wtorek, 10 lipca 2012

Zbój

Wolf był zbójem. Piekielnie dobrym zbójem. Co nie znaczy, że był dobrym człowiekiem. Wprost przeciwnie. Zresztą, gdyby był dobrym człowiekiem, nie mógłby być dobrym zbójem. A jako się rzekło, zbójem był pierwszorzędnym.
Był okrutny i mściwy. Bezwzględny i bezlitosny. Nie miał żadnych… Nie, nie można powiedzieć, że nie miał żadnych zasad. Miał ich wiele. Pierwsza brzmiała – nie zostawiać żywych świadków. Za to skrupułów nie miał na pewno. Napadał, rabował, grabił, palił, gwałcił i mordował. A potem czasami jeszcze raz gwałcił.
Wolf znany był w całym przygraniczu, a jednak królewskiej policji długo nie udawało się go schwytać. I to pomimo wysokich nagród jakie obiecano za najdrobniejsze nawet informacje na temat aktualnego miejsca jego pobytu. Nie wykluczone, że potencjalnych informatorów odstraszał skutecznie fakt, że zbój sobie tylko (i może jeszcze kilku przekupnym policjantom) znanymi sposobami, zawsze dowiadywał się o wszystkich denuncjacjach i nagradzał ich autorów wcześniej niż władza. Po swojemu. Najczęściej dotkliwie i boleśnie. Bywało, że ostatecznie.
Wolf nigdy nie przystąpił do żadnej z licznych grasujących w okolicy band. Zawsze chadzał na rozboje sam. Żadnych wspólników – to była kolejna z jego zasad. Ale że był naprawdę dobry w swoim fachu, potrafił w pojedynkę puścić z dymem całą wioskę, lub nawet niewielki gródek, mordując wprzódy wszystkich mieszkańców. I znaczną ich część gwałcąc.
Przygraniczni bardowie śpiewali pieśni o okrucieństwach Wolfa. Swoją drogą, dziwna rzecz z tymi bardami. Śpiewają zawsze albo o zabijaniu, albo o nieszczęśliwej miłości. Która też w sumie bywa okrutną i też niejednego życia pozbawiła. Ale mniejsza o bardów.
Pewnej, szczególnie srogiej zimy, a zimy w przygranicznych górach zwykle są szczególnie srogie, oddziałowi królewskiej policji udało się bowiem wreszcie pojmać Wolfa. Policjanci pobłądzili w lesie podczas śnieżnej zawiei. Do chaty zbója trafili przypadkiem i na swoje szczęście, znaleźli go śpiącego głębokim, pijackim snem. Chata pełna była wszelkich dóbr zrabowanych podczas zbójeckich eskapad, u powały zaś wisiały nanizane na długie, cienkie rzemienie setki ludzkich uszu. Uszy obcinał Wolf swoim ofiarom, już to dla ich oznaczenia, już to z powodu niezrozumiałych zupełnie ciągot kolekcjonerskich.
Te właśnie uszy stały się głównym dowodem w rozprawie, która odbyła się gdy policjantom udało się odnaleźć drogę i dotrzeć, wraz ze związanym w baleron Wolfem, do najbliższego miasta. To nie była długa rozprawa. A wyrok mógł być tylko jeden. Śmierć przez ścięcie. Żeby zaś choć w niewielkim stopniu odpłacić złoczyńcy za dokonane przezeń zbrodnie, wyrok miał być wykonany nie, jak to było we zwyczaju, toporem, a wyjątkowo tępą, poszczerbioną piłą.
Zaprzężony w czarnego kuca wózek, zwany przez co bardziej cynicznych mieszczan "rydwanem śmierci" powoli turlał się brukowanymi ulicami miasta. Wolf stanowczo nie życzył sobie obecności kapłana, który zwykle towarzyszył skazańcom w ich ostatniej drodze. Zagroził nawet, że mimo związanych rąk i nóg odgryzie klesze nos. I co tam jeszcze zębami sięgnie. Zabił wielu kapłanów, a jednego, zasugerowawszy się suknią, przez pomyłkę zgwałcił. O pomyłce tej powstało wiele, na swój sposób zabawnych, piosenek i wierszyków. A Wolf nie lubił kiedy się z niego śmiano. Dlatego nienawidził kapłanów jeszcze bardziej niż innych ludzi. I dlatego jechał na "rydwanie śmierci" sam.
Rozglądał się z ciekawością po okolicznych domach i zastanawiał się czy dałby radę obrócić to, miłe skądinąd, miasto w perzynę. I ile wina mógłby kupić za zrabowane w nim dobra.
Czasu na rozmyślania nie miał wiele. Wózek wkrótce dotarł do ustawionego na niewielkim ryneczku szafotu. Popychany przez katowskich pomocników Wolf wspiął się po kilku stopniach na podwyższenie i ujrzał swego oprawcę. Kat był mężczyzną wysokim i potężnie zbudowanym. Ubrany w czarne, obcisłe spodnie i czerwony, skrywający twarz kaptur, czekał na swoją ofiarę z założonymi na szerokim, nagim torsie rękoma. Mocarnymi, już na pierwszy rzut oka, rękoma.
- Krzepki jest – pomyślał Wolf. – Szybko się uwinie.
Pomocnicy błyskawicznie i mocno przywiązali zbója do leżącej na drewnianych kozłach deski. Oprawca zbliżył się powoli do skazańca. Widoczne w wycięciach czerwonego kaptura oczy błysnęły dziwnie. Niby to złowrogo, a jakby tak… pożądliwie.
- Zanim ci urżnę ohydny łeb, bydlaku, odbiorę swoją zapłatę – powiedział kat i zaczął powoli rozwiązywać rzemienie u portek.

Wśród nocnej ciszy

Dawid po raz ostatni sprawdził stan przygotowań.
Drzwi zamknięte i zabezpieczone ciężką, żelazną sztabą. Okna przysłonięte masywnymi okiennicami. Przez trzy dni nikt i nic na pewno nie wyjdzie z tego pokoju. A, co ważniejsze, nikt do niego nie wejdzie.
Niewielka sterta prowiantu w kącie pokoju.
Woda.
Karuzela.
Wszystko gra.
Rozebrał się. Pamiętał, aż za dobrze pamiętał wieczór, kiedy zapomniał zdjąć ubranie.
O mało się wtedy nie udusił.
Usiadł po turecku na podłodze, zamknął oczy i czekał.
Na księżyc.
Na cierpienie.
Na Przemianę.
Już czas. Nie widział wprawdzie pojawiającego się właśnie na bezchmurnym niebie księżyca, ale poczuł, jak budzi się drzemiące w nim zwierzę.
Wśród nocnej ciszy rozległ się ochrypły, pełen bólu krzyk.
***
Resztki ludzkiej świadomości walczyły w jego głowie ze zwierzęcym instynktem.
- Dlaczego? – myślał, biegnąc w kąt pokoju. – Dlaczego właśnie ja? Tup, tup, tup. Pić! Niuch, niuch. Woda! I dlaczego nie wilk? Niuch, niuch. Jabłuszko! Jabłuszko! Dlaczego ten cholerny chomik?

