piątek, 1 czerwca 2012

Punk Tadeusz. Epizod osiemnasty


„Nie lubię wampirów jak jasna cholera” – KABARET POTEM
Yabolmana obudziło głośne dupnięcie.
- Qui penis aquam turbat ? – wymruczał zaspany bohater. Trzeba Wam bowiem wiedzieć, że Tadeusz liznął ostatnio nieco łaciny. Wino wylało mu się na słownik.
Ziewając straszliwie i mrucząc pod nosem co ciekawsze starorzymskie przekleństwa, podszedł do okna. Na parapecie leżał spory nietoperz. Kręcił łebkiem i pocierał łapką szybko rosnącego guza.
- No i co malutki – odezwał się Yabolman ze współczuciem. – Pierdyknąłeś?
- Właściwie, to pierdyknęłam – odpowiedział nietoperz.
Właściwie, to odpowiedziała.
- No otwórz to okno – dodała korzystając z faktu, że Tadeusza zatkało. – I daj coś zimnego. Okład muszę sobie jakiś zrobić.
Zaskoczony, bo zaspany, Tadeusz otworzył okno.
- Właź – wymruczał. A potem przypomniał sobie o manierach. Marysia często o nich wspominała. I nie chodziło jej o duże, metalowe butelki. Skupił się więc z wysiłkiem (cały czas zaspany), przez chwilę szukał w pamięci i wreszcie dorzucił:
- Proszę.
Poczym poczłapał do kuchni. Wyciągnął z lodówki doskonale schłodzone „Łzy Sołtysa” i wrócił do pokoju. No, prawie wrócił. Zatrzymał się bowiem w progu. I tak sobie stał. I patrzył. I ślinił się nieco. I nareszcie się obudził.
W jego pokoju, na jego łóżku, wśród jego zmiętej pościeli, leżała kobieta. Bajecznie zbudowana i całkowicie naga. I to nie była jego kobieta.
- Dobrze, że Marysia wyjechała na weekend – pomyślał Yabolman.
A później pomyślał jeszcze chwilę. Tak go czasem dopadało. Bez ostrzeżenia najczęściej.
To dziwne, ale od kiedy został superbohaterem, bez przerwy spotykał pewien określony typ kobiet. Wszystkie miały duże i nader kształtne biusty. Oczywiście, nie tak duże i nie tak kształtne, jak biust Beerwoman. Miały również cudownie krągłe i uwodzicielsko wypięte pupy. Oczywiście, nie tak krągłe i nie tak uwodzicielskie, jak pupa Marysi. Ich nogi były wyjątkowo smukłe. I wyjątkowo długie. Pewnie, że nie tak smukłe i nie tak długie… Ale zawsze przyjemnie było popatrzeć. Tym bardziej, że mimo pewnych różnic kolorystycznych, (już to w odcieniu skóry, już to w kolorze włosów), oraz niewielkich różnic anatomicznych (już to jabłuszka, już to rozkoszne gruszeczki), wszystkie miały podstawową cechę wspólną. Odczuwały głęboką niechęć do odzieży.
Tak, ciężki jest los bohatera.
Yabolman już miał zacząć roztkliwiać się nad sobą i swoim ciężkim losem.
Ale przypomniał sobie o biednym zwierzątku, które prosiło go o pomoc.
Wrócił do kuchni i wyjął z lodówki kolejną, chłodną butelkę. Tę pierwszą, jakoś tak mimochodem, opróżnił podczas swoich rozważań. Wrócił do pokoju, tym razem skutecznie i zaczął szukać nietoperza. Profilaktycznie starał się nie patrzeć w stronę łóżka. I trzeba przyznać, że mu się udawało. Prawie.
Nieznajoma, ta naga i bajecznie zbudowana, okazała się bardzo cierpliwa. Spokojnie obserwowała Tadeusza miotającego się po pokoju i zaglądającego w różne zakamarki. Dopiero kiedy zaczął rolować dywan, nie wytrzymała i zapytała:
- Czego ty właściwie tak szukasz?
- Ten pierdolony nietoperz gdzieś się tu zapodział – wysapał Yabolman spod stołu.
Potem rozległo się głośne bulgotanie. I znacznie spokojniejszy głos Wielkiego Igreka:
- Proszę.
Rozumiecie - maniery!
- Jaki nietoperz, do kurwy nędzy? – zapytała nieznajoma.
Cóż, najwyraźniej nie spotkała się do tej pory z manierami.
Tadeusz wypełzł spod stołu i popatrzył na nieznajomą. Nagą i bajecznie zbudowaną. Przyznać trzeba, że starał się skupiać na jej twarzy. Bardzo się starał. Starał się na tyle, że udało mu się dostrzec wielkiego guza na jej czole.
Zaczął kojarzyć fakty. Charakterystyczny guz… Gadający nietoperz… Piękna naguska…
- O żesz kurwa twa… twarożek. Ty jesteś wampirem.
Z wrażenia zapomniał o manierach.
- Owszem. Jestem. Mów mi Gosia. Lu Gosia.
Yabolman zaczął się gorączkowo zastawiać. Nawet śmiesznie wyglądał, kiedy tak stał na środku pokoju i bezgłośnie poruszał ustami. Ale sytuacja wcale nie była zabawna.
Miał w domu wampira! Wampirkę właściwie! Nagą i bajecznie zbudowaną wampirkę! To był problem. Poważny.
Jak mógł być tak nieostrożny? Sam otworzył okno. Sam ją zaprosił. Cholerne maniery! Co robić? Co robić?
„Woda świecona? Skąd u mnie woda. I to jeszcze święcona. Srebro! Nie, srebro to na wilkołaki raczej.”
Myśli przebiegały przez głowę bohatera z prędkością… No cóż, z prędkością myśli właśnie. Poczuł silny ucisk w żołądku. Nie, nie ze strachu. Odbiło mu się obiadem.
„Czosnek! Granulowany może nie zadziałać. Co jeszcze? Kołek. Osikany kołek.”
Yabolman oderwał nogę od stojącego w kącie taboretu i ruszył w stronę łazienki.
- Przestań się tak miotać – odezwała się Lu Gosia. – Usiądź na chwilę. Pogadamy.
Czas spędzony z Beerwoman sprawił, że Tadeusz bezwiednie wykonywał polecenia nagich i bajecznie zbudowanych kobiet. Usiadł. Na taborecie.
- Chodź tu bliżej – powiedziała wampirka, kiedy gramolił się z podłogi. Smukłą dłonią klepnęła brzeg łóżka.
- No! Chodź, chodź… Przecież cię nie ugryzę.
Taaaaak.
Mimo wszystko usiadł na łóżku. Sytuacja była nieprzyjemna.
- Posłuchaj Lu Gosiu – zaczął Yabolman. – Sytuacja jest nieprzyjemna.
- A temu akurat możemy szybciutko zaradzić – Lu Gosia przeciągnęła się bezwstydnie. – Za chwilkę może być całkiem przyjemnie.
- Eee, nie. Raczej nie. Wiesz, mam takie wrażenie, że Marysi mogłoby się to nie spodobać.
- Twoja dziewczyna?
Przełknął z trudem ślinę i skinął głową.
- To wiesz co? Nie powiemy jej o niczym? Chcesz?
- Tak, nie chcę.
- Odpowiedź, sam przyznasz, nieco mętna – zaśmiała się Lu Gosia.
- Aproposik: mętna. – Yabolman  podjął próbę wybrnięcia z tej niewygodnej sytuacji. – Ja może wina przyniosę.
A kiedy wrócił z kuchni, usiadł po turecku na podłodze. Ot tak, na wszelki wypadek.
- Jak wspomniałem – podjął upiwszy łyk, czy dwa – sytuacja jest nieprzyjemna. Bo widzisz, ty jesteś wampirem…
- Wampirką – sprostowała. I znowu się przeciągnęła. Znowu bezwstydnie. I jakby nieco lubieżnie.
- Niech będzie – Tadeusz postanowił zignorować tę wyraźną prowokację.
A trzymane w garści wino pomagało mu wytrwać w tym postanowieniu. Póki wina, póty nadziei, jak to mówią.
– Ty jesteś wampirką, a ja superbohaterem. To stawia nas, jakby, po przeciwnych stronach barykady. I obawiam się, że powinienem cię, jakby… No wiesz…
Szukał przez chwilę właściwego słowa.
- Zlikwidować.
Lu Gosia popatrzyła na niego zdziwiona.
- Dlaczego? – spytała.
I było to bardzo dobre pytanie.
- No wiesz, ja zasadniczo staram się pomagać ludziom. Przynajmniej tu, w Mrągowie. I w okolicy. A ty ich, no wiesz, wysysasz. I ja nie mogę na to pozwolić.
- Ocipiałeś? – wampirka była najwyraźniej zdziwiona. I chyba wkurzyła się nieco, bo zaraz dodała złośliwie – Proszę? Jakie wysysasz? Jakie wysysasz? Co ty, Pratchetta nie czytasz?
- Czytam – odpowiedział Tadeusz, zgodnie z prawdą.
- A o czarnowstążkowcach czytałeś?
- Czytałem.
Rzeczywiście, czytał. Ale to przecież…
- Ale to przecież fikcja. Literacka.
- Gówno tam, fikcja. A ty myślisz, że skąd Terry wziął ten pomysł? Że kim on jest?
- Nie?!?
- A właśnie, że tak. Ale przyznać trzeba, że trochę nasz ruch wyidealizował…
Yabolman, który zaczynał się właśnie rozluźniać, spiął się znowu.        
- Jak to: wyidealizował?
- Cóż, wysysać, nie wysysamy. Jednak całkowicie zrezygnować z krwi się nie da. W końcu to nasze jedyne pożywienie. Ale, zapewniam cię, nikomu się krzywda nie dzieje.
- No to jak… - Tadeusz zająknął się nieco. – Jak się… Posilasz?
