piątek, 1 czerwca 2012

Punk Tadeusz. Epizod szósty


 „Kolejny będziesz Ty, jabolowe ofiary” – KSU
Szprychy Yabolmobilu skrzypiały przeraźliwie. Zgięty wpół na tylnym siodełku, zasapany Tadeusz pedałował zawzięcie wpatrzony w... hm, plecy siedzącej przed nim Marysi.
- Po co mi to było - myślał sięgając po bidon z winem - wycieczka krajoznawcza, cholera. Tłukę się jak idiota drugi tydzień po Polsce zamiast drzemać spokojnie nad jakimś jeziorkiem. Kretyńskie pomysły tego babska...
- Jak tam Jabolku – spytało “to babsko”, przerywając Yabolmanowi całkiem ładnie rozwijające się użalanie się nad samym sobą.
- Świetnie. Naprawdę świetnie – wychrypiał w odpowiedzi.
- No widzisz. Nie chciałeś się zgodzić na tę wyprawę, a tymczasem jeszcze tylko ze dwa dni i  będziemy w Krakowie.
- Hura – mruknął pod nosem Yabolman.
- Słucham?
- Nie, nic. Cieszę się.
Dwa dni później radosny i pełen entuzjazmu Tadeusz wjeżdżał na ulice Krakowa. Dziwnie ciche i wyludnione. Bezładnie, jakby w pośpiechu zaparkowane samochody, puste chodniki, pozamykane sklepy z pamiątkami. Tylko czasami, w którymś z okien, mignęła blada, przerażona twarz.
- Coś tu nie gra – zauważył przenikliwie Tadeusz.
- Cicho – szepnęła Beerwoman – słyszysz?
Zza rogu pobliskiej kamieniczki wybiegł mały, ośmioletni najwyżej chłopiec. Pędził środkiem ulicy i chyba nawet nie zauważył dwójki bohaterów. Kiedy ich mijał Yabolman złapał go za kołnierz.
- Jak ci na imię chłopczyku? – spytała Marysia pochylając się nad malcem.
Jej głęboki ponad wszelką przyzwoitość dekolt znalazł się na wysokości oczu chłopca. Ten jednakże, chyba jedynie z racji młodego wieku, pozostał całkowicie nieczuły na magnetyczną moc roztaczającego się przed nim widoku. Pociągał jedynie nosem i podskakiwał dziwnie w miejscu.
- Ja z nim pogadam – Tadeusz przykucnął i położył dłoń na ramieniu Krakowiaczka. – przestań cijać i powiedz nam co się tu dzieje?
- On wrócił! – wrzasnął brzdąc. Wyrwał się Yabolmanowi i z podziwu godną szybkością zniknął za węgłem.
- On wrócił? – powtórzyła zamyślona Marysia.
– Kto wrócił?! – spojrzała zdezorientowana na swojego towarzysza. Ten z rozdziawioną gębą wpatrywał się w niebo.
- Jasna cholera – szeptał – to smok. Najprawdziwszy smok.
I faktycznie. Nad miastem unosił się olbrzymi, zielony, całkowicie realny smok. Bohaterowie porzucili Yabolmobil na ulicy i ukryli się w najbliższej bramie.
- Co robić? Co robić? – Tadeusz miotał się od ściany do ściany.
- Jak to: co robić? – w głosie Beerwoman pobrzmiewały nuty histerii. – Idź tam i zabij go!
- Sam? To nie jaszczurka, tylko najprawdziwszy smok. Skąd on w ogóle się tu wziął. Sam nie dam rady. Co ja jestem jakaś pieprzona Dratewka. Zresztą Dratewce też się, jak widać nie udało. Pójdziemy razem, to zwiększy nasze szanse.
- Ja nie pójdę. To bydlę na pewno pożera kobiety.
- Tak, ale tylko dziewice...
- No właśnie – dziewczyna zarumieniła się nagle i skromnie spuściła oczy.
Tadeusz zaniemówił. Ale już po chwili odzyskał głos.
- Dobrze Marysiu. Pójdę walczyć z tym smokiem, ale nie ma przecież pewności, że zwyciężę. Wiesz, może mnie i nie pożre. Może tylko pogryzie i wypluje. Tak czy inaczej musimy zapewnić ci bezpieczeństwo. I ja chyba wiem jak to zrobić...
Beerwoman, mimo braku doświadczenia, w lot pojęła jego intencje. Zarumieniła się jeszcze bardziej. Trzeba przyznać, że do twarzy było szelmie z tym rumieńcem.
- Jabolku... chyba nie myślisz w takiej chwili o...
- A myślę, myślę – zapewnił ją żarliwie.
- Ale przecież nie tutaj..., nie teraz...
“Nie tutaj”. “Nie teraz”. To pozwalało żywić nadzieję, że jednak “gdzieś”, “kiedyś”. Serce Yabolmana zabiło żywiej. No tak, ale najpierw trzeba pokonać smoka.
- No dobra, to idę – w jego głosie było wszystko prócz entuzjazmu. Zawiązał porządnie glany, westchnął ciężko i powoli wyszedł z bramy.
Wlókł się ulicami wymarłego miasta. Przechodząc obok drzwi sklepu monopolowego ze zdziwieniem zauważył, że są otwarte. Nie namyślając się długo wszedł do środka. Gruby sprzedawca spojrzał na niego wyczekująco.
- Chyba raczej niewielki dzisiaj ruch – zagaił Tadeusz przeliczając wyjęte z kieszeni drobniaki.
- Ano niewielki.
- I nie zamyka pan? Nie boi się pan tego gada?
- Cholernie się boję, ale jak można zamknąć monopol? To nie apteka – musi być czynne całą dobę. Co podać?
- Dwa razy “Łzy Sołtysa”. Raz na miejscu i raz na wynos.
- Na miejscu? Na miejscu nie wolno. W domu pan sobie wypijesz.
- Nie mogę. Idę walczyć ze smokiem i muszę nabrać mocy.
- Jak to - nabrać mocy?
- A tak to – Tadeusz błyskawicznie odkapslował butelkę, pociągnął solidnego łyka i splunął przez otwarte drzwi sklepu.
Łupnęło i spory kawałek bruku wyleciał w powietrze. Szczęka sprzedawcy z cichym stuknięciem uderzyła o kontuar. Tadeusz wykorzystał tę chwilę i z głośnym bulgotaniem opróżnił butelkę. Sapnął zadowolony.
- Ile płacę?
- Panie – sprzedawca odzyskał głos – bierz pan tę flaszkę i masz tu jeszcze kilka. Na koszt firmy. Tylko idź pan i pokonaj tę bestię. Coś mi się widzi, że masz pan szansę.
Yabolman podziękował, zapakował wina w reklamówkę i ruszył w stronę Wawelu.
Smok siedział i czochrał się o własny pomnik. Niezbyt zresztą udany. Był spory (smok, a nie pomnik), mniej więcej trzy piętra. Wyglądał... no, jak smok. Paszcza, łuska, czerwone, błyszczące ślepia. Pazury, kły i błoniaste skrzydła. Po prostu - smok.
Yabolman nie bardzo wiedział jak zacząć. Usiadł na trawie i otworzył wino.
- Na pohybel – rzucił w stronę smoka.
- Na pohybel komu? – spytał smok.
Tadeusz zakrztusił się pierwszym łykiem.
- Ty gadasz?!? – krzyknął kiedy już przestał kaszleć.
- Ty też.
- Ale ja jestem człowiekiem.
- A ja jestem smokiem.
W tym była nawet jakaś logika. Nieco może pokrętna, ale jednak logika. Bo niby kto powiedział, że smok nie może mówić.
- Pewnie przyszedłeś ze mną walczyć? – powiedział smok i splunął od niechcenia.
- Pewnie tak – odparł Yabolman i też splunął.
Pobliskie drzewka zapłonęły wesoło. Smok zmarszczył brwi. A właściwie zmarszczył to coś, co miał nad oczami.
- Taaak... trochę goło wyglądasz bez zbroi.
- Eeee tam. Może nie będę potrzebował.
Pomilczeli chwilę. Smok rozpostarł skrzydła. Na oko dwa tiry, jeden za drugim, rozpiętości.
- Wiesz, zawsze mogę podlecieć i zaatakować cię z góry.
- Ja nie latam – stwierdził Tadeusz przeciągając się.
- Ale się uczę – dodał pospiesznie i zamachał ramionami (jeden mały fiat, niecały).
Kolejna chwila milczenia. Tadeusz bez pośpiechu sączył wino.
- Co masz w tym naczyniu? – zainteresowała się bestia. – Pewnie jakaś czarodziejska mikstura?
- W pewnym sensie. Ale to głównie owoce.
- Owoce? – ucieszył się smok – Od rana szukam jakiś owoców. Od wieków nic w pysku nie miałem.
- Jak to? To ty nie jadasz tych, no wiesz... – Yabolman nie wiadomo dlaczego ściszył głos do szeptu - ...dziewic?
- Coś ty! Od tamtego numeru z faszerowaną owcą unikam mięsa jak zarazy.
- To dlaczego nie powiesz o tym ludziom?
- Bo wszyscy uciekają na sam mój widok. Ty jesteś pierwszym, z którym udało mi się pogadać. Ale dość o tym. Daj no trochę tych swoich owoców.
Tadeusz otworzył kolejną butelkę i podał smokowi. Po raz kolejny okazało się, że butelka wina pasuje do każdej ręki. Nawet łapy. Smok odchylił nieco łeb. To była chwila.
- Ma przełyk, skubaniutki – pomyślał Yabolman z zazdrością. A przecież i jemu niczego w tym względzie nie brakowało.
- Nawet niezłe – mruknęło smoczysko – choć nieco cierpkie. I pozostawia taki dziwny osad na języku.
- To witaminy – wyjaśnił Tadeusz – mam jeszcze kilka butelek, chcesz?
- Pewnie, ale szybciutko. Mamy przecież jeszcze walkę do odwalenia.
- Chyba żartujesz. Nie będę się bił z kumplem od butelki.
I tak to się skończyło. Nie było żadnej walki, nikt nie zginął. To tylko bujdy wymyślone przez żądnych krwi dziennikarzy. Yabolman przekonał mieszkańców Krakowa, że smok jest nieszkodliwy. Władze miasta zdecydowały utrzymywać Maciusia (tak miał na imię smok, naprawdę) z funduszu odnowy zabytków, a Maciuś zgodził się w zamian zostać atrakcją turystyczną. Gruby właściciel monopolu miał dostarczać odpowiednią ilość przedestylowanych owoców. Nieliczne dziewice odetchnęły z ulgą, a Beerwoman i Yabolman powrócili na Mazury.
Ten ostatni ponury i zamyślony. Wobec braku zagrożenia Marysia postanowiła, przynajmniej jeszcze przez jakiś czas, wytrwać w dziewictwie. A on musiał się zadowolić całusem. W policzek.
Aha, smok zdechł trzy lata później. Na marskość wątroby. Różnił się od ludzi bardziej niż wszyscy przypuszczali.

