środa, 11 lipca 2012

Zamek w Rynie

Od lat włóczę się po Mazurach w poszukiwaniu opowieści. Spotykam wielu ludzi, przeważnie ludzi, którzy chętnie opowiadają mi swoje historie. Wszystkie skrzętnie notuję. Może ktoś kiedyś będzie chciał je przeczytać.
* * *
No i nie upilnowałem! Szlag by to... Właściwie to już trafił. Ponad sto lat w trudzie i znoju, bez jedzenia i spania, cały czas na posterunku. Ale i tak widać za dobrze mi było. Cisza, spokój, nic się działo, to stracił człowiek trochę czujność, zgnuśniał, rzec by można, miękki się zrobił. I nie upilnowałem!
Powiesz pewnie: “Też mi coś! Raz dziennie obejść zamek i sprawdzić czy nie wylazły. Nic takiego. Betka.” Ale jaka odpowiedzialność! No niby faktycznie, od ostatniej wojny światowej niewiele się w zamku działo. Przedszkole, jakaś biblioteka, jakieś muzeum. Ale przedszkolakom nic nie groziło, a do muzeum czy biblioteki przeważnie mało kto chodził. Żadnego, w sumie, niebezpieczeństwa.
A w ostatnich latach wszystko poprzenosili do nowych budynków i zamek pięknie obracał się w ruinę. Stare tynki poopadały, szyb nie uświadczyłeś w żadnym oknie, nawet kawał ściany miejscowi rozebrali, bo cegła dobra, choć pewnie nie spełnia norm tej całej, jak jej tam, Unii Europejskiej. Aż serce rosło jak się na to patrzyło. Za kilka lat byłoby po wszystkim. Spokój na wieki wieków. Amen.
Ale któregoś dnia robię sobie obchód, idę wesolutki cały jak szczygiełek, kluczami podzwaniam (nie wiem po co je trzymam, przyzwyczajenie takie), pogwizduję nawet. Nagle patrzę, a pod zamkową bramą pełno ludzi. Ciężarówki jakieś stoją, betoniarki, buldożery, dźwigi i różne takie. Słowem – koszmar. Podchodzę bliżej i pytam grzecznie, co się, do cholery jasnej, dzieje. “Remont, dziadku, będzie. Zamek będziemy odnawiać” – mówi jeden chłopaczek.
Jakby we mnie piorun strzelił. Ażem się w środku zagotował. Ale ciągle grzecznie pytam jaki, na psa urok, remont. “Normalny, dziadku, remont. Renowacja pełną gębą” – powiada. “Inwestor się znalazł” – powiada. “Zamek za ciężkie pieniądze kupił i hotel tu urządzi. Śliczny, nowoczesny i pewnie drogi jak wielkie nieszczęście. Będą się tu ludzie z całej Polski, a może i z całego świata zjeżdżać”. Tłumaczył mi jak jakiemuś głupkowi. Jakbym się wczoraj urodził, a nie w 1820.
A mnie normalnie zatkało. Hotel w Gnieździe?! Ocipieli. Toż to gotowe nieszczęście. Trzeba działać. Oczywiście zgodnie z Procedurą. Jak to szło? No tak, najpierw ostrzeżenie, w formie Proroctwa. Kombinuję, dumam, ale nic mi nie przychodzi do głowy. Bo jakiś mędrek wymyślił w 1912, że Proroctwo trzeba deklamować, rozumiesz, wierszem. Inaczej się nie spełni. Wreszcie mówię: “Będzie z tego niezła kicha, dajcie panie na kielicha”.
I wiesz co? Wyśmiali mnie! Tyle, że dali mi dwie dychy. Więc próbuję jeszcze raz: “Jeszcze szczęki wam opadną, gdy te zdziry was dopadną”. Cieniutkie to było, ale zawsze miałem problemy z tym sakramenckim rymowaniem. Tylko, że akurat chwyciło. Opadli mnie jak stado szczeniaków jeża i dawaj jeden przez drugiego pytać, co to za zdziry, czy dużo ich, czy dla wszystkich wystarczy i czy aby na pewno przyjdą.
I tak mnie zakręcili, że wszystko im opowiedziałem. O więzieniu dla kobiet co to je otworzyli w tym zamku w 1861. O pożarze dwadzieścia lat później. O tym, że wszystkie więźniarki żywcem spłonęły i o tym, że przed samą śmiercią, już płomieniami ogarnięte, bluźniły strasznie Bogu i ludziom, obiecując zagładę całej męskiej rasie. Mówiłem im o dziwnych wypadkach, które miały miejsce w zamku przez ostatnie sto pięćdziesiąt lat. O Gnieździe, które te czarcie córy w piwnicach uwiły. Ostrzegałem ich, iż jeśli się dosyć męskich sił witalnych opiją, opuszczą mury zamkowe i ani chybi, swoją obietnicę wprowadzą w życie. A wtedy czarno widzę. Mówiłem o mężczyznach, którzy znikali na kilka dni, a których znajdowano na dziedzińcu, smutnych, osowiałych i całkiem wyzutych z chęci do życia. I o tym, że prawie wszyscy w kilka dni po odnalezieniu kończyli ze sobą.