- Normalnie, w szpitalu pracuję.
Yabolmanowi zrobiło się niedobrze. Szybko upił kilka łyków z trzymanej wciąż w garści butelki.
- Znaczy się, w szpitalu pracujesz? Krew pijesz, a nikomu krzywdy nie robisz? To co? Trupy wypijasz?
- No coś ty! Trupy? Fuj! Chociaż, w sumie, to co robię, też jest obrzydliwe… Ale dobrze, że cię spotkałam. Komuś muszę to wreszcie powiedzieć.
- Poczekaj – Tadeusz stwierdził, że aby wysłuchać wyznania wampirki, będzie potrzebował więcej wina. Dużo więcej.
- Nawijaj – rzucił krótko, kiedy już wrócił z kuchni z nowymi butelkami.
- Wstyd się przyznać, ale… No wiesz, nie chcę nikogo krzywdzić, a wampir żyć musi… To właściwie było jedyne rozsądne rozwiązanie… W miarę rozsądne… Krótko mówiąc, resztki spijam!
Lu Gosia wyrzuciwszy z siebie to straszliwe wyznanie, spojrzała z nadzieją na Yabolmana. Prawdopodobnie liczyła na współczucie. Albo chociaż na zrozumienie. Daremnie. Yabolman, choćby nawet chciał, nie potrafił jej współczuć. Bo nie zrozumiał ani słowa z tego, co mu powiedziała.
- O rany, słyszałeś chyba o Narodowym Funduszu Zdrowia?
- Obiło mi się coś o uszy. Wiesz, oglądam czasem telewizję. Radia słucham. Czasami. Trzeciego programu. Gazetę kiedyś czytałem. Akurat leżała na ławce w parku…
- To wiesz o co chodzi. Wiesz też, być może, że chory potrzebuje czasami trochę krwi…
Lu Gosia oblizała się i przełknęła głośno ślinę.
- Robimy więc transfuzję. Ale czasem chory potrzebuje tylko dwa litry krwi. A NFZ płaci szpitalowi dopiero gdy szpital zużyje tych litrów pięć. To trzy litry idą w kibel. Powinny iść. Bo w tym momencie pojawiam się ja. No przecież szkoda, żeby się zmarnowało.
Rzeczywiście, szkoda.
- Narodowy, to może ten cały fundusz i jest – pomyślał Wielki Igrek. – ale z funduszami to coś raczej nie tego. A i ze zdrowiem… Szkoda gadać.
Już chciał jakoś mądrze podsumować tę, jakże pouczającą, wymianę zdań, kiedy rozległo się zgrzytnięcie klucza w zamku i do mieszkania weszła Beerwoman. Popatrzyła na Lu Gosię, wciąż nagą i wciąż bajecznie zbudowaną. Popatrzyła na Tadeusza. A później odstawiła walizkę.
- Kochanie – powiedziała. – Wróciłam.
I weszła do pokoju.
I wiecie co? O wysysaniu wprawdzie nie było mowy, ale krwi było całkiem sporo.

Punk Tadeusz. Epizod siedemnasty


Japońskie potwory zaatakowały Polskę. Niesamowite, ale prawdziwe.
King Ghidorah – trójgłowy smok – demolował Trójmiasto. Mothra, motyl czy też może raczej ćma, równała z ziemią Poznań. Rodan, ptak śmierci, szalał na Śląsku. Baragon, coś jakby dinozaur, tylko wredniejszy, kończył pacyfikować Szczecin. King Ceasar, który wyglądał jak przerośnięty pekińczyk po kilku mutacjach, tarzał się w ruinach Łodzi. Lubelszczyznę opanował... hmm... wyjątkowo wredny i bardzo nieświeży budyń zwany Hedorą. Gigan, takie jakieś dziwne coś, przechadzało się po ulicach Bydgoszczy. Nie tylko zresztą po ulicach. Po budynkach i mieszkańcach również. Tylko w Warszawie panował względny spokój. No, ale tam byli już przecież bracia Kaczyńscy.           Król wszystkich potworów, wielki i niepokonany Godzilla, zbliżał się do Olsztyna. Wielkimi krokami.
Yabolman przygotowywał się do walki. Przyszył brakujący guzik do ramoneski i zasznurował porządnie glany. Wyciągnął pastę do butów i zaczął je pucować. Nie cierpiał kiedy świeciły. A raczej - cierpiał wtedy straszliwie, ale Marysia mu kazała.
- Idziesz między ludzi, Jabolku – mówiła – i nie możesz wyglądać jak ostatni szmaciarz.
- But to nie lusterko – odpowiadał zuchowato.
A potem czyścił glany do połysku i wyruszał. Tam gdzie akurat miał wyruszyć.
***
Wizyty gwiazd filmowych formatu Godzilli nie zdarzały się w Olsztynie zbyt często. Zapewne dlatego mieszkańcy miasta tłumnie wylegli na ulice.
- Kretyni – myślał Tadeusz przelatując nad tymi ulicami. – Powinni uciekać gdzie pieprz rośnie. Albo chociaż przynajmniej do Suwałk. A ci stoją i czekają. Jak Amerykanie w “Dniu Niepodległości”. Niezła masakra może być. Trzeba się doładować.
Wylądował w cichym i porośniętym krzakami zakątku nad Łyną. Sięgnął do wysłużonego plecaczka i wyciągnął winko. Później drugie. Jeszcze później trzecie. Wreszcie, pełen mocy i optymizmu zasnął smacznie. Kiedy się obudził, masakra już się zaczęła. I bardzo szybko nabierała rozpędu. Godzilla zwiedzał miasto. Rozwalał domy. Deptał samochody, nierzadko wraz z kierowcami (tzw. masakra “drive in”). Gryzł pociągi. Zawsze tak robił. Nikt nie wiedział dlaczego akurat pociągi, ale też nikt jakoś nie kwapił się by zapytać.
- Trzeba wkroczyć – zdecydował Yabolman. I wkroczył. Wleciał właściwie. W sam środek spanikowanego tłumu.
- Yabolman! – krzyknął ktoś zorientowany. – Z nieba nam spadłeś! Ludzie! To Yabolman! Jesteśmy uratowani!
Tadeusz chrząknął nieco zażenowany i skromnie spuścił wzrok. Przejrzał się w czubkach butów i przygładził resztki irokeza.
- Gdzie teraz jest to monstrum? – zapytał gromadzących się wokoło Olsztynian.
- Właśnie rozwalił Urząd Skarbowy – krzyknął ktoś. Yabolman lekko poderwał się do lotu.
- Teraz idzie w stronę ZUS-u – kontynuował informator. Tadeusz wylądował.
- W takim razie poczekam trochę. Kwadransik powinien mu wystarczyć.
Ludzie zaczęli wiwatować. Jakiś starszy pan bił brawo. Mała dziewczynka rzuciła bukiecik stokrotek. Bo wiecie jak to jest. Niby potwór, niby zagłada... Ale z drugiej strony... Cóż – życie, kurwa, jest nowelą. I trzeba umieć cieszyć się małymi przyjemnościami, które zsyła nam los.

Punk Tadeusz. Epizod szesnasty


 “W głowie mi się pierdoli” - BOIKOT
Słońce już dawno skryło się za horyzontem. Mrok otulał prerię. Z oddali dochodziło wycie kojotów. Samotny jeździec zbliżał się do niewielkiego puebla. Zapadający szybko zmrok nie pozwalał dostrzec rysów jego twarzy. Jednakże ani ciemności, ani rondo wielkiego sombrera nie były w stanie ukryć szeroko otwartych oczu jeźdźca, w których bezbrzeżne zdumienie powoli ustępowało miejsca równie bezbrzeżnej panice.
- Co ja tutaj robię? – myślał. – I gdzie właściwie, do cholery, jest to “tutaj”?
Yabolman, on to bowiem sunął przez prerię na wychudzonej szkapie, miewał delirki. Zdążył się do nich przyzwyczaić, niektóre nawet polubił. Nie przeszkadzały mu pojawiające się w okolicy stepujące myszy, kozy grające na saksofonach, czy też nietoperze, które straszliwie fałszując śpiewały arie ze znanych oper. Głównie ze “Strasznego Dworu”. Było to jakieś takie... swojskie. I często nawet zabawne. Zdarzało mu się również, w pijackim widzie, trafiać do miejsc, których nie znał. Czasami budził się w lesie nad jeziorem, pokryty rosą lub zagrzebany w suchych liściach. Ale koń, zatknięty za pas colt i srebrne ostrogi przypięte do kowbojskich butów – to było zbyt wiele, jak na jednego pacyfizującego anarchistę. Ostrogi przypięte do kowbojskich butów?
- O żesz kurwa twa... twarożek! Gdzie moje glany? Obudzić się! Muszę się koniecznie jak najszybciej obudzić!
Tadeusz zaczął się nerwowo szczypać w różne, wystające spod obszernego poncza, części ciała. Bolało, ale nie pomogło. Tymczasem jego wierzchowiec właśnie mijał pierwsze zabudowania miasteczka. Nie było duże. Kilkanaście domów, knajpa, koszary i kościółek. To wszystko. Koń , zmęczony widać drogą, zatrzymał się przy poidle przed knajpą.
Dobrze, że nie przed kościołem – pomyślał Yabolman, który nie miał pojęcia jak sterować tym zwierzęciem. Z trudem zeskoczył z siodła. Nigdy nie zastanawiał się, kto właściwie wymyślił samochód. Ale teraz, kierując się na szeroko rozstawionych nogach, ku drzwiom baru, zrozumiał dlaczego dokonano tego wynalazku.
- Musiałem długo jechać – myślał masując obolałe siedzenie. – To jednak nie sen. We śnie nic nie może aż tak boleć. Co się dzieje? Co się, cholera, dzieje?
Pchnął drzwi i wkroczył do gwarnego wnętrza. Było ono brudne i śmierdzące. Tadeusz nie zawsze był czysty i nie zawsze pachniał konwaliami, ale i tak w pierwszej chwili stracił oddech.