Punk Tadeusz. Epizod piąty


 “Jeszcze miliard na zbrojenia, jeszcze jeden gwóźdź do trumny” – FORT BS
Najgorszym chyba miejscem na koncert rockowy jest asfaltowy plac w pobliżu ruchliwego skrzyżowania. Szczególnie latem. I prawdopodobnie właśnie dlatego koncert uświetniający obchodzone co roku na przełomie czerwca i lipca Dni Mrągowa odbywały się właśnie w takim miejscu.
Tadeusz nie potrafił zrozumieć dlaczego nie można było ustawić sceny na, niezbyt w końcu odległym, boisku. Nie była to jedyna rzecz, której nie potrafił zrozumieć, ale ta akurat była dla niego w tej chwili najbardziej męcząca. Siedział od kilku godzin na rozgrzanym asfalcie i było mu gorąco. Wino, które popijał małymi łyczkami było ciepłe i nie przynosiło spodziewanej ochłody.
Po scenie miotała się kolejna młoda kapela. Zieleń Madrytu, czy jakoś tak. Pod sceną kilku spoconych desperatów próbowało rozkręcić jakieś pogo. Nad tym wszystkim unosiła się mdląca woń butaprenu. Żenada, to chyba najwłaściwsze określenie.
Tadeusz patrzył na to i uśmiechał się z politowaniem. Dwadzieścia lat temu było zupełnie inaczej. No, ale trzeba przyznać młodym, że przynajmniej próbują.
- Cześć stary druhu – usłyszał nagle za swoimi plecami i poczuł mocne uderzenie w ramię.
Odwrócił głowę zaskoczony. Od lat nikt nie nazwał go “starym druhem”. Dawni kumple albo nie żyli, albo na jego widok przechodzili na drugą stronę ulicy. A nowi znajomi jakoś nie mogli zdobyć się na taką poufałość.
Za nim stał uśmiechnięty szeroko facet w średnim wieku. I w garniturze. Nawet Yabolman, który na garniturach znał się mniej niż na fizyce kwantowej, nie mógł nie zauważyć, że był to ciuch cholernie drogi.
- Nic się nie zmieniłeś – stwierdził nieznajomy i ponownie uderzył Tadeusza w ramię – wyglądasz dokładnie tak samo jak w osiemdziesiątym drugim. Takie same glany, taka sama skóra...
- Nie taka sama, tylko ta sama – poprawił go odruchowo Tadeusz.
- Ha, ha, ha – zaśmiał się gościu. – Good joke, very good joke. Stary, dobry Teddy. Nie poznajesz mnie? It’s me, Marek.
Marek. Najlepszy kumpel z VIII C. Współtowarzysz pierwszych wypraw do Jarocina. Współzałożyciel pierwszej punkowej kapeli na Warmii i Mazurach. No, może nie pierwszej, ale na pewno najlepszej.
- Marek? To ty żyjesz? Miałeś przysłać płyty.
Rzeczywiście. Kiedy Marek w 1983 roku wyjeżdżał z rodzicami do Stanów zaklinał się, że jeśli tylko przeżyje (pierwszy w życiu rejs statkiem nie napawał go zbytnim optymizmem, chociaż było to naprawdę wiele lat przed nakręceniem “Titanica”) przyśle Tadeuszowi wszystkie dostępne na amerykańskim rynku płyty z porządną muzyką. Ponieważ nigdy nie przysłał nawet pocztówki, wszyscy byli przekonani, że statek którym płynął, zatonął.
Yabolman napisał nawet piosenkę o koledze, którego ciało spoczywa gdzieś na dnie bezkresnego oceanu, a dusza beztrosko poguje pod niebiańską sceną. To była naprawdę świetna piosenka, a jej bohater stał właśnie za Tadeuszem i śmiał się poklepując go bez przerwy po ramieniu. Jakby nigdy nic. Jakby rozstali się wczoraj wieczorem.
- Ależ głupi ci Amerykanie – pomyślał Yabolman powolutku dźwigając się na nogi.
Nie bardzo podzielał entuzjazm dawnego kolegi. Minęło jednak sporo czasu i nie bardzo potrafił przejść nad tym do porządku dziennego. A poza tym, bardzo mu wtedy zależało na tamtych płytach.
Marek tymczasem, wyraźnie nie dostrzegając pewnej rezerwy swojego rozmówcy, trajkotał jak nakręcony. Opowiadał o swojej rodzinie, o stanie konta, o tym jak kończył różne szkoły, jak po wielu latach wytężonej pracy został wreszcie jednym z asystentów jednego z doradców prezydenta...
- Prezydenta? – Tadeusz przerwał potok wymowy niegdysiejszego przyjaciela. - Pracujesz dla Kwacha?
- Nie zrozumiałeś mnie stary. Nie prezydenta, lecz Prezydenta. Mówimy o prezydencie Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. Właśnie zakończyliśmy pracę nad nowym, ciekawym wynalazkiem. Trzeba go było przetestować w jakimś mało zaludnionej, dzikiej okolicy. Przypomniały mi się moje rodzinne strony i oto jesteśmy.
W jego opowieści, w jego głosie, było coś co obudziło w Yabolmanie dziwny niepokój.
- Słuchaj no, “stary druhu”, co to właściwie za wynalazek?
- No wiesz, to w zasadzie tajemnica, ale tobie, przyjacielu mogę chyba powiedzieć.
Tadeusz uśmiechnął się w duchu. Podejście Amerykanów (nawet tych w pierwszym pokoleniu) do tajemnic państwowych było, co najmniej, niefrasobliwe.
- Udało nam się stworzyć broń idealną. Praktycznie niezniszczalną, wszechstronną, mogącą działać w każdych warunkach, a co najważniejsze, obdarzoną własną osobowością. Połączyliśmy inteligencję  Rambo,  szlachetność Brudnego Harry’ego i wdzięk gospodarza telewizyjnych quizów. Od kilku dni testujemy to cudu w pobliżu.
Yabolman słuchał i coraz mniej cieszył się z tego niespodziewanego spotkania.
- Mało zaludniona, dzika okolica? – myślał - Przecież ja tu mieszkam! Strasznie szmaciarz zhardział w tej całej Ameryce. Cholerny megaloman. Kto to jest megaloman? Skąd ja właściwie znam takie słowa?
A Marek gadał i gadał, nieświadomy tego, że jego słuchacz zastanawia się właśnie nad tym, czy solidny kopniak w słabiznę przerwałby skutecznie potok jego wymowy.
I być może do końca swoich dni zmuszony byłby mówić falsetem, gdyby nie to, że nagle rozległo się potężne dupnięcie i stojący tuż za sceną dom kultury zniknął w chmurze pyłu. Ludzie zgromadzeni na placu (dawniej Zwycięstwa, obecnie zapewne im. Jana Pawła II) zaczęli krzyczeć i biegać bezładnie dokoła, potrącając się wzajemnie i przewracając. Zieleń Madrytu, czy jakoś tak, zaczęła grać kolejny kawałek, tym razem w rytmie ska. Bardzo udany.
- Jaka piękna panika – pomyślał Tadeusz i westchnął ciężko. Powoli, krok za krokiem, powlókł się w stronę, bardzo zresztą malowniczej, kupy gruzu, która jeszcze przed chwilą była centrum miejscowej działalności kulturalnej.
- Jaka piękna katastrofa. I to na samym początku sezonu. – Wielki Igrek znowu westchnął.
Ale nie zaczął tańczyć “zorby”. Jego uwagę przykuł bowiem... a właściwie przykuło coś co z wielkim zaangażowaniem kończyło wdeptywać w ziemię niedawną fontannę miejską. To coś było raczej duże, nieco kanciaste w kształtach, niewątpliwie metalowe i ponad wszelką wątpliwość koszmarnie silne. Na torsie, bo chyba można nazwać tę jego część torsem, no w każdym razie z przodu “cosia” widniała wielka jedynka z mnóstwem zer i napis URBAN S... Końcówka napisu była nieco nieczytelna. Przesłaniała ją spora czerwona plama, oblepiona szarymi piórkami.
- A mówią, że wróble mają niesamowity refleks – pomyślał Yabolman. Metalowe monstrum zrobiło krok w jego stronę. Chrupnęło. Ostatnia ozdoba fontanny - zielona, metalowa żabka - zmieniła się właśnie w zielony, metalowy krążek.
- Czy jesteś: a/ przyjacielem, b/ wrogiem, c/ przypadkowym przechodniem, d/ jednym z krasnoludków towarzyszących Królewnie Śnieżce? – głos, choć nieco mechaniczny, wydał się Tadeuszowi dziwnie znajomy.
A do tego ten sposób formułowania pytań. Nie miał jednak czasu głębiej się nad tym zastanowić. Musiał odpowiedzieć. Z miejsca wyeliminował wroga. Krasnoludka uznał za nieco naciąganego. Co mu więc zostało? Przyjaciel? Raczej nie.
- Jestem zwykłym c/ przypadkowym przechodniem.
- Czy jesteś pewien? Zastanów się dobrze.
- Jestem pewien. Zaznacz c. –odpowiedział Yabolman odruchowo. I w tym momencie doznał olśnienia. Chyba już wiedział jak załatwić łobuza. – A kim ty jesteś?
- Nazywam się Milion, bo kosztowałem miliony. Urban Special Forces.
- Posłuchaj mnie Milion. Nie wiem czy zwróciłeś uwagę, że właśnie demolujesz całkiem miłe miasteczko. Dlaczego, jeśli oczywiście mogę spytać, rozwaliłeś tę fontannę?
- W fontannie jest woda. Woda jest zła.
- Ależ daj spokój. Woda jest w porządku. Bez niej nie byłoby wina, a bez wina...
- Woda jest zła – powtórzył Milion – ty lubisz wodę. Zatem ty również jesteś zły. Za chwilę wyrwę ci a/ rękę, b/ nogę, c/ głowę, d/ jaja?
- A/ rękę? – zaryzykował Tadeusz. Miał już plan.
- Czy jesteś pewien. Zastanów się dobrze. – sytuacja rozwijała się zgodnie z przewidywaniami Yabolmana.
- No, w sumie to nie wiem...
- Spokojnie, nie spiesz się, masz czas.
- Dobra. To ja się zastanowię, a jak już zdecyduję, to wrócę tu i ci powiem.
- Czekam – Milion rzeczywiście zastygł w oczekiwaniu.
- Wynalazek! Cud techniki! Ależ głupi ci Amerykanie!– myślał Tadeusz, wracając powoli w stronę sceny, na której Zieleń Madrytu kończyła właśnie grać cover Dezertera.
Marek stał z grupą, podobnie jak on eleganckich mężczyzn i rozprawiali o czymś z ożywieniem.
- Widziałeś to stary? – zawołał na widok powracającego Tadeusza.
- Widziałem. Nawet z bliska. Co się stało z tym waszym ideałem?
- To właśnie jest niesamowite. Milion wyłapał z eteru jakąś reklamę farby antykorozyjnej. Pierwszy raz usłyszał o działaniu rdzy na metal, skojarzył fakty i zaczął niszczyć wszelkie, jak sądził, zagrażające mu zbiorniki wodne. To niesamowite. Niesamowite. Gdzie on jest.
- Stoi tam z tyłu i kojarzy fakty. Ale dlaczego zniszczył dom kultury.
- To był przypadek. Można powiedzieć rykoszet.
- Przypadek, powiadasz? Rykoszet? I wy przywieźliście takiego metalowego schizofrenika na Mazury. Brawo! Genialne, iście amerykańskie posunięcie.
Yabolman stanął w rozkroku. Zrobiło się tak jakoś patetycznie. Słychać było łopot skrzydeł białego orła. Niewidoczny chór mruczał “Rotę”.
- Macie w tej swojej Ameryce masę wolnego miejsca. Pustynie. Jakieś góry, jeśli dobrze pamiętam. Było gdzie testować tego cholernego Miliona. Ale nie, wy musieliście przyjechać tutaj i rozpieprzać najpiękniejszy zakątek na całym tym zasranym świecie. Gardzę wami i pluję wam na buty. – Tadeusz skończył swoją nieco przydługą przemowę i rzeczywiście splunął Markowi na buty.
I wiecie co? Palone pantofle od Gucci’ego śmierdzą tak samo jak palone trampki.