Tribute to Tadeusz Woźniak

Siedziałem w fotelu i wpatrywałem się w faceta, który nagle pojawił się w kącie pokoju. Wyglądał zwyczajnie – sfatygowany płaszcz, pod nim równie sfatygowany tani garnitur, mocno znoszone pantofle. Mógłby bez trudu wtopić się w tłum urzędników opuszczających po szesnastej okoliczne biura. Mógłby, gdyby nie fakt, że był fioletowy. Calutki. Od stóp po czubek głowy. No właśnie!
- Czubek – pomyślałem – Jakiś fan Michała Wiśniewskiego, który przedobrzył z farbą.
- Przyszedłem po ciebie – odezwał się mój gość. – Także po ciebie – dodał chwili. Jakoś tak bezsensownie.
- Którędy? – zapytałem i byłem naprawdę dumny z trzeźwości tego pytania.
- Co którędy? – nie zrozumiał.
- Którędy pan przyszedł? Drzwi są zamknięte, okna też. Zresztą to siódme piętro. Więc pytam: którędy pan przyszedł?
Wyraźnie się zmieszał. Ale już po chwili wziął się w garść.
- Drogi, którymi stąpam niedostępne są zwykłym śmiertelnikom – rzucił zuchowato. Widocznie nie uważał się za zwykłego śmiertelnika.
- A kim pan w ogóle jest? – kolejne trzeźwe pytanie. Doprawdy, przechodziłem samego siebie.
- Jak to – kim? Zegarmistrzem Światła – duma w jego głosie była autentyczna. On naprawdę wierzył w to co mówi.
- Purpurowym? – spytałem na wszelki wypadek.
- A nie widać?
No tak, jasna sprawa. Czubek. “Muszę być delikatny” pomyślałem, “cholera wie co takiemu świrowi strzeli do łba”.
- Więc jest pan Zegarmistrzem Światła Purpurowym i przyszedł pan po mnie...
- Także.
- No tak, także po mnie... I cóż my poczniemy z tym faktem?
- Zgodnie z instrukcją powinienem ci zabełtać błękit w głowie – wyjął z kieszeni płaszcza całkiem sporą chochlę.
- Tym? – zdziwiłem się. – Ciekawe jak?
- Jestem przygotowany – z drugiej kieszeni wyciągnął coś co wyglądało jak przyrząd do trepanacji czaszki i dziwnie uśmiechnięty ruszył w moją stronę.
- Ale ja nie jestem – w panice przypominałem sobie słowa starej piosenki. – Nie jestem ani jasny, ani gotowy.
- Ostatnio przez tydzień pracowałem w Afryce Północnej. Wierz mi w porównaniu z moimi tamtejszymi klientami jesteś jasny jak... – zabrakło mu konceptu. – no, jak coś bardzo jasnego. A jeśli chodzi o gotowość? Nie przejmuj się, za chwilę będziesz gotowy. Tylko skompletuję sprzęt.
Znowu sięgnął do kieszeni. Były naprawdę pojemne. Wyjął nieco zardzewiałego obrzyna, taką śrutówkę, która potrafi wywalić w człowieku całkiem sporą dziurę. Do tego kalendarz, kartkowy, wiecie jedna kartka – jeden dzień. Kalendarz był chyba za zaszły rok, ale Zegarmistrz zdaje się nie zwracał uwagi na takie szczegóły.
- Spłyną przeze mnie dni na przestrzał – nucił pod nosem przeładowując broń.
Wylał na podłogę jakiś rozpuszczalnik i potrząsnął pudełkiem zapałek. No tak, podłogi zanim zgasną, muszą się przecież zapalić. Kwestię płonącego powietrza miał zapewne rozwiązać rozpylany właśnie, dziwnie pachnący aerozol.
- Dobra - był chyba zadowolony z poczynionych przygotowań – popatrz na wszystko jeszcze raz i ruszamy.
- A gdzie niby pójdę? – był czas kiedy całymi dniami słuchałem Woźniaka i dostrzegłem w jego poetyckich niedomówieniach szansę na ratunek.
- Na zawsze – dodał Zegarmistrz. Skrupulatnie, jak to zegarmistrz.
- Wiem, że na zawsze. Ale nie wiem gdzie.
- No cóż, skoro już o to pytasz... – zafrasował się.
- Pan też nie wie! No to nici z całej zabawy! – jakże słodki był mój triumf. I żeby go ostatecznie pogrążyć dodałem – a ja mam dziewczynę!
- Po słowackiej stronie? – zapytał automatycznie.
I spojrzał na mnie z wyraźną niechęcią. Zrozumiał, że ze mną mu się nie uda. Ponownie sięgnął do kieszeni płaszcza. Tym razem wyjął jakąś płytę, “Bravo Hits”, czy coś takiego i z pół kilo pomarańczy.
- Masz cwaniaczku, potańcz sobie, pośpiewaj – mówił coraz głośniej.
- I wąchaj pomarańcze – wrzasnął na koniec i zniknął.
***
Dla Was to opowiadanie fantastyczne, dla mnie wspomnienie równie realne jak upadek z roweru w drugiej klasie. I zaprawdę powiadam Wam, sam już nie wiem czy jestem za legalizacją marihuany, czy przeciw.
 
[tekst zdobył wyróżnienie na Turnieju Małych Form Satyrycznych w Bogatyni w 2007 roku]

Ostatnia barykada

Nagle zrobiło się cicho. Leon wyjrzał ostrożnie ponad wierzchołkiem barykady.
- Chyba skończyła im się amunicja.
- Dziwisz się? – Marek nie był zdziwiony. – Nasze zapasy wyczerpały się dwa kwadranse temu.
Marek liczył czas w kwadransach. Taki był rytm pracy pieca. Leon zignorował jego uwagę. Cały czas obserwował stos połamanych krzeseł i stolików, usytuowany na drugim końcu krótkiej uliczki.
- Coś się tam dzieje. Wychodzą! O jasna cholera! Wygląda na to, że szykują się do szturmu. Szefie, co robimy?
Szef błyskawicznie ocenił sytuację. Nie było dobrze. Kilkunastu mężczyzn w pomarańczowo-zielonych uniformach rzeczywiście przygotowywało się do walki wręcz. Łamali drewniane łopaty. Mocowali noże do uzyskanych w ten sposób, długich kijów. Ostrzyli potężne tasaki, którymi na co dzień, podobno, siekali paprykę i cebulę. I wznosili dopingujące okrzyki.
- Niech żyje Italia! – niosło się nad opustoszałą uliczką.
Szef “La Guny” popatrzył na swoich pracowników. Na ich niebieskie, zakurzone teraz i porwane  fartuchy. Na umorusane twarze. Spojrzał w pałające żądzą walki oczy. Byli gotowi. Gotowi na wszystko. Ostatnie promienie słońca odbijały się w przeróżnych ostrych sprzętach kuchennych, ściskanych w spotniałych nagle dłoniach.
- Chłopcy – zaczął drżącym ze wzruszenia głosem. Ale opanował się szybko.
- Chłopcy – powtórzył, dźwięcznie tym razem i donośnie. – Wiem, że żądam od was wiele. Wiem również jak wiele możecie mi ofiarować.
Zabrzmiało to cokolwiek dwuznacznie, ale w godzinie najcięższej próby nikt nie zwraca uwagi na takie dwuznaczności.
- Za chwilę rozstrzygnie się nasz los. Zwyciężymy lub zginiemy. Naprzód! Za “La Gunę”! Na tej ulicy nie ma miejsca na dwie pizzerie!