- Tu jest gorzej niż w Olsztynie “Pod Kogutem” – stwierdził i ocierając załzawione oczy ruszył w kierunku baru. Kiedy zamawiał flaszkę najtańszego trunku, okazało się, że ma w kieszeni mnóstwo pesetów i mówi płynnie po hiszpańsku. Nawet nie był tym przesadnie zaskoczony. W końcu nie była to najdziwniejsza rzecz jaka spotkała go tego dnia. Usiadł w kącie i popijając mocną, choć obrzydliwą w smaku tequillę (nie starczyło mu na wino!!!), przysłuchiwał się prowadzonym dokoła rozmowom. Rozmawiano głównie o mającej się odbyć o świcie egzekucji. Jakiś biedny ranczer imieniem Pedro, nie zapłacił podatków i dlatego miał zawisnąć o wschodzie słońca, pozostawiając nieutuloną w żalu młodą żonę i siedmioro malutkich dziatków.
- Mając na utrzymaniu tak liczną rodzinę, nie miał z czego zapłacić podatków – dowodził elegancki młodzieniec o wyglądzie maminsynka siedzący przy sąsiednim stoliku – przecież jego ziemia to sam piach i kamienie.
- Ma pan rację don Diego – przytaknął jego towarzysz, monstrualnych rozmiarów mężczyzna w mundurze. – Ale takie jest prawo. A my tutaj, w Los Angeles, przestrzegamy  prawa.
- W takim razie, sierżancie Garcia, należy się zastanowić nad zmianą prawa, godzącego w tych, którzy najbardziej potrzebują  jego pomocy – powiedział z patosem don Diego i zamówił jeszcze jeden dzban wina. Wściekle drogiego wina.
Yabolman przestał słuchać ich rozmowy i zamyślił się głęboko. Zarówno don Diego, jak i sierżant Garcia wydawali mu się dziwnie znajomi. Ale przecież nigdy wcześniej nie był w Los Angeles. O ile to naprawdę było Los Angeles. Widział przecież kiedyś Los Angeles w telewizorze i wyglądało zupełnie inaczej. W telewizorze... W jego przytłumionym tequillą mózgu otworzyła się jakaś klapka i już wiedział gdzie jest. Wiedział również kim są faceci rozmawiający przy sąsiednim stoliku. Co więcej – domyślał się nawet co zdarzy się podczas egzekucji biednego Pedra. Wciąż jednak nie potrafił odpowiedzieć sobie na pytanie jak się tutaj znalazł i jak, do cholery, wrócić do domu?
- Bez wina tego nie rozgryzę – pomyślał i zrezygnowany przechylił prawie już pustą butelkę.
Kiedy obudził się następnego ranka, właśnie dniało. Pierwszy raz od wielu, wielu lat męczył go kac.
- Cholerna gorzałka. Jednak co winko, to winko – jęknął i wygrzebał się ze sterty słomy, w której najwyraźniej spędził noc. Wyszedł przed stajnię. Mieszkańcy miasteczka zaczynali się gromadzić w pobliżu postawionej w nocy szubienicy. Kilku żołnierzy, z sierżantem Garcią na czele, pilnowało porządku. Wstało słońce. Wraz z ego pierwszymi promieniami z bramy koszar wyłonił się ponury orszak. Sześciu drabów w mundurach prowadziło drobnego, młodego mężczyzną, ciasno skrępowanego sznurami.
- To pewnie Pedro – domyślił się Yabolman, gorączkowo kombinując jak zapobiec egzekucji. – Muszę szybko coś wymyślić... Od dwóch dnie nie piłem wina... Nie polecę...
Podskoczył na próbę.
- No nie będzie z tego nic. Ogniem pewnie też nie plunę...
Sprawdził.
- Przepraszam pana. Oczywiście, że odkupię panu ten kapelusz. Uff... Ale nerwus. Może to i lepiej, że nie było płomienia. Tylko co robić? Gdzie się podziewa ten cholerny...
I wtedy właśnie rozległ się tętent kopyt. Cichy do tej pory tłum zafalował i zaszemrał. Tłum powinien falować i szemrać. Taka jest rola tłumu. Wieśniacy i żołnierze rozglądali się dokoła. Wieśniacy z nadzieją, żołnierze zaś cokolwiek nerwowo. Wszyscy oni najwyraźniej podzielali domysły Tadeusza i oczekiwali na pojawienie się... No i mieli rację. Wpadł do miasteczka jak huragan. Cały w czerni i na czarnym koniu.
- Zorro! – zawołali radośnie mieszkańcy Los Angeles.
- Zorro! – krzyknęli przerażeni żołnierze.
- Zorro! – szepnął Yabolman i odetchnął z ulgą.
Tymczasem Zorro kilkoma celnymi kopniakami rozpędził eskortę, wciągnął na siodło oniemiałego Pedra i równie szybko jak się pojawił, zniknął z wioski. Zwolnił tylko na chwilę przejeżdżając obok sierżanta. Błysnęła szpada. Na brzuchu grubasa pojawiło się wielkie “Z”. Po chwili było po wszystkim. Tylko pusta szubienica i cichnący w dali odgłos kopyt świadczyły o tym, że coś się tu wydarzyło.
- I bardzo dobrze – pomyślał Tadeusz siadając na piaszczystej ulicy. Zwiesił skacowaną głowę i przymknął oczy. A kiedy otworzył je po chwili...
***
Słońce już dawno skryło się za drzewami. Mrok otulał puszczę. Z oddali dochodziło wycie wilków. Samotny rycerz zbliżał się do murów miasta. Zapadający szybko zmrok nie pozwalał dostrzec rysów jego twarzy. Jednakże ani ciemności, ani opuszczona przyłbica hełmu, nie były w stanie ukryć szeroko otwartych oczu jeźdźca, w których bezbrzeżne zdumienie powoli ustępowało miejsca równie bezbrzeżnej panice.
- No ładnie. Ktoś sobie ze mną nieźle pogrywa – pomyślał Yabolman. – Ciekawe gdzie jestem tym razem? I dlaczego mam na sobie tę cholerną konserwę?
Zdążył wjechać do miasta przed zamknięciem bram. Na szczęście oberża znajdowała się tuż przy murach. Grzechocząc zbroją, z trudem zlazł z konia i oddał cugle chłopcu stajennemu. Podzwaniając wkroczył do izby. Było brudno i śmierdziało. Skierował się do szynkwasu, za którym królował potężny, jednooki mężczyzna. Zamówił dzban mętnego piwa, zapłacił kilkoma monetami, które z pewnym trudem zidentyfikował jako pensy i usiadł w kącie sali. Siedzący przy sąsiednim stole młody mężczyzna rozprawiał o czymś z ożywieniem. Tadeusz zaczął ciekawie nasłuchiwać.
- Szeryf to łajdak i okrutnik. Spalił wioskę i skazał na śmierć kilkunastu chłopów za to, że nie mieli z czego zapłacić podatków. A oni i tak przymierają głodem. Inaczej by to wyglądało, gdyby król Ryszard przebywał w Anglii.
- Uspokój się Robinie. Niebezpiecznie jest wykrzykiwać takie słowa tutaj, w Nottingham. Nie możemy nic zaradzić. W mieście jesteśmy bezradni.
- Nie masz racji Mały Johnie. Egzekucja ma się odbyć jutro o świcie, na wzgórzu za miastem. A stamtąd już tylko dwa kroki do Sherwood. Posłuchajcie co zrobimy...
Ściszył głos i do Yabolmana nic więcej nie dotarło. Ale to co usłyszał wystarczyło do podjęcia decyzji.
- Pójdę jutro na to wzgórze. Może się do czegoś przydam. Tylko co oni mają z tymi egzekucjami o wschodzie słońca. Przecież dzień można zacząć o wiele przyjemniej.
Rano nie chciało mu się już zakładać zbroi. W płóciennych portkach i koszuli, wmieszany w tłum mieszkańców miasta, skierował się w stronę ustawionej na pobliskim pagórku szubienicy. Wszystko go swędziało. Wieczorem, zmęczony i mocno przymulony kilkoma dzbankami piwa (Piwa! Koszmar!), nie zauważył nawet, że jego łóżko żyje własnym życiem. Bardzo bogatym życiem. Teraz, pokąsany i nieszczęśliwy, drapał się zawzięcie. To wprawdzie niewiele pomagało, ale miał nadzieję, że udało mu się pozbyć wszystkich tych cholernych stworzonek, które oblazły go w nocy. Co prawda część z nich po skosztowaniu jego krwi była tak pijana, że odpadła sama, ale reszta poukrywała się w różnych miejscach z zamiarem kontynuowania imprezy. Kiedy wspomniał oberżyście, że chciałby wziąć kąpiel, ten błysnął tylko swoim jedynym okiem i puknął się znacząco w czoło. Tadeusz drapał się więc i kwieciście przeklinał czasy, w których przyszło mu przebywać.
Tymczasem jednak, wraz z gromadą Nottinghamczyków znalazł się na szczycie wzgórza. Wszystko było już przygotowane. Szubienicę otaczali kordonem żołnierze szeryfa. Kat, wysoki facet w czerwonym kapturze, bawił się kawałkiem sznura w oczekiwaniu na skazańców. Ci pojawili się wkrótce w bramie miejskiej, konwojowani przez kilkudziesięciu  konnych, na czele których jechał młody, dostatnio odziany mężczyzna. Yabolman myślał, że to sam szeryf, ale tłum (jak to on) zafalował i zaszemrał: Guy Gisbourne. W szemraniu tym niewiele było sympatii. Ludzie patrzyli na arystokratę wrogo, ten i ów spluwał nawet z obrzydzeniem. Gisbourne nie zwracał na to uwagi. Jechał patrząc wyniośle przed siebie.
