środa, 20 listopada 2013

Koło przyjaciół



Zebranie Koła Przyjaciół Zwierząt miało się ku końcowi.
Omówiono już szczegółowo program dokarmiania zwierzyny leśnej. Wyznaczono grupę do odnowienia mocno już uszkodzonych przez czas paśników. Wysłano maile do zaprzyjaźnionych rolników z prośbami o coroczne dary w postaci wszelakich pasz. Wszystko poszło zgrabnie i szybko. Jak co roku.
Grupa miłośników ptaków zadziałała równie sprawnie. Karmiki były gotowe już od dawna, a kwestia ziarenek, okruszków i słoninki dla sikorek nigdy nie nastręczała większych problemów.
Zebrani już mieli rozejść się do domów, kiedy Mariusz wyciągnął z teczki najnowszy numer lokalnego brukowca.
- Popatrzcie tylko – szepnął zduszonym głosem, pokazując koleżeństwu artykuł na trzeciej stronie – Jakieś gnoje powiesiły na trzepaku niewinnego kota.
Wciągający właśnie płaszcze i zawiązujący buty miłośnicy zwierząt zamarli.
- Powiesili… Koteczka… - w oczach Joli błysnęły łzy. Po chwili płakała już na całego.
- Powiesili… Jejku, jej… Koteczka… - nie mogła się uspokoić.
- Skąd w ludziach tyle bezrozumnego okrucieństwa? – wtórowała jej Mariola. – No skąd?
Janusz, który również uronił kilka łez nad losem biednego zwierzaka, zacisnął pięści.
- Gdybym dorwał gówniarzy, obiłbym te durne ryje tak, że przez tydzień by na oczy nie widzieli.
- Ja bym drani powywieszał na tym samym trzepaku – dołączył Mariusz.
- Nogi z dupy bym powyrywał, sadystom pieprzonym – kontynuował Janusz.
- Szmaciarze.
- Nie ma litości dla skurwysynów.
- Bydlęta.
- Powiesili… - Jola i Mariola wciąż szlochały na dwa głosy. – Skąd w ludziach tyle bezrozumnego okrucieństwa…

No skąd?

Klasyka Światowej Kinematografii. Po raz pierwszy.



W kompletnych ciemnościach rozlegało się ohydne mlaskanie. Dało się również słyszeć równie ohydne bekanie. Jakież to bestie obmierzłe posilały się pośród tak wstrętnych odgłosów?
Kiedy księżyc wyłonił się zza chmury, wszystko stało się jasne. W miarę jasne. To był w zasadzie taki półmrok, ale i tak wszystko było widać. Chociaż naprawdę, lepiej było nie patrzeć.
Największy z zombi oderwał się od okrutnej uczty, wyprostował się, otarł krew z pyska i przemówił:
- No dobra panowie. Pobawiliśmy się, pojedli, czas przystąpić do działalności statutowej.
I przymknąwszy kaprawe ślepia zadeklamował:
- „Nie znasz prawd żywych, nie obaczysz cudu!
Miej serce i patrzaj w serce!"

wtorek, 19 listopada 2013

Pierwsza pomoc



Gość nie miał szans. W nocy trochę popadało, nad ranem przyszedł przymrozek, jezdnia była gładka jak szkło. Do tego jechał zbyt szybko, a ten zakręt nigdy nie należał do najbezpieczniejszych.
Patrzyłem jak auto wypada z drogi i uderza w drzewo. Widziałem jak facet wali głową w kierownicę.
Podbiegłem. Śmierdziało rozlanym paliwem, pojawiły się pierwsze płomyki.
Kierowca był przytomny. Patrzył na mnie.
Do końca życia będę pamiętał to spojrzenie. Najpierw pełne bólu i nadziei, którą po chwili zastąpiła jakby rezygnacja i chyba rozczarowanie. I coś jakby… Wyrzut?
Jakby to była moja wina, że samochód eksplodował zanim skończyłem kręcić filmik na youtuba.