Nie wspomniałem tylko, że byłem strażnikiem w tym więzieniu, ani o tym cośmy z tymi bździągwami nocami wyprawiali. Nie zawsze za ich przyzwoleniem. I że to sam naczelnik czerwonego kura puścił, kiedy zaczęły się odgrażać, że przy najbliższej inspekcji o wszystkim doniosą do wyższej instancji. Ani o tym, że kiedy pożar wybuchł, właśnie Kulawą Jadźkę chędożyłem, że mi się nogi we własne, spuszczone do kolan, gacie zaplątały i sam w ogniu zgorzałem. Za pokutę zaś, cudem wskrzeszony, zamku i Gniazda po wsze czasy muszę pilnować, i chronić wszystkich pojawiających się tu mężczyzn. Tego akurat wiedzieć nie musieli.
Skończyłem opowieść i czekam aż rozbiegną się spanikowani. A oni, drapichrusty, w śmiech. “Macie, dziadku, jeszcze dychę i idźcie, piwa się napijcie za nasze zdrowie. A my tu sobie poczekamy na te wasze więźniareczki i tak je oporządzimy, że nie tylko nie zrobią nam krzywdy, ale wrócą po jeszcze”.
Durnie. Pewnie, że wrócą. I będą wracały aż do skutku. Ale nawet takich jak oni, trzeba bronić przed mieszkankami Gniazda. Pokręciłem się jeszcze trochę po tym ichnim “placu budowy”. Klątwę jakąś próbowałem rzucić. Ale też musiała być rymowana i chyba coś mi nie wyszło, bo ani betoniarki się nie popsuły, ani rusztowania nocą nie runęły, ani główny inżynier czyraka na, za przeproszeniem, tyłku nie dostał.
Przez następne tygodnie nie miałem chwili spokoju. Remont trwał, a ja robiłem co mi tylko do głowy przyszło, żeby im jakoś przeszkodzić. Mickiewicza czytałem, Słowackiego, Tuwima nawet i Brzechwę, bo prosto pisali, ale nic to moim Klątwom nie pomogło. Raz tylko dachówka z góry zleciała, ale nie wiem czy to dzięki moim czarom, czy może dekarz ze dwa wina za dużo przed wlezieniem na dach wyżłopał. Próbowałem też do rozsądku im przemówić, ale się w końcu zdenerwowali, postawili tablicę, że obcym wstęp wzbroniony i postraszyli, że policję wezwą, jeśli im się będę pod nogami plątał i przeszkadzał w robocie.
Ale ja się tak łatwo nie poddaję. Nie mogę zresztą, choćbym i chciał. Napisałem śliczną petycję, machnąłem pod nią półtora tysiąca podpisów i dawaj do burmistrza. Tłumaczę mu, że niszczą niepowtarzalny charakter zabytku, że ingerują w delikatny ekosystem (a co, nawet jak człowiek ma na karku prawie dwie setki, to może być na bieżąco), że w krzakach koło zamku jedyny w Europie gatunek sikorki mieszka i inne takie bzdety. A burmistrz na to, że gówno sikorka, gówno ekosystem i charakter, ważne, że promocja miasta będzie, turyści i pieniądze. “Sikorkami” – mówi – “ludzi się nie wykarmi, nawet jakby wyjątkowo duże rosły. A sławny hotel, to i praca dla mieszkańców, i handel może ruszy, i w ogóle rozwój”. Potem podziękował mi za zaangażowanie w sprawy lokalnej społeczności i wyprosił z gabinetu.
Ha, myślę sobie, z władzą świecką nie wyszło, spróbuję od strony ducha. Do proboszcza poszedłem. Zaczynam mu tłumaczyć co i jak, a ten na mnie z mordą. “Wariat!” – wrzeszczy. “Wariat i bluźnierca”. I poszczuł mnie psami. Ledwie z życiem uszedłem. Znaczy, nie tyle może z życiem, co cało. Tak, ledwie cało uszedłem.
Robiłem co mogłem, czas płynął, remont miał się ku końcowi, a ja niczego właściwie nie osiągnąłem. No cóż, nie dało się zapobiec, trzeba będzie zwalczać.
Na uroczyste otwarcie hotelu oczywiście mnie nie wpuścili. Burmistrz był, proboszcz przyszedł pochlapać wodą święconą, różne tam okoliczne osobistości, a mnie nie wpuścili! Wynajęci ochroniarze grzecznie, ale stanowczo wyjaśnili mi, że jestem “persona non grata” na takiej eleganckiej fecie. A kiedy próbowałem się upierać, przestali być grzeczni i pozostali jedynie stanowczy. Spuścili mnie z zamkowego wzgórza na zbity pysk.
Oj tam, zaraz wzgórza... To ledwie pagórek. I nawet wcale nie taki wyboisty. Głupi nie jestem, nie trzeba mi dwa razy powtarzać. Myślę sobie “Poczekajcie łapserdaki. W dzień może i jesteście mocni, ale w nocy zamek jest mój i nikt mi nie podskoczy”. Wiesz, jako Strażnik mam swoje sposoby. Ale na razie postanowiłem przyczaić się, obserwować i czekać na lepszą okazję.
Długo nie czekałem. Już dwa tygodnie później wszystkie hotelowe pokoje były zajęte. Rezerwacje jakieś wcześniej porobili, czy jak. I same chłopaki. Uwierzysz? Dwieście głów. I nie jakieś tam wymoczki. Wszystko eleganckie, wyfryzowane, pachnące. Garniturki, manikiury, pedikiury... Cały dzień konferencje, debaty, całe te timbuldingi. A wieczorami? No właśnie! Nuda! Z hotelu nie ma po co wychodzić, a w hotelu tylko gorzałka i telewizja. Słowem – idealne łowisko dla żądnych zemsty wszetecznic.