”A co stało się z Milionem?” – zapyta zapewne uważny Czytelnik. A może nie zapyta? I tak odpowiem. Stał tak sobie i czekał na Tadeusza. Potem przez tydzień padały ulewne deszcze i okazało się, że słusznie obawiał się rdzy. Wreszcie mieszkańcy miasta wzięli amerykańskie cudo techniki na młotki i wyklepali z niego całkiem zgrabny pomniczek. Czyj? Jedźcie do Mrągowa i sami zobaczcie. Stoi na deptaku naprzeciwko ratusza.

Punk Tadeusz. Epizod czwarty


 “Ziele dobre na każdą chorobę” – IZRAEL
Lato było piękne tego roku. I piękne były Mazury tą letnią porą. Są ludzie, którzy spędzają urlopy w górach lub nad morzem. Można? Można! W telewizji pokazywali kiedyś faceta, który pił koktajl ze zmiksowanych dżdżownic. Można? Można!
To nie była duża polana. Ale wystarczyło na niej miejsca na nieduże jeziorko i kocyk, na którym naga Beerwoman poprawiała swoją, i tak już rewelacyjną, opaleniznę. Co jakiś czas wstawała i przeciągając się leniwie szła w stronę wody, w której chłodziło się całkiem pokaźne stadko “Żubrów”. “Żubr” bowiem występuje nie tylko w puszczy. Przy odrobinie szczęścia można go również spotkać w mazurskich lasach. A nawet jeziorach. Cudowne piersi Marysi kołysały się lekko w rytm jej kroków, a kiedy pochylała się nad taflą jeziora krągłe pośladki wypinały się wdzięcznie ku słońcu. I ku Tadeuszowi, który siedział na czubku pobliskiej sosny i patrzył jak urzeczony na owo nieziemskie zjawisko.
- Dlaczego nie jestem promieniem słonecznym – pomyślał.
Było w tej myśli nieco delikatnej, romantycznej poezji, całkiem spora dawka perwersji i ogromne rozgoryczenie. Bowiem, ku z trudem skrywanemu rozczarowaniu Yabolmana, jego piękna towarzyszka widziała w nim co prawda superbohatera, nie dostrzegała natomiast zafascynowanego nią mężczyzny.
- Marycha! Mierz czas! – krzyknął Tadeusz i skoczył.
- Aaa – poniosło się echem po lesie. Nie było to jednak zbyt długie “aaa”. Ziemia jęknęła. Tadeusz również jęknął. Poleżał chwilę i spojrzał w stronę Beerwoman.
- Ie yo? – spytał.
- Słucham? – nie zrozumiała. Tadeusz wypluł wcale okazałego borowika i spytał ponownie:
- Ile było?
- Jak zwykle – niecałe dwie sekundy.
- Jasna cholera – Yabolman wyglądał na załamanego. W wielu miejscach, nawiasem mówiąc. Podniósł się z trudem i zaczął strzepywać z siebie mech i igliwie.
- Dupa jestem nie bohater. Nawet latać nie potrafię.
- Spójrz na to z innej strony. To dzisiaj siedemnasta próba, a ty ciągle żyjesz. I nazbierałeś pół plecaka grzybów. – zażartowała Marysia. Yabolman popatrzył na nią ponuro.
- Nauczę się – powiedział z determinacją – na łyżwach się nauczyłem, to i latać się nauczę.
- Nie wściekaj się. Nie rozumiem dlaczego się tak uparłeś. Batman nie lata i też sobie radzi. – nie przestając mówić, zgrabnie zwinęła sporego skręta.
- No chodź, połóż się i odpocznij trochę – przypaliła i oddała Tadeuszowi.
Zaciągnął się głęboko aromatycznym dymem.
- Niezłe gówno – wychrypiał na bezdechu.
Przymknął powieki. Jeszcze jeden mach. I jeszcze jeden. A później... Później nareszcie poleciał.