sobota, 16 listopada 2013

Kongres [memu najczęściej przesympatycznemu kumplowi dalambertowi - dedykuję]



Wybory władz partii przebiegły bez zakłóceń. Ci którzy mieli wygrać - wygrali. Pokonanym zagwarantowano liczne stanowiska pocieszenia.
Bez problemu przegłosowano również kolejną zmianę nazwy partii.
Kongres Jeszcze Bardziej Odnowionej Lewicy, dawniej Odnowionej Lewicy, toczył się, bez zgrzytów, według starannie przemyślanego planu.
Obecnie, w salach wypoczynkowych ekskluzywnego „Grand Hotelu”, toczyły się tak zwane rozmowy kuluarowe. Przedstawiciele struktur regionalnych siedzieli w miękkich, skórzanych fotelach, ćmili wonne cygara i sączyli pięćdziesięcioletnią whisky. Z dala od terkotu kamer i popiskiwań mikrofonów, dzieli się swoimi obawami i wątpliwościami.
- Ale czy ludzie będą na nas głosować?
- Oczywiście. W końcu, któż lepiej niż my rozumie problemy zwykłych obywateli.

piątek, 15 listopada 2013

Klapa [z pamiętnika dyrektora prowincjonalnego teatru]



Ta sztuka mogła być hitem. Psychopatyczni mordercy to zawsze był nośny temat. A Roman, w charakteryzacji, biegający po scenie z okrwawionym toporem robił naprawdę niesamowite wrażenie. Sporo zainwestowaliśmy w efekty specjalne. Sztuczne wnętrzności w drugim akcie, kiedy zabójca wlecze Marię za jelita po całej kuchni wyglądały jak prawdziwe. A kiedy pięć minut później obcina ręce i nogi Gabrysi… Nawet na próbach miałem dreszcze.
Tak, to byłby wielki sukces. Gdyby widzowie w ogóle mogli wejść do teatru. Gdyby Roman nie zrywał Dorocie stanika w finałowej scenie i gdyby miejscowa prawica nie urządziła z tego powodu pikiety przed budynkiem w dniu premiery.