Ale początkowo nic się działo. I to, przyznaję, uśpiło nieco moją czujność. Oczywiście, całymi nocami przemierzałem zamkowe korytarze, ma się rozumieć niewidzialny dla gości (od północy do świtu nie takie rzeczy potrafię). Ale powolutku zaczynałem wierzyć, że te lafiryndy dały sobie spokój. Że po tylu latach nieudanych prób po prostu się podały. O, jakże się myliłem!
To było 13 października. W piątek. Przyznać trzeba, że niezłą sobie datę wybrały. Przechodziłem przez jakiś pokój, w którym lokator przed wyjściem nie wyłączył telewizora. Normalnie bym nawet nie spojrzał, ale słyszę, że zapowiadają kolejny odcinek “Strażnika Teksasu”. Myślę sobie: “Oho! Coś o moim fachu. Popatrzę chwilę, może się nauczę czegoś nowego”. Siadłem i oglądam. Nawet niezłe, ale ja bym tak nogi nie zadarł. Nie w moim – że tak się, z braku lepszego określenia, wyrażę – wieku.  Chociaż, jak się lepiej przyjrzeć, to ten cały Walker dużo ode mnie młodszy nie jest.
I może wszystko by było inaczej, może bym zdążył, gdyby nie te przeklęte reklamy! Po dwóch godzinach wychodzę na korytarz, patrzę – siedzi jeden. Łeb zwieszony, patrzy na czubki butów. “No co tam?” – pytam i klepię go w ramię. A on wlepia we mnie maślane ślepia i powiada: “Cudnie było. Nigdy już tak nie będzie. To po co żyć?”. I sru! przez okno. Nawet firanek nie odsłonił. Długo nie leciał. Nawet porządnie krzyknąć nie zdążył. Ja do okna, patrzę na dziedziniec, a tam aż chlupie. Sto dziewięćdziesiąt dziewięć krwawych placków (a pewnie, że szybko policzyłem, mówiłem przecież – od dwunastej do pierwszego piania to ho, ho). Wzdrygnąłem się, ale myślę: “Znaczy się jeden gdzieś się uchował. Jeszcze nie wszystko stracone. Jeszcze jest szansa”.
Chodzę po zamku, szukam, może bym nawet zawołał, tylko co? Czas mija, świt coraz bliżej, może się uda. Ale nie, patrzę, człapie. Chyba pod prysznicem był, bo goły prawie, tylko ręcznikiem w pasie przepasany. A z przeciwka już ku niemu jedna z tych piekielnic pospiesza. Ledwie ubrana,  w przejrzystej bieliźnie, wszystko co ma być krągłe – się krągli, co ma sterczeć – sterczy i jeszcze na dodatek faluje w przyspieszonym oddechu. No powiadam ci, niby prawie dwieście lat człowiek nie żyje, a jakoś tak cieplej mi się zrobiło, jak by to ująć, na sercu.
Tylko, że ten chłopak wcale na nią nie zwraca uwagi. Widzi przecież bo idzie bliżej ściany, jakby chciał wyminąć. Flądra jedna wygina się, pręży, przeciąga, a on nic, nawet mu ten ręcznik nie drgnął.
“Jak ci na imię, marynarzu?” – pyta ta jędza i ślepia mruży. “Nie jestem marynarzem, proszę pani, tylko sprzedawcą telefonów komórkowych” – on jej na to. Popatrzył na nią, właściwie tylko okiem rzucił i chce iść dalej. Ale ona zastąpiła mu drogę i powiada: “Powiedz tylko słowo, a spełnię każde twoje życzenie.”. “To świetnie, to ja poproszę dwie kanapki z twarożkiem i dietetyczną colę do numeru 116. Wie pani, muszę dbać o linię”. I kołysząc biodrami wrócił do pokoju.
“A tuś mi , braciszku. Czy tam siostrzyczko” – pomyślałem. Dobra nasza, nie dadzą zołze rady. I odetchnąłem z ulgą. Za wcześnie.
Bo te suki nie odpuściły. Miały w zanadrzu broń specjalną. Otóż, pierwszy ryński komtur, niejaki Fryderyk von Wallenrod, miał giermka. Hainrich mu było, ale komtur wołał niego “mój ty tyłeczku złoty”. Łatwo z tego zgadnąć, że giermek ten służył mu nie tylko do podawania strzemienia i noszenia tarczy. Pomyślałbyś? Zakonnik, czternasty wiek i takie bezeceństwa. Kiedy Wallenrod padł na Żmudzi, po giermku słuch zaginął. Wiedziałem, że zazdrośni braciszkowie zamurowali go żywcem gdzieś w piwnicach, ale nie przypuszczałem, że dotąd tam siedzi. A one wiedziały. I napuściły tego przeklętego Tyłeczka na biednego sprzedawcę telefonów. W dwa pacierze było po wszystkim.
Wygrały, psie krwie, wygrały! Rozlezą się teraz po świecie, ku zatraceniu męskiego rodu. A ja, chcąc, nie chcąc, muszę ruszać za nimi. Uważajcie chłopy, bo jak na którą traficie, to wyssie z was chęć życia do ostatniej kropli. A potrafią to, oj potrafią. Kuprem taka zakręci, oczkiem zamruga, ząbkami błyśnie i ani się biedaku spostrzeżesz, już po tobie. A ja nie zawsze będę w pobliżu, żeby pomóc. Uważajcie chłopy, uważajcie!

