środa, 25 lipca 2012

Nie mam ambicji


Anna mówi, że jestem jak listek na wietrze. Daję się nieść życiu i bez oporów przyjmuję to, co raczy mi przynieść. Do niczego nie dojdę, bo jestem zbyt leniwy, aby o cokolwiek walczyć. Każe mi popatrzeć na Damiana.
Damian to współczesny wojownik. Biznesmen. Ma wypasione auto i wyrąbaną pod samo niebo willę na przedmieściach. Jest ciągle w ruchu. Lata po całym świecie i załatwia swoje biznesy. Boże Narodzenie spędził gdzieś w Azji. Na Wielkanoc nie zdążył wrócić z Meksyku.
Nie patrzę na Damiana. Patrzę na smutne buzie jego dzieci.
A później idę, mało ambitnie, budować z synem wieżę z klocków.

Boję się zombiaków


Boję się, że przyjdą w nocy i wyżrą mi mózg.
Anna mówi, że to jakaś paranoja. Żebym nie przesadzał. I że spanie w metalowym ochraniaczu na głowie to jednak zbyt wiele. Każe mi porozmawiać z Michałem.
Rozmawiam.
Przez trzy godziny opowiada o różnych przesądach i zabobonach. O dziwnych, egzotycznych religiach. Wszystko bardzo zgrabnie racjonalizuje i wyjaśnia. Ale dla mnie najważniejsze jest ostatnie kilka sekund jego przemowy. Zapewnia mnie, że nie ma takiej możliwości, aby jakikolwiek zombiak przyszedł do mojej sypialni i dobrał się do mojej czaszki.
Wierzę mu. Z pewnością wie co mówi. Jest przecież zombiakiem od prawie trzydziestu lat.

Lubię fantastykę


Anna mówi, że to niepoważne. Wielokrotnie pełnoletni facet czyta historie o krasnoludkach! Próbowałem wyjaśnić różnice między krasnoludkiem, a krasnoludem. Jej zdaniem różnią się tylko czapeczkami. Twierdzi, że powinienem dorosnąć, przestać uciekać w wyimaginowane światy i zająć się prawdziwym życiem.
Kiedy wyszła, wziąłem książkę z jej półki.
Ona, czysta i niewinna, kocha go miłością prawdziwą. On kocha ją również, każdej nocy, przez jakiś tydzień. Potem okazuje się draniem i odchodzi. Ona, już nie tak czysta i jakby mniej niewinna, tuła się po świecie z bliźniakami. Wciąż kocha. Wciąż wierzy, że on wróci. I on wraca. Żyją długo i szczęśliwie.
Prawdziwe życie.

wtorek, 24 lipca 2012

Sto słów


Jechałem pociągiem. Czasami, niestety, nie da się tego uniknąć.
Miałem ze sobą wydany niedawno zbiorek drabbli i byłem całkowicie oddany lekturze. Co za kunszt! Cudowne historie opowiedziane za pomocą stu jedynie słów.
W pewnej chwili dotarła do mnie rozmowa z sąsiedniego przedziału. A w zasadzie monolog. Wiedziałem, że to nieładnie podsłuchiwać, ale nie mogłem się powstrzymać. Jakiś facet, obdarzony wyjątkowo schrypniętym barytonem, opowiadał historię swojego życia. Cóż to była za opowieść! Zasłuchany, dopiero po dłuższej chwili skonstatowałem, że gość snując swoje wspomnienia, posługuje się w zasadzie tylko czterema wyrazami. No, może pięcioma.
Kiedy zamilkł, wróciłem do drabbli.
Sto słów!
Cieniasy!

Chwila próby


Płomienie. Kłęby gryzącego dymu. Smród palącego się mięsa.
Bogowie! Nie wytrzymam. Będę rzygał. Odrobina gorzałki powinna pomóc. Sięgam po flaszkę. Łyk, drugi, trzeci… lepiej.
Mistrz Ceremonii sięga po oblepione czarną mazią szczypce i wykonuje kolejną sekwencję rytualnych gestów. Nuci pod nosem jakąś idiotyczną piosenkę. Trudno uwierzyć, ale on to naprawdę lubi!
Coś we mnie krzyczy: „Uciekaj! Uciekaj, póki jeszcze możesz!”
Nie, nie mogę uciec, chociaż tak bardzo tego pragnę. Mimo że dobrze wiem, co za chwilę się wydarzy.
Mistrz Ceremonii odwraca się w moją stronę. Uśmiecha się i wyciąga dłoń.
- Gotowe – mówi. – Ugrilowało się. Podaj swój talerz, drogi zięciu.

czwartek, 12 lipca 2012

Punk Tadeusz. Epizod trzydziesty pierwszy


Yabolman i inwazja takich małych, puchatych, trochę podobnych do lemingów, tylko z większymi uszami.