- Też widać niezła szuja – pomyślał Tadeusz. Stał z boku i obserwował wszystko uważnie. Wiedział, z grubsza, co się wydarzy. Czytał książkę Kraszewskiego (też Tadeusza, nawiasem mówiąc), oglądał serial i film a Kostnerem – oby Dziesiąta Muza wybaczyła mu tę rolę. Ale co innego podglądać Beerwoman w kąpieli, a co innego samemu wyszorować jej plecy.
- Ech, Marysiu... – rozczulił się na samo wspomnienie swojej pięknej towarzyszki. – Gdzie jesteś Marysiu? Czy cię jeszcze kiedyś zobaczę?
To było niezłe pytanie. I jak większość niezłych pytań miało na razie pozostać bez odpowiedzi. Oto bowiem ponura kawalkada dotarła na miejsce egzekucji. Guy Gisbourne stanął w strzemionach i obwieścił gromkim głosem:
- Z rozkazu szeryfa, w imieniu miłościwie nam panującego księcia Jana, skazuje się tych oto zbrodniarzy na śmierć przez powieszenie. Kacie, czyń swoją powinność.
- A pewnie – zawołał kat dziwnie wesoło.
- Mamy wieszać, to wieszamy. Ale nie tych tutaj biedaków, tylko tych, którzy na to prawdziwie zasługują – to powiedziawszy odrzucił kaptur, ukazując uśmiechnięte oblicze Małego Johna.
- Co się dzieje? – Gisbourne nie do końca zrozumiał sytuację. – Straże! Pojmać tego człowieka!
Wypielęgnowaną dłonią wskazał Johna. Z pobliskich zarośli wyleciała ze świstem pierzasta strzała i przebiła mu nadgarstek. Arystokrata krzyknął z bólu. Z lasu wybiegło kilkudziesięciu młodych mężczyzn. Rozbrojenie żołnierzy szeryfa było kwestią kilku chwil. Po kilku następnych powieszony za nogi Guy Gisbourne, wrzeszcząc i przeklinając, kołysał się miarowo na wietrze. Niedoszli wisielcy w towarzystwie ludzi Robin Hooda znikali w sherwoodzkiej puszczy, sam Robin zaś stanął przed tłumem i najwyraźniej szykował się do wygłoszenia jakiegoś przemówienia.
- Będzie pewnie nawijał o sprawiedliwości, wolności i takich tam – pomyślał Yabolman. Położył się na trawie i przymknął oczy. A kiedy je otworzył...
***
Słońce już dawno skryło się za granią. Mrok otulał góry. Z oddali dochodziło świstanie świstaków. Samotny góral wspinał się mozolnie ku widocznej na zboczu wiosce. Spocony i zasapany przystawał co jakiś czas i spluwał zamaszyście.
- No nie mam kondycji – myślał. – Stary się robię, czy co? Żeby chociaż odrobina winka do przepłukania gardła. Uff! Muszę chwilkę odsapnąć.
Usiadł na kamieniu przy ścieżce i zamyślił się głęboko.
- Dobra. Gdzie jestem tym razem? W górach. Mam kierpce, by je szlag trafił, mam ciupagę i wyszywane portki. Chyba Tatry. Dobrze. Przynajmniej niedaleko do domu. Ale ciekawe kiedy jestem? Co tu robić? Wejść do jakiejś chałupy i zapytać jaki wiek teraz mamy? Pewnie psami poszczują. Albo zaprawią tą... no... kłonicą. Górale są nerwowi. Na razie trzeba się rozejrzeć, ale ostrożniutko. I jak najmniej mówić.
Zrobiony w juhasika Yabolman westchnął ciężko i podjął wspinaczkę. Po półgodzinie dotarł między opłotki. Z zadowoleniem stwierdził, że najbliższy budynek to karczma. Zaczerpnął świeżego, górskiego powietrza i wszedł do środka. Nie śmierdziało i było całkiem czysto. Zerknął ciekawie na siedzących przy stołach ludzi. Górale! Klasyczni górale, chociaż nieco jakby cukierkowi. Jak z Cepelii. To było tak proste, że prawie się roześmiał. Kostiumy Szymona Kobylińskiego. Oczywiście.
- Jankielu – zawołał do krzątającego się po izbie Żyda – butelkę okowity.
Zapłacił wyciągniętymi z zawieszonego na szyi trzosika miedziakami, usiadł jak zwykle w kącie i zaczął słuchać. Bez trudu zidentyfikował siedzących przy sąsiednim stole mężczyzn. Większy, z zatkniętym za szerokim pasem pistoletem, odkrajał małym nożykiem kawałki z leżącego przed nim płata słoniny i pogryzając opowiadał mniejszemu:
- Wzieni ich wczoraj, po południu. Siedzom teraz, nieboraki, w dybach. Jutro rano ich wieszać bedom.
- Jezusicku – jęknął ten drugi. – Wieszać bedom? Za co?
- Podatków, kurdelebele, nie płacili.
- Podatków nie płacili? A co to, jaśnieoświecony pan, tfu!, hrabia nie wie jak teraz, na przednówku, chłopom ciężko?
- Sam wisz, ty gnido dworska, że hrabia zrobi wszystko, żeby tylko kabzę nabić. A margrabia mu pomoże.
- Jezusicku! – powtórzył mniejszy – za parę talarów wieszać bedom. No to trza z tym jak najszybciej do harnasia.
- Ano trza – przytaknął większy i obaj wyszli.
Uśmiechnięty Tadeusz również opuścił karczmę. Noc spędził w pobliskim lesie, pod rozłożystym smrekiem. A rano wszystko było tak, jak być powinno. Janosik i jego zbójnicy uratowali chłopów, dworscy dostali baty, a margrabia wyszedł na idiotę.
- Klasyka. Koniec odcinka. Pora w drogę – pomyślał Tadeusz i przymknął oczy. A kiedy je otworzył...
***
Słońce powoli kryło się za jeziorem Czos. Yabolman siedział na ławeczce i popijał swoje ulubione “Łzy Sołtysa”.
- Nareszcie w domu – mruknął zadowolony. – Ciekawe co to, do cholery, było?
- TO BYŁA LEKCJA – odezwał się tuż przy jego uchu znajomy Głos. – POMAGANIE SŁABSZYM MA BOGATĄ TRADYCJĘ. MAM NADZIEJĘ, ŻE CZEGOŚ SIĘ NAUCZYŁEŚ?
- A pewnie, że się nauczyłem – bez namysłu stwierdził Tadeusz. – Życie, kurwa, jest nowelą. I najgorsze na świecie gówno to podatki.

Punk Tadeusz. Epizod piętnasty


 “Nowoczesny człowiek z komputerem w głowie” – DEZERTER
 Tadeusz był zły. 
- Jestem zły – oświadczył Beerwoman szarpiąc ją lekko za ramię.
- Ależ skąd Jabolku – wymruczała nie otwierając oczu – jesteś cudowny. Było wspaniale.
No tak, faktycznie... Yabolman sięgnął po stojącą przy łóżku (na wszelki wypadek) butelkę. Upił kilka łyków, a potem zawinął się w kołdrę i zadowolony zasnął.
***
Yabolman był przy śniadaniu dziwnie małomówny. Popijał “Łzy Sołtysa” i mamrotał coś niewyraźnie pod nosem. Wreszcie nie wytrzymał:
- Wiesz Marysiu, wkurza mnie ten Batman.
Beerwoman znała Tadeusza dość długo. Naprawdę trudno było ją zaskoczyć. Ale nawet ona była troszkę zdziwiona tym niecodziennym stwierdzeniem. Zmarszczyła lekko śliczne czoło próbując odgadnąć jakimi pokręconymi torami wędrują tym razem myśli jej ulubionego super-bohatera. Nic nie mówiła. Skręcała spokojnie porannego jointa i czekała na rozwój wypadków. Wiedziała z doświadczenia, że nie będzie musiała czekać długo. I rzeczywiście.
- Bo wiesz, mieszka w pałacu, kasy ma jak lodu, to go stać na różne takie bajeranckie gadżety. Samoloty jakieś, albo samochody. Nie zrozum mnie źle. Podoba mi się nasze mieszkanko. Dwa pokoje to i tak od cholery sprzątania. Samochód też mi niepotrzebny. Po pierwsze – nie mam prawa jazdy. Po drugie – gdzie ja bym nim jeździł? Do Mikołajek? Zresztą, jak trzeba to zawsze mogę sobie polecieć. W końcu umiem latać, no nie.
- To o co ci właściwie chodzi Jabolku?
- O “Jaskinię Nietoperzy”!!! Ja też chcę taką!!!
Bajeczne piersi Beerwoman uniosły się i opadły w cichym westchnieniu. Guziczki przyciasnej koszulki nie wytrzymały napięcia. Ze świstem przeleciały koło uszu Yabolmana i wbiły się w ścianę kuchni. Sama zaś koszulka rozchyliła się ukazując to wszystko, czego Marysia i tak nigdy przesadnie nie ukrywała. Pozbawiony nagle dopływu krwi mózg Tadeusza przestał funkcjonować i bohater, przełknąwszy z trudem ślinę, musiał zdać się na instynkt. Z powodzeniem zresztą.
Ale cień nietoperza ciągle unosił się nad Yabolmanem.
***
Przez kilka następnych tygodni Tadeusz marudził. Beerwoman nie zwracała na to uwagi. Dopiero kiedy wspomniał o “konieczności ochrony swojego incognito” i “bezpiecznej przystani dla bohaterskiego alter ego”, zaczęła się martwić. Yabolman zawsze był sobą. Nigdy nikogo nie udawał. Jego osobowości z trudem wystarczało na “ego”. O żadnym “alter ego” nie mogło być mowy. Jakie “incognito”? Skąd on w ogóle zna takie słowa? Sytuacja stanowczo dojrzała do podjęcia jakiś działań.