Punk Tadeusz. Epizod trzeci


 „Lubię jak się piwo pieni” – ZDROWA WODA
Był grudzień. Śnieg do kolan, minus trzydzieści na termometrze – mazurska normalka. Święte Mikołaje wcześniej niż zwykle powróciły z zimnych krajów i małymi stadkami włóczyły się po ulicach miasta. Zapłakany Dziadek Mróz, ściskający w przemarzniętej dłoni butelkę ukraińskiego spirytusu, pytał przechodniów o drogę na Suwałki. Dzieci lepiły bałwany, bałwany przygotowywały się do wiosennych wyborów samorządowych. Działo się wiele. Nie zawsze, niestety, dobrze.
Oto bowiem krótko przed świętami zaczęło znikać piwo. Z piwniczek barów, z magazynów sklepowych, nawet z prywatnych lodówek. Żadnych śladów, nienaruszone zamki i kłódki. Puste beczki, butelki i puszki. Blady strach padł na miejscowych piwoszy. Jeszcze dwa, trzy tygodnie i przyjdzie zanurzyć gęby w czymś (przepraszam za wyrażenie) bezalkoholowym. Zwołany naprędce sztab kryzysowy nie potrafił znaleźć żadnego wyjścia z dramatycznej sytuacji. Wielogodzinne narady zakończyły się kompletnym fiaskiem. Wszyscy pospuszczali nosy na kwintę.
- Panowie – mówił pan Dareczek, właściciel największej w okolicy hurtowni alkoholowej – sprawa jest beznadziejna. Nie ma piwa i nie ma winnych...
- Winnych? Powiedziałeś: winnych? – spytał ożywiony nagle pan Januszek z baru “U Januszka” – chłopaki, wiem kto może nam pomóc. Wśród miejscowego menelstwa krąży od pewnego czasu legenda o kimś w rodzaju rodzimego Supermana. Wiecie: walczy ze złem, jest szlachetny, uczciwy i bezinteresowny...
- Na bezinteresowność specjalnie bym na waszym miejscu nie liczył – stwierdził Yabolman pojawiając się nagle pomiędzy obradującymi – ale za dwie kraty wina mogę rozwiązać wasz problem.
I dlatego właśnie w wigilijne przedpołudnie Tadeusz siedział na beczkach w kącie hurtowni pana Dareczka. Popijał zaliczkę i nucił pod nosem kolędy. Przerwał mu syk otwierających się butelek. Piwo zaczęło się wylewać, burzyć i pienić. Piany wciąż przybywało i wkrótce pokryła całą podłogę. A wtedy wynurzyła się z niej przecudna dziewczyna. Jej jedynym okryciem były długie prawie do pasa, bursztynowego koloru dready. Miała piwne oczy i jasne, pełne piersi. Smukłymi palcami zbierała otaczającą ją zewsząd piwną pianę i zlizywała ze smakiem. Tadeusz po krótkiej chwili otrząsnął się z zachwytu i pragnąc zwrócić na siebie uwagę pięknej nieznajomej, chrząknął znacząco.
Zapomniał o swojej mocy. Jedna ze ścianek działowych runęła z hukiem. Piwna zjawa odwróciła się z cichym okrzykiem przestrachu.
- Kim jesteś? – zapytała zasłaniając dłońmi co ciekawsze fragmenty swojego bajecznego ciała – i co tutaj robisz?
- Jestem Yabolman. Czekam tu na złodzieja browarków. Mam go złapać i oddać w ręce sprawiedliwości – odpowiedział zgodnie z prawdą. - I wydaje mi się, że właśnie skończyło się moje oczekiwanie. Ręce do góry – zakończył z głupia frant, z nadzieją, że usłucha tego wezwania.
- Chcesz mnie aresztować? – zdziwiła się, nie podnosząc jednak rąk. Tadeusz mruknął coś rozczarowany. – Nie wyglądasz na glinę.
- Ja gliną? Daj spokój, za kogo ty mnie masz. Jestem zwyczajnym, najemnym, obdarzonym  super mocą herosem – skromnie spuścił wzrok.
W tym momencie otrzymał silne uderzenie w potylicę i stracił przytomność.
Ocknął się po kilku minutach. Leżał na podłodze z głową wspartą na łonie nieznajomej. Było mu mięciutko i przyjemnie. Jej biust oglądany z tej perspektywy był doprawdy imponujący.
- Przepraszam – mówiła gładząc jego czoło chłodną dłonią – nie powinnam była. Nie wiem dlaczego cię uderzyłam. Czasami nie potrafię się opanować. Zdaje się, że nazywają to imperatywem.
- Chyba czytała Pratchetta – pomyślał Tadeusz czując rosnącego z każdą chwilą guza.
Rosła również jego sympatia dla kobiety, która potrafiła bez trudu rozciągnąć go na glebie. Rósł też... mniejsza z tym. W każdym razie, miał szczęście, że leżał na plecach. Inaczej byłoby mu cholernie niewygodnie.
- Mówiłeś, że jesteś obdarzony super mocą. Wiesz, ja też odkryłam w sobie niedawno pewne zadziwiające zdolności, których nie potrafię jeszcze w pełni wykorzystywać. Głos mówił, że z czasem...
- Rozmawiałaś z Głosem?!? – Yabolman usiadł gwałtownie, jęknął z bólu i ponownie złożył głowę na gościnnych kolanach.
- No tak. I on powiedział, że moc mnie wybrała. Że od lat nic, tylko piwo i skręty. Że trzeba wreszcie coś zrobić dla ludzkości. A tymczasem...
- Tymczasem kradniesz piwo – dokończył Tadeusz.
- W sumie tak. Nie mogę się powstrzymać.
- Wiem, wiem. Imperatyw.
- Właśnie. Nie mam pojęcia, co z tym wszystkim zrobić. Pić się chce, a Głos milczy...
- Głos! Znam łobuza. Ze słyszenia. To on wpakował mnie w to całe komiksowe gówno. Chociaż w tej akurat chwili nie specjalnie tego żałuję. Posłuchaj: sprawę tego piwa jakoś załatwię. Teraz zmykaj. Spotkamy się jutro w południe koło kina. Czuję, że razem możemy jeszcze nieźle namieszać. Może nawet uda nam się skopać tyłek temu draniowi Głosowi. Czy Głos ma tyłek? – zastanowił się przez chwilę – nieważne. No spadaj. I do zobaczenia jutro. Aha, jeszcze jedno: jak ty właściwie masz na imię?
- Marysia. Ale możesz mówić do mnie Beerwoman – odparła i rozpłynęła się w resztkach piany.
W tym momencie do hurtowni wpadli członkowie sztabu kryzysowego z panem Dareczkiem na czele.
- Panowie, sprawa kradzieży została wyjaśniona – Tadeusz wypiął dumnie pierś i wskazał na szczątki ścianki – walka była ciężka, ale przeciwnik został pokonany. Pozostała po nim tylko ta oto mokra plama. Proszę o resztę wina, plus premia za rany tłuczone głowy i wesołych świąt.
- Nareszcie! – krzyknęli zgodnym chórem posiadacze barów – Po kłopocie. Koniec!
- O nie – pomyślał Yabolman uśmiechając się pod nosem – to dopiero początek!