Odbicie


Podobno nasz świat jest odbiciem innego, prawdziwego świata. Cieniem jedynie i ułudą. Podobno. Cóż, dla żyjących stale w ułudzie staje się ona w końcu rzeczywistością.
***
- Stryj Ambroży nie żyje.
Głos, cichy niczym tchnienie wiatru, płynął korytarzami uśpionego pałacu.
- Odszedł był ugodzony przez Księżnę srebrnym kandelabrem.
Do pierwszego głosu dołączyły kolejne.
- Biedny Ambroży – kobiecy szloch dobiegł z Sali Balowej. – Tyle lat wiernej służby i taki straszny koniec.
- Nieszczęsny – zaszeleściło w głównym holu. – Niczym sobie nie zasłużył na taki los.
- Dlaczego?
- Ambroży!
- Żegnaj stary druhu.
Coraz więcej przepełnionych żalem szeptów. Delikatnych. Ledwie słyszalnych.
Gdzieś w pokojach służby, zegar wybił północ. Głosy umilkły.
***
Księżna była kobietą próżną. Bajecznie bogatą – po mężu. Anielsko piękną – po matce. Niesłychanie inteligentną – podobno. I próżną. Bezgranicznie.
Całymi godzinami stała przed lustrem i podziwiała swoje odbicie. Albo siedziała. Ba, leżała nawet czasami.
A luster było w pałacu bez liku. Małe. Duże. Bogato zdobione, albo oprawione w proste, ołowiane ramy. Wisiały na ścianach. Rzadziej na sufitach. Stały na kredensach i toaletkach. Na pólkach i komodach. Dziesiątki, setki luster.
Tak, Księżna bezsprzecznie była kobietą próżną.
Tego popołudnia bawiła się misternie rzeźbionym w kości słoniowej puzderkiem. Otwierała je, zerkała w znajdujące się w środku maleńkie lustereczko, poprawiała opadający wciąż na czoło niesforny kosmyk włosów i zamykała puzderko. Nie była to z pewnością nazbyt wyszukana zabawa, ale najwyraźniej sprawiała Księżnej przyjemność. Czy też może raczej sprawiałaby, gdyby nie ten przeklęty kosmyk, którego w żaden sposób nie dało się zmusić, by zajął przeznaczone mu w misternej fryzurze miejsce. Walka z  nieposłusznym loczkiem trwała już prawie godzinę. Wreszcie zniecierpliwiona Księżna wstała gwałtownie i zagniewana wyrzuciła, niewinne w sumie niczemu, puzdro przez otwarte okno. Upadło na brukowany dziedziniec. Rozległ się trzask pękającego szkła.
***
- Rózia! Ona zabiła Rózię!
- Morderczyni!
- Zbrodniarka!
Tej nocy szmery były znacznie głośniejsze. I choć początkowo wiele było w nich bólu, wkrótce ból ten wyparty został przez wściekłość.
- Dość! – szept z Sali Rycerskiej brzmiał wyjątkowo stanowczo. Nie był to z pewnością szept, który można lekceważyć. - Zaprawdę powiadam wam – dość. Nie będziemy dłużej tolerować sadystycznych poczynań tej… Tej… Potwory!
- Potwora chyba – doleciało gdzieś z głębi łaźni. – Oj, przepraszam.
- Ale cóż możemy zrobić?
- Jak ją ukarać?
- Czy podołamy?
Posypały się pytania z różnych stron pałacu. Nie doczekały się niestety odpowiedzi. Minęła północ. Zapadła cisza. Złowróżbna cisza. Lustra obmyślały zemstę.
***
Księżna nie mogła oprzeć się wrażeniu, że coś jest nie tak. Po raz kolejny spojrzała w zwierciadło. Oczy w porządku. Piękne, głębokie, błękitne. Usta. Piękne, delikatnie rozchylone, czerwone czerwienią dojrzałych malin, wilgotne. Nos. Piękny, malutki, nieco zadarty. Uszy. Piękne, kształtne, prawe nieco większe… Większe? Jak to – większe? Ogarnęła włosy. Większe! Ewidentnie! Niemożliwe! To lustro musi mieć jakąś skazę. Podbiegła do innego. Och! Odetchnęła z ulgą i uśmiechnęła się promiennie. Wargi! Lewy kącik! Jakby opadał ku dołowi! Bogowie! Inne lustro, szybko. Ach! To było tylko złudzenie. Pewnie dlatego, że jedno oko nieco ucieka. Jak to ucieka? Dokąd ucieka? Przecież przed chwilą było jeszcze tak piękne. Tak głębokie. Tak błękitne.
Księżna biegała od lustra do lustra. To płakała, to śmiała się histerycznie, to znowu miotała najplugawsze przekleństwa. Przerażona i coraz bardziej zmęczona, potykała się o bogate, tkane gdzieś na dalekim wschodzie kobierce, padała, wstawała z coraz większym trudem i biegła do kolejnego zwierciadła. Wreszcie upadła i nie podniosła się już więcej. Rano służba znalazła ją martwą.
- Dziwnie jakoś wygląda – stwierdziła pokojówka, która przyglądała się zwłokom pani z ciekawością raczej, niż z żalem. Podobnie zresztą jak pozostali służący. Cóż, Księżna nie była przesadnie lubiana.
- Powykręcana taka, i poprzestawiane ma jakby wszystko na twarzy. I rękę ma dłuższą jedną – kucharz, zadowolony, że nie musi przygotowywać wystawnego śniadania, też przyszedł popatrzeć.
- Zupełnie jak rzeźba tego sławnego artysty – lokaj, najbardziej w świecie bywały błysnął erudycją. – Tego, jak mu tam, Fricassa.
***
- Dokonało się – rozbrzmiewający w opustoszałym pałacu szept ociekał wręcz satysfakcją.