- Masz przecież “Kwaśną Dziurę” Jabolku – rzuciła mimochodem, kiedy po raz kolejny rozwodził się nad potrzebą posiadania “zamaskowanej twierdzy”.
Tadeusz zakrztusił się winem.
- “Kwaśna Dziura”? Przecież to zwykła ziemianka! Tam nic nie ma. Tylko klepisko i gołe ściany. I pełno korzeni, i różnych takich...
- No, to masz chyba sporo do zrobienia.
***
To były pracowite dni. Yabolman spędzał większość czasu w “Dziurze”. Spod ziemi dochodziły odgłosy piłowania, przybijania, wiercenia oraz charakterystyczne bulgotanie. I liczne niewybredne przekleństwa. Beerwoman przygotowywała kanapki i opatrunki. Bandażowała poobijane młotkiem palce i dezynfekowała pokaleczone stopy (ile razy można nadepnąć na tę samą deskę z gwoździem?). Zszyła nawet paskudną ranę na plecach (jak on to zrobił?). Aż wreszcie, któregoś sobotniego wieczora, Tadeusz wleciał przez okno do sypialni, miękko wylądował w fotelu i radośnie oświadczył:
- Gotowe!
- Świetnie – ucieszyła się Marysia. Resztką wody utlenionej zmyła mu krew z twarzy i ostatnim plastrem zakleiła rozcięty łuk brwiowy. – Jutro urządzimy uroczyste otwarcie.
***
Yabolman od pięciu minut próbował przeciąć wstęgę. Pocił się, stękał i mamrotał coś pod nosem, aż wreszcie zniechęcony odrzucił nożyczki i  plunął ogniem.
- Zapraszam do środka – wysapał i pierwszy zniknął pod ziemią. Beerwoman, z pewnym wahaniem, podążyła za nim. Było lepiej niż się spodziewała.
- Nawet prąd doprowadziłeś? Skąd?
Tadeusz zaczerwienił się lekko.
- A był tutaj niedaleko. Wystarczyło pociągnąć przewód.
- Aha – Marysia postanowiła na wszelki wypadek zmienić temat.
- Jakie śliczne płytki chodnikowe. Takie same jak te, które ostatnio położyli przed sąsiednim blokiem.
- No tak – Tadeusz  czerwieniał coraz bardziej – takie same. No.
- A ta boazeria? To dąb? Ten facet z trzeciego piętra ma podobną na balkonie. Wiesz który? Zawsze się dziwiłeś po co mu boazeria na balkonie.
- Właśnie, po co?
Yabolman nie czuł się zbyt pewnie. Wiedział, że nie wszystko było tak, jak być powinno. Pewne zastosowane przez niego rozwiązania konstrukcyjne naraziły na drobne niewygody kilka osób. Ale najważniejszy był Plan. Tak, tak... Yabolman miał Plan. Niewiarygodnie chytry, iście diabelski, przewrotny i przebiegły. Kurczę, ależ to był Plan! I właśnie był o krok, malutki kroczek od pełnej realizacji.
Beerwoman tymczasem kontynuowała zwiedzanie “Kwaśnej Dziury”. Sprawdziła miękkość stojącego w kącie łóżka i zajrzała do lodówki. Tadeusz wstrzymał oddech. Za chwilę wszystko się rozstrzygnie.
- Jabolku, a do czego jest ta wnęka w ścianie?
- Tutaj wstawię komputer.
- Ale ty nie masz komputera.
- Wezmę ten z pawlacza w przedpokoju. W sypialni nie mógł stać, bo się kurzył. Tutaj będzie jak znalazł.
- Przecież to stary rupieć!
- Na razie musi wystarczyć. Czasy, w których żyjemy, stawiają nam pewne wymagania. Super-bohater musi korzystać ze zdobyczy cywilizacji.
- Dobrze już, dobrze. Możesz go tu wstawić, jeśli uważasz, że będzie przydatny...
- Niezbędny Marysiu! Niezbędny!
***
Yabolman przetarł załzawione oczy. Od kilku dni praktycznie nie wychodził z “Dziury”. Walczył jak lew, jak stado lwów, ale i tak przegrywał raz za razem.
- Cholera, nie wiedziałem, że to będzie takie trudne.
Łyknął wina i popatrzył na znikający powoli z ekranu napis: “TETRIS. GAME OVER”

Punk Tadeusz. Epizod czternasty


 “Ja te pieski znam, sine plecy od nich mam” – PSY WOJNY
Kiedy nadchodziła jesień, rojne i gwarne stawały się otaczające Mrągowo lasy. To miejscowi Argonauci wyruszali na poszukiwanie runa. Nie złotego wprawdzie, lecz przecież równie cennego. Jagody, grzyby, dziki szczaw, rozbity mercedes na niemieckich numerach – wszystko mogło się przydać szczęśliwym znalazcom. Co dawało się zjeść wędrowało do garnków, resztę stojące przy szosach dzieciaki sprzedawały ostatnim opuszczającym Mazury turystom. I tak to się kręciło. Od lat.
Ale tej jesieni było inaczej. Zbieracze wracali do miasta dziwnie milczący i osowiali. Niektórzy z ponurymi minami masowali różne części ciała. Inni lekko utykali. Jeszcze inni szukali drogi po omacku, niewiele widząc przez podbite oczy. Wszystkich łączyło jedno – ich kosze i reklamówki były puste. Zrezygnowani zamykali się w domach i chłepcąc cienkie zupki narzekali na pro-rodzinną politykę kolejnych rządów. Niesłusznie. Polityka była przecież słuszna. Tylko oni pochodzili z niewłaściwych rodzin.
Potem, nie zaskakując nikogo z wyjątkiem drogowców, przyszła zima. Wyjątkowo ciężka zima. Wyprawy po chrust kończyły podobnie jak wcześniejsze próby zdobycia darów lasu. Guzy i siniaki, to wszystko co las oferował tego roku mieszkańcom Mrągowa.
A po zimie przyszła wiosna. Zrobiło się ciepło i krew zaczęła szybciej krążyć w żyłach. Liczne spragnione miłosnych uciech pary i nie mniej liczni podglądacze wyruszyli na łono przyrody by cieszyć się sobą. Ewentualnie cieszyć swe oczy tymi, którzy nie bacząc na nic, cieszą się sobą. Lecz im również nie sprzyjało szczęście. Wracali stłamszeni i poobijani. Chociaż bywało, że niektóre dziewczęta sprawiały wrażenie rozkojarzonych jakby i całkiem zadowolonych.
Tak zdecydowanie dziwny był to rok.
***
Wszystkie te sprawy nie dotyczyły jednakże Yabolmana, który od czasu kiedy zamieszkał z Beerwoman stał się wielkim domatorem. Nie oznacza to bynajmniej, że zaprzestał swoich ulubionych plenerowych konsumpcji. Ograniczał się jednakże do zacisznych parków miejskich i to w zupełności zaspokajało jego potrzebę obcowania z przyrodą. Liczyła się tylko Marysia. I wino. Cała reszta wisiała mu martwym nietoperzem. Do czasu.
Któregoś dnia, piątek to był chyba... Albo środa. Tadeusz nie zwracał uwagi na takie drobiazgi. Leżał sobie spokojnie na trawniczku kontemplując upstrzoną różnokolorowymi plamami taflę jeziora Czos. Popijał “Łzy Sołtysa” i cieszył się swoim szczęściem.
“Kurczę” – myślał – “ale ja mam szczęście. Bo tak na dobrą sprawę , to czego może chcieć od życia taki gość jak ja?© by Jacek Cygan  Mam wspaniałą kobietę, przepyszne winko, słoneczko przygrzewa. Cudnie jest.”
A później nie chciało mu się już myśleć, więc tylko leżał. Winko i słońce zrobiły swoje. Yabolman zapadł w słodką drzemkę.
Ze snu wyrwał go czyjś wzburzony głos. Czyjś! Wiedział doskonale czyj. Ten głos poznałby na końcu świata. W piekle by go rozpoznał. Nawet gdyby całkowicie ogłuchł. No, może wtedy nie. Ale w każdym innym przypadku rozpoznałby na pewno cudownie aksamitny głos Marysi. Brzmiał jak najsłodsza muzyka. Nawet wtedy gdy złorzeczyła i klęła niczym banda pijanych szewców. Tak jak teraz. Ciekawe, co też mogło ją aż tak wnerwić?
Wkrótce Beerwoman wyłoniła się zza zakrętu wyasfaltowanej alejki. Nieprzerwany potok najstraszniejszych bluzgów płynął niepowstrzymaną falą z ust jej karminu. Jej cudowne oczy ciskały malutkie błyskawice. Piersi unoszące się i opadające w rytmie przyspieszonego wzburzeniem oddechu prawie rozrywały przyciasną bluzeczkę. Biada, biada, po trzykroć biada temu, który doprowadził ją do takiego stanu.
Zasadniczo, Tadeusz świata poza Marysią nie widział. Ale tym razem nie mógł nie dostrzec towarzyszącej jej dziewczyny. Fajniutka była. Miała krótkie, ciemne włosy i miłą buzię. Wzrostem dorównywała Beerwoman, pozostałymi wymiarami nieznacznie jej ustępowała. A że różnica ta była naprawdę nieznaczna, było na co popatrzeć. Stanowiły duet, który mógłby zlasować każdy męski mózg. Na szczęście mózg Tadeusza był zlasowany już wcześniej. Bohater zamrugał tylko oczami, pokrzepił się kilkoma łykami wina i wychrypiał prawie naturalnym głosem:
- Dzień dobry.
- Dobry? Dla kogo dobry? Bo przecież nie dla Zosi! – wskazała swoją towarzyszkę.
- Nieszczęsna ofiara...
- Czego? – Yabolman wpadł jej w słowo.