Zeppelinom


„There's still time to change the road you're on.”

Śmierć mnie nie zaskoczyła. Wiedziałem, że nie dożyję do czterdziestki. Trzydzieści sześć lat… Może i niewiele, ale za to jakich! „Żyj szybko, kochaj ostro i umieraj młodo!”. Większość moich kumpli była przy mnie jak osobowy relacji Olsztyn – Ostrołęka przy japońskim superekspresie. „Sex, drugs & rock’n’roll”. Chociaż ostatnio to już w zasadzie tylko „drugs & rock’n’roll”. Się żyło! Trzeba być Stonesem, żeby w takich warunkach doczekać wnuków. Podobno nawet moje gałki oczne nie nadawały się do przeszczepów. Nie, śmierć zdecydowanie mnie nie zaskoczyła.
Ale to, co było później… Przede wszystkim fakt, że w ogóle było jakieś „później”!
W jednej chwili widzę dłoń lekarza wyłączającą aparaturę podtrzymującą moje ledwo tlące się życie, myślę sobie: „nareszcie” i zamykam oczy, a w następnej budzę się na jakiejś cholernej pustyni i zupełnie nie wiem co robić. Dla zatwardziałego ateisty to jednak może być spora niespodzianka.
Pustynia… To nawet nie jest pustynia. Cała przestrzeń, aż po horyzont, pokryta jest drobnym, mocno ubitym żwirkiem. Wygląda jak wyjęty z kociej kuwety. Ten żwirek. Nawet pachnie podobnie.
„Mogłoby tu być czyściej” – myślę sobie. – „Skoro już jest.”
Stoję tak sobie i dumam nad tym wszystkim. Ale przecież nie będę tak stał do usranej śmie… Aha… Tak czy inaczej – coś trzeba robić.
Zacząłem iść. Przed siebie. Tak po prostu. Zawszeć to jakieś działanie.
Nie wiem jak długo szedłem. Zegarka nie miałem, a oświetlenie w tym przedziwnym miejscu w ogóle się nie zmieniało. Tyle tylko, że nogi powoli zaczynały mnie boleć.
Obejrzałem się, żeby sprawdzić ile właściwie drogi przebyłem. Bez sensu zupełnie, bo jak okiem sięgnąć nie było żadnych punktów orientacyjnych. Nawet żwirek wszędzie śmierdział jednakowo.
Ale wciąż szedłem. Bo jakie inne miałem wyjście?
Wreszcie, gdzieś na horyzoncie zamajaczył mi jakiś kształt. Jakoś tak raźniej mi się zrobiło i nawet trochę przyspieszyłem kroku. Okazało się, że dobrze jest jednak mieć w życiu jakiś cel. Nawet w życiu po życiu.
A cel okazał się ni mniej, ni więcej tylko schodami. Tylko! Jak żyję… Aha. Nigdy dotąd nie widziałem takich schodów. Przede wszystkim – piękne. Szerokie, z niziutką, ale bogato zdobioną balustradką, chyba marmurowe i wysokie jak jasna cholera. Zadarłem głowę i próbowałem dostrzec dokąd właściwie prowadzą, ale nie dałem rady. Koniec tych schodów niknął gdzieś w dali. O ile w ogóle był jakiś koniec.
Co teraz? Wchodzić? Czy zostać na śmierdzącym kocimi sikami pustkowiu? To się nazywa alternatywa.
Zamknąłem oczy, podniosłem nogę i ostrożnie wszedłem na pierwszy stopień. Co mi tam, przecież, jakby co, zawsze będę mógł zawrócić.
Będę mógł, prawda?

K+M+B 2012

I narodziło się Dzieciątko. W stajence, w małej wiosce pod Suwałkami. Z Dziewicy.
Niesamowite, prawda? Skąd nagle dziewica pod Suwałkami?
A jednak!
Leżało na sianku i machało grubiutkimi nóżkami. Prawie pięć i pół kilo – kawał chłopa. Krowy, do których na co dzień należała stajenka, ogrzewały Go swoimi oddechami.
A może tylko zastawiały się co ten malec robi na ich wieczornym posiłku? I czy zasikane sianko będzie się jeszcze nadawało do zjedzenia? Nie wiadomo. Z krowami nigdy nic nie wiadomo.
W powietrzu śmigały aniołki. Okoliczni pastuszkowie znosili właśnie charakterystyczne dla miejscowej ludności instrumenty klawiszowe, by ucieszyć Dziecinę muzyką i śpiewem. I zająć jakoś czas do przybycia Trzech Króli.
No może niezupełnie króli. „Mędrcy” również byliby określeniem nieco na wyrost. Dla potrzeb niniejszej opowieści nazwijmy ich po prostu „władcami”. Niezbyt to może demokratyczne, ale z tą demokracją też bywa różnie. Niech zatem będzie „władcy”.
Tak, czy inaczej, nie kazali długo na siebie czekać.
Oto bowiem pod stajenkę zajechała wytworna limuzyna i wysiadł z niej pierwszy władca. Tutaj należy dodać, że przybył przed wszystkimi, mimo, że miał najdalej. Ale taki właśnie był. Zawsze i wszędzie musiał być pierwszy. Nagrodę nawet za to dostał. Międzynarodową. I pokojową. Chyba za to, bo za cóż by innego?
No, i wysiadł z tej limuzyny, wysoki, szczupły, elegancki. Ze sztucznym uśmiechem przyklejonym do czarnej jak heban twarzy. Może nie jak heban, jak ciemny orzech raczej.
Podszedł do Dzieciątka, skłonił się nisko i powiedział:
- … - nie wiadomo co powiedział, bo mówił w języku mało znanym w okolicy. Ale w głosie jego pobrzmiewał szacunek i echa starych bluesów śpiewanych przed wiekami, dwoma raptem, ale jednak wiekami, na bawełnianych plantacjach.
I złożył przed Dzieciątkiem swój dar. Złoto. Niewiele tego było. Nie zaszalał. A wydawać by się mogło, że go stać.
Pod stajenkę ponownie podjechała limuzyna. Wysiadł z niej drugi władca. Dla odmiany niezbyt wysoki, z rysującym się wyraźnie pod marynarką niewielkim brzuszkiem. Przygładził dłonią rzadkie włosy. Widać było, że jest wkurzony. Pewnie dlatego, że też chciałby być pierwszy. No, ale wszyscy nie mogą przecież być pierwsi.
Podszedł do Dzieciątka, skinął lekko głową i powiedział:
- … - nie wiadomo co powiedział, bo chociaż mówił w języku powszechnie kiedyś w okolicy znanym, to wszyscy zrobili co mogli, aby język ten w miarę szybko i w miarę gruntownie zapomnieć. A w głosie jego słychać było tęsknotę rzewnych pieśni śpiewanych przez dumnych, stepowych wojowników przy ogniskach płonących na brzegach wielkiej rzeki.
I złożył przed Dzieciątkiem swój dar. Mirrę. Nikt nie wiedział co to właściwie jest i do czego ma służyć, ale takie właśnie z reguły były dary drugiego władcy.
Pod stajenkę zaś po raz trzeci podjechała limuzyna. Otworzyły się drzwi i wysiadła… kobieta.
Nie młoda już i szczerze mówiąc niezbyt urodziwa.
Podeszła do Dzieciątka, dygnęła bez gracji i powiedziała:
- Mąż przeprasza, ale nie mógł przybyć. Trwa sezon polowań na bażanty.