poniedziałek, 9 lipca 2012

Najgorszy bard w mieście

Leluja było miastem. Prawda, że niezbyt wielkim. Prawda, że nieco może zapyziałym. Ale jednak miastem.
Miało mury miejskie i aż dwie miejskie bramy. Południową i Tę Od Borów Tamcholskich. Miało również strażnika. Jednego, przy bramie Południowej. Ta Od Borów Tamcholskich była tak zardzewiała, że nie dawała się otworzyć. Nie było więc sensu jej strzec.
Miało Rynek i stojący przy nim ratusz, w którym rezydował Burmistrz i Rada Miejska, złożona z żony Burmistrza.
Miało budynek sądu i więzienie, z bogato wyposażoną izbą tortur. Brakowało jedynie sędziego i kata. Co w sumie nie stanowiło specjalnego problemu, gdyż i tak wszelkie spory natury prawnej, od stuleci, rozwiązywano za pomocą spontanicznych i barwnych (głównie czerwienią) samosądów.
Miało doskonale prosperującą faktorię handlową i “Gospodę”, nie mającą sobie równych w całym kraju. Co nie zawsze i nie przez wszystkich odczytywane było jako komplement.
Miało kuźnię, od świtu do zmierzchu tętniącą życiem.
Miało łaźnię, która życiem tętniła od zmierzchu do świtania i której pracownice, zwane eufemistycznie “łaziebnymi”, oferowały klientom szeroki wachlarz usług, znacznie wykraczający poza zwyczajowe mycie pleców. Oferowały także równie szeroki wachlarz, bardzo czasami egzotycznych, chorób wenerycznych. Co z kolei dostarczało zajęcia miejscowemu medykowi.
Miasto posiadało bowiem własnego medyka. Oraz balwierza, rymarza, snycerza i wielu innych zacnych rzemieślników, zrzeszonych w ogólnokrajowych cechach. A nawet czarownicę, która co prawda do żadnego cechu nie należała, ale potrafiła rzucać pierwszorzędne uroki.
Tak, tak, można tu było znaleźć wszystko, co niezbędne jest miastu do prawidłowego funkcjonowania. No, powiedzmy po prostu - do funkcjonowania.
Ale przede wszystkim Leluja miało swoją Historię.
Zawinięta pieczołowicie w miękko wyprawione skóry cielęce, spoczywała w specjalnym kufrze, w domu Burmistrza. Wyciągana przy okazji szczególnie uroczystych świąt (takich jak na przykład rocznica założenia miasta) i odczytywana głośno na rynku, stanowiła chlubę mieszkańców Leluja. I chociaż wszyscy znali ją na pamięć, mogli godzinami słuchać o krwawej Wojnie Magów, czy najeździe okrutnej Dzikiej Hordy. Były to opowieści mroczne i przejmujące grozą. I, przyznać trzeba, nieco podkoloryzowane.
Prawdziwa Wojna Magów wybuchła gdy Czarny Alvin oskarżył Mrocznego Alfreda o kradzież wyjątkowo skomplikowanego zaklęcia. Trwała prawie siedem minut i zakończyła się podbitym okiem (Alvin) i krwawieniem z nosa (Alfred) oraz głęboką, wzajemną niechęcią obu przeciwników. Jeśli zaś chodzi o najazd Dzikiej Hordy, to podobno wcale nie była taka dzika, jak mówiono. Do samego końca, mając już stryczek na szyi, zapewniała, że nie miała wcale złych zamiarów, że po prostu zboczyła ze szlaku i chciała jedynie zapytać o drogę. Któż jednak słuchałby wyjaśnień odzianej w skóry i uzbrojonej po zęby Amazonki? Horda zadyndała na rynku, ku przestrodze innym potencjalnym najeźdźcom.
Cóż, lelujscy kronikarze poważnie traktowali hasło: “To my, dzisiaj, tworzymy historię”. Tworzyli więc historię jak chcieli i kiedy chcieli. Co, od pewnego czasu, i tak nie miało większego znaczenia.
Coraz więcej rzeczy traciło na znaczeniu, w mieście bowiem pojawił się Jeremiasz.
***
“już cie nie kocham Konradzie”
krzykła “zbyt wiele nas dzieli”
odeszła, on został w nieładzie
i w zmiętej miłościo pościeli
***
Kurdesz nie był właściwie złym człowiekiem. Owszem, bywało czasami, że mijał się z prawdą. Jednakże tylko wtedy, gdy coś mówił. Nie przywiązywał również szczególnej wagi do świętego prawa własności. Chyba, że była to jego własność. Zdarzało mu się kopać leżących. Zwłaszcza, gdy byli już nieprzytomni i nic nie wskazywało na to, że szybko się podniosą. Ale kiedy miał kopać, skoro bogowie obdarzyli go wzrostem siedzącego psa i muskulaturą chorego na suchoty wróbla? W bogów zresztą, na dobrą sprawę, też nie wierzył. Tylko nie wypowiadał się głośno na ich temat. Ot tak, na wszelki wypadek. No i oszukiwał przy grze w kości. Niewiele mu to pomagało, zwykle i tak przegrywał, no ale jednak.
Tym niemniej, jak już wspomniałem, nie był złym człowiekiem. Nigdy, na przykład, nie miał ochoty nikogo zabić. Dopóki nie usłyszał Jeremiasza.
***
i zerkła na niego ckliwie,
i serce jej jak nie puknie,
a on całuje jom chciwie
i wpycha rence pod suknie
***
Hufnal Barbarzyńca był... no co tu dużo gadać, był barbarzyńcą z dalekiej północy. Przebywając od czternastu lat w Mieście nabrał co prawda nieco ogłady, ale natury nie da się oszukać. Co z tego, że zaczął nosić sandały i przepaskę biodrową? Co z tego, że nie zabijał każdego napotkanego mężczyzny, nie podpalał każdego mijanego domu i nie gwałcił każdej kobiety w zasięgu, że tak powiem, ręki? Co z tego, że nocami, w zaciszu swojej komnaty, przy słabym świetle migoczącej świecy, z wypiekami na twarzy, czytywał wzruszające powieści Stallowej Danielli? Dalej mówił ze śmiesznym akcentem, pluł na podłogę “Gospody”, żarł jak prosię i pił olbrzymie ilości podłego piwa. Naprawdę olbrzymie, nawet przy założeniu, że połowę rozlewał. Fakt, wielu miejscowych, urodzonych i wychowanych w mieście zachowywało się podobnie. Z tym, że oni robili to w sposób cywilizowany. A Hufnal dzikusem się urodził i dzikusem pozostał. Nawet on sam czuł, że barbarzyńskie instynkty drzemiące gdzieś na dnie jego duszy, w każdej chwili mogą się obudzić. Szczególnie, gdy słuchał Jeremiasza.
