Nie mogłem inaczej. Przecież wiedziałeś. Musiałeś wiedzieć. Znałeś stawkę. Wybacz.
Już niedaleko. Czuję to. Wiem. Jeszcze tylko dwa zakręty korytarza śmierci… Jeszcze jeden… Dotarłem. Zwyciężyłem. Będę żył.
***
Wychodzi z łazienki. W ręku trzyma test. Uśmiecha się. Promienieje.
- Udało się – szepcze. – Jestem w ciąży. I wiesz, jestem pewna, że to będzie chłopiec.

W pustyni i w puszczy


Czyli „Tydzień pełen przygód”,
Czyli „Ostania wycieczka z Orbisem”.


            O dajcie spokój, jak tu ciepło.
Dzień zaczął się fatalnie. Mam podbite oko i chyba złamany nos. Zbierałem daktyle. Ktoś przeciął sznurek i palma mi odbiła. Prosto w twarz. Ciekawe kto to?
            Widziałem Słonia. Wdeptywał w ziemię fortepian i krzyczał, że to niesprawiedliwe. O co mu chodzi?
            Zajrzałem na chwilę do oazy. Jak zwykle – grają na gitarach i śpiewają o tym jak to Jezus chodził po wodę. A może po wodzie? Trudno powiedzieć, bo strasznie fałszują. Pewnie dlatego miejscowi mają Jezusa za fałszywego proroka i wznoszą modły do Mahometa. W tym tygodniu wznieśli trzy. Dwie na modłę arabską i jedną na europejską. Zaczęli czwartą. Może być całkiem ładna.
            Staś Tarkowski to łobuz. Spotkaliśmy się wczoraj i zamieniliśmy parę słów. Dzisiaj się okazało, że te jego są puste w środku. Nieładnie.
            Czasami mam takie wrażenie, że te ptaki, które krążą gdzieś tam wysoko na niebie, prawie poza zasięgiem mojego wzroku, to wcale nie są Bociany. Myślę, że Hiena mnie okłamuje. I do tego śmieje się tak dziwnie.
Przed południem zapadł Lew. Jak zwykle marudził, że do nikogo nie chodził, że jest niewinny i że w ogóle nie rozumie o co ta cała afera. Poszedł sobie zanim zdążyłem odpowiedzieć.
            Ciepło.
Spotkałem harcerzy. Prowadzili ze sobą zebrę. Na sznurku. Pytali, czy nie widziałem gdzieś w okolicy jakiejś staruszki. Czyżby uciekła? Nie mogłem pomóc. Zastanawiam się skąd mieli sznurek?
            Papuga twierdzi, że po powrocie będę mógł wystąpić o zadośćuczynienie. Po co? Przecież już dość dla mnie uczynili.
Zatrzymałem karawanę. Prosiłem o coś do picia, ale mieli tylko wodę. Szkoda. Chciałem jeszcze zapytać o godzinę, ale psy zaszczekały i musieli ruszać. Może i lepiej. Czasu mam dosyć, po co mi jeszcze godzina? Do wieczora przejechały obok mnie jeszcze cztery karawany. Sporo pogrzebów w okolicy. Może jakaś epidemia?
            Robi się coraz cieplej.
Odwiedził mnie Guziec. Z dwoma Gorylami. Oznajmił, że będzie kandydował. Ciekawe kto na niego zagłosuje? Przecież to straszna świnia.
Mieszkańcy pobliskiej wioski przysłali do mnie oficjalną delegację. Bardzo sympatyczni ludzie. Błyskali spiłowanymi zębami i zapraszali na wieczornego grilla. Podobno beze mnie nie będzie zabawy. To miłe.
            Słyszę już bębny. Specyficzne brzmienie. Ciekawe skąd biorą skóry na membrany? Jak już będę u nich, na pewno się dowiem. Grają coś z nowej płyty Edyty Górniak. No proszę, a przed wyjazdem mówili, że to taka straszna pustynia. Kulturalna.

Być Pisarzem. Albo chociaż pisarzem


Siedziałem i wpatrywałem się tępo w ekran monitora. Otwarty kilka godzin temu nowy dokument edytora tekstów znanego pakietu biurowego znanej firmy wciąż był pusty. Gdybym pisał ołówkiem, pewnie przygryzałbym nerwowo jego końcówkę. To podobno pomagało się skupić. A tak co miałem przygryzać? Klawiaturę? Popatrzyłem z zazdrością na baraszkujące na podłodze koty.
- Wam to dobrze Dzika Kocia Bando. Żadnych zmartwień, tylko spanie, żarcie i zabawa. A człowiek musi się męczyć.
- I to niby ty się tak męczysz – spytała Kawusia, dwumiesięczny koci pętak. Kawusia, bo mała i czarna.
- Patrzcie go, jaki pracuś – dodała Bonifacy. Też kotka. A Bonifacy, bo... Bo tak. Mógł Paul Anka śpiewać o swojej ukochanej: “Och, Carol”, to nasza kotka może się wabić Bonifacy. Chociaż z tym Paulem... Czy ja wiem? Bo to niby facet, a jednak Anka. Aaa, mniejsza z tym.
- Siedzi przez pół dnia na tyłku, słucha Motorhead i pali papierosa za papierosem. Harówka!!!
- Ja pracuję konceptualnie – nie byłem pewien w ogóle istnieje takie słowo, ale koty też chyba nie powinny wiedzieć. – Myślę! Tworzę!