Punk Tadeusz. Epizod drugi


 "Sex and violence” – THE EXPLOITED.
Park jakich wiele. Olbrzymie drzewa, gęste krzaki, kilka porośniętych trawą starych, poniemieckich grobów. Zmierzchało. Tadeusz oparty plecami o betonowy krzyż ściągnął zębami kapsel z kolejnej butelki. Poniuchał raz i drugi.
- Świeżynka – pomyślał i mlasnął z lubością – palce lizać.
Zza zakrętu ścieżki wyłoniła się dziewczyna. Młodziutka, najwyżej szesnastoletnia. Tadeusz zerknął zaciekawiony. Krótko obcięte, czerwone, nastroszone czupurnie włosy odsłaniały kształtne, przekłute chyba taśmowo uszy, w których połyskiwały srebrzyście rzędy agrafek. Spomiędzy oczek siateczkowej koszulki wyglądały ciekawie na świat sutki nieskrępowanych stanikiem jędrnych, cudownie stromych cycuszków. Kusa, skórzana spódniczka opinała kształtne bioderka, nie zakrywając prawie wcale równie kształtnej pupci. Długie, porażająco długie, zgrabne nogi obute w ciężkie glany dopełniały obrazu.
Butelka wyśliznęła się ze spotniałej nagle dłoni Tadeusza i z trzaskiem rozbiła się o nagrobek. Nie mógł oderwać wzroku od dziewczyny.
- Świeżynka – pomyślał i mlasnął z lubością – palce lizać.
Przez przesłaniającą mu z wolna oczy czerwoną mgłę dostrzegł przyczepioną na krągłości pośladka naszywkę z napisem “The Offspring”. Czar prysł.
- Punk is dead, – westchnął – pora umierać.
Dopiero teraz dostrzegł okruchy szkła i szybko wsiąkającą w ziemię winną kałużę pod stopami.
- Jasna cholera – sięgną do kieszeni po garść drobnych – Jakie to szczęście, że “Biedronka” jest tak blisko.
Tymczasem czerwonowłosa szła dalej. I coraz bardziej zagłębiała się w półmrok parkowych ścieżynek. Gałęzie drzew opuszczały się coraz niżej, gęstniały krzaki. Gęstniała również atmosfera grozy. Brakowało tylko wycia wilków.
Zamiast niego rozległ się mrożący krew w żyłach szelest ortalionu. Spoza pnia ogromnego dębu wyszło trzech odzianych w różnokolorowe dresy mężczyzn. Ten W Zielonym podszedł do dziewczyny i położył jej rękę na ramieniu.
- Witaj w zakątku rozkoszy dziecino – wychrypiał i uśmiechnął się obrzydliwie. – Robiłaś to kiedyś na cmentarzu?
- Robiłam co? – spytała naiwnie, w przerażeniu szybko mrugając powiekami.
- Niewiniątko – zarechotał lubieżnie Ten W Niebieskim.
- To można zmienić – mruknął Ten W Pomarańczowym ocierając zbierającą się w kącikach ust ślinę – chodź do tatusia maleńka.
Rzucili się na dziewczynę i błyskawicznie pozbawili ją, skąpego w końcu przyodziewku.
- Rzućcie ją na tamten grób – zawołał Ten W Niebieskim gorączkowo szarpiąc tasiemkę przy portkach – i przytrzymajcie ręce.
- A nogi? – spytał Ten W Pomarańczowym.
- Nogi się nie liczą. Nogi idą na bok. Sam sobie poradzę.
I już po chwili leżała nieboga na zimnym, porośniętym mchem nagrobku - naga i drżąca, a śliczne piersi unosiły się i opadały w rytmie przyspieszonego strachem oddechu. W powietrzu pojawiła się nie wiadomo skąd silna woń sfermentowanych jabłek.
- Co tak śmierdzi? – spytał Ten W Niebieskim, który zaplątany w opuszczone do kolan spodnie pochylał się właśnie nad bezbronną ofiarą.
- To ja – odpowiedział skromnie uśmiechnięty Tadeusz pojawiając się nagle za jego plecami.
- Co za ja? Kim ty, cholera jesteś?
- Jestem tym, który stoi na straży porządku i czasami prawa. Obrońcą słabych i pokrzywdzonych. – Yabolman wiedział, że to co mówi brzmi kretyńsko.
Ale mocno wczuł się w rolę i, kurczę, podobało mu się to. Zaczerpnął więc głęboko powietrza i kontynuował – jestem bezimiennym bohaterem, walczącym samotnie ze złem.
- Znaczy, jakiś psychiczny – stwierdził Ten W Pomarańczowym, patrząc niepewnie na swoich towarzyszy.
Tadeusz przypomniał sobie oglądane we wczesnej młodości filmy:
- Jesteście chorobą, a ja jestem lekarstwem na tę chorobę. Patrzę na was, ludzkie śmieci i wiem o czym teraz myślicie. Zastanawiacie się czy to wasz szczęśliwy dzień. Czy strzeliłem pięć czy sześć razy – owładnięty gorączką oratorską nawet nie zauważył jak bardzo się zagalopował. – Dość tego męty. Proszę natychmiast przeprosić panią, ubrać i puścić wolno.
- Psychiczny, czy nie psychiczny, nikt nie będzie nam psuł zabawy. Brać szmaciarza – krzyknął Ten W Zielonym i cała trójka rzuciła się na Tadeusza.
To była chwila. Celny kopniak wyprowadzony ciężkim glanem prosto w narzędzie niedoszłego gwałtu już na wstępie wyeliminował pierwszego z oprychów. Jeszcze tylko dwa plunięcia i na placu boju pozostał jedynie jęczący płaczliwie kłębuszek i smród spalonej “Pumy”.
Wielki Igrek odwrócił się w stronę cudownie ocalonej. Leżała tak, jak pozostawili ją dresiarze. Zaczął podziwiać czubki swoich butów i dziwnie speszony wybąkał:
- Jesteś już bezpieczna. Możesz się ubrać.
Naga Wenus w oka mgnieniu przeobraziła się w nagą Furię.
- No i co? Dumny z siebie jesteś? Dumny? Po jaką cholerę się wtrącałeś?
Krzycząc zbliżała się do niego. Zaskoczony cofał się krok za krokiem. Był całkowicie zdezorientowany. Nie było to dla niego niczym nowym, ale tym razem czuł się z tym szczególnie źle. Już miał się odwrócić i najnormalniej w świecie uciec, kiedy poczuł za plecami chropowaty pień drzewa. Możliwość ucieczki przepadła. Musiał stawić czoła rozwrzeszczanej nagusce. A ta była coraz bliżej.
- Od dwóch miesięcy włóczę się jak głupia po tym zasranym parku. Ubieram się jak dziwka, prowokuję... Wiesz jak tyłek marznie w takiej miniówce?  I kiedy prawie się udało ty wpadasz i wszystko rozwalasz. Myślisz, że tak łatwo znaleźć kawał porządnego chłopa? Nie jakiegoś dyskotekowego mydłka z rozporkiem na kolanach, naszprycowanego prochami impotenta, tylko mężczyznę z krwi i kości...
Bliżej podejść nie mogła. Jej - powiedzmy - tors musnął zamek jego wyświechtanej kurtki. Przeskoczyła iskra.
- Auć! – jej wzrok dziwnie złagodniał. Co więcej, zaczął niepokojąco mętnieć – Wiesz, co? Z ciebie też niczego sobie z ciebie facet.
Drobne  dłonie spoczęły na jego pośladkach. Zaczynał się naprawdę bać. Spanikowane serce coraz silniej tłukło się w jego piersi. Zresztą, może to nie była panika.
- Wiesz – mruczała przylegając do niego całym ciałem. Bardzo, jak stwierdził, ciepłym i przyjemnym w dotyku.
- Wiesz, chyba będziesz musiał naprawić to, co tak beztrosko zepsułeś.
Co miał zrobić – naprawił.