To nie była dobra odzywka. Beerwoman nie lubiła takich odzywek. Uspokoiła się nagle. Przestała krzyczeć, zmrużyła oczy i pochyliła się nad leżącym bohaterem. Uwielbiał kiedy się nad nim pochylała. Miał wtedy w zasięgu ręki wszystko to, po co tak bardzo lubił sięgać. Tym razem jednak powiało grozą. Tadeusz nerwowo przełknął ślinę. Będzie bolało.
- Leżysz tu sobie i popijasz winko...
Nie było sensu zaprzeczać. Leżał i popijał w najlepsze.
- A tymczasem dokoła dzieją się straszne rzeczy...
Rozejrzał się. Nieco nerwowo.
- A przecież jesteś bohaterem! Herosem! Obrońcą!
Faktycznie – był bohaterem. Zebrał się w sobie.
- To może powiesz mi o co właściwie chodzi, kochanie?
- Ha! O co chodzi? Ludzie nie mogą chodzić do lasu!
Yabolman nawet się specjalnie nie zdziwił. Dobra, miał już jakiś punkt zaczepienia. Teraz powolutku dalej. Tylko delikatnie, ostrożniutko...
- Oj, to niedobrze. Ludzie powinni chodzić do lasu. Tam jest mnóstwo, tego no, świeżego powietrza. Nie można niedoceniać relaksacyjnych aspektów obcowania z dziką przyrodą. Ot, chociażby spotkanie z wiewiórką!
Beerwoman była wkurzona. To fakt. Ale miała poczucie humoru. I kochała tego poczciwego głuptasa. Roześmiała się i usiadła obok niego na trawie.
- Daj spokój Jabolku. Zosia była wczoraj na spacerze. Wróciła cała poobijana. Ma pełno siniaków. Na całym ciele. Sam zobacz.
Skinęła na Zosię. Dziewczyna czerwieniąc się lekko zdjęła koszulkę i krótką spódniczkę. Podobnie jak Marysia, uważała bieliznę za niepotrzebną komplikację. Tadeusz przystąpił do oględzin. Nogi, plecy, śliczne piersi, kształtna pupcia. Wszędzie podłużne, fioletowe sińce. Yabolman powoli i wnikliwie badał wszystkie ślady, zatrzymując się na chwilę przy tych co ciekawiej położonych. Mamrotał coś od czasu do czasu, robił mądre miny i w ogóle przeciągał jak mógł. Nie bardzo wiedział o co chodzi, ale zapowiadało się nieźle. Ba, już było ciekawie. Nadzwyczaj ciekawie.
- Nie przesadzaj Jabolku – zniecierpliwiona Beerwoman stuknęła go pieszczotliwie w tył głowy.
- Ała – powiedział Tadeusz, kiedy po jakimś kwadransie odzyskał przytomność.
Usiadł na trawie i w zamyśleniu pogładził coraz rzadszego irokeza.
- Widziałem już kiedyś takie ślady. Choć nie tak atrakcyjnie położone – uśmiechnął się promiennie do ubierającej się Zosi. Niepotrzebnie.
- Widziałem takie ślady – podjął po kolejnym kwadransie. Bez uśmiechu. Instynkt samozachowawczy potrafi zwyciężyć wszystkie inne instynkty.
- Powiedz mi, co się właściwie stało?
Zosia usiadła na trawie. Ostrożnie.
- Prawdę mówiąc, nie wiem. Spacerowałam wczoraj po lesie, była cudowna pogoda. Świeciło słońce, na niebie żadnej, najmniejszej nawet chmurki. Nagle, tuż przy samej ziemi pojawiła się jakby mgła. Biała i gęsta jak bita śmietana. Początkowo nie zwróciłam na nią uwagi. Ale mgła zaczęła się podnosić. Po kilku minutach nic nie było widać. I wtedy poczułam silne uderzenie w plecy. Później nic nie pamiętam. Chyba straciłam przytomność. Kiedy się ocknęłam, mgły już nie było. Wszystko mnie bolało. Wróciłam do domu, a dzisiaj opowiedziałam wszystko Marysi. Ona przyprowadziła mnie do ciebie. Ty na pewno coś wymyślisz.
Zapadła niezręczna cisza. Dziewczyny patrzyły wyczekująco na Yabolmana. Ten wiercił się przez chwilę niespokojnie. No tak. Koniec sielanki. Znowu trzeba będzie myśleć. Eeee, to już chyba lepiej działać. Trudno.
- No dobra, to idę. Widziałem już co prawda kiedyś takie ślady... Ale to chyba niemożliwe... Na pewno niemożliwe... Głowę bym dał, że... Nie... Niemożliwe...
- Co ty tam mruczysz Jabolku?
Tadeusz nie odpowiedział. Zasznurował glany, chwycił plecaczek i ciągle mamrocząc coś pod nosem ruszył w stronę najbliższego monopolu. Zosia spojrzała pytająco na Beerwoman.
- Jak go znam, to pójdzie do tego lasu. Tylko musi zatankować przed drogą.
***
Yabolman nie lubił pić w marszu. Znalazł przyjemną polankę, położył się wygodnie, popijał winko i czekał. Nie bardzo wiedział na co, ale czekał. Coś przecież musi się w końcu wydarzyć. On miał czas. I porządnie wypchany plecak. Jakaś szyszka uwierała go gdzieś pod prawą łopatką, ale nie chciało mu się ruszać. Ziewał potężnie, coraz bardziej znudzony. Wreszcie, kołysany szumem liści i świergotem ptaków, zasnął. I wtedy na polanie pojawiła się mgła. Podnosiła się powoli aż w końcu zakryła całkowicie śpiącego bohatera.
***
- Mówię ci Marysiu, strasznie było. Nic nie widać, nic nie słychać, tylko to cholerne mleko dokoła. Ani podlecieć, ani ogniem plunąć, bo wilgotno. Masakra. A tu nagle jak mnie coś nie gwizdnie w plecy. I w szeroko rozumiane okolice pleców. Jak nie poprawi w łepetynę. Wiałem, aż miło.
- Uciekłeś?
- Uwierz mi, nie miałem innego wyjścia.
Beerwoman z niedowierzaniem patrzyła na Tadeusza. On nigdy nie uciekał. Nie to żeby był przesadnie odważny. Najczęściej po prostu mu się nie chciało. Znała go już tyle czasu, ale jeszcze nigdy nie widziała go biegnącego. Nawet po wino. Zaczynała się naprawdę bać.
- Jaboku, co właściwie grasuje w tym lesie?
Yabolman najpierw wciągnął głęboko powietrze, poczym wypuścił je z głośnym sykiem. I z niewielką chmurką dymu. Mówić czy nie? Pewnie i tak mu nie uwierzy.
- To jest jakiś zapomniany i zupełnie Zdziczały Oddział Milicji Obywatelskiej.
- ZOMO? Przecież ich już nie ma. Od wielu lat.
- Dlatego mówię, że zapomniany...
- Jesteś pewien? To niemożliwe.
- Niemożliwe??? Popatrz!
Opuścił spodnie i wypiął ku Marysi wspomniane wcześniej szeroko rozumiane okolice pleców. Faktycznie. Całe pokryte były brzydkimi, podłużnymi siniakami.
- Tylko ich pałki zostawiają takie ślady. Nigdy nie patrzyli kogo i gdzie biją. To są rzeczy, których się nie zapomina. Nie wiem skąd się wzięli i dlaczego pojawili się właśnie tutaj, ale to na pewno ZOMO-wcy.
- A ta dziwna, nienaturalna mgła?
- Pojęcia nie mam. Atmosfera zawsze stawała się gęsta, gdy pojawiali się w pobliżu. Co prawda nigdy aż tak, ale jednak.
Marysi nie pozostawało nic innego, jak tylko uwierzyć w słowa Yabolmana. Ten facet latał i pluł ogniem. Widziała jak prawie walczył ze smokiem i pokonał go. Na swój sposób. Wszelkie niesamowitości były dla niego chlebem powszednim. Słyszała jak rozmawiał z GŁOSEM. Ba, sama też przecież z NIM rozmawiała. Zapomniany oddział ZOMO zagubiony w podmrągowskich lasach to i tak jedna z normalniejszych rzeczy na jakie mogła się natknąć dzieląc życie z bohaterem. No właśnie – bohaterem.
- No dobrze, ale coś przecież trzeba z tym zrobić. Masz chyba jakiś plan.
- Żadnego. Sami się pojawili, to i sami znikną. Nic nie wymyślę. Trzeba przeczekać.
- Przeczekać?
- Niestety. Na ZOMO nie ma mocnych.

Punk Tadeusz. Epizod trzynasty


 “Nuuuuuuuuuuda, nuda, nuda” – DEFEKT MUZGÓ
- Nie, proszę nie...
Tadeusz żebrał o litość. Pierwszy raz w życiu. I szło mu całkiem nieźle, mimo iż robił to bez przekonania. Wiedział, że nie można uniknąć Nieuniknionego. Niejako z definicji. A Nieuniknione zbliżało się ku niemu małymi kroczkami, kołysząc kusząco kształtną pupą.
- Błagam! Marysiu, nie dzisiaj...
Beerwomen podeszła do tapczanu, na którym Yabolman zwijał się właśnie w cichutko jęczący kłębuszek. Przerażony bohater wcisnął głowę pomiędzy ramiona i zamknął oczy. Trzeba przyznać, że to drugie uczynił nadzwyczaj niechętnie. Marysia, która w domu nigdy nie nosiła ubrania, stanowiła widok z jakiego niełatwo było mu zrezygnować. Pochyliła się i delikatnie ugryzła go w ucho.
- Jabolku, nie mazgaj się. Bądź mężczyzną.
Jęczący kłębuszek wyraźnie drgnął tu i ówdzie. Nie miał nic przeciwko byciu mężczyzną. Ale tym razem wiedział, że to podstęp. Będzie twardy. Właściwie to już był. Szczególnie ówdzie.
- Proszę. Tylko jeden rozdzialik. Taki króciutki. – szepnęła, wyciągając spod tapczanu mocno już zaczytaną książkę.