Koty spojrzały na mnie dziwnie. Razem miały pół roku, a potrafiły tak na człowieka popatrzeć, że aż ciarki przechodziły. Koty to dranie. Film nawet kiedyś taki był. “Szlag by to trafił, jeszcze chwila i zacznę się tłumaczyć” - pomyślałem. Faktycznie, to była chwila.
- Mam już prawie cały początek – całe dwa zdania, powinienem raczej powiedzieć. Ale głupio mi się było przyznać. Najlepiej zmienić temat. -  Zaraz, poczekaj, Motorhead wam się nie podoba? “See me burning...” – wycharczałem melodyjnie, choć z fatalnym akcentem.
- Może być. Całkiem fajne. Prawie kocia muzyka – Kawusia wskoczyła mi na kolana i zaczęła się układać mrucząc jak mały traktorek. Podrapałem ją za uchem. Nie miałem ochoty na kontynuowanie tej rozmowy.
- No i co z tym twoim początkiem? – Bonifacy potrafiła być bardzo upierdliwa jeśli tylko chciała. A z reguły chciała.
- Mam taki pomysł, może nie najoryginalniejszy, ale zawsze chwyta. To by się zaczynało tak: dawno, dawno temu, w odległej galaktyce...
Podobno koty nie potrafią się śmiać. Bonifacy potrafiła.
- Daj sobie spokój z odległymi galaktykami. Przecież nie masz o tym pojęcia. Tyle wiesz ile ci Lucas pokazał.
- To o czym mam pisać! - jeśli gość krótko przed czterdziestką postanawia zmienić swoje życie i zająć się na przykład pisarstwem, to robi się nerwowy. Szczególnie, jak niespecjalnie mu wychodzi. – O problemach nurtujących współczesną młodzież? Skąd mam wiedzieć co nurtuje współczesną młodzież? Skąd mam wiedzieć, czy współczesną młodzież w ogóle coś nurtuje? Ja nie znam współczesnej młodzieży.
Kiedy się zdenerwuję, potrafię powtarzać w kółko jedno słowo, albo zwrot. “Współczesna młodzież” – na przykład.
- Gówno – dorzuciłem zrezygnowany po chwili milczenia.
- A propos... – Bonifacy przeciągnęła się leniwie. – trzeba wymienić piasek w naszej kuwecie. A wracając do tematu... Skoro już musisz pisać i do tego pisać science-fiction, to weź się za fantasy.
- Fantasy? – Dobre sobie. Ja, stary miłośnik “Gwiezdnych Wojen” i fantasy. To nie było zdziwienie, to był prawie szok. No, może troszkę przesadziłem. Powiedzmy – miłośnik “Gwiezdnych Wojen” w średnim wieku. Kotka wskoczyła na parapet i zaczęła gapić się przez okno. Nie, nie poczułem się olany, chociaż zrobiło mi się nieco przykro. Tym bardziej, że Bonifacy, nie patrząc nawet w moją stronę tłumaczyła mi jak... chmm, głupkowi.
- Widziałeś kiedyś kosmiczny krążownik, teleporter albo działko protonowe? Wiesz na czym polegają termopolarne zakłócenia przestrzeni?
Miała rację, skubana. Na dobrą sprawę nie do końca rozumiałem zasady działania telewizora, a brałem się za podbój kosmosu. Ciekawe, swoją drogą, co to jest termo... coś tam.
- A konia widziałeś? Miecz? Księżniczkę?
- Księżniczki nie widziałem!
- Och, księżniczki są proste. Bierzesz cycatą blondynkę, ubierasz ją w długą suknię, najlepiej błękitną albo seledynową, do tego dorzucasz koronę i gotowe.
Znowu racja. Przecież wiem jak wygląda koń. I miecz. O cycatych blondynkach nie wspomnę. Choć nigdy żadnej nie ubierałem w długą suknię. Co tam, to w końcu nie miała być autobiografia. Można trochę po’fantasy’jować. Pozwoliłem przez chwilę pracować wyobraźni na zwiększonych obrotach. I szczerze mówiąc, po głębszej analizie, pomysł Bonifacego zaczynał mi się wydawać wielce frapujący.
- Spokojnie, wyluzuj – skąd ta cholerna kotka wiedziała o czym myślę. – Nie przeginaj, bo Dobrej Pani się to nie spodoba.
Dobra Pani – tak koty nazywają moją Żonę. Do mnie walą per “ty”. Bezczelne.
- Niech będzie fantasy. Ale co dalej? Musiałbym chyba wykreować jakiś świat. – Kiedyś się po prostu wymyślało różne rzeczy. Dzisiaj się kreuje. Tak przynajmniej twierdzi mieszkająca po sąsiedzku stylistka. I pewnie wie co mówi. Studio urody i wizażu, w którym pracuje, odwiedza często specjalista od reklamy i marketingu. Zanim mu obetną włosy i paznokcie... Tfu, co ja gadam. Stylizacja i manicure trwa zwykle ze dwie godziny, facet zdąży się więc nagadać. A zna się na rzeczy.
- Proszę, proszę... Wykreować jakiś świat... Ty myślisz, że Tolkien jesteś, czy co?
- Wcale tak nie myślę. W ogóle przestaję myśleć. I nie będę myślał, dopóki nie wymyślę o czym mam myśleć.
No proszę, nie dość, że się powtarzam, to jeszcze wykręcam jakieś karkołomne pętle językowe. Gdyby to usłyszał profesor Miodek, zginąłbym od ciosu słownikiem poprawnej polszczyzny.