Punk Tadeusz. Epizod pierwszy


“Dlaczego u nas nie ma bohatera” - KRYZYS
Tadeusz, siedział nad brzegiem jeziora i pił winko. Winko było proste. Tadeusz również. Dobrze im było razem. Wspominali sobie Jarocin w 1986. To znaczy, winko było oczywiście zbyt młode, by pamiętać tak odległe czasy. Szczerze mówiąc było zbyt młode, by pamiętać ubiegły czwartek. Jednakże jego cierpki smak, w którym nieznacznie tylko pobrzmiewały nuty spleśniałego soku malinowego, działał dziwnie odświeżająco na pamięć Tadeusza. A ten wprawiał się właśnie w stan, który mnisi buddyjscy określają mianem nirwany. Dziwni ci ludzie medytują latami, by osiągnąć coś, na co Tadeusz potrzebował mniej więcej godziny. I nawet nie musiał zakładać nogi za ucho.
- RAZ, DWA, TRZY... RAZ, DWA,TRZY... SŁYCHAĆ MNIE? – rozległo się nagle gdzieś w koronach drzew.
Tadeusz podskoczył. To znaczy, podskoczyłby na pewno gdyby nie promile. Owe sympatyczne, acz podstępne, małe łobuzy buszujące po całym organizmie sprawiały, że jedyną dostępną formą aktywności fizycznej było dla niego w tej chwili oddychanie. I mruganie oczami. Od czasu do czasu. Trzeba jednak przyznać, że prawie drgnął.
- CZY JA W OGÓLE DOBRZE TRAFIŁEM? GDZIE JEST TA PIEPRZONA MAPA. POPATRZMY... OLSZTYN, POTEM KAWAŁEK NA GIŻYCKO... MRĄGOWO... NO ZGADA SIĘ!
Tadeusz poczuł, że trzeźwieje. Nie było to przyjemne uczucie i dlatego unikał go jak tylko potrafił. Coś jednak powstrzymywało go przed sięgnięciem po kolejną butelkę. Cholera, słyszał głos, a nie widział osoby. Wcześniej zdarzało mu się tylko gdy rozmawiał przez telefon. Czyżby nadeszła owa słynna, przepowiadana od lat delirka. Przecież wypił tylko trzy winka!
- ZARAZ... NIESPOTYKANA FLUKTUACJA MOCY... TAAAK... TYLKO DLACZEGO JEST TAK CIEMNO?
- Bo jest noc – odezwał się, niespodziewanie nawet dla samego siebie, Tadeusz.
- NO TO CO, ŻE NOC. W TAKIM NA PRZYKŁAD LAS VEGAS... O JASNY GWINT! CZYŻBYM ROZMAWIAŁ Z “WYBRANYM”?
- Wybrali mnie kiedyś najlepiej przebranym studentem toruńskich juwenaliów. Odebrali mi tytuł, kiedy się okazało, że to moje zwyczajne ciuchy. Ale chyba nie o to ci chodziło? A propos – o co właściwie chodzi? Kim jesteś, gdzie w ogóle jesteś i czego lub kogo tutaj szukasz?
- ZANIM ODPOWIEM NA TWOJE PYTANIA, JEŻELI W OGÓLE ODPOWIEM, MUSZĘ MIEĆ PEWNOŚĆ, ŻE ROZMAWIAM Z WŁAŚCIWĄ OSOBĄ. CHYBA PODDAM CIĘ KILKU PRÓBOM...
- Jakim próbom? – wpadł mu w słowo lekko przycykany Tadeusz.
- NA POCZĄTEK SPRÓBUJ MOŻE WSTAĆ.
Tadeusz wstał, już za czwartym podejściem. Oparł się tyłkiem o pień drzewa, wsadził ręce w kieszenie ramoneski i wyzywająco spojrzał w ciemność nad głową.
- BRAWO! – trudno było oprzeć się wrażeniu, że tajemniczy Głos naśmiewa się z jego, było nie było uwieńczonych sukcesem, wysiłków – CO BY CI TU... NO NIE WIEM... MOŻE SYRENY...?
- Syreny? Takie ryby z cyckami? – ucieszył się Tadeusz. Ale zaraz spochmurniał. Cycki owszem, były w porządku. Lubił cycki. Ale nie cierpiał ryb.
- NIE, SYRENY WYDAJĄ SIĘ BANALNE. MAM! JAK SPADAĆ TO Z WYSOKIEGO KONIA. ZOBACZYMY JAK SOBIE PORADZISZ Z TYM...
Nagle zrobiło się cicho i jakby ciemniej. I tak jakoś straszno. Tadeusz miał właśnie rozejrzeć się czujnie, gdy coś tknęło. Dość silnie. W tył głowy. Upadł, trafiając twarzą w nieprzyjemnie miękką maź.
- Ale gówno – mruknął pod nosem.
I niestety miał rację. Fuj! Tego było zbyt wiele, nawet dla spokojnego anarchizującego pacyfisty. Tadeusz poczuł, że łagodnie do tej pory pulsujące w jego żyłach winko zaczyna wrzeć. Drgnął jak rażony prądem. Albo jak przy silnym ataku pijackiej czkawki. Oba te uczucia nie były mu obce, choć tego drugiego doznawał znacznie częściej. Dziwna siła wypełniła wszystkie jego członki. Ale głównie ręce i nogi. Poderwał się błyskawicznie i odwrócił z krzykiem. A potem pokrzyczał jeszcze trochę i zamilkł.
- Więc jednak delirka – stwierdził z niejaką ulgą.
To co zobaczył nie mogło być rzeczywiste. Nawet jako majak z trudem mieściło się we wcale nie małych granicach jego wyobraźni. Składało się głównie z kozy. To znaczy miało kopytka, wymiona i skołtunioną sierść. Ale z koziego zadu wyrastał długi i wijący się nieprzyjemnie wężowy ogon. A jeśli chodzi o łeb... Cóż, dziwne bydlę miało również łeb, nie inaczej. A właściwie zupełnie inaczej. Brakowało bowiem na nim przysłowiowej koziej bródki i rogów. Ich miejsce zajmowała potężna głowa Lwa.
- Ja go gdzieś widziałem, chyba w “Wiadomościach”? – pomyślał Tadeusz patrząc Lwu prosto w oczy.