Ależ ona miała głos! Ten głos potrafiłby poruszyć kamień. A Tadeusz z kamienia nie był. Wiedział, że już po nim, ale postanowił bronić się do końca. To zwykle trwało jakieś dwie, trzy minuty. Rozprostował się nieco i otworzył oczy. Błąd. Tuż przed jego twarzą sterczała zawadiacko para argumentów, dzięki której Marysia bez trudu wygrywała wszelkie domowe dyskusje.
- No, godzinka i będzie po bólu.
Prawy sutek delikatnie musnął policzek Yabolmana. Bohater z trudem przełknął ślinę.
- Zmęczony jestem. Staruszkę przeprowadziłem przez ulicę. Później pomogłem jej wrócić, bo okazało się, że wcale nie chciała przechodzić. Cały dzień tylko praca i praca. Na nic już dzisiaj nie mam ochoty.
- Kłamczuszek. Przecież widzę, że przynajmniej na jedno masz ochotę.
- Czemu tylko na jedno? – bez trudu dał się złapać w prostą, było nie było, pułapkę.
- No właśnie. Więc najpierw poczytamy, a później...
To “później” brzmiało nader obiecująco. Tylko najpierw to cholerne czytanie. Tadeusz czytał co prawda dużo i chętnie, ale ta przeklęta książka była ponad jego siły. Nie rozumiał dlaczego ten durny hobbit, mając do pomocy potężnego czarodzieja i kilku innych nie kiepskich zawodników, zapieprza jak głupi przez całe Śródziemie żeby wrzucić jakiś kretyński pierścionek do środka jakiejś porąbanej góry. Jakby nie mogli wymyślić czegoś prostszego. Kupy się to wszystko nie trzymało. Jeden Tom Bombadil wydał mu się sympatyczny. Ale reszta? Nie lubił Froda, nie lubił Gandalfa, wkurzały go elfy i krasnoludy. Co innego taki na przykład Wędrowycz! Ten przynajmniej zawsze wiedział czego chce. I nie komplikował niepotrzebnie najprostszych spraw. Ale Marysia nie lubiła starego Jakuba. Twierdziła, że to cham i prostak. Była za to fanatyczną wielbicielką Tolkiena. Yabolman właściwie nie miał nic przeciwko fanatycznemu uwielbieniu. Szczególnie jeśli dotyczyło jego osoby. Protestował natomiast stanowczo, choć zwykle niezbyt długo, kiedy Marysia zmuszała go do lektury “Władcy Pierścieni”. I chociaż zawsze ulegał jej ciężkim, jakże cudownie ciężkim argumentom, to męczył go okrutnie każdy następny rozdział tej, jak ją nazywała,  “powieści wszechczasów”.
- Dobra, niech będzie. Wezmę tylko winko z lodówki i już się biorę za tego gniota.
Wstał naburmuszony i poszedł do kuchni. Wrócił po chwili popijając “Łzy Sołtysa” i z książką w ręku uwalił się w fotelu. Beerwoman nie skomentowała. Ostatnie słowo należało do niej, nawet kiedy milczała. Kobiety!
A później... Później było owo obiecane “później”. Później jeszcze raz. I jeszcze. I wreszcie strudzony bohater, złożywszy głowę na cudownych pośladkach Marysi, zamknął zmęczone czytaniem oczy.
***
Obudził się i nie wiedział gdzie jest. Nic nowego. Zdarzało mu się to nie raz. I nie dwa. Wiele razy. Innymi słowy, często zdarzało się, że Yabolman otwierał oczy i nie wiedział gdzie jest. Ale zawsze budził się, jak by to powiedzieć, raczej statycznie. Ot, leżał sobie gdzieś w lesie lub nad jeziorem (bo lubił przyrodę) i wschodzące słońce łaskotało go w nos. Normalka. Nigdy jednak nie ocknął się w biegu. No właśnie! Biegł jak idiota z wywieszonym jęzorem, w ciężkiej zbroi, sapiąc ciężko... Zaraz?!? Jakim jęzorem?!?
“Przecież ja nie mam jęzora. Jasna cholera! Owszem, mam jęzor. I to jaki! Mogę się polizać po karku. Kły też mam? Nieźle. Super. Jeszcze ta pordzewiała zbroja, ten dziwny miecz. I ten straszliwy smród”
Olśnienie, jak to olśnienie, przyszło nagle. Stanął jak wryty.
“O kurwa! Jestem orkiem!”
Pchnięty potężnie w plecy znowu ruszył biegiem. Dziesiątki, setki orków biegło obok niego.
“Dokąd my tak właściwie pędzimy? Czy może raczej skąd?”
Zaryzykował szybkie spojrzenie do tyłu. Jakieś miasto. Potężne mury. Tłum ludzi z krzykiem i z różnymi nieprzyjemnie wyglądającymi, ostrymi przedmiotami pędził za nim. I pieszo, i konno. Kilka strzał śmignęło mu koło ucha. Ogromny kamień nadleciał nie wiadomo skąd i rąbnął w ziemię tuż koło niego. W ziemię i oczywiście w biegnących obok (tfu!) współplemieńców.
“Aha. Oblegaliśmy Tinas Mirith. I teraz dostajemy w dupę. Uff! Tylko dlaczego jestem tym złym? Tu gdzieś chyba powinny być olifanty... O rany!”
Potknął się i jak długi runął na ziemię. Zarył twarzą, czy może raczej pyskiem, w piach. Z trudem przekręcił się na plecy. I wtedy zobaczył olifanta. A raczej jego wielką nogę. Od spodu. Zbliżała się z zastraszającą szybkością.
“Życie, kurwa, jest nowelą. Było nowelą.” – pomyślał Yabol-ork i zapadł w ciemność.
***
- Już dobrze Jabolku. Dobrze. To tylko zły sen.
Beerwoman czule gładziła zroszone potem czoło Tadeusza. Miał szeroko otwarte oczy, był blady jak ściana i z trudem łapał powietrze. Ostatnio wyglądał tak kiedy przez pomyłkę napił się jogurtu. Wyciągał przed siebie ręce, jakby czegoś szukał. Położyła jego dłonie tam, gdzie najbardziej lubił je trzymać. Pomogło. Jego oddech uspokoił się z wolna, na policzki wróciły rumieńce. Wypił kilka łyków wina. A potem wtulił twarz pomiędzy jej piersi i zduszonym głosem wyszeptał:
- Kocham cię Marysiu. Zrobię co zechcesz, tylko błagam, nie każ mi już czytać tej koszmarnej książki.

Punk Tadeusz. Epizod dwunasty


 “Mamusiu, ja nie chcę iść do wojska” – THE BILL
Mistrz i jego uczeń siedzieli na parkowej ławeczce. Mistrz pił wino, uczeń zaś spijał słowa prawdy z ust mistrza. Padały imperia. Na gruzach starego, rodził się nowy świat.
- Więc co to właściwie jest ta anarchia, proszę pana? – zapytał młody pankuś. Tadeusz w zasadzie nie wymagał od punkowej młodzieży by zwracała się do niego per “pan”. Ale lubił gdy okazywano mu szacunek.
- Cieszę się, że o to pytasz, mój mały – tu chrząknął znacząco. Pankuś natychmiast podał mu otwartą butelkę. Tadeusz ufnie, acz powoli zbliżył ją do nosa.
- Mocny bukiet – wysapał, kiedy już skończył kaszleć. – Jabłka, dużo goździków żeby zagłuszyć smak pleśni i spirytus. Rosyjski, przemysłowy, osiemdziesiąt sześć procent. I nie chciało im się wyławiać myszy z kadzi.
Szczęka młodego opadła w niemym podziwie. Yabolman łyknął potężnie i westchnął ukontentowany.
- Mówiłeś, że jak masz na imię?
- Marek, proszę pana.
- Widzisz Mareczku, prawdziwa anarchia polega na tym...
Tu przerwał. Nie, nie trzymał rogu. Parkową alejką przebiegał wrzeszcząc obłąkańczo jakiś długowłosy brodacz. Niczym ranny łoś przecwałował obok ławki, na której siedzieli dwaj punkowcy i wciąż wrzeszcząc zniknął za zakrętem ścieżki. Tadeusz podejrzliwie obejrzał trzymaną w ręku butelkę.
- Też to widziałeś? – spytał.
- Tak, proszę pana – pankuś nie sprawiał wrażenia specjalnie przejętego niecodziennym obrazkiem.
- Co to było?
- To niejaki Potłuczony, proszę pana. Ostatnie popłuczyny po hipisach. Od kilku lat ucieka przed wojskiem.
- Ucieka przed wojskiem... – mgiełka wspomnień zmąciła wzrok Yabolmana.
Marek usiadł wygodniej. Zanosiło się na pasjonującą opowieść.
* * *
Połowa lat osiemdziesiątych. Wojskowa Komenda Uzupełnień w Szczytnie. Pierwsza, z licznych później, komisji poborowych, przed którymi stawał Tadeusz. Duże przeżycie. I dla niego, i dla komisji. Wszyscy, nawet wojskowy psychiatra, który przecież niejedno już widział, zamilkli na jego widok. Potem przez chwilę, dla odmiany, było bardzo głośno. A kiedy już skończyli się śmiać, sprawy potoczyły się właściwym sobie torem. Mierzenie, warzenie, sprawdzanie wzroku i słuchu, zaglądali mu nawet tam, gdzie dotąd nikt nie zaglądał. Głupoty. Aż wreszcie posadzono go przed przykrytym zielonym suknem stołem, za którym siedzieli już ci, którzy mieli zadecydować o jego losie.
- No cóż, młody człowieku – zaczął gruby major uśmiechając się nieprzyjemnie – pora oddać krajowi, co mu się należy.
- A konkretnie, to co? – spytał Tadeusz.