- Tolkien jest nudny, a ja nie chcę być nudny – krzyczałem. Lubię sobie czasem pokrzyczeć.
Jeszcze nie zacząłem, a już mnie wkurza to pisarstwo. Trzeba było iść na studia, skończyć prawo albo medycynę. Też nie trzeba nic umieć, a przynajmniej zarabia się niezłe pieniądze. Jak człowiek jest zaradny. I na dodatek ludzie cię szanują. Tak, kiepsko napisana książka potrafi latami straszyć w księgarniach. A kiedy jesteś lekarzem... Cóż, wtedy twoje błędy kryje ziemia.
- Świat jest nieważny. To tylko scenografia. Jeśli masz dobrego bohatera, poradzi sobie w każdym świecie – szkoda, że mój kot jest analfabetą. Niepowetowana strata dla literatury. Koszmarne bydlę. Zrobiłem mądrą minę. Bo co miałem zrobić?
- W rzeczy samej, kwestia bohatera jest kwestią priorytetową – słyszałem co mówię, ale nie wierzyłem, że to moje słowa. – Powinien mieć skomplikowany charakter, bogate życie wewnętrzne...
- Ja kiedyś miałam życie wewnętrzne – Kawusia wpadła mi słowo. – Dałeś mi tabletki na odrobaczenie i było po sprawie.
- Nie rozumiesz – o słodka chwilo! Chociaż raz poczułem się dzisiaj mądrzejszy od kota. -  Tu chodzi o głębię. O psychologię. Muszę odpowiednio pogłębić sylwetkę bohatera.
- Uważaj z tym pogłębianiem – Bonifacy uśmiechnęła się pod wąsem. – Pogłębiając bez umiaru, łatwo można osiągnąć dno.
- Ale żarcik, oryginalny i na poziomie.– spróbowałem być złośliwy w jakże ludzki, prymitywniutki sposób.
- Co chcesz, w końcu jestem tylko kotem – zgasiła mnie bez trudu. Jak zapałkę.
- W dupie ze światem! W dupie z bohaterem! - owszem, bywam czasami wulgarny. Nie walczę z tym.
- Opowiadanie może nie mieć żadnej fabuły, ani bohaterów – w moim wieku nie powinienem chyba tak się emocjonować. Z ciśnieniem nie ma żartów.
 - Może w ogóle nie mieć sensu. Czytałem wam przecież takie opowiadania. Ale musi mieć koniecznie przesłanie – dokończyłem prawie spokojnie i otarłem pianę z ust.
- A co niby chciałbyś przesłonić? – Bonifacy była spokojna jak ocean. Pojęcia nie miałem, że czyjś spokój może mnie aż tak wkurzać - Niedostatki warsztatu? Kulawą narrację? Fatalne dialogi? O jakim przesłaniu ty właściwie mówisz?
- Że wojna to zło!
- Ale to wszyscy wiedzą.
- Że dobro zawsze zwycięża!
- To z kolei głupota.
Nie musiała tego mówić. Sam się zorientowałem. Spojrzałem na zegarek. No tak, ja tutaj gadam z kotem zamiast pracować, a dzień ucieka. Usłyszałem cichy chrobot klucza w zamku.
- Dobra Pani wraca – pisnęły Kawusia i Bonifacy. I pobiegły do przedpokoju.
Weszła Żona. Spojrzała na mnie, na koty i na pustą stronę znanego pakietu biurowego znanej firmy. Podeszła i pogłaskała mnie po głowie (jeszcze dwa, trzy lata temu mógłbym powiedzieć: po włosach).
- Nie idzie? – stwierdziła raczej niż zapytała.
- Szło, nawet nieźle. Miałem już cały początek, ale koty stwierdziły, że jest do niczego. Dogadują mi od samego rana. Śmieją się i w ogóle... – poskarżyłem się jak małe dziecko.
- Mój ty wariacie – roześmiała się Żona. Nadstawiłem czoło. Z roku na rok coraz wyższe. Pocałowała czule. – Nie przejmuj się. Jutro na pewno ci się uda. Wierzę w ciebie.
Dziękuję Ci, Dobra Pani.

wtorek, 29 maja 2012

Niebajka

Dzielny Kosmyk zmagał się ze smokiem. I chociaż powoli zaczynał zdobywać nad bestią przewagę, czuł, że słabnie. Pot lał się z niego strumieniami, ramiona omdlewały, łydki drżały z wysiłku... Wreszcie usiadł z rozmachem u stóp Czarnej Wieży i spojrzał w zielonozłote gadzie ślepia.
- Drogi Władysławie – wysapał. – Może by tak pół godzinki przerwy?
*
Ale zacznijmy od początku.
*
Kiedy królewna Allergia skończyła szesnaście lat, jej ojciec, stary Limmeryk, władca Abstrakcji, uznał, że jest już wystarczająco dorosła by wyjść za mąż. Allergia w zasadzie nie miała nic przeciwko temu. Nie podobało się jej jedynie to, że król, zagorzały tradycjonalista, postanowił zrobić wszystko zgodnie z panującym od wieków zwyczajem.