"Pod Kusiem"



Magister Skwarek uśmiechał się pogardliwie.
- Hołota – myślał spoglądając na kłębiący się w głównej izbie karczmy tłum.
I miał rację. Zgromadzeni „Pod Kusiem” ludzie, oraz wcale liczni przedstawiciele innych, mniej lub bardziej rozumnych ras, stanowili grupę wyjątkowych szumowin.
Inna sprawa, że Skwarek nie bardzo się z tej grupy wyróżniał. A jeżeli już, to na pewno nie na lepsze. Ale czuł się lepszy. W końcu jako jedyny w całej dzielnicy potrafił się podpisać. Dlatego też przezwano go Magistrem. Nikt do końca nie wiedział co znaczy to miano, ale podobno gdzieś za morzem nazywano tak ludzi, oraz przedstawicieli innych, mniej lub bardziej rozumnych ras, którzy potrafili się podpisywać. A poza tym nieźle brzmiało. Bardzo obco i nieco obraźliwie.
Skwarek z trudem przepchnął się do szynkwasu, zamówił garniec piwa i skierował się do leżącej w głębi, mniejszej izby. Stanął w przejściu i zamarł. Izbę, zwaną z niewiadomych powodów, błękitną, zajmowały kobiety. Oraz, ma się rozumieć, wcale liczne przedstawicielki innych, mniej lub bardziej rozumnych ras. Ściśnięte przy małych stolikach, w odświętnych sukienkach, wyglądały jak różnobarwne motyle. Wyblakłe nieco i wymięte, ale jednak.
- Bogowie – jęknął Skwarek. – Pierwsza środa miesiąca!
A trzeba Wam wiedzieć, że stara, choć nigdzie nie spisana tradycja karczmy głosiła, że w każdą pierwszą środę miesiąca, każda kobieta, oraz każda przedstawicielka itd. może wejść „Pod Kusia”, wybrać dowolnego, powiedzmy krótko: samca i wziąć go sobie na noc. I robić z nim co chce.
Musicie też wiedzieć, że młode i atrakcyjne kobiety nie korzystały z tego przywileju. Bo i po co?
Błękitna izba była więc pełna nie młodych już i niespecjalnie atrakcyjnych, nie bójmy się tego określenia – samic.
- Bogowie – jęknął Skwarek po raz wtóry. – Piękna Adelajda i jej bestia.
I rzeczywiście przy stoliku w kącie izby siedziała niewielka, ale nader ponętna blondyneczka. W zasadzie sprawiała całkiem miłe wrażenie. Wrażenie to psuł nieco siedzący na sąsiednim krześle potężny ogr. Czy też może, sądząc po resztkach kwiecistej sukienki – ogrzyca.
Skwarek właściwie nie unikał kobiet. Nawet tych nieco wyblakłych i wymiętych. To raczej kobiety unikały Skwarka.
Nie wspomniałem bowiem jeszcze, że Magister Skwarek nosił tak naprawdę całkiem zwyczajne i miłe dla ucha imię - Symfoniusz. Nosił je do pewnej bójki, w której ktoś rozbił mu na głowie pełną nafty lampę. Skwarek co prawda uderzenie to przeżył, ale płonąca nafta zrobiła swoje i biedny Magister nigdy już nie odzyskał dawnej urody. Wyglądał jak… No właśnie!
Dlatego też, wspomniana wcześniej stara tradycja, Skwarka w zasadzie nie dotyczyła. Najbardziej nawet zdesperowane i wyposzczone kobiety, ba nawet przedstawicielki innych ras, wolały wracać do domu same, niż w towarzystwie Magistra.
Piękna Adelajda była inna. Zupełni inna. Ona lubowała się w brzydocie. Wybierała zawsze najszpetniejszych mężczyzn. A często również wyjątkowo ohydnych przedstawicieli innych ras. Nie wiadomo co z nimi robiła. Powszechnie uważano, że były to rzeczy nad wyraz wyuzdane i że bestia Adelajdy brała w nich nader czynny udział. Trudno powiedzieć. Ci którym udało się wrócić „Pod Kusia”, byli dziwnie milczący i osowiali.
- Bogowie – jęknął Skwarek po raz trzeci.
Stał w przejściu zbyt długo. Prawie fizycznie poczuł prześlizgujące się po jego oszpeconej twarzy spojrzenie Adelajdy.
- Przepadłem – pomyślał.
- Bestio, bierz go! – szepnęła chrapliwie ogrzyca.
Mała blondyneczka zeskoczyła z krzesła. Jej oczy zalśniły czerwienią. Błysnęły kły.
Skwarek wstrzymał oddech.
Bestia powarkując ruszyła w jego kierunku.

[tekst był opublikowany w SFFIH 6(68) 2011]

