czwartek, 30 stycznia 2014

Cierpliwością i pracą...



Wspinał się powoli. Krok za krokiem, ostrożnie stawiając nogi, starannie wybierając uchwyty dla rąk.
Góra była cholernie wysoka, a zbocze wyjątkowo strome. Ale był ambitny i konsekwentny. Jasno wyznaczył sobie cel i uparcie do tego celu dążył.
Oczywiście - nie było ani łatwo, ani bezpiecznie. Wspinaczka trwała od wielu godzin. Wielokrotnie musiał zatrzymywać się na coraz dłuższe odpoczynki. Kilkakrotnie obluzowane kamienie uciekały mu spod stóp i tylko cudem udawało mu się utrzymać przy skalnej ścianie.
Ale był coraz bliżej…
Wreszcie dotarł do szczytu.
Nie zmieścił się. Całą wolną przestrzeń zajmowali ciasno stłoczeni goście, którzy dostali się tutaj od drugiej strony.
Windą.

niedziela, 12 stycznia 2014

Finał



Świat skończył się z wielkim dupnięciem. Dupnięciem takim, że klękajcie narody. Chociaż oczywiście, nie było już narodów, które mogłyby klęknąć. Niczego już nie było. Tylko olbrzymia chmura pyłu i kamieni. Owszem, całkiem sporych kamieni, czasami nawet większych niż niejedna planeta lub księżyc, ale jednak tylko kamieni.
Było trochę kosmicznych wirów. Kosmiczny wiatr, niejako przy okazji, zmiótł kilka asteroidów i wreszcie…
W kosmicznej pustce zapanowała kosmiczna cisza.
No, prawie cisza. W obecnych jeszcze przez chwilę tu i ówdzie resztkach atmosfery pobrzmiewały echa ostrej, rockowej muzyki.
I mocno schrypnięty, zacinający się lekko męski głos, krzyczący:
„…ńca świata i o jeden dzień dłużej!”

wtorek, 31 grudnia 2013

Codzień



Piąta trzydzieści. Tyle lat na emeryturze, a ja wciąż budzę się o piątej trzydzieści.
Pochylam się nad śpiącą żoną. Delikatnie całuję pokryty siateczką zmarszczek policzek. Uśmiecha się przez sen. Coraz więcej tych zmarszczek, a ona jest równie piękna, jak czterdzieści lat temu.
Wstaję i idę do kuchni. Biorę czajnik i nastawiam wodę na herbatę.
Zapalam pierwszego dzisiaj papierosa. Jakoś nie potrafię rzucić. Zresztą, od pewnego czasu już nawet nie próbuję.
Podchodzę do okna. Patrzę na szare, odrapane bloki. Pobliski plac zabaw przykrywa cienka warstwa białego jeszcze o tej porze śniegu. Dostrzegam resztki opakowań po fajerwerkach.
No tak…
Witaj Nowy Roku.

Polemika



Dysputa trwała od wielu już godzin. Uczeni to przekrzykiwali się wzajemnie, groźnie strosząc wrzdyle, to znów łagodnieli i miarowo kołysząc brządlami wymieniali rzeczowe argumenty. Normalka. Jak to na uniwersytecie.
- Powiadasz tedy drogi Hrrwungu, że świat, w którym przyszło nam firbilić nasze pszczyngle, wcale nie jest okrągły niby furblina, jeno płaski jakoby naleśnik?
- Tak właśnie uważam miły Dhhnanie. Do takiego wniosku doprowadziły mnie zarówno liczne obserwacje, jak i wielce skomplikowane obliczenia.
- Rzeknij mi zatem, drogi Hrrwungu… Skoro my zamieszkujemy jedną stronę owego „naleśnika”, cóż twoim zdaniem znajduje się po drugiej jego stronie.
Hrrwung zmarszczył krzaczaste strzeszele i odpowiedział:
- Dżem. Prawdopodobnie malinowy.