Przez miesiąc, w każdy poniedziałek, w samo południe, na centralnym placu stolicy pojawiał się królewski herold. Wdrapywał się na specjalnie w tym celu zbudowane podwyższenie i donośnym głosem odczytywał królewskie orędzie. Była w nim mowa o przeszłości i przyszłości kraju. O przywiązaniu króla do tej pierwszej i o jego dbałości o tę drugą. O braku następcy tronu i łatwych do przewidzenia, związanych z tym brakiem kłopotach. O jedynym możliwym sposobie rozwiązania problemu i o poświęceniu władcy dla dobra jego ludu. W sumie, czterdzieści pięć minut ględzenia, a całość sprowadzała się do tego, że rękę królewny Allergii (oraz – o czym w orędziu nie wspomniano – całą resztę jej młodego, rewelacyjnie wymodelowanego przez naturę ciała) posiądzie ten, kto jako pierwszy spełni trzy postawione przez Radę Królewską zadania. W szranki stanąć może każdy mężczyzna stanu wolnego, pełnoletni, z uregulowanym stosunkiem do służby wojskowej, nie karany. Amen.
*
Mieszkańcy Abstrakcji odetchnęli z ulgą. Limmeryk nie był już młody, następcy rzeczywiście nie posiadał, a wakat na etacie króla to niby jeszcze nie tragedia, ale nigdy nie wiadomo, co może z tego wyniknąć. Władcy sąsiednich krain chciwie łypią na pusty tron i gromadzą armie na granicach. Niby to manewry organizują, niby złych zamiarów nie mają, a potem myk, myk i nieszczęście gotowe. A tak - królewnę się ochajtnie i po sprawie. Obce wojska pól nie zdepczą, zboża i prosiąt na spyżę nie zagarną, kobiet nie pogwałcą i wszyscy będą zadowoleni.
Z wyjątkiem może królewny Allergii, której nie uśmiechała się rola głównej nagrody w konkursie wymyślonym przez ojca. Czy też może raczej przez jego przodków. Ale, jak to często bywa, szczególnie w królewskich rodach, osoby najbardziej zainteresowane, najmniej mają do powiedzenia. Królewna płakała zatem nocami w poduszkę i z niepokojem czekała na przybycie zalotników.
A zalotnicy, zwani zgodnie ze zwyczajem pretendentami, zjechali tłumnie.
Królestwo Abstrakcji nie było duże. Nie było również specjalnie bogate. Ale było królestwem. A posada królewskiego zięcia, z czasem zaś króla, jawiła się wielu wcale atrakcyjną. Fakt, że jej objęcie wiązało się z poślubieniem młodziutkiej i ślicznej królewny nikomu nie przeszkadzał. Ot, po prostu, przyjemny bonusik. Królewski konkurs cieszył się zatem dużym powodzeniem.
Pierwszy pojawił się książę Komiks, siódmy syn władcy ościennej Metafory. Po nim przybyli bracia – bliźniacy Asparagus i Rododendron, znani z tego, że od lat włóczyli się po świecie poszukując królewny na wydaniu. Ale, że wszystko co robili – robili wspólnie, trudno im było znaleźć kandydatkę, która zdecydowałaby się na takie niecodzienne małżeństwo. Na wychudzonej chabecie przytruchtał baron Krzew, błędny rycerz w średnim wieku. Przyjechał także hrabia Koks, którego pojawienie się zaskoczyło wszystkich, było bowiem powszechnie wiadomym, iż hrabia ponad wdzięki niewieście, przedkłada urok ledwo dojrzałych młodzieńców. Zjawił się również Grosz Barbarzyńca, który niejedno królestwo już zdobył i stracił. Nie ustawał jednakże w wysiłkach, słusznie zakładając, że nie zawsze będzie miał dość siły by machać mieczem i że czas by wreszcie pomyśleć o jakimś godziwym zabezpieczeniu na stare lata. Przybyło wielu zacnych młodzieńców (oraz kilku panów po czterdziestce), którzy zdecydowani byli podjąć rzucone przez Radę Królewską wyzwanie. I zwyciężyć, lub... Nie, no właściwie to wszyscy gotowi byli jedynie zwyciężyć.
Zamkowe komnaty i korytarze wypełniły się pretendentami. Wszyscy przechwalali się swoimi przewagami i kpili z dokonań konkurentów. Zrobiło się tłumnie, gwarno i co tu dużo mówić – duszno. Bohaterstwo bowiem i dobre urodzenie nie zawsze idzie w parze z dbałością o higienę. Biedna królewna Allergia wzdrygała się na samą myśl o tym, że któryś z tych chełpliwych brudasów może zwyciężyć i zostać jej mężem.
Jednakowoż już wkrótce okazało się, że nie jest to wcale łatwe. Komiks przepadł już na pierwszym zadaniu. Nie udało mu się poprawnie przeliterować słowa “gżegżółka”. Odjechał zawstydzony. Bliźniacy, dopuszczeni warunkowo do zmagań, po trzydniowych próbach nie ułożyli arcyskomplikowanego, sześcioelementowego puzzla. Odjechali również. Grosz omal nie stracił oka próbując nawlec igłę. Baron Krzew poturbował się dotkliwie nieudolnie wykonując “wagę przodem”, zwaną przez pospólstwo “jaskółką”.
Zalotnicy odpadali jeden po drugim. Zamek pustoszał. Rada Królewska załamywała ręce, a w sercu Allergii nadzieja walczyła ze strachem przed staropanieństwem. Wiedziała bowiem, że ojciec nigdy nie zgodzi się by poślubiła tego, którego od prawie roku skrycie kochała – Kosmyka, pomocnika królewskiego ogrodnika. Królewny tak mają. Prawie każda wcześniej czy później zabuja się w kimś ze służby. Jeśli jest młoda i niedoświadczona wodzi tylko oczami za swoim wybrankiem i wzdycha. I popłakuje nocami. Te bardziej oblatane wykorzystują swoją pozycję i flirtują bezlitośnie z bogu ducha winnymi psiarczykami czy stajennymi. Natomiast królewny z największym doświadczeniem, wykorzystują wiele pozycji, skutkiem czego nigdy tak na dobrą sprawę nie wiadomo, czyj właściwie potomek zasiada na tronie.