wtorek, 10 lipca 2012

Atak na trzynasty posterunek


Komendant posterunku Pretorii Obywatelskiej Bo’Re’Vitz poczerwieniał na twarzy i przez chwilę bezskutecznie próbował złapać oddech. Kiedy mu się wreszcie udało, wychrypiał:
- Co zrobiliście?
Jego podwładni spojrzeli na siebie niepewnie.
- Aresztowalim… - zaczął Zo’Mo.
- …śmy – dodał natychmiast Or’Mo.
- Tak jest, …śmy – zgodził się Zo’Mo. – Williama de Burgh.
Bo’Re’Vitz ciężko opadł na krzesło.
- Aresztowaliście… Williama… de.. Burgh… - powtórzył cicho.
- No to wpadliśmy jak daktyl w gówno – podsumował zaistniałą sytuację.
I miał rację. William de Burgh był bowiem orkiem.
***
W Mieście Tuzina Bogów, szlachetnym Em’Te’Be, Perle Pustyni itd. itp., nie lubiano orków.
Orki były brzydkie.
Brzydkie jak… No tak bardzo, że właściwie nie było ich do czego porównać. A porównanie kogokolwiek do orka nie przechodziło ludziom przez gardła. Kiedy dwie emtebianki omawiały wątpliwą urodę nieobecnej sąsiadki, mawiały zwykle: „Too’Vtha jest tak szpetna, że gdyby była siedmiokrotnie szpetniejsza, byłaby prawie w połowie tak paskudna jak ork”. Nie była to inwektywa przesadnie dynamiczna, ale za to wyjątkowo obraźliwa.
Orki były silne.
O ich sile krążyły legendy. Jedna z nich głosiła, że Pustynia Soo’Ho’Mee, w sercu której wznosiło się Miasto Tuzina Bogów, przed wiekami wcale nie była pustynią, tylko piękną, zieloną kotliną otoczoną zalesionymi wzgórzami. Do dnia, w którym zjawiły się orki. I stwierdziły, że te pagórki zasłaniają im widok. Nie wiadomo ile prawdy było w tej historii, ale większość wierzyła w nią bez zastrzeżeń.
Orki były twarde.
Ci którzy kiedyś próbowali ugodzić orka mieczem i przeżyli tę próbę, opowiadali później, że przypominało to walenie w kamień. Tylko bardziej. I nikt nie wymagał od nich doprecyzowania owego „bardziej”. Nie trzeba chyba dodawać, że strzały z łuków, czy nawet z kusz, nie czyniły orkom najmniejszej szkody. Poza chwilowym, niezbyt dokuczliwym swędzeniem przy bezpośrednim trafieniu w oko.
Orki były uczciwe.
Na swój sposób. Kiedy czegoś potrzebowały – po prostu to brały. Bez słowa. I, najczęściej, bez zapłaty. Można by to nazwać kradzieżą, nikt jednak nigdy nie zdecydował się na użycie tego słowa. Mówiono o pożyczce. Prawdopodobnie bezzwrotnej. I nikt nie protestował. Wszelkie bowiem protesty kończyły się delikatnym skarceniem. Przyjacielskim, można powiedzieć, prztyczkiem wymierzanym przez orka protestującemu. Wiązało się to z długą, czasami kilkudniową, utratą przytomności oraz ogólnym zniechęceniem do życia, ze szczególnym uwzględnieniem życia w mieście, w którym przebywają orki.
Orki łączyły się w gangi. Nie były to gangi w powszechnym rozumieniu tego słowa. Trudno bowiem mówić o orkijskiej organizacji przestępczej, skoro każdy ork w zasadzie w pojedynkę był taką organizacją. Gangi były raczej czymś w rodzaju krasnoludzkich klanów. Luźnym związkiem osobników tego samego gatunku, którym wygodniej było się połączyć, niż wzajemnie powybijać.
W Trzynastej Dzielnicy Miasta Tuzina Bogów działał gang składający się z sześciu orków. Jak każdy gang, miał swojego przywódcę. Orki nazywały go Prezesem.
Prezesem emtebiańskiego gangu orków był William de Burgh. Który obecnie, nieprzytomny, spoczywał w celi Trzynastego Posterunku Pretorii Obywatelskiej.
***
- Jak właściwie udało wam się go aresztować? – spytał Bo’Re’Vitz.
Nie był już zdenerwowany. Przeszło mu. Minął mu również atak paniki. Jego obecny stan najlepiej chyba określało słowo „rezygnacja”. Tak, zdecydowanie i ponad wszelką wątpliwość był zrezygnowany. Ale mimo to, chciał wiedzieć.
- No właściwie… - zaczął Zo’Mo. – Kiedy go znaleźlim…
- …śmy. – dodał Or’Mo.
- Tak jest. To on był już jakby nieprzytomny. To żem go tylko zdzielił pałą przez łeb…
- Trzy razy – uzupełnił Or’Mo. – Zgodnie z regulaminem.
- Tak jest. I chycilim go za nogi, i przywleklim.
- …śmy.
Bo’Re’Vitz powinien przejąć się faktem, że w Dzielnicy pojawił się ktoś, lub pojawiło coś, co potrafiło ogłuszyć orka. Powinien, ale nie potrafił. Miał bowiem silne, graniczące wręcz z pewnością, przeczucie, że będzie to zmartwienie jego następcy.
- Zaraz pewnie się zacznie – pomyślał i wyjrzał przez okno. I nawet nie potrafił się cieszyć, że ma rację.
U wylotu, a właściwie z punktu widzenia komendanta – wlotu, ulicy zgromadziły się orki. Wszystkie pięć. Cały gang, nie licząc oczywiście Prezesa. Postały przez chwilę, a kiedy zdecydowały, że minęło dość czasu, by zostały zauważone, ruszyły w stronę posterunku. Nie potrząsały bronią, bo nie potrzebowały broni. Nie wznosiły okrzyków, bo przecież i tak wszyscy zainteresowani wiedzieli o co chodzi. Ale, co dziwne, niosły transparenty.
- Transparenty? – zdziwił się Bo’Re’Vitz.
A kiedy orki były już na tyle blisko, że mógł dostrzec litery – przeczytał.
Na pierwszym widniał koślawy napis we wspólnym: „Uwolnić Orka!!!!!!”. Na drugim zaś, starymi orkijskimi runami nagryzdano: „Fri Willy!!!!!!!”
- Przesadzili z tymi wykrzyknikami – pomyślał komendant. – Cholera, wszystkie pięć. Przejdą przez nas, jak przez masło.
Przeszły.