Nie zdążył jednak sobie przypomnieć, bo w tym właśnie momencie poczwara zionęła ogniem. Tadeusz, nie myśląc wiele zionął również. Zaskoczony patrzył, jak dwie kule ognia spotykają się w połowie drogi i eksplodują, sypiąc dokoła iskrami.
- O rany, co to było? – przemknęło mu przez głowę.
Zanim jednak zdołał zastanowić się nad przedziwnymi właściwościami własnego oddechu, potwór ponowił atak. Tym razem jednak, stwierdziwszy widocznie, że ogniem niewiele zdziała, stanął na tylnych nogach i z ciężkich, nabrzmiałych kozich wymion wypuścił dwie silne strugi białej cieczy.
- Tylko nie to! Tylko nie mleko! – wrzasnął Tadeusz.
I niespodziewanie dla samego siebie zaatakował. Uchylił się przed zmierzającą ku jego twarzy białą śmiercią i wyskoczywszy wysoko w powietrze, wyprowadził pięknego kopniaka. Obunóż. Widział to kiedyś w jakimś filmie z Brucem Lee. W chwili gdy jego glany uderzyły w otwartą ze zdumienia Lwią paszczę, rozległo się głośne dupnięcie i bestia zniknęła. Tadeusz wylądował na plecach. Poleżał chwilę z trudem łapiąc powietrze, a potem poczołgał się do swojego plecaka. Wyciągnął winko, zębami zerwał kapsel i jednym, długim łykiem osuszył butelkę.
- NIEŹLE, NAPRAWDĘ NIEŹLE – odezwał się Głos. Nie wiadomo, czy chodziło mu o walkę, czy o konsumpcyjne umiejętności Tadeusza.
- Nieźle? – wkurzył się stary punkowiec. – Nieźle? Siedzę sobie spokojnie nad jeziorkiem, piję winko, potem słyszę głosy...
- NIE GŁOSY, TYLKO GŁOS – poprawił Głos.
- ...chwilę później walczę z jakimś cholernym zoologicznym puzzlem, a ty mi mówisz nieźle?
- NO FAKTYCZNIE, MASZ PRAWO CZUĆ SIĘ NIECO ZDEZORIENTOWANY.
- A do tego wszystkiego pluję ogniem!!!
- AKURAT TO NIE POWINNO CIĘ DZIWIĆ. PAMIĘTASZ NAPIS: “ZAWARTOŚĆ SO2 DO CZTERDZIESTU PROCENT OBJĘTOŚCI”? TO CZEGO SIĘ SPODZIEWAŁEŚ? FIOŁKÓW? OD DWUDZIESTU LAT WCHŁANIASZ MOC TANIEGO WINA, NADSZEDŁ CZAS ABYŚ TĘ MOC WYKORZYSTAŁ.
- Mam to w dupie, wiesz? – Tadeusz otworzył ostatnią butelkę. Winko zaczynało działać. Powolutku ogarniał go znajomy błogostan.
- NIE MASZ WYJŚCIA. TO MOC WYZNACZYŁA CI ROLĘ SUPERBOHATERA. JA ZAŚ MAM BYĆ TWOIM  MENTOREM I OPIEKUNEM. JESTEŚMY NA SIEBIE SKAZANI.
- Nigdy nie byłem na nic skazany...
- Ekhm.
- Kolegium się nie liczy. Zresztą, to była pomyłka. Odwal się.
- POPATRZ DOOKOŁA. – Głos zabrzmiał patetycznie - ILE ZŁA I NIEGODZIWOŚCI JEST NA ŚWIECIE. DYSPONUJĄC MOCĄ, MÓGŁBYŚ TO ZMIENIĆ. POMYŚL O TYM.
Tadeusz pomyślał. Pociągnął kilka łyków. Pomyślał jeszcze raz. Faktycznie, zawsze uważał, że świat jest wyjątkowo porąbany. Ale już dawno przestał wierzyć, że może to zmienić. Jego poglądy, szczeniackie rojenia o wolności, pokoju, równości i temu podobnych pierdołach nie wytrzymały zderzenia z twardą rzeczywistością. Teraz miał szansę zawalczyć.
I podobno miał Moc. Taka okazja może się więcej nie powtórzyć. Czuł, że zaczyna mięknąć. Na wszelki wypadek postanowił jeszcze wyjaśnić rzecz najważniejszą.
- Dobra. Słuchaj. Mogę być tym twoim Batmanem...
- BATMANEM? – Głos tym razem sprawiał wrażenie wyraźnie rozbawionego. – CHYBA RACZEJ JABOLMANEM. ŻE TEŻ MOC MUSIAŁA WYBRAĆ WŁAŚNIE CIEBIE. CHMMM... YABOLMAN??? WIESZ, TO NAWET NIEŹLE BRZMI.
- Niech będzie. Mogę być Yabolmanem, ale tylko pod warunkiem, że nie będę musiał płacić ZUS-u.
- JAKIEGO ZUS-U?– zdziwił się Głos. – DLACZEGO MIAŁBYŚ PŁACIĆ JAKIŚ ZUS?
- Nikt nie wie dlaczego, ale wszyscy płacą – oznajmił ponuro Tadeusz.
Dokończył winko i miękko opadł na murawę. W sumie – chrzanić ZUS. Jakoś to będzie. I tak już podjął decyzję.
- No i co dalej?– spytał sennie.
- DALEJ? FAJNIE BĘDZIE. WALKA I CHWAŁA. Z CHIMERĄ SOBIE PORADZIEŁEŚ PRAWIE ŚPIEWAJĄCO. JAK NABIERZESZ TROCHĘ WPRAWY, KAŻDEMU DASZ RADĘ.
- To była chimera? Taka jak w starożytnej Grecji? Nie mogłeś wymyślić czegoś współcześniejszego? Grecja! Też coś!
- NIE ŚMIEJ SIĘ Z GREKÓW. ONI JESZCZE NIE POWIEDZIELI OSTATNIEGO SŁOWA. MOGĄ KIEDYŚ, CZY JA WIEM, ZOSTAĆ NA PRZYKŁAD MISTRZAMI EUROPY W PIŁCE NOŻNEJ. ALBO COŚ W TYM RODZAJU.
- Nie przesadzaj – Tadeusz, chociaż nie znał się za bardzo na piłce nożnej, uśmiechnął się z pobłażaniem - Aha, słuchaj, tak się zastanawiam, co to właściwie jest ta “wyjątkowa fluktuacja mocy”, o której mówiłeś na początku.
- NIE MAM POJĘCIA. ALE NIEŹLE BRZMIAŁO, NIE? DOBRA, NA RAZIE SPADAM. BYWAJ YABOLMANIE. DO USŁYSZENIA.
- Życie, kurwa, jest nowelą – szepnął Tadeusz parafrazując nieco słowa wieszcza. I urwał mu się film.