Allergia należała do tej pierwszej grupy. Jej pościel można było każdego ranka przepuszczać przez wyżymaczkę.
*
Czas mijał. Nadszedł wreszcie dzień, kiedy ostatni z pretendentów kulejąc srodze podszedł do konia, wdrapał się na niego pojękując z bólu i splunąwszy na bruk zamkowego dziedzińca, odjechał. Nie obejrzał się nawet by pomachać ręką na pożegnanie.
*
Zdruzgotany takim obrotem sprawy król Limmeryk zwołał w sali tronowej nadzwyczajne zebranie Rady. Przybyli obaj: Nadworny Błazen i Główny Mag. Tradycja nakazywała bowiem, aby władca, przed podjęciem każdej decyzji, wysłuchał zdania najgłupszego i najmądrzejszego ze swych poddanych.
- Radźcie co robić? – król, który podczas spotkań z doradcami był wyjątkowo konkretny i bezpośredni, otworzył obrady.
- Ja mogę rzucić jakiś czar – zaproponował natychmiast Mag.
- Och, dajże lepiej spokój czarom, mój drogi – Błazen, nie bez powodu zresztą, dość sceptycznie podchodził do magicznych umiejętności swojego kolegi. – Znowu skończysz przygnieciony dwustukilogramową truskawką. Ledwośmy cię wydłubali.
- To był wypadek.
- Oczywiście, podobnie jak niegasnący ogień, który miał rozwiązać problemy energetyczne królestwa. Do tej pory odnawiamy zachodnie skrzydło zamku.
- Ale przynajmniej próbuję coś robić. Ty całymi dniami potrząsasz dzwoneczkami i oczerniasz mnie przed Jego Wysokością.
- Sam się oczerniasz. Ciągle masz za uszami resztki tego rewelacyjnego samoopalacza, który okazał się samopiekaczem...
Król Limmeryk z rosnącym zniecierpliwieniem słuchał rozkręcającej się kłótni swoich doradców.
“Oddałbym ich katu, gdybym tylko miał kata” – myślał,  a jego wzrok błądził po ścianach sali tronowej, obwieszonych pamiątkami po królewskich przodkach. I już miał sięgnąć po topór Kotturna Siódmego, gdy ktoś głośno zakołatał w ciężkie, dębowe drzwi komnaty.
- Proszę – zawołali (o dziwo!) zgodnie Błazen i Mag.
Drzwi otworzyły się z donośnym skrzypieniem i wszedł pomocnik królewskiego ogrodnika. Nie miał jeszcze osiemnastu lat, ale chłop był z niego na schwał. Wysoki, muskularny, z opadającą na oczy grzywą jasnoblond włosów. Przyznać trzeba, że  naprawdę robił wrażenie.
Król, który cenił u swoich poddanych niezłą prezencję, uśmiechnął się pod wąsem na widok zucha. Mag zadrżał, poczerwieniał na twarzy i owinął się szczelnie haftowaną w pentagramy szatą, którą wszyscy poza nim samym nazywali po prostu suknią. Zawsze tak reagował na widok przystojnych młodzieńców. Gwoli ścisłości dodać należy, że na gładkie dziewczęta reagował identycznie. I nikt, włącznie z nim samym, nie wiedział dlaczego. Błazen zaś, sam raczej cherlawy, spojrzał na przybyłego niechętnie i spytał z właściwą ludziom na wysokich stanowiskach wyniosłością:
- No, co tam, nasz drogi Kosmyku?
Kosmyk zignorował trefnisia. Szybkim krokiem podszedł do tronu, padł na kolana przed królem i wyrzucił z siebie jednym tchem:
- Wasza Miłość! Kocham Waszą córkę od chwili gdy ujrzałem ją po raz pierwszy w zamkowych ogrodach. Gotów jestem spełnić trzy postawione przez Radę Królewską zadania, jeśli tylko dowiodę tym, że godny jestem pojąć ją za żonę.
Król oniemiał. Błazna zatkało. Mag chyba nie do końca rozumiał, co się właściwie dzieje. On jest gotów?! Pojąć za żonę?! To już nawet nie była zuchwałość, to raczej nie mająca sobie równych bezczelność. Przekroczenie wszelkich granic, z granicą przyzwoitości włącznie. Przypadek bez precedensu w całej długiej historii królestwa Abstrakcji. Po prostu – zgroza.
Ale chłopak był w prawie. Spełniał wszystkie postawione przez króla warunki. A królewskie słowo rzecz święta. Limmeryk pochylił się nad klęczącym młodzieńcem i wycedził przez zaciśnięte zęby:
- Dobrze Kosmyku, będziesz miał swoją szansę. Jutro świcie otrzymasz pierwsze zadanie.
Kosmyk wstał z kolan, jeszcze raz pokłonił się przed władcą, skinął głową pozostałym i wyszedł.
- Miłościwy Panie! – zawołał Błazen, ledwie umilkły kroki młodego ogrodnika. – Nie wydasz przecież córki za tego prostaka!
- Oczywiście, że nie. Mamy kilka godzin, by znaleźć honorowe wyjście z tej idiotycznej sytuacji.
- Ja mogę rzucić jakiś czar – wyrwało się głupio Magowi. Król nie zaszczycił go nawet spojrzeniem.