Mroki średniowiecza

Pojmanie czarownicy nie zdarza się co dzień. Nic zatem dziwnego, że mieszkańcy wioski tłumnie wylegli na Plac. Wszyscy przyszli. Nawet Piźniony Szymek, miejscowy przygłup. Nawet stara Parzycha, ślepa już prawie i mocno przygłucha. Nikt nie chciał przegapić znakomicie zapowiadającego się widowiska.
Wiedźma była już przywiązana do stojącego na środku Placu Słupa. Młoda była i urodziwa. Jak to wiedźma. Wiadomo wszak, że Zły sługom swoim wieczną młodość i urodę zapewnia. Niejeden z mężczyzn na widok wychylającego się tu i ówdzie spod podartego lnianego giezełka ciała westchnął i szepnął z cicha: “Szkoda”. I zaraz żegnał się pobożnie by odgonić rodzące się we łbie omamy. Tak, tak. Mamiła suka do samego końca. A koniec ten był już bliski. Księży parobek kładł bowiem u jej stóp ostatnią wiązkę chrustu i kilka dobrze nasmołowanych bierwion.
- Patrzajcie no, kumie – rzekł jeden ze zgromadzonych w tłumie chłopów do sąsiada – to dopiero pierwsza wiedźma tego roku. A niedługo już święty Jan.
- Słusznie prawicie, kumie. Nie obrodziły latoś.
- Cichajcie – syknął ktoś z tyłu – wójt przemawia.
I rzeczywiście. Wójt lubił przemawiać i za nic nie przepuściłby takiej okazji.
- Boli mię - zaczął - powiadam wam ludziska, boli mię, żeśmy służce piekielnej żyć pomiędzy sobą pozwolili. Żeśmy jej chałupę po świętej pamięci Jarudze ofiarowali, kiedy tu do nas kilka zim temu zawitała. Żeśmy się na jej matactwach nie wyznali. I trzebaż było dopiero, żeby nasz obecny tutaj pleban w obejście jej przypadkiem zawitał i niecne jej praktyki rozeznał. Mówcie dobrodzieju jak to było.
Proboszcz, niestary jeszcze, ale mocno już brzuchaty, wystąpił przed wójta.
- Wracałem ci ja wczoraj z codziennej mej przechadzki. Ku kościołowi zmierzałem...
Ludzie pokiwali głowami. Wszyscy znali zamiłowanie księdza do wędrówek po okolicy. Niech se chodzi – zgadzano się powszechnie – i tak nic lepszego po całych dniach do roboty nie ma.
- Droga wypadła mi mimo Jarugowej chaty. – kontynuował swą opowieść pleban - Błyski dziwne, ogniste w jej oknach obaczyłem. Mniemając, iż gore, z pomocą ruszyłem. Kiedym jednak drzwi otwarł ujrzałem tę oto niewiastę, która nad kotłem pochylona, zaklęcia jakoweś pod nosem mrucząc, dziwnie pachnącą miksturę warzyła. A izba cała obwieszona była zielem wszelakim. I ksiąg różnych bez mała tuzin w niej znalazłem.
- Czytać umi! – wrzasnął ktoś z tłumu. – Spalić wiedźmę!
- I co z tego, że czytać umiem – odezwała się nagle milcząca do tej pory przywiązana do Słupa dziewczyna – wielu umie. A ja choroby zamawiać potrafię. Ludzi leczyć. Pomóc chciałam.
- Milcz nieszczęsna – przerwał jej ksiądz – wszak wie o tym każdy, iż choroby, jak i dobro wszelakie przez Boga ludziom zsyłane są. Zamawianie ich sprzeciwianiem się wyrokom Boskim jest i jako takie stosem karane być winno. Leczyć potrafisz? Ciekawym wielce od kogo wiedzę tę posiadłaś jeśli nie od Szatana.
Tłum zafalował i zaszemrał. W takich razach tłum musi falować i szemrać. Taka jest właśnie rola tłumu. Ksiądz zaś, porwany zapałem, zaczął krzyczeć:
- Primo: jeno Szatan i sługi jego wolę Bożą lekceważyć się odważają. Secundo: wiadomym jest powszechnie, iż niewiasta w mocy Szatana się znajdująca, nie tylko nakazów jego słucha, ale też żyje z nim jak z mężczyzną...
- I czytać umi! – powtórzył głos z tłumu – spalić wiedźmę!
- ...ale też żyje z nim jak z mężczyzną, na owoce onego związku nie bacząc. Owoce te okazać się zaś mogą...
- Nie o to idzie komu tyłka nadstawiałam – wpadła mu w słowo czarownica – jeno o to, że tobie nadstawić nie chciałam. Powiedz wszystkim, po coś do mnie wczoraj przyszedł klecho.
- Dość tego – krzyknął pobladły nagle pleban i porwawszy pochodnię przytknął ją do stosu – darowuję ci te oto oczyszczające płomienie. Niech wypalą z twej duszy zło wszelkie.
- Niech płonie! Czytać umi!
Płomienie ogarnęły przywiązaną do Słupa postać.
***
Nikt nie zwracał uwagi na dwóch, trzymających się na uboczu, mężczyzn. Ubrani w eleganckie garnitury, opierali się o najnowszy model mercedesa i obserwowali rozgrywające się na placu wydarzenia. Uśmiechali się przy tym dobrotliwie, z taką jakąś ojcowską pobłażliwością.
- Niezwykle udany samosąd – odezwał się jeden z nich – nieprawdaż kolego pośle.
- Rzeczywiście. Wiele udało się osiągnąć od wygranych w 2011 roku wyborów parlamentarnych.
- I to w niespełna pięćdziesiąt lat. – dodał pierwszy - Ale nie zapominajmy, jak dużo jeszcze jest do zrobienia.
Wsiedli do samochodu i odjechali.
***
Jakiś czas potem było po wszystkim. Ludziska rozchodzili się do chałup. Opodal dogasającego powoli stosu kołysał się mocno już zniszczony transparent: “...wo I Spraw…”. Nikomu nie przeszkadzało, że jest częściowo nieczytelny. I tak prawie nikt już nie potrafił go przeczytać.