***
“powiedz czy kochasz mię miła?”
pyta, a na to ta szmata:
“szczała miłości chibiła,
dziś kocham twojego brata”
***
Kochaś lubił mawiać o sobie, że bogowie stworzyli go do miłości. To samo mówiły wszystkie okoliczne, mało ortodoksyjne, mężatki. No, prawie wszystkie, bo żona kowala, w trakcie wykonywania jednej z wymyślonych przez Kochasia miłosnych akrobacji, zwichnęła szczękę i mówić w ogóle nie mogła. Co zresztą nie przeszkadzało ani jej, ani Kochasiowi. Ani nawet kowalowi, który święcie wierzył, że żona spadła ze schodów, a który po całym dniu spędzonym w kuźni cenił sobie spokój i przede wszystkim ciszę domowego ogniska.
Kochaś wszystko co robił, robił z miłości i dla miłości. Bo te parę dukatów, które inkasował od każdej z zadowolonych kobiet, to przecież w dzisiejszych czasach żadne pieniądze. Ostatnio jednak, coraz częściej zdarzało się, że Kochasiowi... Że Kochaś nie stawał na wysokości zadania. Nie pomagały żadne wschodnie techniki, żadne (najczęściej również wschodnie) afrodyzjaki. Na próżno rozczarowane kobiety szeptały do uszu kochanka miłosne zaklęcia. Na próżno potrząsały mieszkami. Pełnymi monet. Kochaś pozostawał nieczuły zarówno na słowa, jak i na brzęk złota. Bowiem w jego uszach wciąż brzmiały dźwięki pieśni Jeremiasza.
***
“muszem ci wyznać ma córko”
rzekła łzy lejąc goronce
i gapiąc się na podwórko
“Hipolit nie jest twym ojcem”
***
Marcjanna była twardą kobietą. Oczywiście, twardość ta nie dotyczyła anatomii Marcjanny. Jako “łaziebna” posiadała wszelkie, właściwe swej profesji, miękkości. We właściwych miejscach i w doskonałych proporcjach. Za to charakter... Nic nie było w stanie go złamać. Żadne przeciwności losu nie były potrafiły zetrzeć uśmiechu ze ślicznej twarzyczki Marcysi. Nawet powszechna, chociaż w przypadku niektórych mężczyzn niezupełnie szczera, pogarda, którą okazywano w mieście pracownicom łaźni.
Harowała w pocie czoła i odkładała wszystkie zarobione pieniądze. Wiedziała, że za dwa, najwyżej trzy lata, będzie mogła  przestać zajmować się cudzymi interesami i otworzy własny. Wymarzony, upragniony sklepik z egzotycznymi pachnidłami. Nie, nie w Leluja. W samej stolicy. Ta świadomość sprawiała, że Marcjanna była zawsze w doskonałym humorze. Zawsze rozgadana i roześmiana. Nikt nigdy nie widział jej płaczącej. Dopóki nie usłyszała po raz pierwszy pieśni Jeremiasza.
***
“znowu płaczesz? dlaczego?
powiedz co ci tak ciąży”
“nie kocham już Damazego,
a znowu jestem z nim w ciąży”
***
Barnaba był świetnym oberżystą. Niektórzy, patrząc na szyld jego “Gospody” zarzucali mu brak fantazji. Ale kiedy później porównywali zawartość swoich misek ze starannie wypisanym na ścianie jadłospisem, zmieniali zdanie. Fantazja Barnaby nie miała granic! Bo tylko człowiek o nieograniczonej wyobraźni mógł nazwać brunatną breję o konsystencji i smaku kleju – “Niebiańską Cielęcą Ambrozją”, a podłego, kwaśnego sikacza – “Przednim Tokajem”. Co dziwne, dewiza Barnaby, że ludzie zjedzą i wypiją każde świństwo, jeśli tylko ładnie się nazywa, sprawdzała się w stu procentach. Każdego dnia, tuż po zmierzchu, główna izba “Gospody” zapełniała się ludźmi. Żuli z trudem “Delikatną Drobiową Niespodziankę Ze Śliwką”, krzywiąc się niemiłosiernie popijali “Złocistą Małmazję Z Dalekiego Wschodu” i wszyscy, bez wyjątku wpatrywali się w maleńką scenę, na której zatrudniony przez Barbabę Jeremiasz stroił swój instrument. Wszyscy bowiem czekali na dalszy ciąg pieśni.
***
on był raczej słabeusz,
ona – dziewucha jak rzepa,
czemuż, bogowie, ach czemuż,
szczała miłości jest ślepa.
***
Później mówiono, że człowiek ten nadszedł od północy od bramy Tej Od Borów Tamcholskich. Było to praktycznie niemożliwe, ale ludzie uwielbiają opowiadać niestworzone historie. Tak naprawdę nikt nie widział, kiedy Jeremiasz pojawił się w mieście. Zauważono go dopiero wtedy, gdy po raz pierwszy zagrał w “Gospodzie” Barnaby.
To był pamiętny wieczór. Już tydzień wcześniej na drzwiach “Gospody” pojawił się, wykonany przez samego Barnabę, afisz informujący o występie “najlepszego barda naszych czasów”. Oraz o dwudziestoprocentowej zniżce na wszystkie trunki. Pragnienie przywiodło do “Gospody” wielu gości. Rzecz dyskusyjna, czy bardziej pragnęli muzyki, czy tanich napitków. Ważne, że przyszli. A później wracali każdego wieczora. I żaden z nich nie potrafił powiedzieć dlaczego.
Już pierwsze dźwięki pieśni Jeremiasza wywarły na widzach piorunujące wrażenie. Wpadły w uszy i zmieniły mózgi w pomarańczowy kisiel (nie wiem dlaczego pomarańczowy). Wzrok słuchaczy zmętniał, a twarze zastygły w grymasie bezgranicznego zdumienia. Tylko szczęki poruszały się rytmicznie, przeżuwając podsuwane wciąż przez Barnabę świństwa. Dziwny ten amok trwał prawie godzinę. Przerwał go sam Jeremiasz, mocniejszym od pozostałych akordem i słowami: “o tem co było dali, dowiecie siem państwo jutro, o ty samy porze”. Kolejny wieczór był podobny. Po nim następny. I jeszcze jeden. I tak to trwało od prawie roku. Aż do kwietniowej Nocy Upiorów.
***
aż spadła głowa lelenia,
gdy trzasły drzwi ode dworu
“dość już mam chędożenia,
pójdem se do klasztoru”