- Myśl Błaźnie, w tobie jedyna nadzieja.
Zastanawiali się prawie do świtania. To znaczy, król i Błazen zastanawiali się prawie do świtania. Mag zasnął krótko po północy. Ale to akurat nie miało wpływu na przebieg narady. No, może przyspieszyło ją nieco. Wreszcie, o świcie...
*
- Słucham? – Kosmyk był przekonany, że się przesłyszał.
- Oto twoje pierwsze zadanie – powtórzył Błazen. – Musisz pokonać smoka.
- Ale jak?
- Jak chcesz. W końcu to ty jesteś pretendentem.
*
Smok żył w Abstrakcji od zawsze. Nie wiadomo, czy cały czas była to ta sama bestia, czy też może raczej kolejne smocze pokolenia. Nikt nie wiedział jak mnożą się smoki, ale też  nikt nie kwapił się specjalnie by to sprawdzić. Bo w sumie – co za różnica. Ważne, że smok był, mieszkał w górach na północy i było o nim głośno na świecie. I chociaż, mimo licznych podejmowanych prób, nie udało się z niego uczynić atrakcji turystycznej, to różnorakie figurki, podróbki smoczych kłów i łusek oraz buteleczki z rzekomo smoczą krwią sprzedawały się nieźle. Rzemieślnicy byli zadowoleni. Pasterze również. Bo jakkolwiek zdarzało się czasem, że jakaś zabłąkana owieczka nie wracała do stada, albo wychudzona krowina znikała nocą z pastwiska, to szczodre odszkodowania wypłacane z królewskiego skarbca stukrotnie wynagradzały, nieczęste zresztą, straty. Tylko nieliczne dziewice spoglądały czasem tęsknie w niebo i wdychały z żalem nad widocznym upadkiem atrakcyjności swojego statusu.
Owszem, zdarzało się, głównie - nie wiadomo dlaczego - wczesną jesienią, że przybywali do Abstrakcji rycerze prowadzący anty-smocze krucjaty. Wznosili anty-smocze okrzyki, wymachiwali magicznymi mieczami, odgrażali się i obiecywali wybawienie z łap bestii. Witano ich, podobnie jak każdą inną sezonową atrakcję, z radością. I żegnano z żalem. Nie zdarzyło się bowiem, by któryś powrócił. Czy to pochwalić się zdobytym smoczym łbem, czy choćby wyleczyć rany. Miejscowi bajarze mogli wzbogacić swoje opowieści o kolejne elementy, ceny pamiątek okresowo rosły, a rozczarowane po raz kolejny dziewice porastały mchem. Niekoniecznie od północy.
*
Kosmyk był odważnym młodzieńcem. A także silnym i zręcznym. Był również skromny i grzeczny. I mądry. Oraz rozsądny. Ale w chwili gdy opuszczał salę tronową po otrzymaniu pierwszego zadania, był przede wszystkim przerażony.
Pokonać smoka! Dobre sobie! Gdyby chociaż był szewczykiem. Wtedy być może miałby jakieś szanse. Tak, postać dzielnego szewczyka często pojawiała się w opowieściach. Ale czy ktokolwiek słyszał kiedyś o ogrodniku – pogromcy smoka?
Wyszedł na dziedziniec i odetchnął głęboko.
“Nic to” – pomyślał. “Jakoś to będzie. Przecież prawdziwa miłość potrafi pokonać wszystkie przeszkody.”
Ta myśl przyświecała Kosmykowi, kiedy kwadrans później opuszczał zamek i kierował się ku widocznym w oddali górom. Powtarzał ją sobie przez całą drogę. Aż do chwili kiedy znalazł się przed wejściem do smoczej jaskini. Było tutaj... Jakoś tak... No, ładnie po prostu. Żadnych kości. Resztek zbroi. Połamanych mieczów. Nic. Czyściutko. Starannie zagrabiony drobny żwir. Szemrzący opodal strumyk. Wysokie dęby i śpiewające w wśród ich gałęzi ptaki. Można by powiedzieć: sielanka. Można by, gdyby nie wielkość prowadzącego do wnętrza góry otworu. A ten był naprawdę olbrzymi! Podobnie jak smok, który właśnie wyłaził na zewnątrz.
Jak opisać smoka komuś, kto nigdy nie widział tego wspaniałego zwierzęcia? Cóż, jako się rzekło, był olbrzymi. Czerwony, ale nie czerwienią krwi. Jego barwa przypominała raczej kolor cegieł, z których zbudowano zamkowe mury. Miał skrzydła, obecnie złożone na szerokim grzbiecie. Potężne łapy, których palce zakończone były nie mniej potężnymi pazurami. I wielki łeb, który nieco przypominał koński, nieco jaszczurzy, a nieco, szczególnie z prawego profilu, lwi. Ale najwspanialsze były smocze oczy. Zielone, połyskujące złociście, skryte za wielkimi, oprawionymi w srebro okularami.
- Słucham? – zahuczał głębokim basem smok, zamykając z trzaskiem trzymaną w łapach księgę. Też niemałą, nawiasem mówiąc. – Pan do mnie?
- W zasadzie tak – odpowiedział Kosmyk, który ku własnemu zdziwieniu nie czuł się specjalnie przestraszony.
- Czym mogę służyć? – zapytało uprzejmie smoczysko, odkładając na bok książkę i zdejmując okulary.
Młody ogrodnik w kilku słowach wyjaśnił skąd i w jakim celu przybywa.