Punk Tadeusz. Zagajenie


Być może w tej historii trafisz na opis jakiegoś łona. Nie będzie to jednakże z całą pewnością łono przyrody. Jeżeli poczujesz się rozczarowany tym faktem, możesz pojechać do Mrągowa i sam zobaczyć jak to wszystko wygląda. Jeśli natomiast opisy przyrody stanowią dla Ciebie największą radość z lektury, odpuść sobie moją opowieść i czytaj Orzeszkową.
Punkowy boom początku lat osiemdziesiątych to było coś. Anarchia w sercu, ramoneska na grzbiecie, Jarocin, Róbrege. Czad. Ale to było, jakby nie patrzeć, w minionym stuleciu. Kiedy dzisiaj widzę młodych – gniewnych, buntowników spowitych w czerń, w martensach za sześćset złotych, chce mi się śmiać. A kiedy już wyśmieję się do woli, przychodzi czas na refleksję. Bywa wtedy, że łezka zakręci mi się w oku, spłynie po policzku i kapnie na nowy krawat zostawiając na nim brzydką plamkę.
Po dniu spędzonym w biurze wracam do domu. Zdejmuję pantofle, odwieszam do szafy garnitur, siadam w fotelu i słucham starych nagrań Dezertera. Elektryczna poduszka grzeje moje plecy. Małymi łyczkami popijam ciepłe mleko i wspominam dawne, dobre czasy. I zastanawiam się, czy pozostał jeszcze chociaż jeden punk – dinozaur, z przerzedzonym przez czas irokezem, w powycieranej na łokciach skórze i dziurawych glanach.
Pozostał...
...PUNK TADEUSZ…