***
Noc Upiorów była tradycyjnym lelujskim świętem zmarłych. Nie oznacza to bynajmniej, że mieszkańcy miasta w jakiś szczególny sposób czcili pamięć swoich nieżyjących krewnych i znajomych. To właśnie owi nieżyjący krewni i znajomi świętowali tej nocy. Każdy z nich, jeśli tylko uznał, że ma coś do załatwienia w świecie żywych, mógł wstać z grobu i zakrzątnąć się wokół swoich spraw. Przyznać trzeba, że niewielu korzystało z tej okazji. Śmierć rozleniwia. Jeśli już komuś chciało się ruszać dostojne zwłoki, to przeważnie chodziło o jakieś drobiazgi, w stylu wyjątkowo szpetnego pomnika, czy nie najlepiej dobranego epitafium.
Tego jednak roku, pierwszego roku pobytu Jeremiasza w mieście, na lelujskim cmentarzu rojno było i gwarno. Nie wiadomo dlaczego większość bardów ten właśnie cmentarz wybrała sobie na miejsce pochowku. Spoczywali tutaj i Jędrzej Wajdelota, i Krzysztof Zza Nusji. Przybyły z północy skald Olaf, którego z racji niewybrednego humoru jego sag zwano powszechnie Rubaszenką. Tomasz z Bagien, którego pieśni inni bardowie uważali za cokolwiek dziecinne i Stanisław “I Owym”, który swój przydomek zawdzięczał faktowi, iż każdy występ rozpoczynał słowami: “Zaśpiewam wam dziś i o tym, i owym”. Oraz wielu, wielu innych. I wszyscy oni, bez wyjątku, opuścili swoje mogiły i dyskutowali zawzięcie.
Prym wiódł, podobnie z resztą jak za życia, Jędrzej Wajdelota.
- Nie może to być – mówił. – Nie może to być, by takie beztalencie, przez pomyłkę jeno bardem zwane, bezcześciło pamięć swych wielkich poprzedników. Pamięć prawdziwych artystów. Naszą pamięć.
- Słusznie – wtrącił Krzysztof Zza Nusji. – Dochodzi do tego, że ludzie nie chcą już słuchać pieśni przez nas stworzonych. Nie w głowach im nasze dzieła, jeno cały ten, jak mu tam, Jeremiasz.
- Wy, Krzysztofie, mieliście czas do tego przywyknąć – zakpił Olaf. – I tak przecież grywaliście przeważnie dla pustej sali. Gorzej, że i moje sagi, tak ongiś popularne, powoli odchodzą w zapomnienie.
- Popularne?! – urażony Krzysztof próbował się odgryźć. – Może i były popularne, skoroś zawsze tak schlebiał gustom gawiedzi. Te twoje opowieści “z pazurem”. Co to niby wskazywać miał, obnażać i wyszydzać, a któren okazał się jeno wyszczerbionym paznokciem...
- Ale tłoczyli się ludziska, żeby tego posłuchać.
- Szkoda tylko, że tym tłoku miejsca dla prawdziwej sztuki nie zostało. Gdzie się podziewała muza poezji, gdyś te swoje sagi bazgrolił?
- Jęczała  cichutko w samotności, przez was gdzieś po kątach chędożona...
- Pax, mości panowie, pax między artysty – Jędrzej Wajdelota postanowił przerwać nabierającą tempa kłótnię. – Nie miejsce na podobne dysputy. A i czasu za wiele nie ma. Chociaż, po prawdzie, z nas wszystkich, ja najwięcej o prawdziwej sztuce powiedzieć mogę. Wszak moim pieśniom ani na artyzmie, ani na popularności nie zbywało...
- Boś, sobie jeno znanym sposobem, wszystkich w kraju bakałarzy nakłonił, aby dziatkom niewinnym, pacholętom biednym, słuchać twych pieśni nakazywali – wyrzucił z siebie rozżalony Krzysztof, który zawsze zazdrościł Wajdelocie, a któremu rzeczywiście nie zdarzyło się nigdy grać dla więcej niż pięciu osób równocześnie.
- Słuchała ich nie tylko dziatwa szkolna – rzekł Jędrzej pęczniejąc z dumy. – Nawet hen, za oceanem...
- Gdzie nikt nie zna naszego języka... – dorzucił Olaf.
- Tak, gdzie nikt... – przytaknął odruchowo Wajdelota. Po czym zamilkł jak niepyszny.
Milczący dotąd Jerzy, który wiecznie przez pozostałych posturhiwany, rzadko zabierał głos, tupnął nogą.
- Dość tego! – wrzasnął. – Dość tych głupich waśni. Czyście zapomnieli, że bard żyje tak długo, jak długo w pamięci ludzkiej żyją jego utwory? Nieważne, udane czy nie. Co stanie się z nami, gdy ludzie, słuchający Jeremiasza, zupełnie zapomną nasze pieśni?
Zapadła cisza. Nomen omen – grobowa.
- Ktoś w ogóle wie jak się nazywa to, pożalcie się bogowie, “dzieło”.
- “Szczały boga miłości trafiajo dzie chco” – wyrwało się Tomaszowi z Bagien.
Pozostali popatrzyli na niego podejrzliwie. Gdyby nie był trupio blady, pewnie zaczerwieniłby się z zakłopotania.
- No co? Leżę tu najkrócej. Pół roku zaledwie. Słyszało się to i owo przed śmiercią.
- Tak... – Andrzej Wajdelota ponownie przejął inicjatywę. – Jerzy ma rację, trzeba coś zrobić.
Zastanawiał się przez chwilę, po czym podjął, ściszając głos:
- Myślę, że uczynimy tak...
Pozostali pochyli się ku niemu, słuchając uważnie i potakując od czasu do czasu głowami. Po kwadransie, jęcząc i zawodząc upiornie, ruszyli w kierunku “Gospody”. I tylko wlokący się na końcu Tomasz mruczał pod nosem:
- Szkoda, cholera, szkoda. Zawsze byłem ciekaw, czy Mateusz dowie się, że January nie jest jego prawdziwym synem. I czy Klarysa odnajdzie zaginioną siostrę – bliźniaczkę.
***
Nikt nie wie, co wydarzyło się w komnacie Jeremiasza, na poddaszu “Gospody”. Wiadomo jedynie, że służący Barnaby przez wiele godzin zeskrobywał kawałki “najlepszego barda naszych czasów” ze ścian, podłogi i sufitu. Sam Barnaba nie brał w tym udziału. Po pierwsze, uważał wszelkie prace porządkowe za niegodne gospodarza. Po drugie, był zajęty. Siedział przy wielkim stole w głównej izbie i przygryzając język, starannie kaligrafował nowy afisz:
“DZIŚ WIECZOREM
GERWAZY – NAJLEPSZY UCZEŃ JEREMIASZA
PRZEDSTAWI PAŃSTWU
DALSZE DZIEJE BOHATERÓW
JEGO PIEŚNI.
Każde trzecie piwo za pół ceny. Orzeszki darmo.”
Bowiem “szczały boga miłości trafiajo dzie chco”. I będą trafiały. Bez końca.