Całkiem 'trendy' opowieść

Siedziałem przy komputerze i wpatrywałem się tępo w ścianę za monitorem. Od czasu kiedy postanowiłem zostać pisarzem, nie patrzę inaczej. Czekam na wenę. Twórczą. Palę papierosa za papierosem, piję kawę za kawą, gadam do siebie... Nieźle jest. Czuję, że niedługo coś wydam. Gdybym tylko miał pomysł. Nie musi być od razu na powieść. Na początek wystarczy opowiadanie. Może być króciutkie. Jestem gotowy! Muzo, przybywaj!
- Kopsnij szluga człowieku.
No tak, słyszę głosy. Odbiło mi. Oszalałem. Pisać mi się zachciało. Trzeba było słuchać ojca. Iść na studia. Skończyć prawo albo medycynę. I kosić kapuchę. A tak co? W kaftan i do kliniki. Ciekawe czy ZUS za to zapłaci?
- Nie udawaj, że nie słyszałeś. Daj zajarać.
Natarczywy ten omam. Obróciłem się razem z krzesłem. Na moim tapczanie siedział jakiś facet. Solidnie zbudowany, ubrany na czarno, siedział i czyścił buty moim kotem.
- Muza? – spytałem na wszelki wypadek.
- Ocipiałeś? Jaka muza? – popatrzył na mnie z politowaniem. – Struś jestem. Twój anioł.
Mój anioł. Struś.
- Stróż chyba...
- Tylko nie stróż. Od cieciowania to są inni. A ja jestem anioł. Opiekun. Struś to imię.
- Dziwne trochę jak na anioła.
- Nie każdy może się nazywać Gabriel. Zresztą, co ty wiesz o aniołach.
- Wiem, że skrzydła mają na przykład. A ty tak jakoś nie bardzo raczej.
- Z gołąbkiem pokoju ci się popieprzyło. Co ja jestem, drób jakiś?
- Ale jak nie masz skrzydeł to jak latasz? Strusiu? He, he, he...
Chyba się wkurzył. Wstał i wyrzucił kota przez okno.
- Co robisz?!
- Spoko! I tak spadnie na cztery łapy. A ty, jeśli chcesz się czegoś dowiedzieć o aniołach, daj wreszcie tego papierosa.
Przypalił, sztachnął się porządnie, pokaszlał chwilę i zaległ na tapczanie. Z nogami na mojej poduszce! Anioł! Niech mu będzie. Ostatnio sporo czytałem o aniołach. Prawie wszyscy o nich piszą. Nie wiem, sezon pewnie jakiś jest. Na truskawki też niedawno był. Wszędzie truskawki. Ciasta, kompoty, pierogi, dżemy – koszmar. Ale minęło. Z aniołami pewnie też tak będzie. Ale póki co jest szansa dowiedzieć się kilku rzeczy. Bo nie wszystko było tak, jak to opisywali goście od fantastyki.
- Słuchaj, a czy ty przypadkiem nie powinieneś siedzieć w kącie na szafie?
Struś westchnął.
- Powiedz mi, ile wysokości ma twój pokój. Tak mniej więcej.
- Tak mniej więcej, to chyba dwa i pół metra.
- A szafa?
- Co szafa? – nie zrozumiałem. W ogóle nie kojarzyłem o co mu biega.
- Szafa ma ze dwa metry, tak?
- No tak, ale...
- Zaraz, chwileczkę – znowu wstał z tapczanu.
- Popatrz na mnie – zażądał.
Popatrzyłem.
- Ile, twoim zdaniem, mam wzrostu?
- Ja wiem? Z metr osiemdziesiąt. Ale mogę się mylić – zastrzegłem na wszelki wypadek.
- Możesz. Sto siedemdziesiąt osiem centymetrów.
- No i...?
- No i weź mnie teraz, i posadź na tej twojej szafie!
Struś popatrzył na mnie z triumfem i ponownie uwalił się na tapczanie. A mnie zrobiło się głupio, jakbym to ja napisał ten kawałek o aniele na szafie. Odczułem gwałtowną potrzebę zmiany tematu.
- Więc jesteś moim opiekunem?
- Ano jestem.
- Ale tak konkretniej to co? Pilnujesz, żebym nie popełniał błędów, nie wszedł na drogę grzechu...
- No coś ty? Pogięło cię? Co mnie to obchodzi? Ja tylko patrzę i robię notatki.
- Tylko patrzysz? – chyba byłem troszkę rozczarowany. Zdecydowanie lepiej bym się czuł ze świadomością, że przynajmniej część moich życiowych błędów to wynik czyjegoś niedopatrzenia.
- Właśnie. Patrzę i notuję.
- I tak od dnia moich narodzin?
- Nie. Od ubiegłego tygodnia.
- Jak to? A wcześniej?
- Wcześniej miał cię Krzywy. Ale dałem się namówić na tego przeklętego pokera. Lubię czasem zagrać. No i przegrałem cię. W karty.
- Chyba wygrałeś?
- Stary, zanim trafiłem do ciebie opiekowałem się wschodzącą gwiazdą filmów porno. Słodkie dziecko. Dziewiętnaście lat, blondyneczka... Zapisywałem dwanaście zeszytów dziennie. Osiemdziesięciokartkowych. Maczkiem. Zresztą, co ja ci będę opowiadał. Wyczuwasz chyba różnicę?
Wyczuwałem.
- To była gra! Szedłem na pewniaka. Przepiękny full: króle na asach. Nie mogło się nie udać.
- Ale się nie udało.
- Niestety. Krzywy miał karetę. Cztery króle. Nie było mocnych.
Struś smętnie zwiesił głowę. Coś mi nie pasowało. Policzyłem szybko na palcach.
- Poczekaj, skoro ty miałeś trzy króle, to ten cały Krzywy nie mógł przecież...
- Cud człowieku, cholerny cud. I w zeszły piątek wylądowałem tu u ciebie.
- W zeszły piątek? To dlaczego nie pokazałeś się wcześniej?
- Bo wcześniej miałem co palić. A propos. Daj jeszcze fajeczkę i znikam.
- Poczekaj. Myślałem, że mi pomożesz. Bo wiesz, chcę napisać opowiadanie...
- Wiem, nie masz pomysłu. To proste: napisz o mnie.
I zniknął. Straszny z niego szmaciarz. Erotoman i hazardzista. I kawał chama – myślałem poprawiając pościel. Ubrałem się i wyszedłem na dwór poszukać kota. Kiedy zamykałem drzwi podjąłem decyzję. Nigdy, przenigdy nie napiszę opowiadania o aniołach.