Arahja



„Mój dom murem podzielony,
Podzielone murem schody…”
Dlaczego Kult? Bo akurat dzisiaj mam ochotę na Kult. Pewnie, że z winyla. I co z tego, że trzeszczy. Nie chcesz – nie słuchaj. I zamknij się wreszcie.
„…po lewej stronie łazienka,
Po prawej stronie kuchenka…”
Pamiętasz koncert Kultu w listopadzie dziewięćdziesiątego trzeciego? Pamiętasz tę małą Natalkę? Rany, jaka ona była piękna! Ale ty: „Nie! Daj spokój. Pijana jest, a ty upalony. Zostaw ją.” Poszła wtedy z Maćkiem. Do dzisiaj są razem. Mają trzy córki. Najstarsza niedługo rodzi. Tak, tak… Mała Natalka będzie babcią. I wciąż jest piękna. A ja wciąż ją kocham…
„…moje ciało murem podzielone,
Dziesięć palców na lewą stronę…”
Nienawidzę cię, wiesz. Ciągle jesteś przy mnie, ciągle wpieprzasz się w moje życie i wszystko mi psujesz. Tak jak wtedy, kiedy nie było co palić i zbieraliśmy kiepy na bulwarze. Pamiętasz tę saszetkę? Dwanaście tysięcy złotych i pięćset dolców. Mogłem się ustawić na długi, długi czas. Tylko, że ciebie ruszyło sumienie. „Kupa forsy. Ktoś pewnie rozpacza z tego powodu. Ktoś już na pewno zgłosił taką zgubę. Trzeba to oddać na policję.” Do dzisiaj nie wiem, czy gliny znalazły właściciela. Czy w ogóle szukali, czy po prostu podzielili cały ten szmal między siebie. Ale pamiętam jak na mnie patrzyli, kiedy wychodziliśmy z posterunku…
„…drugie dziesięć na prawa stronę,
Głowy równa część na każdą stronę…”
Ale już dość, wiesz? Mam cię dość. Od kiedy? Od zawsze, od tej koszmarnej chwili, w której pojawiłeś się w moim życiu. Chcę się nareszcie od ciebie uwolnić. Mogę się nareszcie od ciebie uwolnić. Wolność? Po co mi wolność? Nie, no… Wystarczy. Koniec.
„…lewa strona nigdy się nie budzi,
Prawa strona nigdy nie zasypia…”
„Arahja” też się kończy. Słuchaj, bo to nasza pożegnalna piosenka. Czujesz ten chłód na skroni. Owszem, lufa. Nie wiedziałeś, że mam rewolwer? I bardzo dobrze, że nie wiedziałeś, bo pewnie zmusiłbyś mnie, żebym go wyrzucił. A tak, mogę wreszcie zakończyć ten koszmar. Żegnaj…
„…na każdą str… na każdą str… na każdą str…”