- No tak, królowie i ich pomysły – smok był wyraźnie oburzony. – Jako demokrata i liberał, składam oficjalny protest przeciwko takiemu przedmiotowemu traktowaniu ginącego, niestety, gatunku. A jeśli chodzi o twoje zadanie... Jak ci na właściwie imię, mój chłopcze?
- Kosmyk, proszę pana.
- Bardzo mi miło, ja nazywam się Władysław Zieliński. Wejdź zatem, drogi Kosmyku, do środka i opowiedz mi jeszcze raz wszystko od początku. Razem na pewno coś wymyślimy.
*
Siedzieli przy kominku i popijali grzane wino z miodem. Kosmyk z trudem podnosił swój puchar. Smok rzadko miewał tak małych gości i nie posiadał odpowiedniej zastawy. W ogóle rzadko miewał gości i sprawiał wrażenie bardzo zadowolonego z tej wizyty.
- A ci wszyscy rycerze?
- Oni? Uciekali ledwie wystawiłem nos z jaskini. Ani dzień dobry, ani do widzenia. Zmykali jak zające. Ale wracając do sprawy, która cię do mnie przywiodła. Wszyscy, powiadasz, odpadli. A ty, powiadasz, królewnę kochasz i zrobisz wszystko by została twoją żoną. I na początek, powiadasz, musisz pokonać smoka. Znaczy mnie. Królowie! – Zieliński skrzywił się z niesmakiem i popadł w zadumę.
- Pokonać smoka... Pokonać smoka... – mruczał zamyślony. Wreszcie, po kilku minutach, szeroki uśmiech rozjaśnił jego, cóż... paszczę.
- Zdaje mi się przyjacielu, że znalazłem rozwiązanie. Myślę, że partia szachów powinna załatwić sprawę.
- Szachy? – zdziwił się Kosmyk, ale po chwili uśmiechnął się również. – Czemu nie, w końcu to ja jestem pretendentem.
- Nie myśl tylko, że wykpisz się tanim kosztem.
- Drogi Władysławie, może na to nie wyglądam, ale kiedy trzeba potrafię ruszyć głową.
- Nie tylko głową będziesz musiał ruszać. Pamiętaj, że to jednak smocze szachy.
I rzeczywiście. Większość rzeźbionych w kamieniu figur dorównywało Kosmykowi wzrostem, dwie czy trzy nawet go przewyższały. Po godzinie zmagań chłopak był wykończony, ale udało mu się zdobyć na szachownicy widoczną przewagę. I to pomimo tego, że grał czarnymi. Zmuszony był jednak prosić smoka o przerwę. Zieliński chętnie na nią przystał.  Po pierwsze, zawsze grał fair i nie chciał wykorzystywać swojej fizycznej przewagi. Po drugie, jego sytuacja nie przedstawiała się najlepiej. Potrzebował czasu, żeby starannie przemyśleć swoją strategię. Trafił jednakże na wymagającego przeciwnika. Już w czwartym posunięciu po przerwie, Czarna Wieża zaszachowała Białego Króla. Kosmyk triumfował. Smok, który był nader poczciwym stworzeniem, nie mógł nie cieszyć się wygraną nowego przyjaciela. Wiedział przecież jak bardzo zależało mu na zwycięstwie. Rozstali się w zgodzie, umówieni na rychły rewanż.
*
Ani król Limmeryk, ani jego doradcy nie spodziewali się powrotu Kosmyka. A już na pewno nie triumfalnego powrotu. Tymczasem chłopak przedstawił Radzie spisany smoczą łapą na wielkim pergaminowym zwoju przebieg całej partii, oraz oświadczenie Zielińskiego, że został pokonany po długiej i wyczerpującej walce.
- Gdyby zaś – mówił Kosmyk, - ktoś kwestionował autentyczność tego dokumentu, smok może przylecieć do zamku i własną osobą dać świadectwo prawdzie.
- Myślę, że nie będzie takiej potrzeby – król dziwnie niechętnie odniósł się do perspektywy ewentualnej smoczej wizyty. – Zgłoś się jutro o świcie, otrzymasz drugie zadanie.
*
Rada Królewska wpatrywał się w chmurne oblicze władcy. Władca zaś wodził wzrokiem po twarzach swoich doradców. Sprawa, do tej pory jedynie irytująca, zaczynała się robić poważna. Młody ogrodnik wykonał pierwsze zadanie. I to w sposób narażający na śmieszność królewski majestat.
- Musimy coś przedsięwziąć – chociaż Limmeryk sprawiał wrażenie zupełnie spokojnego, Błazen nie dał się zwieść pozorom. Milczał, czekając aż Mag palnie jakieś głupstwo. Nie czekał długo.
- Ja mogę rzucić jakiś...
Nawet nie dokończył zdania. Król rzucił pierwszy. Mag trafiony w skroń berłem padł bez zmysłów na podłogę. Błazen uchylał się zręcznie, próbując jednocześnie uspokoić rozsierdzonego monarchę.
- Miłościwy Panie! – unik.
- Wasza Miłość! – unik.
- Dobrotliwy Królu! – unik, podskok, skłon. Uff! “Dobrotliwy” zawsze skutkowało.
Limmeryk zasapany osunął się na tron.
- Jeśli ten bezczelny smarkacz znowu wystrychnie nas na dudków, jako żywo, powołam Królewskiego Kata i to ty Błaźnie zapewnisz mu pierwszą dłubaninkę.
- Ja? Jako...?
- Jako tworzywo! A teraz posprzątaj tu trochę i ocuć tego idiotę. Do świtu tylko kilka godzin.