poniedziałek, 11 listopada 2013

Terminowa robota



W Wigilię rano zadzwoniłem do Pawła.
- Cześć stary. Wiesz, głupia sprawa, ale zaraz po świętach musimy oddać ten projekt dla banku, a nie mamy jeszcze dopracowanych paru szczegółów…
- Spoko. Rozumiem. Bierz papiery i przyjeżdżaj do mnie.
- A rodzina?
- Jestem sam z dziewczynkami. Czekamy aż Mariolka zejdzie z kasy i jedziemy do rodziców na kolację. Przyjeżdżaj.
No tak. Jego żona pracuje w markecie. Robota jeszcze bardziej przesrana, niż u nas w agencji.
Godzinę później siedzieliśmy przy kuchennym stole w mieszkaniu Pawła i próbowaliśmy skupić się na pracy.
Nie bardzo szło.
 Bo po pierwsze – święta. Nie najlepiej pracuje się w święta. Po drugie – w połączonym z kuchnią salonie, córki Pawła oglądały kreskówkę. Opowieści biblijne. Stary i nowy testament. No i wreszcie, po trzecie – sąsiadka z naprzeciwka, zadeklarowana fanka jogi, akurat o tej porze postanowiła się nieco porozciągać. A że zapomniała się ubrać i zaciągnąć firany… Cóż…
Ale projekt naprawdę był ważny, terminy naprawdę goniły, a wypłata wcale pokaźnego honorarium była całkowicie uzależniona od ich dotrzymania. Wzięliśmy się do pracy.
Sąsiadka robiła akurat natarajasanę, a w telewizorze animowany Abraham nachylał się właśnie z nożem nad animowanym Izaakiem. Córki Pawła skuliły się na kanapie. Widocznie nie wiedziały, że wszystko dobrze się skończy.
Jakość udało nam się przebrnąć przez pierwszą część projektu. Nanieśliśmy ostateczne poprawki i otarliśmy pot z czół. Przez chwilę kontemplowaliśmy bardzo udaną salamba sirsasanę. Nie wiem dlaczego, ale ten widok skojarzył mi się z żoną Lota, która na ekranie telewizora zamieniała się akurat w słup soli na tle płonącej Sodomy. I Gomory. Córki Pawła wstrzymywały oddech. One chyba naprawdę nie znały jeszcze fabuły tego filmu.
Z częścią drugą zeszło nam nieco dłużej. Po części z powodu padangusthasany, po części zaś z powodu zalewanej przez fale Morza Czerwonego armii faraona. Przewracające się rydwany, znikający w wodnej kipieli ludzie, kwik koni. Niby animacja, ale naprawdę robiła wrażenie. Nie dziwota, że dziewczynki zamknęły oczy i zasłoniły uszy.
Mimo wszystkich przeciwności udało nam się skończyć robotę dwa kwadranse później. Sąsiadka także skończyła. Pożegnała nas uroczą i moim zdaniem niemożliwą do powtórzenia bakasaną, i chyba poszła pod prysznic.
Swoją drogą, ja też powinienem. Zimny prysznic dobrze by mi zrobił. Ale nie byłem u siebie i było mi cokolwiek głupio przed Pawłem.
A poza tym zagapiłem się na leżącego na krzyżu Jezusa. Rzymski żołnierz brał właśnie zamach wielkim młotem. Któraś z dziewczynek pisnęła cichutko.
- Słuchaj – powiedziałem do Pawła. – Ty jesteś pewien, że one powinny oglądać coś takiego. – Animacja animacją, ale wiesz…
Popatrzył na mnie jakoś tak dziwnie.
- Obie chodzą do przedszkola. – odpowiedział. Żołnierz opuścił młot. Dziewczynki podskoczyły.
- Mają religię. – dodał.
Kolejne uderzenie. Kolejny podskok.
- Co mają oglądać?
Znowu cichy pisk.
- Hello Kitty?

niedziela, 10 listopada 2013

Ally N.



Obcy nie był duży, mierzył niewiele ponad metr. Ale był niewiarygodnie silny i niesamowicie szybki. Próbujący stawić mu czoła ludzie byli szans.
Pierwszych sześciu marines nie wiedziało nawet, że ginie. Pozostali z pewnością też woleliby nie wiedzieć. Nie widzieć ciał towarzyszy rozrywanych na strzępy. Nie słyszeć ich krótkich, urywających się nagle wrzasków. Nie czuć tej koszmarnej bezsilności, kiedy lufy karabinów bezskutecznie próbowały nadążyć za  błyskawicznie poruszającym się przeciwnikiem.
Elitarny, wielokrotnie sprawdzony w boju oddział topniał niby lody na patyku w promieniach lipcowego słońca.
Po kilku minutach sierżant Lubomsky zorientował się, że pozostał sam. Leżał na miękkiej trawie, krwawił obficie z rozoranego szponiastą łapą uda i patrzył na zbliżającego się obcego. Ten już się nie spieszył. Podchodził powoli do przerażonego człowieka. Choć z wyrazu gadziego pyska niewiele dało się wyczytać, Lubomsky był przekonany, że bestia cieszy się jego strachem. Zamknął oczy. Po chwili poczuł na twarzy chropowatą dłoń obcego. I usłyszał dobiegając gdzieś z dali chrapliwy okrzyk.
Ciekawość okazała się silniejsza niż strach, sierżant nieznacznie uchylił powieki.
Stali na skraju polanki. Wyglądali dokładnie tak, jak jego oprawca, ale byli od niego prawie dwukrotnie więksi. Jeden z nich postąpił kilka kroków naprzód, pokrzykując coś w dziwnym, przypominającym warczenie języku i przesadnie gestykulując. Drugi najwyraźniej próbował go powstrzymać i pomrukiwał uspokajająco.

- Alicjo! Proszę natychmiast przestać bawić się jedzeniem!
- Kaziu, nie denerwuj się tak, proszę. Przecież to jeszcze dziecko.