wtorek, 24 grudnia 2013

Zeitgeist



Siedziałem w fotelu i pykałem z fajeczki. Patrzyłem na szybujące swobodnie pod sufitem kłęby aromatycznego dymu. W pewnej chwili spostrzegłem, że owo swobodne szybowanie nabiera cech pewnej celowości. Dym zaczął się przemieszczać w kąt pokoju i dziwnie gęstnieć.
„Co jest?” pomyślałem lekko zaniepokojony.
I wtedy dym nagle opadł. A właściwie, rozwiał się jak… No cóż, jak dym właśnie.
A w kącie pokoju, tuż przy balkonie, na niewielkim taboreciku, siedział jakiś nieznany mi facet. Facet, w odróżnieniu od taborecika, był raczej spory. Ba, duży nawet.
Ale nie wyglądał jakoś szczególnie groźnie. Owszem, długowłosy i brodaty, ale siwiuteńki jak gołąbek. I rumiany jak jabłuszko. Do tego ubrany w mocno znoszony szlafrok, spod którego wystawały spodnie od piżamy i bambosze w kształcie króliczków.
Gdyby nie pojawił się nagle w moim pokoju, późnym wieczorem, w zamkniętym od wewnątrz na klucz mieszkaniu, na dziewiątym piętrze, uznałbym go nawet za sympatycznego.
Spojrzał na mnie, a oczy pod krzaczastymi brwiami miał niewiarygodnie błękitne i uśmiechnął się przyjaźnie.
- Ho, ho, ho! – Powiedział.
Uważnie obejrzałem trzymaną w dłoni fajkę. Sięgnąłem po kapciuch z tytoniem i starannie obwąchałem jego zawartość. Niby w porządku, skąd zatem…
- Ho, ho, ho! – Powtórzył siwowłosy.
- Tobie też „ho, ho, ho” – odpowiedziałem. Bo czułem, że coś powiedzieć muszę, a nie miałem lepszego pomysłu.
Na tym nasza konwersacja się urwała i zapanowała niezręczna cisza. Patrzyliśmy na siebie bez słowa. On wciąż się uśmiechał, ja przypominałem sobie wszystkie co bardziej znane choroby psychiczne i kombinowałem, której z nich symptomów właśnie doświadczam. W końcu zdecydowałem, że najprościej będzie zasięgnąć informacji niejako u źródła.
- Jesteś majakiem? – Zapytałem. Może zbyt obcesowo, ale przecież wariatom wybacza się nie takie rzeczy.
- A skąd. – Zaprzeczył.
Nie powiem, żeby mnie to uspokoiło. Tym bardziej, że od razu dodał:
- Jestem duchem.
Aha…
- Duchem świąt. – Uściślił.
Policzyłem na palcach.
- Ale których świąt?
- Jak to: których? Bożego Narodzenia!
Znowu policzyłem.
- Ale jest dopiero początek listopada. Do świąt sporo czasu.
Kiedy już pogodziłem się z faktem, że oszalałem, rozmowa z gościem nie sprawiała mi najmniejszego problemu.
Zmarkotniał.
- Wszyscy tak mówią. Jest jeszcze czas… Zdążę… A potem wszystko na ostatnią chwilę. Wszystko w pośpiechu. I w końcu zziajani, umęczenie, nie mają nawet siły iść na pasterkę.
Trzeba przyznać, że trochę racji miał. Przypomniało mi się, że ciągle miałem w szufladzie biurka kartki świąteczne,  które kupiłem w zeszłym roku i których nie zdążyłem nawet wypisać. Głupio mi się zrobiło.
- Wie pan… - Zacząłem.
- Wiem, wiem. Duch czasów.
- No właśnie.
- No właśnie. – Powtórzył jakoś tak ciepło. I jak mi się wydało – znacząco. A potem uśmiechnął się do mnie jeszcze raz i zniknął z cichutkim pyknięciem.
Przez chwilę patrzyłem w opustoszały nagle kąt pokoju. 
„Do dupy z takimi czasami” – pomyślałem. A potem usiadłem przy biurku i zacząłem wypisywać te cholerne kartki.

sobota, 21 grudnia 2013

Wpadka



- Nie becz już, głupia.
- Ale…
- Nie becz, mówię. Nie ty pierwsza i nie ostatnia.
- Ale ojciec mnie zabije!
- No właśnie, ojciec! Wiesz chyba?
- Oczywiście, że wiem.
- No i?
- Marek wyjechał do Rzymu. Nie wiem kiedy wróci. Nie wiem, czy w ogóle wróci…
- No dobrze. Myśl… Myśl… A ten twój? Może byś tak… No wiesz.
- On? Coś ty! Nic z tego. Jest bardzo religijny. Fanatyk. Żadnego seksu przed ślubem.
- A kiedy ślub?
- Za pół roku. Będzie już widać.
- No tak. I raczej nie uwierzy w trzymiesięcznego wcześniaka.
- I co ja mam teraz zrobić?
- Czekaj… Religijny, mówisz? Fanatyk? Słuchaj Marysia, zrobimy tak…