Tadeusz miał widzenie. Nie pierwszy już raz.
Dawno temu, zanim jeszcze został superbohaterem, unikał odbycia zasadniczej służby wojskowej, popełnił kilka fatalnych błędów i wylądował w psychiatryku na trzymiesięcznej obserwacji. Wtedy widzenia miał regularnie. W każdy wtorek i piątek od szesnastej do osiemnastej trzydzieści.
Ale tym razem było inaczej. Mistycznie. Prawdopodobnie.
Dopijał właśnie czwarte winko, gdy nagle…
Jego ciałem wstrząsnął gwałtowny dreszcz. Wszystkie członki zesztywniały. No, prawie wszystkie. Przerzedzony przez czas irokez stanął na sztorc i zaczął iskrzyć. Oczy zaś… No cóż, właściwie to powinny błyszczeć białkami, ale lata spożywania hurtowych ilości tanich win zrobiły swoje i białka oczu Yabolmana były radośnie czerwone. Co w tej konkretnej sytuacji potęgowało jeszcze nastrój niesamowitości.
A do tego wszystkiego zaczął lewitować. Niezbyt wysoko, ale zawsze.
- Nadchodzą – wychrypiał złowieszczo.
Marysia dopiero teraz zauważyła, że z jej towarzyszem dzieje się coś dziwnego. Z Yabolmanem bardzo często działo się coś dziwnego. Zdążyła przywyknąć i rzadko zwracała na to uwagę. Ale tym razem naprawdę się przestraszyła.
- Nadchoooodzą – powtórzył Tadeusz. Jeszcze bardziej złowieszczo.
- Kto nadchodzi? – zapytała Marysia. Bo obawa o ukochanego mężczyznę, choć jest bez wątpienia uczuciem silnym, nie ma szans w starciu ze zwykłą kobiecą ciekawością.
- Takie małe, puchate, trochę podobne do lemingów, tylko z większymi uszami. Skradają się bezszelestnie. Zeżrą wszystko na korku. Będą tutaj w środę, w południe.
Dar wieszczenia nie jest w zasadzie niczym złym. Ludzie lubią wiedzieć, co ich czeka. Ale jeżeli proroctwo nie jest obietnicą tylko ostrzeżeniem, na dodatek ostrzeżeniem przed czymś groźnym i nieznanym, może spowodować wybuch paniki. Zwłaszcza gdy, tak jak w przypadku Tadeusza, wygłaszane jest w słoneczny lipcowy dzień na zatłoczonej plaży miejskiej.
- Wiesz Jabolku… – zagaiła Marysia, kiedy już gromady półnagich plażowiczów rozbiegły się z wrzaskiem we wszystkich kierunkach. W tym również w kierunku jeziora.
- …tak się zastanawiam… Jak właściwie wyglądają lemingi?
- Nie wiem. Nigdy żadnego nie widziałem.
***
Nadeszła środa. Marysia i Tadeusz siedzieli w pokoju i czekali na zbliżające się nieubłaganie południe. Ona paliła skręty i czytała jakąś powieść fantasy. On popijał wino i… Właściwie to tylko popijał.
Tadeusz był spokojny. Treść swojego proroctwa znał co prawda tylko z opowieści Marysi, ale wierzył w nie bez zastrzeżeń. Sobie miał nie wierzyć? Ale nie przejmował się wcale. Producenci jego ulubionych trunków do zabezpieczenia swoich produktów używali nie korka, tylko solidnych, aluminiowych kapsli. Yabolman nie miał więc powodów do zmartwień.
Marysia natomiast nie wierzyła w żadne przepowiednie. Od czasu kiedy nie sprawdził się jej horoskop wydrukowany w „Brawo Girl”. Miała wtedy dwanaście lat i przeżyła głębokie rozczarowanie. A uraz pozostał jej już na zawsze.
W swoim sceptycyzmie posunęła się do tego, że położyła na stole komplet nowiutkich korkowych podkładek. Było ich mnóstwo. Różnych kolorów i kształtów. Klasyczny „biedronkowy” zakup.
- Uważaj Jabolku – mruczała zrzędliwie rozkładając podkładki. – Te twoje wina strasznie wżerają się w blat. Nie da się tego doczyścić.
Tadeusz uważał.
Siedzieli zatem i czekali. I doczekali się. Zegar w przedpokoju zaczął wybijać południe. Dwanaście uderzeń wlokło się w nieskończoność.
Beerwoman zatrzymała w płucach aromatyczny dym. Yabolman zastygł z uniesioną butelką. Zegar umilkł.
- No i już – Marysia odetchnęła z ulgą. – Widzisz, nic się nie stało.
- Widzę – potwierdził Tadeusz i odstawił butelkę na stół.
Stuknęła głucho o pusty blat.

[tekst był opublikowany w SFFiH 12(74) 2011]

środa, 11 lipca 2012

Szybki numerek


- Lepszy dziwny seks, niż brak seksu – uznał Adam.
Lot na Źle Skonstruowaną Planetę trwał prawie osiem miesięcy, czuł się więc bardzo, ale to naprawdę bardzo wyposzczony. A Xylasjanki, poza kolorem skóry, nie różniły się zbytnio od ziemskich kobiet.
Dlatego nie protestował kiedy spotkana w hotelowym korytarzu zielonoskóra piękność złapała go za pośladki. Nie protestował również wtedy, gdy wepchnęła go do zastawionego dziwnymi sprzętami pokoju.
- Co to jest? – pomyślał patrząc jak wciska jakieś guziczki na obudowie lśniącego urządzenia.
Ale kiedy opadła na kolana i zaczęła rozpinać mu spodnie, przestał myśleć.
***
- Lepszy dziwny gawryth, niż brak gawrythu – uznała Mytlagh.
Lot na Źle Skonstruowaną Planetę trwał prawie trzy razy po siedem drawgh, czuła się więc bardzo, ale to naprawdę bardzo wyposzczona. A Ziemianie, poza kolorem skóry, nie różnili się zbytnio od xylasjańskich gawr.
Jeszcze na korytarzu sprawdziła dojrzałość tego gawra.
- Ujdzie – pomyślała i wepchnęła go do pokoju.
Klęknęła i zaczęła rozpinać mu spodnie.
- Najpierw usunąć nasiona, żeby nie popsuły smaku gawrythu.
Kątem oka sprawdziła, czy gawryth-snill nagrzał się już do odpowiedniej temperatury. Splunęła na podłogę i sięgnęła po nóż do skórowania.
- Szkoda, że jest tak ohydnie bladoróżowy. Skórę trzeba będzie wyrzucić, a przecież w niej jest najwięcej witamin.