*
Dzięki niedyskrecji Maga wszyscy w zamku wiedzieli, że Kosmyk stara się o rękę królewny Allergii. I chociaż powszechnie zgadzano się, że szanse ma niewielkie, wielu życzyło mu powodzenia. Jedni, bo go lubili. Inni, bo postawili duże pieniądze w organizowanych na chybcika zakładach. Sama zaś królewna prawie połamała sobie palce zaciskając kciuki. Wszyscy zastanawiali jakie będzie drugie zadanie.
*
Narada trwała. Właściwa motywacja może zdziałać cuda. Błazen wprost tryskał pomysłami. Król jednakże odrzucał jeden po drugim. Milczący asekuracyjnie Mag siedział w kącie i rozcierał wielkiego guza na ciemieniu. Nikomu nie przeszkadzało, że nie bierze udziału w dyskusji.
- Może niech przejdzie bez broni przez Czarcie Bagna? Nikt tego jeszcze nie dokonał.
Król nie był przekonany.
- Smoka też nikt wcześniej nie pokonał. To cwaniak. Czarcie Bagna to dla niego pewnie bułka z masłem. To musi być coś trudniejszego.
- To może niech zdobędzie eliksir wiecznej młodości.
- Pomysł w sumie nie najgorszy Błaźnie. Tylko jak sprawdzić czy to co przyniesie, to rzeczywiście eliksir wiecznej młodości? Wypić, a potem usiąść i czekać? Jak długo? Dziesięć lat? Dwadzieścia? Pięćdziesiąt? Nie, pomysł rzeczywiście nie najgorszy, ale to musi być coś bardziej wymiernego. Żeby łatwiej było wykryć ewentualne oszustwo. Postaraj się bardziej.
- Przecież się staram, Miłościwy Panie. Tylko wy wciąż jesteście niezadowoleni... Mam! Wiem! Eureka!!!
*
- Nie jestem pewien, czy dobrze zrozumiałem – Kosmyk rzeczywiście nie był pewien. – Mam sprawić żeby wszyscy mieszkańcy naszego królestwa byli zawsze szczęśliwi?
- Albo chociaż porządnie zadowoleni – Błazen pozwolił sobie spojrzeć na króla z delikatnym wyrzutem. Limmeryk uśmiechał się pogodnie.
- Jeśli wszyscy będą uśmiechnięci jak nasz dobrotliwy władca, uznamy, że wykonałeś zadanie – dodał, jak się później okazało, zupełnie niepotrzebnie.
*
Królewscy doradcy siedzieli w jednej z zamkowych kuchni i raczyli się gorzałką. Choć określenie “raczyli się” nie pasuje najlepiej do jakości pochłanianego w hurtowych ilościach trunku.
- Dziwną minę miał jak wychodził – rozważał Mag, nieco bełkotliwie. – Zauważyłeś? Jakiś taki pewny siebie był, jakby. Rety! A co będzie jeśli mu się uda?
- Co będzie? – Błazen zarechotał. Cokolwiek maniakalnie. Przed oczami miał wciąż błysk katowskiego topora.
- Co będzie? – powtórzył. – Wtedy... Prawdopodobnie... Nasz król... Pozwoli ci rzucić jakiś czar.
*
Kosmyk wyruszył w świat. Szczerze mówiąc nie szukał długo. Już w sąsiedniej Corridzie usłyszał plotki o roślinie, wprowadzającej ludzi w stan całkowitej szczęśliwości. Jej działanie nie trwało wprawdzie długo, ale stosowana w odpowiednich dawkach pozwalała podobno osiągnąć permanentne zadowolenie, nierzadko graniczące wręcz z euforią. Miejscowi znawcy przedmiotu nazywali ją Marie Juanną. Na cześć pewnej czarownicy, która jako pierwsza odkryła cudowne właściwości tej szlachetnej rośliny. Wszystkie tropy prowadziły do leżącej nad odległym morzem Tulipanii.
Podróż do Tulipanii trwała długo. Jeszcze dłużej trwał pobyt w tym nizinnym kraju. Wreszcie, po roku, Kosmyk powrócił do Abstrakcji na wozie załadowanym sadzonkami Marie Juanny i workami pełnymi jej suszonych liści i kwiatów.
Z kapciuchem pełnym tych ostatnich stanął przed obliczem króla Limmeryka. Królewski Fajczarz napełnił królewską fajkę. Limmeryk zaciągnął się głęboko, po czym wypuścił kłąb aromatycznego dymu. Po chwili jeszcze raz. I jeszcze. Wreszcie uśmiechnął się szeroko. Podszedł do Kosmyka i poklepał go plecach.
- O to chodziło, mój chłopcze. O to właśnie, do stu diabłów, chodziło.
Usiadł z powrotem na tronie i pykając z fajki, pogrążył się w rozmyślaniach. A były to z pewnością wesołe rozmyślania, bo chichotał co chwila i klepał się po udach.
*
I to właściwie koniec mojej niebajki. Kosmyk ożenił się z Allergią i wkrótce zasiadł na tronie. Każdy obywatel Abstrakcji, jeśli tylko miał na to ochotę, mógł w przydomowym ogródku uprawiać dającą szczęście roślinę i korzystać z jej dobrodziejstw.
*
A trzecie zadanie? Było niepotrzebne. Przecież wszyscy żyli długo i szczęśliwie.
*
No, w każdym razie na pewno szczęśliwie.




Tekst był opublikowany w SFFiH 7 (69) 2011