Major westchnął ciężko. Znowu jakiś pyskaty gówniarz, znowu niepotrzebne komplikacje. Można się było tego spodziewać. Wystarczy spojrzeć na smarkacza. Te włosy, to ubranie. No nic, w jednostce zrobią z nim porządek.
- Trzeba spłacić dług zaciągnięty wobec ojczyzny...
- Ale ja niczego nie pożyczałem.
- Tak, widzisz młodzieńcze, każdy z nas wszystko co ma zawdzięcza ojczyźnie. Ona nas żywi, ubiera...
- Kiedy w moim przypadku to raczej ojciec. – Tadeusz po raz kolejny przerwał majorowi. Ten jednak nie dawał się łatwo wybić z rytmu. Od lat zasiadał w takich komisjach i niejednego cwanego gnojka wbił w kamasze.
- To drobiazgi, mój chłopcze, drobiazgi. Najważniejsze jest to, że na każdym z nas spoczywa obowiązek obrony ukochanego kraju.
- Przed kim? Przecież wkoło sami przyjaciele. Zresztą, nawet jakby do czegoś doszło, to ja i tak nie będę strzelał do ludzi.
- Jak to “do czegoś doszło”? Jak to “nie będę strzelał”?
- No właśnie, nie będę. Sumienie mi nie pozwala, jestem pacyfistą – młody punkowiec spojrzał wyzywająco na majora.
- I chrześcijaninem – dodał nie całkiem zgodnie z prawdą – kocham bliźniego swego jak siebie samego. Zawsze nadstawiam drugi policzek.
Major przez chwilę sprawiał wrażenie jakby chciał sprawdzić tę ostatnią deklarację.
- Tak. Więc jesteś pacyfistą? A gdybyś szedł ze swoją dziewczyną na spacer. I gdyby nagle napadli was jacyś chuligani. Co byś zrobił? Dałbyś się pobić? Pozwoliłbyś ją pobić? Albo i gorzej?
Tadeusz wiedział, że nieładnie jest odpowiadać pytaniem na pytanie. Ale wiedział również, że nie zaczyna się zdania od “więc”. Skoro zasady zostały już raz złamane, nie widział powodu, by nie odpowiedzieć:
- A gdyby nagle pękła podłoga i powstała wielka dziura? I gdyby z tej dziury wylazła olbrzymia trzygłowa bestia? Co by pan zrobił? Dałby się pożreć? Albo i co gorszego?
Major poczerwieniał. Potem zsiniał. A potem, kiedy już znowu mógł mówić, rzucił przez zaciśnięte zęby:
- To nie czas ani nie miejsce na głupie dowcipy!
- Ale to pan zaczął.
- Dość! Won!
* * *
- Tak zwykle kończą się rozmowy z mundurowymi. Ale do woja nie poszedłem. Wzywali mnie jeszcze kilka razy na różne komisje, aż wreszcie dali spokój.
Yabolman zakończył swoją opowieść i przechylił butelkę. Marek w niemym zachwycie patrzył jak jej zawartość znika w gardle Mistrza.
- Muszę się jeszcze wiele nauczyć.
- A propos “nauczyć” – Mistrz otworzył następne winko – wróćmy do anarchii...
Nie wrócili. W ogóle przestali mówić. Siedzieli tylko i śliniąc się obficie patrzyli na biegnącą w ich stronę Beerwoman. Sunęła, smukła niczym łania. Tylko nie tak włochata. Prawie nie dotykała stopami ziemi. Długie, jasne dready falowały łagodnie przy każdym kroku. Zresztą, wszystko jej falowało. Czas jakby zwolnił swój bieg. Gdzieś w koronach drzew leciutko pobrzmiewały “Rydwany ognia” Vangelisa. Jak zwykle przy takich obrazkach. Było cudnie. Wreszcie zasapana Marysia zatrzymała się przy ławce.
- Cześć.
- Witaj skarbie – odpowiedział Tadeusz. Marek milczał. Patrzył jak urzeczony na przyciasną nieco bluzeczkę Beerwoman. Słuchał trzeszczących obiecująco guziczków. Nie wytrzymają, muszą popękać. Żaden plastik nie wytrzyma takiego nacisku. A wtedy wszystkie te cudowności, skryte w tej chwili przed jego głodnym wzrokiem, ujrzą światło dzienne. On zaś będzie mógł nasycić zmysły. No, jeden chociaż – zmysł wzroku. Marysia, chociaż nie rozumiała męskich reakcji, była do nich przyzwyczajona. Wyjęła z kieszeni króciutkich, ledwo skrywających kształtne pośladki, spodenek chusteczkę i otarła zaślinioną brodę pankusia. A potem usiadła na kolanach Yabolman i czule pogładziła przerzedzonego przez czas irokeza.
- Przybiegłam, bo jest list do ciebie.
- Niepotrzebnie. To przecież mogło poczekać.
- Chyba nie bardzo. To z WKU. Wezwanie na komisję.
Tadeusz zmartwiał.
- Jak to z WKU? Jak to wezwanie? Przecież ja jestem za stary! Przecież ja jestem przeniesiony do rezerwy!
- No właśnie. I w związku z naszym wstąpieniem do NATO, oni muszą przeszkolić te rezerwy. Dlatego chcą cię wziąć na pół roku w kamasze.
- Nie będzie z tego nic. Nie po to migałem się przez te wszystkie lata, żeby teraz, na starość, zapieprzać jak idiota na jakimś głupim poligonie. Nie będzie z tego nic.
- Życie, kurwa, jest nowelą – stwierdziła sentencjonalnie Beerwoman i pocałowała go w czoło.
***
Za nakrytym zielonym suknem stołem siedział tym razem jakiś kapitan. Niczym nie różnił się od innych kapitanów i majorów. Już na pierwszą wzmiankę o pacyfizmie uśmiechnął się złośliwie i głęboko wciągnął powietrze. Yabolman wiedział co powie. Zawsze mówili to samo. Widocznie mieli taką instrukcję.
- A więc jesteś pacyfistą, młody człowieku?
Kapitan spojrzał uważniej na Tadeusza.
- A więc jesteś pacyfistą... hmmm... – zająknął się, ale już po chwili dokończył triumfalnie – A więc jesteście pacyfistą, poborowy?
- Jesteśmy. – odparł pogodnie Yabolman. – Wszyscy. Jak tu siedzimy. Samojeden.
- Słucham? – kapitan nie zrozumiał. Może nie czytał Sienkiewicza. Siedzący obok lekarz - psychiatra szepnął mu coś do ucha.
- Aha, znaczy: żartowniś. Bardzo dobrze, pośmiejemy się razem.
- A więc JESTEŚCIE pacyfistą, poborowy? A gdybyście, dla przykładu, szli ze swoją dziewczyną na spacer. Do parku. I gdybyście spotkali w tym parku chuliganów. Żuli znaczy. I gdyby ci żule chcieli zrobić coś złego waszej dziewczynie?
Ile można? Przez te lata nikt nie wymyślił niczego bardziej oryginalnego niż ci nieszczęśni parkowi chuligani. Widocznie wojskowi uważali, że wszystkie parki w kraju pełne są spacerujących ze swoimi dziewczynami pacyfistów i atakujących ich (być może na zlecenie MON-u) chuliganów. Tadeusz westchnął. Skoro tak, on również posłuży się starą śpiewką.
- A gdyby tak nagle zadrżała ziemia... – zaczął.
Istotnie – zadrżała. Ale on nawet nie zwrócił na to uwagi.
- I gdyby pękła podłoga, i zrobiła się wielka dziura...
Wszyscy, oprócz Tadeusza z niepokojem obserwowali szybko rosnącą rysę na podłodze. Ten zaś kontynuował z niezmąconym spokojem:
- I gdyby z tej dziury wylazła olbrzymia, trzygłowa bestia...
Pierwsza głowa wychynęła z dziury i kiwała się powoli tuż nad Yabolmanem. Po chwili pojawiła się druga. I jeszcze jedna. Kilka osób wyskoczyło przez okna. Nie zadając sobie nawet trudu ich otwierania. Zemdlony kapitan zsunął się z krzesła. Przerażony lekarz bełkotał coś niewyraźnie. Każdy zrozumiałby, że dzieje się coś dziwnego. No, prawie każdy. Bo Tadeusz załapał dopiero kiedy poczuł ma karku gorący oddech. Odwrócił się i przestraszony odruchowo plunął ogniem. Prosto w szeroko otwartą paszczę potwora. Jedną z paszcz, tę środkową. Działanie, choć nieprzemyślane, jak wszystkie działania Yabolmana, odniosło jak najbardziej pożądany skutek. Bestia najpierw czknęła zdziwiona nietypowym dla posiłku zachowaniem bohatera, a później ze straszliwym rykiem skryła się tam skąd wylazła. Przez chwilę słychać było głośny rumor, jakby tony kamieni zawalały jakąś jaskinię i wreszcie wszystko ucichło. Tadeusz popatrzył na nieprzytomnego oficera, ledwo przytomnego lekarza i wzruszył ramionami.
- No dobra, nic tu po mnie. Będę leciał.
I wyleciał przez wybite okno.
Jakiś czas później, kiedy młode wojsko kończyło łatać dziurę w podłodze, kapitan zapytał drżącego ciągle psychiatrę:
- A co właściwie stało się z tym bezczelnym poborowym?
Lekarz, od kilku godzin siwiutki jak niegdysiejszy gołąbek pokoju, zastanowił się przez chwilę nad odpowiedzią. Bo i co niby miał powiedzieć? Potwora widzieli wszyscy, gościa który najpierw plunął ogniem a potem wyleciał przez okno - tylko on.
- Bestia go pożarła.
- No i bardzo dobrze. Jeden kłopot z głowy.
***
Teczka z papierami Yabolmana powędrowała do archiwum z dopiskiem: “skreślony z ewidencji”. A bohater mógł spokojnie usiąść na ławeczce, napić się wina i wytłumaczyć młodemu pankusiowi na czym polega anarchia.