Agroturystyka

- Kochanie!
Jan Kowalski wiele nauczył się podczas dwudziestu lat trwania swojego małżeństwa. Można  by nawet powiedzieć, że dostał niezłą nauczkę. Wiedział, na przykład, że jeśli Maryla zaczyna od „kochanie”, to dalszy ciąg prawdopodobnie mu się nie spodoba. I tak dobrze, że nie powiedziała...
- Jasieńku!
Stało się. Teraz to już na pewno ma przechlapane. Co ona znowu wykombinowała?
- Wiesz, tak sobie myślałam o tegorocznych wakacjach...
On również myślał o wakacjach. I miał całkiem konkretne plany.
- Podobno wróciła moda na wczasy pod gruszą.
Jakie, cholera, wczasy pod gruszą?
- Teraz to się nazywa agroturystyka.
A więc znowu nici z uporządkowania kolekcji znaczków.
- Moglibyśmy pojechać na tydzień lub dwa gdzieś na wieś. Wiesz, taką prawdziwą, jak w „Złotopolskich”.
Po co ona mówi mu to wszystko. Przecież i tak zupełnie nie liczy się z jego zdaniem. Jan już nie pamiętał, kiedy dane mu było podjąć jakąkolwiek decyzję. Ostatnia była chyba ta o poślubieniu Maryli.
Może to i lepiej, że nie miał już prawa głosu.
- Dzieci odetchnęłyby świeżym powietrzem.
Pomyślał o Asieńce i Jareczku, dwóch potworach, do poczęcia których przyłożył podobno, ekhm..., rękę. A później pomyślał o różnorakich niebezpieczeństwach czyhających w dziczy na rozpieszczonych mieszczuchów. Uśmiechnął się i spojrzał na żonę.
- Wspaniały pomysł kochanie. Pojedziemy na wieś.
***
- Och, Jasieńku, jak tu pięknie!
Jechali jakąś cholerną bryczką, przez sam środek jakiegoś cholernego lasu. Droga była piaszczysta i kurzyło się niemiłosiernie. Było gorąco i duszno.
- Rzeczywiście kochanie. Cudownie.
Spocony, w zbyt ciasno zawiązanym krawacie, przyciśnięty przez żonę do krawędzi powozu, oddychał z trudem. Za sobą miał straszliwą podróż pociągiem i woźnicę, który nie odezwał się słowem od chwili kiedy odebrał ich ze stacji. Przed sobą - kłócące się zawzięcie bliźniaki i dwa tygodnie koszmarnie zapowiadających się wakacji.
- Koszmar obecnego lata – pomyślał. Skrzywił się. – Zabrzmiało jak tytuł jakiegoś kretyńskiego horroru. Coś słabo się czuję. I tak mnie jakoś mdli.
Przechylił się przez „burtę” pojazdu. Ale nie zwymiotował. Nie chciał powalać biegnącej tuż obok staruszki. Niska, siwa, przygarbiona, z wiązką chrustu na plecach. Staruszka. Biegła sobie raźnym kłusem i uśmiechała się tajemniczo. Spojrzała mu prosto w oczy i powiedziała:
- W blasku księżyca błyszczą kły
Budzi się bestia pośród lasu
Z przekrwionych ślepi płyną łzy
Oj będzie sporo ambarasu.
 - Słucham? – nie zrozumiał Jan.
- Wiem, wiem. Nic nie mów. Końcówka trochę wypada z klimatu, ale potrzebowałam rymu. Przepowiednia musi się rymować. Posłuchaj tego:
Gdy serce krew przestanie tłoczyć
Gdy piersi oddech nie poruszy
 Martwe a wciąż widzące oczy
Żywy nieżywy pośród głuszy.
 - Słucham?
- Nieźle, prawda? I zauważ, że zrezygnowałam z interpunkcji. Całkowita dowolność. Nowocześnie. A na koniec najlepsze:
Po trzykroć powtórzone
Spełni się przed świtaniem
Tak jest postanowione
I niechaj tak się stanie.
 - Słucham?
- Wiem, że słuchasz. Dlatego ci mówię. No dobrze, teraz już wiesz na czym stoisz. Ja znikam.
I rzeczywiście znikła. Jan popatrzył jeszcze przez chwilę, a potem zwymiotował i zemdlał.
***
Kiedy się ocknął, powóz wjeżdżał właśnie między zabudowania niewielkiej wioski. Nikt oczywiście nie zauważył jego omdlenia. Nie był tym zaskoczony. Ba, nie było mu nawet przykro. Przywykł. Skupił się na podziwianiu krzywych płotów, drewnianych chat krytych strzechą i żurawi pochylonych nad nieocembrowanymi studniami.
- To jakiś cholerny skansen – pomyślał.
Bryczka wjechała na jedno z podwórek i stanęła przed walącą się chatą. Wyszła z niej znana już Janowi staruszka. Ta sama, która tak hojnie szafowała nowocześnie rymowanymi przepowiedniami.
- Witajta drogie goście! –wrzasnęła.– To ja! Wasza gospodynia. Witajta na naszych rewelacyjnych wczasach agroturystycznych. Zasmakujeta tutej prawdziwie wiejskiego życia. No, dali, wchodźta do środka. Helka! Pomóż państwu.
- Temu państwu nic nie pomoże – pomyślał Jan, który oprócz filatelistyki, interesował się również polityką. Z tym, że polityką  raczej biernie.
A potem przestał myśleć, bo zobaczył Helkę. Rozłożystą wiejską dziewoję w nieco porwanym i rozchełstanym ponad wszelką miarę odzieniu, które więcej obnażało niż skrywało. Podbiegła do bryczki, złapała dwie wielkie walizy i bez wysiłku zaniosła je do chałupy. Maryla, z wyniosłą miną podążyła jej śladem. Dzieci również. Z równie napuszonymi minami. Jan chciał jeszcze porozmawiać z gospodynią, ale ta położyła mu pomarszczoną dłoń na ramieniu, spojrzała głęboko w oczy i szepnęła:
- Mnie też denerwuje ten folklor, ale takie są prawa agroturystyki. Nie masz wyjścia, wypoczywaj, jeśli potrafisz. I nie plącz się po zmroku po okolicy, jeśli chcesz jeszcze trochę pożyć.
- Słucham?
- I nie łaźta po ciemaku po okolicy – krzyknęła staruszka w stronę wychodzącej na podwórze Maryli. – Lepiej się wcześnie położyć.
***
Właściwie to nie było tutaj tak źle. Bliźniaki znikały gdzieś na całe dnie. Maryla każdego ranka rozkładała na pobliskiej łączce kraciasty leżaczek i aż do obiadu wytapiała się na słońcu. Po obiedzie zresztą również. Cała rodzina oddawała się słodkiemu nic nie robieniu. I wszyscy mieli w nosie, co dzieje się z Janem. Jak zwykle zresztą.
Mógł spokojnie zająć się lekturą książki o zwyczajach jelonka rogacza (Lucanus Cervus). Entomologia była bowiem trzecią jego wielką pasją. Mógł również bez przeszkód oglądać krzątającą się po obejściu Helkę, co bardzo szybko stało się jego kolejnym hobby.
Nic niestety nie trwa wiecznie. A najszybciej kończy się beztroska sielanka.
***
- Piękna noc – Maryla zamknęła okno i spojrzała na męża.
- Gdzie bliźniaki? – spytała.
- A nawet nie wiem. Biegają gdzieś pewnie – rzucił beztrosko.
I od razu tego pożałował.
- Jak to „nie wiem”? Jak to „biegają gdzieś”? Nie wiesz, gdzie są moje dzieci?
Jan popatrzył na czerwieniejącą błyskawicznie twarz żony. Cynober. Głęboki wdech. Karmazyn. No to będzie czego posłuchać.
- ...no, ale nie dziwota, skoro zamiast opiekować się dziećmi, rozglądasz się za wiejskimi dziewuchami. Ty wstrętny, obleśny satyrze...
Pomyślał o opalonych udach i głębokim dekolcie Helenki. To była miła myśl. Pozwolił jej jeszcze przez chwilę kołatać się po głowie.
- ...i co ci się właściwie podoba w tej prymitywnej wieśniaczce...
Wszystko. A najbardziej to, że milczy.
Maryla rozkręcała się coraz bardziej. Skala jej głosu zawsze go zachwycała. Była to jedyna cecha żony, która jeszcze budziła jego zachwyt.
- ...gdzie byłbyś dzisiaj gdyby nie ja?...
Jak to gdzie? Siedziałby w fotelu i grzebał w klaserach.
- .. każda inna na moim miejscu...
Wyłączył się całkowicie. I tak znał cały ten monolog na pamięć. A ponieważ przed wygłoszeniem ostatecznej konkluzji Maryla zawsze robiła przerwę na zaczerpnięcie oddechu, nie groziło mu, że przegapi coś ważnego. O, teraz, wdech i...
- ...i bez dzieci nie pokazuj mi się na oczy.
Propozycja była wielce kusząca, ale w Janie po raz kolejny zwyciężyło poczucie obowiązku. Ruszył na poszukiwanie bliźniaków.
***
Już od kilku godzin chodził po tym cholernym lesie. Co za bałagan! Ani jednej porządnie wytyczonej alejki. Ani jednej ławeczki. O latarniach nawet nie wspominając. Naprawdę ucieszył się kiedy wreszcie udało mu się dotrzeć do niewielkiej polanki. Usiadł na pniu zwalonego drzewa, zdjął buty i rozprostował zmęczone stopy. I wtedy spomiędzy drzew po drugiej stronie polanki wyszła jego córka. Nie wyglądała na zagubioną. W każdym razie nie bardziej niż zwykle. Zobaczyła go od razu i lekko utykając na lewą nogę ruszyła w jego kierunku. Po krótkiej chwili stanęła przed ojcem. Jej, jak zwykła mawiać Maryla, „śliczne pysio”, wygięło się w płaczliwą podkówkę. Jan zacisnął zęby. Wiedział co go czeka. Asieńka, pomimo ukończonych niedawno osiemnastu lat, była bardzo infantylna. Zachowywała się często jak rozpieszczony, sześcioletni berbeć. Miała też trudną do zniesienia manierę zaczynania prawie każdego zdania od „i”. Zrezygnowany wzniósł wzrok ku nocnemu niebu.
- I wszystko mnie tu gryzło. I najpierw była ta mucha. I komar. I jeszcze gęś przy stodole. I ja uciekłam. I ja przybiegłam do lasu. I ciemno już było. I nie mogłam znaleźć drogi. I taki wielki piesek na mnie skoczył. I mnie ugryzł w nogę. I teraz mnie boli.
Nad drzewami pojawił się księżyc. Jasny i okrąglutki.
- O! Pełnia! – pomyślał Jan i zerknął na umilkłą nagle córkę.
Asieńka zasłaniała dłonią usta i przerażona patrzyła na tę dłoń. I nie wiadomo co ją właściwie tak bardzo przestraszyło. Czy olbrzymie pazury, w które nagle zmieniły się jej starannie wypielęgnowane paznokietki? Czy może raczej gęsta sierść pokrywająca szybko całą rękę.
- Ojejku! Tatuśku! I co ja mam teraz zrobić? Jest mi źle. I smutnoooooouuuuu....
Kończące wypowiedź wycie było efektem nagłego przekształcenia się „ślicznego pysia” Asieńki w straszliwy wilczy pysk. Rozległ się trzask pękającej sukienki. Po chwili olbrzymia bestia pochylała się nad Janem. Ociekające śliną kły były coraz bliżej jego gardła. Na szczęście w tej samej chwili na zalaną księżycowym blaskiem polankę wbiegło stado saren. Przewodnik zatrzymał się na chwilę zaskoczony, a później poderwał stado do panicznej ucieczki. Wilkołak ryknął i ruszył w pościg.
- Na szczęście nigdy nie mogła się skupić na jednym – pomyślał Jan, wstając ciężko z pnia.
Najważniejsze, że znalazł córkę. Teraz musi jeszcze odszukać syna.
***
Jan, zniechęcony i zmęczony wielogodzinnymi poszukiwaniami, wracał do chaty. Wszedł właśnie między opłotki, kiedy w jasnym świetle księżyca dostrzegł sunącą w tym samym kierunku postać. Od razu rozpoznał jadowicie pomarańczową kurtkę Jareczka. Jego syn szedł dziwnie powyginany, z trudem powłócząc nogami.
- Musiał łobuz nieźle zabalować na jakiejś wiejskiej dyskotece. – pomyślał Jan wkurzony. – A ja całą noc szukam go po lesie.
- Zatrzymaj się młody człowieku – zawołał.
Jareczek zatrzymał się i powoli, wykonując całą masę niezbyt skoordynowanych ruchów odwrócił się w stronę ojca. Był blady. Straszliwie blady. I taki jakiś złachmaniony jakby i nieświeży. I cały powalany ziemią.
- Wyglądasz jakbyś wylazł prosto z grobu – zażartował Jan. Ale w tej samej chwili spojrzał w puste oczy syna i nie roześmiał się z własnego żartu.
- Gdzie byłeś Jareczku?
- Poszedłem na spacer i zabłądziłem w lesie. Łaziłem ze dwie godziny. Wreszcie usłyszałem bębny. Mnóstwo bębnów. I trafiłem na wielką polanę. Pełno ludzi. Wszyscy tańczyli i krzyczeli. A później ta kobieta zarżnęła czarnego koguta. Dalej już nie wiem co się działo, zemdlałem chyba. Ocknąłem się przed chwilą w rowie. Wracam, ale tak jakoś nie chce mi się spać. I głodny nawet nie jestem, chociaż od kolacji nic nie jadłem. W ogóle, dziwnie się czuję. Nie czuję właściwie.
Podrapał się po głowie. Trącone przypadkiem ucho z cichym plaśnięciem wylądowało w trawie. Palce zaplątały się w resztki włosów i zostały w nich kiedy opuścił rękę. Wyglądały jak jakieś koszmarne papiloty. Jareczek niezdarnie próbował je wydostać.
- To wygląda jakby, ekhm..., ale przecież w Polsce nie ma voodoo – myślał Jan. – Skąd by miało być? Przecież nie mieliśmy nigdy żadnych Afro-Polaków. A Oli chyba był ochrzczony? Nie, no to bez sensu.
Ale przypomniał sobie co stało się z Asieńką i dał spokój logice. Poklepał Jareczka po ramieniu. Kilka części ciała rozsypało się po okolicy.
- Cóż synku, wygląda na to, że jesteś zombim. Czy ci się to podoba, czy nie. Takie są fakty i będziesz musiał nauczyć się z tym, ekhm..., żyć. No, weź się w garść, a ja idę opowiedzieć o wszystkim waszej matce.
I pierwszy raz tej nocy zaczął się naprawdę bać.
***
Noc na wsi pełna jest przeróżnych dźwięków. Można usłyszeć świerszcze. Albo pohukującą sowę. Albo i żabę, jeśli jakiś staw jest w pobliżu. Ale tej nocy, w tej okolicy, słychać było jedynie Marylę. Minął kwadrans, potem drugi, a ona wciąż krzyczała. Jan stał w drzwiach ze spuszczoną głową i czekał aż dopuści go do głosu. Wyglądało na to, że zaczyna powoli chrypnąć i niedługo pozwoli mu wyjaśnić co się stało. Tylko jak jej to, do cholery, wyjaśnić.
- ...niewdzięczniku. Po tym wszystkim co dla ciebie zrobiłam. Gdzie byłeś? Prędzej mnie diabli wezmą, niż pozwolę ci się uganiać po nocach za wieśniaczkami. Rozpustniku. I gdzie są moje dzieci?
Jan postanowił nie owijać w bawełnę.
- Asieńka została wilkołakiem... – powiedział.
A potem przerwał by wysłuchać pełnej złorzeczeń tyrady zakończonej słowami:
- ...ale nie posłuchałam mamusi. A teraz muszę znosić twoje zwyrodniałe poczucie humoru. Ale pierwej mnie diabli wezmą, niż pozwolę ci naśmiewać się z mojej ukochanej córeczki. Co się stało Asieńce? A Jareczek?
Jan nie był głupim facetem, ale zbytnio cenił sobie konsekwencję. Nie zawsze wychodziło mu to na zdrowie, ale kiedy już raz postanowił mówić prawdę, to robił to końca.
- Jareczek zombim jest teraz.
Kolejnych kilka minut wypełnione było bez reszty wściekłym wrzaskiem Maryli.
- ...i nie myśl sobie, że ujdzie ci to na sucho. Raczej mnie diabli wezmą....
Zagrzmiało. W pokoju zaśmierdziało siarką. I zrobiło się zdecydowanie cieplej. Ni z tego, ni z owego, a w zasadzie prosto z podłogi, wyskoczyło trzech facetów. Kosmaci, rogaci, z ogonami i kopytami. Kojarzycie te klimaty. Zarechotali obrzydliwie i zaczęli wirować wokół Maryli w obłąkańczym tańcu. Przyznać trzeba, że mieli niezłe wyczucie rytmu. Jan z prawdziwą przyjemnością patrzył przez dłuższą chwilę jak się kręcą. Nagle stanęli jak wryci i jeden z nich wrzasnął:
- Rzekłaś po raz trzeci. I zdążyłaś przed świtem. Stanie się przeto wedle woli twojej.
Znowu zagrzmiało i zaśmierdziało. Diabły i Maryla znikły. Jan został sam w pokoju. Osunął się na podłogę. Zanim stracił przytomność, zobaczył jeszcze pierwsze promienie wstającego słońca.
***
Jan leżał na łące i podziwiał sunące po błękitnym niebie chmury.
- Dawno już nie czułem się tak dobrze. Tak młodo i świeżo – pomyślał. – Moja córka, porośnięta gęstym futrem, ugania się po lesie za sarenkami. Syn włóczy się po okolicznych cmentarzach, gubiąc co jakiś czas kawałki ciała. A żona... Żonę diabli wzięli żywcem do piekła. Do piekła?
Uśmiechnął się.
- Dopiero teraz przekonają się co to naprawdę znaczy – piekło.